Spójrz mi w oczy. Skup się na oddechu.
Wdech, wydech. Spokojnie, dotrzemy na czas.
Właśnie tak.
Możemy jechać szybciej? Muszę być na rozprawie.
To bardzo ważny dzień.
Wiem, Leyla. Uspokój się.
Po prostu się uspokój.
DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
#TYLKOPRZYJACIEL
Chodź tu.
Dobra.
UWAGA
Chodź.
Powoli.
Spędzisz tu weekend. Odbiorę cię w poniedziałek.
Bramkarz jest podekscytowany. Nadchodzi Messi.
Messi strzela! Gol!
Sarp? Co tu robisz?
Zabawiam Doruka.
Messi znowu strzela.
Strzela jeszcze raz.
Messi podbiega z piłką.
Jeszcze raz.
Ömer?
Leyla.
Ja zauważyłem cię pierwszy.
- Teraz ty stań na bramce. - O czym ty mówisz?
Na litość boską…
Ömer?
Przyprowadziłam Buddy’ego.
Ömer?
Buddy. Chodź.
To jakiś żart?
Buddy!
Chodź tu.
Chodź.
Leyla, wejdź.
Wstydź się.
Ale co ja zrobiłam?
Dzielić się każdą radością
Każdym kłopotem, smutkiem
Iść przez życie
Razem, ręka w rękę
Oby łzy nigdy nie zagościły W twych oczach
Które tak ciepło się uśmiechają
Nawet jeśli nasze drogi się rozejdą
Mój przyjacielu
Leyla.
To tylko twoi znajomi z pracy.
Dzień dobry, Buddy.
LEYLA: DZIEŃ DOBRY, KOCHANI. JEDLIŚCIE JUŻ ŚNIADANKO?
Chcesz iść?
A ty?
Chodź tędy.
BELIZ: DZIEŃ DOBRY.
JA IDĘ DO RODZICÓW, A SARP MA PRACĘ.
Aport.
FUNDA
Sarp znów od razu odmówił.
A my idziemy na śniadanie.
Znasz Ebru, moją przyjaciółkę z dzieciństwa.
Jej mąż i Tuan się umówili. Urządzamy piknik w lesie.
Buziaki, Leyla.
Buziaki.
Może do nas dołączysz?
Chyba nie powinnam.
Może spotkamy się jutro?
- Dobra. Trzymaj się. - Dobra.
Idziemy do Ömera.
Po co codziennie do niego łazicie?
Nudzi mu się. Zagramy w Rummikub.
Rany boskie!
Nie tylko popełnił przestępstwo,
jego ekscelencję trzeba zabawiać.
Dzielić się każdą radością
Każdym kłopotem, smutkiem
- Przestań, bo dostaniesz! - Zapytam o coś.
Leyla, naprawdę tańczyliśmy do tej piosenki w twoim śnie?
Żałuję, że wam o tym powiedziałam!
Co mamy z nim zrobić? Kopać leżącego?
Tak, trzeba było go kopnąć!
Żeby się opamiętał.
- Leyla! - Cicho. Ma rację.
Ale mnie to wnerwia. Chociaż jeden dzień!
Nie daj Boże, żeby pocierpiał jeden dzień!
Po śmierci bliskiego dają tylko trzy dni wolnego.
A ciebie nie ma trzy tygodnie.
Ale to nie jest normalna sytuacja.
Proszę tylko o jeden miesiąc.
Wszyscy się rozstają i jakoś chodzą do pracy.
To chyba nie to samo.
Zna pan kogoś,
kto został porzucony w dniu ślubu?
Ale weź się w garść.
Wstawaj i rób swoje. Jesteś silnym facetem.
Ma pan rację.
Naprawdę próbuję.
Idź przynajmniej do biura w Stambule.
I tam zajmij się pracą.
Przez miesiąc chciałbym pracować zdalnie. Lekarz kazał mi się oszczędzać.
Jestem w strasznym stanie psychicznym.
Rozłączam się. Trzymajcie się.
- Dajcie znać, jeśli znajdziecie czas. - Dobrze, pa.
Buddy.
Po pierwsze, ja mam przyjaciół, przede wszystkim ciebie.
Nikt nie będzie nam nic wmawiał. Słyszysz?
Włączmy muzykę.
Głośniki są podłączone.
I tańczymy, Buddy. Chodź.
Dawaj!
Merdaj ogonkiem!
Jesteś, Erkan. Weź to.
Samochód już czeka.
Mógłbyś wywietrzyć mieszkanie raz na jakiś czas?
- Pewnie. - Dziękuję.
- Ile lat ma ta nastolatka? - To dorosła kobieta.
- Pani Leyla. Prawniczka. - Coś takiego.
Poznałem jej narzeczonego. To porządny biznesmen.
Fajnie. Życzę mu cierpliwości.
- Dlaczego? Ma ładny głos. - Tak, ale muzyka jest za głośna.
CEM: JESTEŚ W DOMU? MOGĘ WPAŚĆ?
JASNE
Stałeś już pod drzwiami?
Dzień dobry.
- Dziękuję. - Proszę.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Miałam dzwonić, ale wolałam poczekać do południa.
Na wypadek gdybyś był z Defne.
Tak, byłem z nią.
Wejdź.
Jak się czuje?
Kiepsko. Nie może dojść do siebie.
Biedaczka.
Jest bardzo smutna.
Wyobrażam sobie.
- Usiądziesz, napijesz się kawy? - Nie mogę zostać.
- Czemu? - Muszę zabrać Defne do Londynu.
Lepiej, żeby została na jakiś czas u mojej mamy.
Şeyyaz mówił, że może tam pojadą.
Feyyaz nie jedzie.
- Czemu nie? - Defne chciała jechać sama.
Nie zostawiaj mnie.
Nigdy cię nie zostawię, najdroższa.
Chciała jechać z tobą.
Rozumiem.
Ale przed wyjazdem chciałem cię pocałować.
Zadzwonię.
Dobrze.
- Miłej podróży. - Dziękuję.
- Mój szefie kuchni. Kiedy będą gotowe? - Za 15 minut.
Dobrze.
Jak się trzymasz?
Czuję się jak pralina zapomniana w lodówce.
Może pójdziemy się przewietrzyć,
żebyś poczuł się lepiej?
Co?
- Chodź. - Dobra.
Nie rozmawialiśmy od wyjścia ze szpitala.
Odzywała się tylko przy Cemie.
Jest w szoku. To normalne. Daj jej trochę czasu.
To chyba koniec.
Nie wygłupiaj się.
Ja to wiem. To się czuje, gdy ktoś się odsuwa.
Zaczekaj. To świeża sprawa.
Nie układało nam się od jakiegoś czasu.
Teraz ma wymówkę, żeby mnie zostawić.
Oszalałeś. Niby dlaczego?
Czy wy wszyscy tacy jesteście?
Tylko „ja i ja”. Wszystko kręci się wokół was.
Straciła dziecko.
Nasze dziecko.
Masz rację. Przepraszam.
Przez tę sytuację odezwała się u niej stara trauma.
Nie wiemy, przez co przeszła. To musi być trudne.
Mówisz, że otrząśnie się przy Cemie i wróci do mnie?
Mówię, że wszystko będzie dobrze.
Za parę tygodni znów zaczniecie starania. Co jeszcze mam powiedzieć?
Daj jej czas. Nie poddawaj się od razu.
Bardzo cię teraz potrzebuje.
Potrzebuje tylko Cema.
Założymy się?
Dobra. Zakładamy się.
Zgoda. Zobaczymy.
Na jak długo?
- Zobaczymy. - Niewiarygodne.
- Croissant był dobry, więc ci wybaczam. - Cieszę się.
Za 20 minut lądujemy.
Dobrze.
Jak się czujesz?
Polepszy mi się.
Obiecuję.
Mama pewnie się niecierpliwi.
Ciekawe, co dla ciebie ugotowała.
Mamo, niedługo lądujemy. Będziemy u ciebie za godzinę.
Do zobaczenia. Pa.
WUJEK: ÖMER CHCIAŁBY MIEĆ JUTRO BUDDY’EGO.
WUJEK: MAM GO ZAWIEŹĆ?
LEYLA: SAMA GO PRZYWIOZĘ.
WUJEK: NA PEWNO?
LEYLA: OCZYWIŚCIE.
PRZECIEŻ NIE BĘDZIESZ JECHAŁ TAK DALEKO.
Dobra.
- To numer dziewięć? - Tak.
Chodź.
Spokojnie. Zaczekaj na mnie.
Nie siedź tu zbyt długo. Zostań kilka dni i wróć.
Powoli.
Powoli. Nagle wszyscy są fanami Ömera.
Powoli.
- Dobra. - Balım.
- Przyniesiesz moją kartę? - Leć.
Już idę.
Mój piesku.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Mój mały.
Masz, kochanie.
- Współczuję sytuacji. - Dzięki.
- Mogłabyś? - Wezmę to.
Chciałeś Buddy’ego.
Jak się masz, Balım?
Dobrze. Jak zwykle go pocieszam.
Super.
Wezmę kartę. Cześć.
Odbiorę go za parę dni.
Mógłbym mieć go w tygodniu, a ty w weekendy?
Tylko przez 30 dni.
Może. Zobaczę.
- Miłego dnia. - Dzięki.
Nie czułam nic.
Absolutnie zero uczuć.
Nawet Balım mnie nie zaskoczyła.
Ona jest padlinożercą. Żeruje na tym, co zostało.
Niech robią, co chcą.
Gdy wyszłam z własnego ślubu,
zostawiłam wszystko za sobą.
Odpuściłam wszystkie negatywne emocje.
Naprawdę. Już nie cierpię.
Przysięgam.
Chciałam, byś wiedział pierwszy.
Posłuchaj.
Możemy poruszyć temat, którego unikamy od czasu ślubu?
Nie obchodzi mnie to nagranie.
Wciąż mi wstyd za tę głupotę.
Dlatego o tym mówię.
Ömer, Balım, wiadomość, nagranie…
To już dla mnie bez znaczenia.
Nic nie jest cenniejsze od naszej przyjaźni.
Nie mam słów, by ją opisać.
Tak bardzo cię kocham.
Kocham cię bardziej niż piłkę nożną.
Nie gadaj!
Ulżyło mi.
- Za naszą przyjaźń. - Tak jest.
Problemy rozwiązują się, gdy się o nich mówi.
Ale trudno opowiedzieć swoją historię komuś, kogo się nie zna.
CEM: ŚPISZ?
Samo przebywanie wśród przyjaciół poprawia nam humor.
Nawet cisza jest cenna z ludźmi, z którymi dorastałeś.
Nie trzeba udawać przed ludźmi, przy których można odetchnąć.
A jeśli kogoś zabraknie, to trudno złapać oddech.
Otacza cię czyste zaufanie.
Doskonale rozumiem, ile Defne dla ciebie znaczy.
Oczywiście nic o tym nie wiem.
Po prostu zakładam, że tak jest.
Bo nic mi nie mówisz.
Co?
Co cię tak bawi?
Tęsknię za tobą.
Cem Murathan zmienia temat.
Co robisz jutro wieczorem?
A do tego ratuje się flirtem.
Przyjadę po ciebie o ósmej wieczorem, dobrze?
Co?
Bądź gotowa o ósmej. Proszę.
Będziesz tu?
Ciężko być z dala od ciebie, Leylo.
CEM: O ÓSMEJ…
Brawo!
- Masz urodziny! - Chodź tu.
- Leyla! Gdzie byłaś? - Chodź.
Kompletnie zapomniałam.
Tylko ta wiedźma Funda pamiętała.
- Tak. - Wszystkiego najlepszego.
- Dziękuję. - Krój tort.
- Krój. - Wy kroicie resztę.
- Brawo! - Brawo!
Jak tam rozprawa?
Przełożyli ją na 5 lutego. Oby ostatecznie.
- Dobrze. - Gdzie jest Beliz?
Jest zajęta. Nie przyjdzie.
Pewnie szykuje się na wieczór z mężem.
Zaprosiła nas wszystkich.
- Mamy plany na wieczór? - To niespodzianka. Nic nie wiem.
Masz inne plany?
- Ma plany! Leyla! - Jak to…
Dzielić się każdą radością
Każdym kłopotem…
Wkurzyła się.
Za Sarpa!
Jest jak za mgłą.
Trzeba dobrze się przyjrzeć.
Ale gdy się zbliżasz, przyciąga cię jak magnes.
Jest jak urwisko, które nawołuje mnie do skoku.
Dla takiego faceta warto skoczyć.
Sama nie wiem, Esra.
Trochę się boję.
Ale kiedy mówi: „Oddaj mi się”, jestem gotowa mu zaufać.
To „Mysterium Tremendum”.
- Co znowu? - Że co?
Tajemniczy stan, przez który drżysz cała w środku.
To przerażające. Myślisz: „Co to za tajemnica?”.
Ale jednocześnie strasznie chcesz wiedzieć.
Jedna część chce odejść, druga mówi: „Siadaj”.
Właśnie.
Na tym to polega.
- Miłe panie. - Pięknie wyglądacie!
- Pięknie. - Z drogi.
- Spójrzcie na mojego męża. - Wyszedłem z płaczem.
Kochanie?
Zadrapali mi ręce gorącym marmurem i obili drewniakami.
Widzisz, jak fajnie było? A ty nie chciałeś przyjść.
Jestem w rozsypce. Zaraz się rozpłaczę.
Dzięki mnie skorzystałeś. Leyla, dziękuję za prezent urodzinowy.
Nie dziękuj mnie, tylko Tuanowi.
Kochanie!
- Dziękujemy. - Chwileczkę.
- Chcę podziękować Fundzie. - Dlaczego?
- Bo w końcu znalazła właściwego faceta. - Tak!
- Funda! - Jesteś wredny.
- Sto lat, stary. - Dziękuję.
A Beliz to przegapiła.
Przyjdźcie znowu.
Zdecydowanie. Mój nowy adres to: Murat@gorący_marmur.
Şeyyaz@turecka_wanna.
Może następnym razem przynieś coś do jedzenia…
- Lecę! - Leć. Nie spóźnij się.
Dobra, zgadamy się. Kocham was.
Może Defne każe ci mnie pozdrowić.
Wpadniemy po kolacji. Trzymajcie się.
Będziemy czekać.
„Mam prywatny samolot, to przyleciałem”.
- Proszę. - Dziękuję.
Jak tam Defne?
Potrzebuje czasu.
Dlaczego nie dzwoni do Şeyyaza?
Kiedy przestaniesz go tak nazywać?
Nasza paczka tak na niego mówi.
Przypomina mi to o waszej przeszłości.
Nie musimy o tym mówić, jeśli nie chcesz.
Dobrze.
Wracasz do Londynu?
Jutro.
Strasznie wieje. Powinienem był zabrać szalik czy coś…
Idziemy tylko z auta do budynku.
- Rozdzielamy się tu? - Coś ty.
Kąpiel była fajna, ale muszę wracać do restauracji.
Zobacz chociaż niespodziankę Beliz.
- Ciekawe, kogo zaprosiła. - Zapewne moją teściową.
- Nigdy nie bierz z nich przykładu. - Nigdy, kochanie.
Prawie mnie walnąłeś.
Chodźcie.
Dzwoń.
- Żona robi mi psikusa. - No weź.
Sam otworzę.
Dobra.
Beliz?
Niespodzianka!
Żona mnie zostawiła.
Mogłabyś wyłączyć komórkę?
Proszę.
Dokąd jedziemy?
Zaraz się dowiesz.
Dobrze.
O nie.
- Co to ma być? - Powiedzmy, że randka w ciemno.
Nie ufasz mi?
Przepraszam, nie chcę zamykać oczu.
Rozmażę sobie makijaż.
Dobrze.
Będę ci mówił, co czuję w tym związku.
Gotowa?
Tak. Jestem gotowa.
Zamknij oczy.
Idziemy.
Uwaga na stopień.
Ojej. Kolejny stopień.
Otwórz oczy.
Co się dzieje?
Mówiłem ci. Teraz jesteśmy na równych warunkach.
Zaprowadzę państwa do stolika.
Słyszałam o tym miejscu, ale nigdy tu nie byłam.
- Tak. - Proszę.
Dobra.
Przystawki są gotowe. Niedługo podamy kolację.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Kompletnie zesztywniałam.
Zastanawiasz się, czy coś ci grozi?
Myślisz, że jestem niebezpieczna?
Potrafisz mnie zranić jak nikt inny.
Rozmawiałam o tobie z twoimi ofiarami.
Pomyśl o tym.
Gdy kochaliśmy się pierwszy raz,
wypowiedziałaś imię Ömera.
Widzisz?
Jestem w mroku tak samo jak ty, Leyla.
Cóż…
Ale ciekawisz mnie.
Chcę cię poznać.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie musisz nic mówić. Po prostu…
Spróbuj zrozumieć, co czuję.
Chcę spędzić…
całe życie z tobą, Leyla.
- Wszystko gra? - Przepraszam.
- Nie wyłączyłaś? - Wyłączyłam, ale…
Co ja robię?
Przepraszam, wyłączyłam go.
- Już jestem. - Witaj z powrotem.
Jestem już twoja.
Ja się tu duszę.
- Nie wolno. Nie włączaj. - Nie wytrzymam.
Niemożliwe.
- Pani Nil? - Nil?
- Dziękuję. - Powodzenia.
SĄD
Bardzo dziękuję.
Leyla. Mam twoją torbę.
Bardzo dziękuję.
Napisy: Ewelina Zakrzewska