Skup się na oddychaniu.
Spokojnie, dotrzemy na czas. Spójrz mi w oczy.
Skup się na oddechu. Wdech, wydech.
DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
#SYNDROMZŁAMANEGOSERCA
Też to widzisz?
Jest pizza.
Nasz szef kuchni!
Cześć.
- Gratuluję nowego mieszkania. - Dziękuję.
Przyniosłem twoje rzeczy.
Piesku!
Czekaj. Jeszcze jedno pudło.
Chwila.
I dwie walizki.
To już wszystko.
Pojutrze rano lecę do Dubaju.
Miłej podróży.
Halo?
Znowu punktualnie.
- Wielkie dzięki. - Nie ma za co.
Wyjeżdżam na dobre.
Powodzenia.
Możesz cieszyć się miłością z Murathanem.
Z tobą się nie żegnam. Zobaczymy się.
Żegnaj, Ömer.
Tak łatwo uwierzyłaś tej kobiecie.
Tak łatwo mnie odrzuciłaś.
Nie od razu.
Najpierw obejrzałam nagranie z kamer w domu.
Mówiła prawdę.
Cztery dni przed tym, jak mi się oświadczyłeś,
urządziłeś w swoim nowym domu urodziny dla byłej.
Nie planowałem tego.
Miałem grać w piłkę z Muratem.
Sinan, jego dziewczyna i ona przyszli z ciastkami.
Ale Balım, którą nazywasz „tą kobietą”,
spędziła tam całą noc.
Rano żegnałeś ją pocałunkami.
Do niczego nie doszło.
Teraz i tak mi nie uwierzysz.
Nie przeciągaj tego.
To naprawdę niepotrzebne.
Zapytaj Murata.
Upiła się i urwał jej się film.
Nie było żadnego seksu.
Pytałam już Murata.
Ochrzaniłam go, że mi nie powiedział. Nie chciałam z nim gadać.
Ale to koniec.
Cała sprawa jest dla mnie zakończona, rozumiesz?
To koniec. Jasne?
Tak. Dla mnie też.
Może mam złamane serce, ale w ogóle nie jest mi już smutno.
Bo ci to pasowało. Murathan miał drogę wolną.
Właśnie. I dobrze się stało.
Życzmy wszystkim powodzenia.
- Wpadłaś mu w ramiona. - Zgadza się.
Cały czas o nim myślałaś, prawda? Wiedziałem.
Znowu masz rację.
Niewiarygodne. Dobrze, że się nie pobraliśmy.
Ulżyło mi, wiesz?
- Jestem wolny jak ptak. - Cudownie.
- Mam cię gdzieś. - Będę się za ciebie modlić.
Żebyś w następnym związku
trochę wydoroślał, Ömer.
Chodź tu, piesku.
- Nienawidzę cię. - Przyślij Buddy’ego.
Buddy!
Chodź tu.
- Pa, piesku. - Do widzenia, Ömer.
Tak po prostu sobie poszedłeś.
Od razu wyleciałeś.
Nie potrzebujemy niczyjej miłości.
Nie rób sobie nadziei. Ty też nie dostaniesz Leyli.
- O czym ty mówisz? - Rozumiesz?
Może będzie z tobą po paru następnych Ömerach.
Dosyć tego!
Sarp!
Zabiję cię!
- Ty draniu! - Pomocy!
- Przestań! - Uspokój się.
- Zabiję cię! - Dosyć!
Zabiję cię! Puszczaj!
- Uspokój się. - Zabiję cię!
Ömer, przestań!
Według naukowców miłość to proces fizjologiczny.
Emocje są w całości wytworem chemii mózgu.
Mózg pracuje w tle i wybiera osobę, w której się zakochujemy.
Adrenalina i noradrenalina przyspieszają bicie serca.
A dopamina wywołuje uczucie euforii.
Serotonina uszczęśliwia, a oksytocyna wzmacnia więź.
To wszystko.
Na tym polega chemia miłości.
To takie proste.
To nic takiego. Czysta chemia.
Z upływem czasu w związku
chemia nie daje już takiego kopa i związek przestaje być tak ekscytujący.
No tak. To takie proste.
Naśmiewasz się.
Ale gdy tak się na to patrzy, to mniej się cierpi.
A czy ty…
nadal cierpisz?
Nie o to chodzi. Po prostu…
Reakcje chemiczne w moim mózgu
zapewniały ci preferencyjne traktowanie.
A to bardzo mnie niepokoi.
Nie powinno.
Miło codziennie dostawać kwiaty,
ale gdy ich nie dostanę, poziom serotoniny spadnie.
Albo wyrobię sobie nawyk.
Mam być bardziej pomysłowy.
To miłe, gdy ktoś się stara, ale liczy się konsekwencja.
Dla mnie najseksowniejsza jest inteligencja.
Zrozumiałem.
Nie chcę, żeby ten związek był taki jak inne.
Jeśli mamy coś przeżyć, niech to się dzieje naturalnie.
A nie przeżywamy czegoś, odkąd się poznaliśmy?
Ale wciąż są pytania bez odpowiedzi.
Dobrze. Odpowiedzmy na nie.
Kiedy się zobaczymy?
Zobaczmy.
Nie dziś. Mamy poznać chłopaka Fundy.
Jutro jadę do Ankary z Şeyyazem.
Podpisujemy umowę do jego nowej knajpy.
- Następnego dnia myję Buddy’ego. - W piątek?
- Może być. - Dobrze. W piątek u mnie.
Nie w hotelu Ranczo. U mnie.
Zobaczę kryjówkę Batmana?
Od czegoś trzeba zacząć.
- Dobrze. - Dobrze.
- Na razie. - Na razie.
Dzień dobry.
Już wstałeś? Jest przed południem.
Jesteś równie okrutna, co piękna.
Jak tam moje maleństwo?
Samotne.
Nie mam spokoju od czasu otwarcia nowej restauracji.
Wczoraj ostatni klient wyszedł o trzeciej nad ranem.
Przyszedłem prosto do ciebie.
Przyjdź dziś wcześniej. Ja zrobię kolację.
- Uwodzisz mnie kolacją dla dwojga? - Nie.
Zapraszam też Cema.
Jasne, zaproś go.
Bez niego to nie to samo. To nasz dorosły syn.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie. Miałam spotkanie.
Nie szkodzi.
Co ci się stało?
Uderzyłem się.
- Miałeś wypadek? - Uderzył się w Ömera.
Przed twoim budynkiem. Spójrz.
Gdyby nie pan Can, całą noc spędzilibyśmy na policji.
Nie wierzę.
Mściwy Ömer.
Ale dlaczego? Co się stało?
Może dlatego, że to palant?
- Nie ujmujmy tego w ten sposób. - Nie panuje nad złością.
Krzyczał na ulicy: „Leyla nie będzie twoja”.
Maniak.
Kompletnie mu odbiło.
Już po wszystkim.
Murat, co omawiamy?
Zaczniemy od tego.
- Już o tym mówiliśmy. - Przepraszam.
Beliz od dnia ślubu wypytuje: „Co to za nagranie? Chodziło o Leylę?”.
Teraz jest jeszcze bardziej podejrzliwa.
Co to za bzdury, Esra? To się dzieje naprawdę?
Od małego konkurują ze sobą.
Nie może chodzić o mnie.
- To nie ma nic wspólnego ze mną. - Zostawmy to.
Dlaczego to się dzieje?
To niedorzeczne. Po co to się ciągnie?
Czemu tak to przeżywasz?
Nie chodzi o ciebie.
- Kochanie. - Idę.
Otwieram.
Cześć!
- Cześć. - Wejdźcie.
- Cześć. - Zapraszamy.
- Poznajcie Tuana. - Cześć.
- Leyla. Miło cię poznać. - Cześć.Tuan.
Co za przystojniak!
- Boże. - Powiedziałam to na głos?
- Tuan. - Cześć.
Ale wy błyszczycie. Macie niesamowitą aurę.
- Wow! - Wow.
- Chodźcie. - Śmiało.
Zapraszamy.
- Nie trzeba było. - To takie miłe.
- Proszę. - To z ogrodu Tuana.
Sam je hoduje.
- To moje specjalne herbaty. - Ładnie pachnie.
- A to… - Co to?
- Wyciąg z kaktusa z Peru. - Pokaż.
Ładnie pachnie.
- Ciekawy zapach. - Pokaż.
- Nie pomyślałabym. - Zobacz.
Ciekawe.
Nazywają to „pnączem duszy”.
Ciekawe.
Jak się to zażywa?
Kto tam?
Idę.
Dziękuję, panie Erkanie.
Dzień dobry, Buddy.
Dzień dobry.
Jak się czujesz?
Leyla, co pijesz?
Nic. Jutro z samego rana lecę do Ankary.
No to sok z kaktusa.
- Dobra, spróbuję. - Proszę.
Proszę.
- Dzięki, skarbie. - Dawajcie.
Trochę gorzki.
Byliście nie do życia.
Nic nie piłam, ale…
Tak. Wiem.
Cem, co ty tam wyczyniasz?
Świetnie się bawimy. Żałuj, że cię tu nie ma.
Pnącze duszy, co?
Kompletnie nas odurzyło.
Nas wszystkich.
Strasznie przepraszam.
Oszalałaś?
Cieszę się, że w takim stanie najpierw pomyślałaś o mnie.
Mam ochotę podziękować
reakcjom chemicznym w twoim mózgu.
Nabijaj się.
Proszę bardzo. Należy mi się.
Skarbie, zapomniałam cię wyprowadzić.
Nakarmiłem go i wyprowadziłem rano i wieczorem.
Wszystko zrobione.
Nie wiem, co powiedzieć.
Bardzo dziękuję.
Zjedz coś. Spóźnisz się na samolot.
Zapomniałam o tym.
- Şeyyaz. - Feyyaz.
Chwila. Cem Murathan zrobił ci omlet?
Nigdy nie zapomnę ci tej zdrady.
- Był przepyszny. - Dosyć!
Gdy po przebudzeniu zobaczyłam go w domu, myślałam, że to sen.
Nie mogłam w to uwierzyć. Byłam w szoku.
Ile razy Murathan przyłapał cię po upojnej nocy?
Nic mi nie mów.
O pierwszym razie wolałabym zapomnieć.
Ale wiesz co?
Zwykle panujesz nad sobą, tłumisz emocje.
A kiedy odpuszczasz kontrolę, kończysz przy nim.
Rzeczywiście. Może to znak.
Może?
Kiedy wreszcie się obudzisz, Leyla?
Zamierzam płynąć z prądem.
- Płyń. - Dobra.
Robią mi to na złość. Walić ich wszystkich.
Ten koleś specjalnie stoi obok Leyli, żebyś był zazdrosny.
Kto? Pokaż.
- Ten. - Tuan Aral.
Napisał: „Filozofia, socjologia, logika”.
- Spoko. - Ma 468 000 obserwujących.
Czemu jest taki sławny?
- Sprawdzam. - Jak to zrobił?
To trener rozwoju osobistego.
- Wow! - To chyba jakiś jogin.
Walić joginów.
- Pokaż. - Nie jest chłopakiem Leyli.
Patrz. Trzyma rękę na ramieniu Fundy.
- Całują się. - Co? Pokaż.
Czekaj.
Uważaj na drogę!
Kiedy zmieniłeś auto?
Nie zmieniłem. Stare stoi w garażu.
Nie mieliśmy wyboru w tej sytuacji.
No tak. W tamtym nie zmieściłby się fotelik dla dziecka.
Ale boli mnie głowa.
Co się dzieje? Czemu droga jest zablokowana?
Pewnie jakiś wypadek.
Zjedź na prawy pas. Jest pusty.
Jedź.
Uważaj…
Nie zasygnalizował zmiany pasu. Co miałem zrobić?
Spójrz na ten wrak.
- Serio? - Ty mi powiedz.
- Gościu… - Spóźnimy się na samolot!
Czego trąbisz? Nie widzisz tego?
- Co jest? - Przestań.
- Co powiedziałeś? Zabiję cię! - Uderzasz we mnie, a potem…
Kogo zabijesz? Auto jest rozwalone.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Gdzie wszyscy? - Jest tylko Beliz.
Podobno zeszłej nocy znowu się nawalili.
Beliz.
To ty dostaniesz firmę.
Jest głucha.
Nie słyszy mnie.
Słyszy tylko tych jednokomórkowców.
Ömera, Cema.
Ale nie mnie.
A co chciałbyś powiedzieć Leyli?
Nic.
Wystarczy mi, że jest przy mnie.
Cholera. Nie odbiera.
- Zaatakował mnie. Groził mi. - On kłamie.
- Kto kłamie? - Kopnął mi lampę…
Zatrzymał nas tu na pół godziny.
Spieszę się na samolot.
- Muszę jechać. - Proszę nie robić problemów.
Dosyć!
Spokój! Nie stawiać oporu!
- Proszę, nie. Błagam. - Musi zdążyć na samolot.
To niepotrzebne.
Buddy, kochany.
Jestem wykończona, piesku.
Chodźmy na spacer, a potem przytulimy się i zaśniemy.
Czemu tak ładnie pachniesz?
Chodź tu.
Dziwne.
Nieważne. Chodź.
BĘDZIESZ MIAŁA WOLNY WIECZÓR. PO CO CZEKAĆ DO PIĄTKU? CM
Ojej! Cem Murathan cię umył?
Cem Murathan cię umył, co?
Cieszył się, że was poznał. Mówił, że macie taką energię…
CEM: MOŻE BYĆ 20? LEYLA: JASNE
Powaliliście go.
To on nas powalił tym swoim kaktusem.
Tylko Beliz była mądra.
Czemu? Świetnie się bawiliście.
Rozluźniliście się.
Ja nic nie pamiętam.
Cały dzień leżałem z zamkniętymi oczami.
Może czas pogadać o prawie?
Tak.
Leyla, jak poszło w Ankarze?
CEM PISZE…
Leyla? Ankara? Stolica kraju?
- Podpisaliśmy umowę. - Świetnie.
Co z tobą? Przyszedłeś i nie przywitałeś się?
Przepraszam.
Poszedłem do mojej ślicznotki. Niedługo wyścigi.
A na kolacji nas zostawiłeś.
Jak się macie?
Bolą mnie plecy, ale nic nam nie jest.
Pewnie przez bezczynność. Ciągle tylko spaceruję.
- To dobrze. Ciesz się tym. - Pewnie.
LEYLA: CO PISAŁEŚ? DLACZEGO PRZESTAŁEŚ?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
MÓJ AKTUALNY STAN…
Co się stało?
Uchwyciłam chwilę sprzed lat.
Znam ten uśmiech, Cem.
Zakochałeś się.
Z Leylą jest zupełnie inaczej.
Chcę, żeby tak było.
Chcę, żeby to było prawdziwe.
Rozmawiałam z twoją mamą.
Pytała, co u mnie.
Zrobimy jej niespodziankę w przyszłym tygodniu?
Teraz nie mogę. Ale możesz jechać z Feyyazem.
Przepraszam.
MÓJ AKTUALNY STAN: FENYLOETYLOAMINA, NORADRENALINA, DOPAMINA
To jeszcze przez tego kaktusa.
Kochani, mam sprawę do załatwienia. Muszę lecieć.
- Pomóc ci w tej sprawie? - Nie.
Całuję was.
- Pa, kochana. - Do zobaczenia.
Buddy, pojedziesz na weekend do wujka.
Zostaniesz tam, tak?
- Czyli będzie nocowanie. - A coś ty taki wścibski?
- Mnie też to robi. - Co ci do tego?
Przestań.
Dzwoni ojciec Ömera.
A do mnie dzwoni Ömer.
Sinan dzwonił. Znowu zrobił scenę i go aresztowali.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Dobrze mu tak.
- Ömer nie leciał wczoraj do Dubaju? - Cześć, Ömer.
Dzień dobry panu.
- Zaatakował też policjanta. - Co?
Oczywiście, że go aresztują.
Niech go szlag.
Może winić tylko siebie.
Oczywiście. Zajmiemy się tym.
Leyla za to zapłaci. To ona wpakowała mojego syna w kłopoty.
Błagam.
Dziękuję.
Nie możesz stąd wyjechać przez miesiąc.
Policja będzie co tydzień przychodzić na kontrolę.
Będziesz całą dobę pod nadzorem elektronicznym.
Miesiąc. Mam przerąbane.
- Powiadomiłeś ludzi w Dubaju? - Oczywiście, że nie.
Nie wiem, co robić.
Kto będzie na mnie czekał przez miesiąc? Jeśli się dowiedzą, zwolnią mnie.
Trzeba było myśleć o tym wcześniej.
Przestań, piesku. To nie zabawka.
- Zabierzesz go? Buddy, nie. - Chodź tu.
- Czemu Buddy jest z tobą? - Leyla jest zajęta.
- Idę w tej. - Przepiękna!
Zrób parę kroków w tył. Pokaż wszystko.
- W których butach idziesz? - W tych.
- Świetnie. - Bosko.
Naprawdę? No to idę.
Tylko dobrze się obejrzyj.
Żeby nie było, że nie zauważyłaś…
Dobra!
Co? To Buddy?
- Pies Tuana. - Jesteś u Tuana?
Pozdrów go. Bądźcie tam grzeczni.
Jasne. Nie będziemy tego powtarzać.
Baw się dobrze, Leyla.
- Pozdrów Cema. - Buziaki!
Wstydu nie ma.
Wpakowała mojego syna w kłopoty, a teraz jest z tym facetem?
Pani Nurhan, to nie tak. Chwileczkę.
Zabawili się życiem mojego dziecka. Zniszczyli mu psychikę.
Przepraszam, musimy już iść.
Mamo, wystarczy.
To twój syn nad sobą nie panuje. Nie obwiniaj innych.
Wszyscy popełniają przestępstwo po rozstaniu?
- Tato, proszę. - Oby wszystko się ułożyło.
- Idziemy? - Postaraj się zachować spokój, Ömer.
Pij dużo ziółek.
Mam do was prośbę. Nie mówcie Leyli, dobra?
- Dobra. - Myślisz, że ją to obchodzi?
Pani Nurhan…
No dobrze.
Przychodzę z gałązką oliwną.
Witaj.
Dziękuję.
Twój dom jest niesamowity.
Dziękuję.
Tak.
Ten dom aż krzyczy: „Jestem domem Cema Murathana”.
To na pewno twój projekt.
Tak. Niedawno skończony.
Jesteś moim pierwszym gościem.
Zasadźmy to jutro razem.
Na pewno tu zostaniesz?
Powiedzmy, że na to liczę.
Dziękuję.
Cem, czy ty masz jakichś przyjaciół?
Tak, mam.
To dlaczego ich nie poznałam?
Mogę cię z nimi zapoznać. Chciałabyś?
Tak.
Bardzo.
A ty masz jakichś przyjaciół?
No tak. Są ze mną cały czas. Przecież wiesz.
To twoi znajomi z pracy.
Nie, nie.
Na przykład Sarp to mój kolega ze szkoły.
Na początku się nie lubiliśmy.
On i Ömer przyjaźnili się od dziecka. Murat też.
Przyjaźnili się we trójkę. To Sarp zapoznał mnie z Ömerem.
Murat i Esra byli już razem, więc…
Szybko się zaprzyjaźniliśmy.
Funda.
Z Fundą zaprzyjaźniłam się, gdy zaczęła u nas pracować.
Właściwie…
Tak, z każdym zadawałam się z jakiegoś powodu.
Ale świetnie się dogadywaliśmy.
Uważam, że mam dużo szczęścia.
Nie potrzebowałam już nikogo innego.
Miałam też przyjaciół z dzieciństwa.
Ale nigdy nie zostawałam długo w jednym miejscu,
więc traciliśmy kontakt.
Z większością nie mam kontaktu.
Mój wujek jest moim najlepszym przyjacielem.
Ömer też nim kiedyś był.
Wszystko wygląda wspaniale.
To ty wyglądasz wspaniale.
Najpierw mi dogryzasz, a potem się ratujesz.
- Mówisz, że nie mam przyjaciół. - Wcale nie.
Mówiłeś, że to znajomi z pracy.
Nie przyszłaś tu z gałązką oliwną?
Masz rację.
Ostatnio najbliżsi ludzie dali mi popalić,
więc jestem przewrażliwiona.
Przepraszam.
Nauczysz się znów ufać.
Pierwsza kolacja sam na sam.
Niewiarygodne.
W ciągu ostatnich dwóch lat
nie spędziliśmy sam na sam nawet jednej doby.
Tak.
Ale założę się,
że gdy spędzisz ze mną cały dzień, to nie będziesz chciała mnie wypuścić.
Zapomniałam, jaki jesteś skromny.
Tak?
Przepraszam, ale uznałam, że będzie pan chciał wiedzieć.
Panią Defne zabrano do szpitala.
- Dziękuję. - Powodzenia.
SĄD
Napisy: Ewelina Zakrzewska