Kumusta ka?
Kumusta ako?
Sirang-sira.
Pero sinasabi ko, okay lang ako.
Kasi kahit ako, nahihirapan sa pag-iisip ng isasagot ko tanong na 'yon.
Sawang-sawa na rin ako sa paghahanap ng tama.
Di ko nga alam kung meron talaga no'n.
Di ko mahanap, e.
Gusto ko lang maging masaya.
Gusto kong matapos na 'yong pakiramdam na hanggang dito lang ako.
Tinatakasan ko 'yong mga tanong.
Kasi natatakot ako sa isasagot ko.
"Kumusta ka?"
Tumatakas.
'Yon ang sagot ko.
Leyla!
THANK YOU, NEXT
Kinakabahan ako lagi.
Iniisip ko lagi
na may mangyayaring masama.
Masama?
Oo.
May lalaki.
Ano…
Hindi kami gano'n, pero…
Walang nangyari sa aming dalawa.
Hello?
Dahil natakot ako.
-Di ba siya sasama? -Nandito siya.
-Saan ka ba galing, ha? -Nandito na 'ko.
Noong una, inis na inis talaga ako sa kanya.
Para sa akin, mapanganib siya.
Marami siyang red flags.
Sasabihin niya na, "Pahihirapan kita" kahit na ang layo mo pa sa kanya.
Sasabihin niya, "Narcissist ako."
"Abot-langit 'yong ego ko."
"Tuso ako. Mayabang ako. Seloso ako."
Sabi ng red flags, "Sanay akong makuha 'yong gusto ko."
Pero?
Walang pero. Magnetic attraction 'yon.
Di 'yon mapipigilan.
Ni di ko nga siya gustong kilalanin.
'Yong mga gano'ng lalaki, di naman kaibig-ibig pag nakilala mo na.
Pag nakita mo na 'yong kahinaan at flaws, gugustuhun mo pa rin ba siya?
Tingin ko, hindi.
Dapat consistent ang relationship.
'Yon ang pinakaimportante sa 'kin.
Dapat pareho 'yong importante sa inyo.
Pati mga parangap.
Wala kaming pagkakapareho.
Unang araw pa lang, alam ko na kung ano siya.
Problematic.
Tatlong beses na siyang nagpakasal at nakipag-divorce.
At lahat sila, nasa buhay pa rin niya.
'Yong first wife niya, second wife, third wife…
Laging umaaligid.
Collector talaga siya.
Ayokong maging isa sa mga babae niya.
Di naman puwede, e. Imposible 'yon.
Baliw ako kung ako 'yong magiging pang-apat na biktima niya.
Kaya di ako masyadong lalapit sa kanya o makikipagrelasyon sa kanya.
'Yong mga narcissistic,
madali lang nilang maloko ang target nila.
Sa isang iglap, na-seduce ka na.
Sa pagkahumaling mo sa kanya,
bago mo pa malaman, ikinakasal na kayo.
Tapos…
Kasado na.
Talo ka na.
Nakikita ko 'yong relationships sa paligid ko.
Mabilisan lang magsimula.
Maraming pangako, minamadali 'yong kasal.
Pag mas mababa ang confidence, mas maingay.
"Magkasama habambuhay. I do, till death do us part."
Tapos?
Nagtataka talaga ako kung ano talaga ang nangyayari
pag ganito na kalaki ang pagkainis namin sa isa't isa.
Bakit ba natin niloloko 'yong isa't isa?
Alam mo 'yong love stories na naka-embed sa DNA natin?
Di totoo 'yon.
Kasi wala sa mga 'yon ang malapit sa katotohanan.
Nakakapagod na, ha.
Bakit ba lahat nabibiktima, e, halata naman 'yong patibong?
Ewan ko ba.
Nagpapakasal para maging malapit sa isa't isa.
Sige, gawin mo!
Pero imbes na magkalapit, mas nagkakalayo.
Walang totoo. Walang sincere.
Parang pinretoke ang lahat ng wrinkles.
Pinapalibutan tayo ng mga plastic, puro wrinkles sa loob,
pero puro Botox sa labas.
Hay! Baka dapat 'yong mas cheerful 'yong pinili mo.
WALANG PLANET B
Lahat, tinitingnan ko.
Pagsama-samahin mo pa sila, di nila mapapantayan si Ömer.
Mas maraming ganito 'yong nakikita ko araw-araw.
Hindi, girl. Seryoso. Di mo puwedeng balikan 'yong ex mo.
Gaya nga ng sabi ng sikat na thinkers, "Thank you, next."
Funda!
Uy, love!
Grabe 'yong kapit natin sa illusion kasi ayaw nating sabihin, "Nagkamali ako."
E, kung black? Hindi.
'Yong may pagka-ecru na nude, mas sexy, di ba?
Puwedeng tingnan 'yong ecru at black?
Itinatago natin 'yong tunay nating sarili para hindi tayo mag-isa.
Tapos tinatawag 'yong "long-term relationship."
Pero long-term death 'yon, gano'n lang.
Girl, ano'ng pinagsasasabi mong death?
Two weeks pa nga lang kayo.
Pupunta ba siya sa party? Makikilala na namin siya?
Siyempre, hindi. Di ko ininvite.
Two weeks pa lang. Ayokong sumali siya sa 'tin.
Di rin naman ako bumili ng regalo.
Ha? Bakit? Bumili ka kahit maliit lang. Siguro, libro o kung ano.
E, kung binilhan ka ng…
Natatakot akong tanggapin na lang 'yong ordinaryo.
Oo.
Natatakot ako na pagtingin ko sa salamin…
Salamat.
…makikita ko na wala na'ng kislap ng mga mata ko.
Takot ako na 'yong choices ko, ipapahamak ako balang araw.
Takot akong magsisi.
Ten! Nine! Eight! Seven! Six! Five…
"Ayokong mangako. Ayaw kong akuin ang responsibilidad."
"Gusto kong makipag-sex sa lahat ng makikilala ko, tapos sumibat."
Ganyan ang relationship ng mga tao ngayon.
May mga lalaking umaalis, di man lang nag-iiwan ng message.
Gano'n ang ikinukuwento ng friends ko.
Siyempre, di na naghahabol 'yong mga babae.
Tapos, 'yong loneliness…
'Yon na lang ang natitira sa 'kin.
Nami-miss ko 'yong pandemic.
'Yong pandemic o si Ömer?
Hindi, hindi gano'n.
Iba ang lahat no'ng pandemic.
Parang magtatapos na 'yong mundo.
Lahat, nagdadamayan.
Nag-live in na kayo ni Ömer no'ng pandemic, di ba?
Tama ba?
Di na masama.
Bravo!
Nagulat siya.
Sige. Ano'ng dinner mamaya?
Nagbabago ang realidad ng tao depende sa sitwasyon nila.
Noon,
takot kaming maglaho 'yong mga pangarap namin,
na di namin magawang mangarap ulit.
Lahat, iba no'ng umpisa.
Buong mundo, naka-focus lang sa iisang problema.
Lahat, takot sa iisang bagay, at iisa lang 'yong kalaban.
Sobrang nakaka-encourage 'yon.
-Leyla. -Love.
I love you so much.
-Ano'ng napanaginipan mo? -Parang di panaginip. Parang totoo, e.
Namatay ba 'ko?
Naka-wedding dress ka.
Tapos?
Suot mo 'yong wedding dress ng lola mo.
-'Yong buhok ko? Nakalugay ba? -Ang ganda-ganda mo.
Pero si Sarp 'yong groom.
Hindi nga!
Ako 'yong witness sa kasal.
Sinubukan kong magsalita, pero nawawala 'yong lips ko.
Tumingin ka sa 'kin, sumigaw ka, "Magkasama habambuhay!"
Naku, Ömer.
Ayokong ikasal sa kanya. Ikaw 'yong gusto ko.
-Di ba? -Oo!
Tapos?
Hinalikan ka niya.
Ang sama no'n. Grabe 'yong iyak ko.
Sobrang frustrating.
Gagong 'yon.
Hay, Ömer.
Kawawa ka naman! Wag kang umiyak, sweetheart.
Natalo ka ni Sarp?
Baka nagka-amnesia ako. Ba't naman kita iiwan?
-Ganito. -Ano?
Pakasal na tayo?
Ha?
-Para di ako maagaw ni Sarp? -Seryoso ako. Pakasal na tayo?
Okay.
Talaga?
Yes! Aray!
Engaged na ba tayo?
-Sasabihin ko na sa parents ko. -Sige.
Tapos na 'yong pandemic, pati 'yong pangarap.
Gumawa kami ng decisions na, normally, di namin gagawin nang biglaan.
Nagdadalawang isip pa 'ko no'n tungkol sa pagli-live in namin.
Bigla siyang lumipat, at tapos na 'yong usapan.
Pero may sariling routine ang bawat tao.
Puwede kang magsawalang-bahala. Pero mapupuno ka rin.
Kung iisa lang 'yong banyo sa apartment,
wala na gaanong intimacy.
Leyla, iha. Sa relationship…
dapat tanggapin mo ang partner mo.
Mga lalaki lang ang kaya 'yon.
Kayo ni Mama.
Malas lang,
ang taas ng standards ko dahil sa iyong dalawa.
Super in love ka pa rin kay Mama, di ba?
Mahirap i-describe 'yong sa amin.
Hay, Papa! The best talaga kayo ni Mama.
-Alam mo kung ano? -Ano?
Natutuwa ako na nagkuwento ka na tungkol kay Ömer.
Medyo madaldal ako lately.
Puto salita, walang relationship. Nagde-detox ako.
Puntahan natin sila.
Nandito na kami.
Buddy, baby! Love ko!
Pinag-usapan n'yo na naman ako, 'no?
Hindi, di pa kami nagsisimula.
-Gano'n ba kalala? -Oo.
Kain na tayo. Handa na 'yong mesa.
Sige. Susunod na kami.
May bisita raw tayo.
Talaga? Sino?
Seryoso?
Seryoso. Ininvite ako ng uncle mo.
Sige, dear.
-Hello, Mr. Cem. -Hello.
Akin na.
-Welcome, Cem. -Hello. Di naman ako late, di ba?
Hindi, on time ka. Lagi naman.
Siya ba 'yong professional serial killer?
No problem. Magandang nakapunta ka.
-Happy birthday. -Maraming salamat.
Reyhan, Mahir, ipakikilala ko sa inyo si Cem Murathan.
Nasa katabing office. Client din namin siya.
-Kapatid ko, si Reyhan Taylan. -Nice to meet you.
-Welcome. -Salamat po.
-Bayaw ko, si Mahir. -Mr. Mahir.
Nice to meet you.
-Nagkita na tayo no'n. -Talaga?
Sinubukan ko po talagang magkita tayo.
Ba't di ko alam 'to?
-Tara. -Sige na.
Can, galing sa auction 'tong mga wine.
No'ng '72 pa 'to. Magka-edad na kayo.
Ang bongga ng regalo mo. Salamat. Di ka na dapat nag-abala.
Wala 'yon. Happy 50th.
-Enjoy. -Enjoy.
Enjoy.
-Ang sarap no'ng wine. -Ba't di mo tikman, Mahir?
Kahit tikim lang, sasakit 'yong tiyan ko. Wag na lang.
Kay Reyhan na lang 'yong parte ko.
Di ako tatatanggi, ha.
Ano nga 'yong kanina, Cem?
Nagtataka kasi ako kung ano 'yong sa inyo ni Papa.
A, oo. Kung paano kami nagkita.
Nag-aral ako ng architecture sa Milan.
Panelist po kayo ro'n.
Excited kayo sa bagong project n'yo.
Noong 2009.
A, 2009.
'Yong psychology ng buildings.
Grabe 'yong sinabi n'yo sa gawa n'yo, parang babae 'yon na in love kayo.
Oo, naaalala ko.
Di ko maalala.
Iha, nasa uncle mo ka na no'n nakatira.
May naaalala ako. Unang summer natin 'yon.
Hinabol kita, nagka-panic attack ako.
Di ko alam 'yong gagawin kasi sobrang energetic mo.
Parang yaya mo 'ko no'n.
Aling project 'yon, Pa?
Di 'yon natuloy.
Maraming masamang nangyari. Kinailangang i-cancel.
A, sayang naman.
Nakakalungkot.
Ang hirap kasi no'ng project.
Mas exciting sa papel.
Tapos na-assign si Reyhan sa Tokyo, kaya lumipat kami.
Pero hinayaan kitang mag-decide. Lagi naman, darling.
Di mo naman kinailangang sumama.
Pero 'yong tahahan ko, laging nasa tabi mo, mahal ko.
May di kaya yata kayo ikinukuwento.
A! Oo. Kuwento ba?
Maraming kuwento kahit saan. Di ba, darling?
-E di, cheers tayo para ro'n. -Inom tayo.
-Enjoy. -Enjoy.
Happy birthday, Tito!
Happy birthday to you!
Halika nga. Halika.
50 na ba talaga siya? Ipaliwanag mo nga.
Wag mo nang ipaalala sa kanila. Hihipan ko na 'yong kandila.
Salamat sa pagpunta.
-Cheers para sa 'yo. -Cheers.
Tahimik ka yata ngayon.
Puno 'yong bibig ko.
Maglakad-lakad tayo. Gusto kong mag-usap tayo.
Kung tungkol sa book ni Mrs. Tuba,
di lalabas 'yon.
Magbibigay kami ng legal notice sa publisher.
Di 'yon, pero magandang balita 'yan.
Di lalabas 'yong secrets mo. Wag kang mag-alala.
May isa pang na-expose kanina.
Ba't di mo sinabing kilala mo pala si Papa?
Ay, oo nga pala. Di kasi tayo masyadong nakakapag-usap.
Tama ka naman.
Galit ka sa 'kin.
Alam ko 'yon.
Di ako galit.
Di sa 'yo.
'Yong pagiging galit, expression 'yon ng emotion.
Wala akong feelings para sa 'yo.
Nandito ka man o wala, walang magbabago.
Kaya nga okay lang.
Happy ako na di ako nagsayang ng oras.
Nagpapasalamat pa nga ako.
Attracted nga tayo sa isa't isa. Curious nga tayo.
Wag na natin isipin 'yong what ifs.
Tapos na.
At least, memorable 'yon.
Fling lang 'yon.
Kaya, wag ka nang mag-alala.
Wala lang 'yon sa 'kin.
Ayoko nang pag-usapan pa 'yon. Pupuntahan ko na 'yong parents ko.
FAMILY ALBUM KO
-Wag mo ngang gamitin maging demogogue. -Di naman, a.
Trabaho mo 'yon, di ba? Ikaw 'yong demagogue.
Tuwang-tuwa kang maging hero ni Leyla,
ni di mo alam 'yong pinsalang dinulot mo.
Di lang ako nagsasalita kasi ayaw mo.
Okay lang sa 'kin. Lahat, masasabi ko sa kanya.
'Yong masasabi mo lang, kung gaano ka ka-feminist.
Sabihin mo ring apelyido ko ang gamit mo dahil sa utang ng tatay mo.
Akala mo ba, di ko sasabihin 'yon?
E, 'yong under treatment ka sa alcoholism?
Ba't mo ba itinago 'yon?
Ikuwento mo rin 'yong buwisit na babae mo.
Mataas daw 'yong standards niya. Sabihin mo kung gaano kataas.
Sino kayo?
Lumabas na lahat.
Welcome sa totoong mundo, girl.
Leylos, ano ba'ng nangyari no'ng 2009?
Nagka-affair si papa sa babaeng kasama niya sa project.
-Talaga? -Nagsisi siya at umamin siya kay Mama.
Malaking pagkakamali 'yon.
Kaya pumunta si Mama sa Tokyo. Tumakas, actually.
-Siyempre. Tama lang 'yon. -Oo.
Kung ako, pinutol ko na 'yong bayag niya bago pa 'ko umalis. 'Yon.
Sige na.
Salamat.
Ano'ng ginawa ng papa mo?
Ano pa ba? Iniwan niya 'yong project, tapos hinabol si Mama.
Pinatira ka nila sa uncle mo para di ka maapektuhan, tama?
Mismo.
Ano…
Di pa yata naghihilom 'yong sugat.
Guilty pa rin si Papa. Galit pa rin si Mama.
Konting kalabit lang, magkaka-delubyo.
Pero matagal na silang magkasama.
Dapat nag-divorce na sila kung gusto nila, di ba?
Oo nga.
Di yata sila nag-divorce dahil sa 'kin.
'Yon lang ang paliwanag.
-Di siguro. -Iba rin 'yong naiisip ko.
Tingin ko, si Papa…
Di na siya umalma kasi ayaw niyang bumaba 'yong tingin ko sa kanya.
Saka, si Mama, allergic sa failure.
Ayaw makipag-divorce dahil sa pride niya.
-Sakto'ng timing. -Mama mo?
"Leyla, iha. Uuwi na kami sa Miyerkules."
"Sana magkita tayo bago kami umalis."
"Sabihin mo sa 'min kung kailan ka available."
"Mahal ka namin."
Mahal ka namin. Aalis kami.
"Namin" raw, "kami" raw…
Kita n'yo? Team pa rin sila.
Ang taas pa rin ng tingin nila sa sarili nila.
Wag mo nang masyadong isipin. Naku naman.
Pati patay, magre-react kung ganyan ka.
Grabe ka, ha.
Wag mo na lang patagalin.
Hayaan mong gawin nila 'yong gusto nila. Buhay nila 'yon.
-Sarp, tumatawag 'yong mama mo. -O?
-Si Mama ko naman. -Salad, gusto mo?
Excuse me.
Hello, Ma?
Salamat, mare.
Ha?
-Saang ospital? -Ospital?
Okay, papunta na.
-Ano'ng nangyari? -Sarp?
Inatake sa puso si Papa. Nasa ICU.
-Ha? -Talaga?
-May i-o-off ba 'ko? -Ewan. Teka.
-Laro talaga ang buhay. -Babalik ako.
Akala mo, marami kang buhay. Tapos, naubos na pala.
-Pag naisip mong naubos na, ding! -'Yong susi ko?
-See you, Buddy! -May isa pa pala.
Pag naisip mong tama na,
ipapaalala sa 'yo 'yong ending na akala mo di na mangyayari.
'Yong paghihirap mong parang childish dati.
Mahihiya ka kasi na-o-overhelm ka na ng mga problema.
Kung mauubusan ng oxygen ang puso, makakaramdam ka raw ng matinding sakit.
'Yon daw yata ang senyales na inaatake ka na.
Importante palang makaramdam ka ng sakit para may pag-asa kang mabuhay.
Angina pectoris.
Angina pectoris, gano'n 'yon kung sa medicine.
-Alam mo na ba 'yon? -Siyempre, hindi.
Kawawa ka naman.
Hindi arteriosclerosis o nicotine, o kulungan
Iyon ang dahilan, mahal kong Doctor Kaya ako may angina pectoris
Poem ni Nâzım Hikmet.
'Yon ang panuyo niya sa inyo, di ba? Mga poet at poem.
Nagkikita kami sa bench na 'to kada Miyerkules, saktong 2:00 p.m.
Galing si Mahir sa university niya, sakay ng 1:15 na biyahe.
'Yong class ko, matatapos ng 1:30 p.m.
Tapos nandito na siya, may bitbit na sandwich galing Hisar Kiosk.
Magpi-picnic kami.
-Konting chilli. -Maraming pickles.
-Hot dogs. -Hot dogs.
-Laging gano'n. -Maraming oras kami kung mag-usap.
Nagbabasa kami ng poems, books.
Nanonood ng movies, minsan nagtatalo rin.
Pero palagi kaming nagtatawanan.
'Yon 'yong pagkakaalala ko sa inyo.
-Laging… -Teka.
Alam ko kung saan na papunta 'to.
Wag mo nang banggitin 'yong "bar", ha? Walang gano'n sa relationship.
Dapat maintindihan n'yo 'yong isa't isa.
Dapat may empathy.
Dapat may patience.
Dapat nagpapatawad.
Patience. Pagpapatawad.
Leyloş, baka mawalan ka ng interest sa partner mo pag nagtagal. Gano'n.
Baka ma-distract ka.
Baka pakiramdam mo, walang pinatutunguhan.
Baka maramdaman mong pinapabayaan ka.
Di madaling magmahal.
Mas mahirap magmahal kung di perpekto 'yong tao.
Pero meron bang perfect sa mundo? Ipakilala mo nga sa 'kin.
Ipakilala mo, sige na.
Lahat ng pinagdaanan namin ng 40 years, totoo 'yon.
Experience namin 'yon. Tanggap naming gano'n.
Hindi laro 'yon. Di lang 'yon para may maipakita kami sa' yo.
'Yong pagmamahalan namin,
mas importante kaysa sa pagkakamali namin, kaya magkasama pa rin kami.
Magkaibigan kami.
-Magka-ibigan din. -Magka-ibigan din.
-My love. -Darling.
Baby ko.
Dear Ömer.
Ang sakit na di na tayo nag-uusap nitong huling dalawang buwan.
Naiintindihan kita.
Sinusubukan mong lumayo
kasi may respect ka sa partner mo.
Tama 'yon. Tanggap ko 'yon.
Pero kung di kita nakakausap, mas naaalala ko 'yong mga sinabi mo.
Kaya nag-decide akong magsusulat ako imbes na maghintay.
Maraming nangyari nitong nakaraan.
Nagbago ang pagkakakilala ko kina Mama at Papa.
Hinarap ako ni Papa, at inilabas 'yong totoong sarili niya.
First time ipinakita ni Mama 'yong mga tiniis niya.
Totoong tao pala sila, akalain mo 'yon?
Reality check din 'yon para sa 'kin.
Naisip ko 'yong mga nangyari nitong mga huling taon.
Na-realize ko na marami akong assumptions.
-Gusto mo? -Na di ko pinag-isipan.
Binalewala ko lang.
Di ako nakinig, sarili ko lang 'yong inisip ko.
Di ko inintindi nang buo 'yong mga bagay. Mabilis akong manghusga.
'Yong pinakamalala, di ako nag-effort na ayusin 'yong nasira.
Hinayaan ko na lang. Nagsiiyakan ang mga 'yon na parang baby.
Nasa pinangyarihan pa rin ako, gumagala sa gitna ng trahedya.
Naisip ko na malaki ang kasalanan ko sa pagkasirang naiwan natin.
Iniwan siya ni Ömer sa baba.
-Salamat, Mr. Dursun. -Wala 'yon.
Naintindihan ko na di importante na ikaw ang may huling salita.
Na nilalason ng pagkapanalo at pagkatalo ang relationship.
Kapag may nawala sa 'yo,
mamamanhid ka muna sa sakit.
Tapos, unti-unti mo 'yong mararamdaman.
Magiging galit ang pagsisisi mo, tapos maiintindihan mo,
tapos hahanap-hanapin mo.
Hindi pala sulit na mawalan ka ng minamahal.
Alam ko na 'yon ngayon.
Ömer ko, mahalaga ka sa akin.
Best friend kita,
at ikaw 'yong taong minahal ko at laging mamahalin.
Anuman ang mangyari sa atin,
kahit sino pa ang kasama natin,
ayokong mawala ka sa akin.
Kahit kailan.
Gusto kong malaman mo 'yon.
-Salamat. -Isama ko kaya si Buddy?
Dadalas kasi 'yong pagdalaw mo kay Sarp. Sa akin muna siya, okay?
-Okay, sige. -Okay.
Buddy! Halika, boy. Aalis na kayo.
Eto.
-Gusto mo ng kape? -HIndi, ayos lang ako.
Binili ko 'to kahapon. Mabango, saka mas mura.
Talaga?
Salamat sa sulat mo.
Paulit-ulit kong binasa.
Itinapon mo na dapat. Baka mapahamak ka pa.
Hindi, a. Wala namang magagalit.
Ha? Tapos na kayo?
Oo, kasi…
importante ka rin sa 'kin.
Sobra. Ikaw 'yong pinakaimportante.
Kung picture ka, nasa akin pa rin 'yong negative.
Di puwedeng i-share.
Di puwedeng ipa-copy.
Walang duplicate.
Naku naman, Buddy!
-Naku po! -Naku po!
Nand'yan na. Di kita matitiis.
Okay, tara na.
Leyla!
-Nasaan si Leyla? -Kalma, pare.
-Ömer… -Ano ba! Ömer!
Walang hiya ka!
-Papatayin kita! -Teka, ano'ng ginagawa mo? Teka.
-Papatayin kita! -Tingnan mo 'ko.
-Ano'ng ginagawa mo, pare? -Papatayin kita!
-Tama na. -Uy.
Di mo na ako maloloko ulit.
Kinamumuhian kita.
Ömer. Gusto mo, maglaro tayo?
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso kita!