คุณเป็นไงบ้าง
ฉันเป็นไงบ้างเหรอ
ฉันหัวหมุนไปหมด
แต่เวลาใครถาม ฉันก็บอกว่าสบายดี
(มื้อค่ำครั้งสุดท้ายของเลย์ล่า)
เพราะสำหรับคำถามนี้ ฉันยังตอบตัวเองยากเลย
แล้วฉันก็รู้สึกกดดันมากๆ กับการค้นหาคนที่ใช่
คนที่ใช่มีอยู่จริงไหม ฉันก็ไม่รู้
เพราะฉันหาไม่เจอ
ฉันแค่อยากจะรู้สึกดี
ฉันอยากเป็นอิสระจากความรู้สึกหน่วงๆ นี้
ฉันถึงได้หนีคำถาม
เพราะฉันกลัวคำตอบของฉันเอง
"คุณเป็นไงบ้าง"
ฉันกำลังหนี
นั่นแหละคำตอบของฉัน
เลย์ล่า
(ขอบคุณที่แวะมา)
(#เช็คให้ชัวร์)
หนูกังวลอยู่เสมอเลย
เหมือนมีความพ่ายแพ้รออยู่ไม่ไกล
ความพ่ายแพ้เหรอ
ค่ะ
ตัวอย่างเช่น มีผู้ชายคนหนึ่ง
หนูหมายถึง…
มันก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่…
ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา
ฮัลโหล
เพราะหนูกลัว
- นางไม่มาเหรอ - มาแล้ว ไม่เป็นไร
- ไปไหนมา เลย์ลอส - ฉันมาแล้วไง
แล้วหนูก็เหม็นขี้หน้าเขามาตั้งแต่แรก
สำหรับหนู เขาเป็นตัวอันตราย
เขามีสัญญาณอันตรายเต็มไปหมด
เขาบอกว่า "ผมจะทรมานคุณ แม้จะอยู่ห่างเป็นพันเมตร"
เขาบอกว่า "ผมน่ะหลงตัวเอง
อีโก้สูงถึงอวกาศ
ผมมันกะล่อน อวดเก่ง ขี้หึง"
มีสัญญาณอันตรายบอกว่า "ผมได้ทุกอย่างตามใจจนเคยตัว"
แต่ว่าอะไร
ไม่มีแต่ค่ะ มันดึงดูดกันเหมือนแม่เหล็กน่ะ
มันไม่ใช่เรื่องที่จัดการไม่ได้หรอก
หนูไม่ได้อยากรู้จักเขาด้วยซ้ำ
ผู้ชายแบบนั้น พอรู้จักตัวจริงก็ชอบไม่ลงอยู่ดี
พอได้เห็นจุดอ่อนกับข้อเสียของเขา เราจะยังอยากได้เขาจนตัวสั่นเหมือนเดิมไหม
หนูว่าก็คงไม่
ความสัมพันธ์ควรจะสม่ำเสมอ
นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับหนู
เราควรครุ่นคิดเรื่องเดียวกันกับคู่ชีวิต
เราควรมีความฝันร่วมกัน
หนูไม่มีอะไรเหมือนเขาสักอย่าง
หนูรู้ว่าเขาเป็นยังไงตั้งแต่แรก
เขาเป็นตัวปัญหา
เขาแต่งงานแล้วหย่ามาสามครั้งแล้ว
แล้วผู้หญิงพวกนั้นก็ยังอยู่ในชีวิตเขา
ภรรยาคนแรก คนที่สอง คนที่สาม
พวกเธออยู่รอบตัวเขาเสมอ
ผู้ชายคนนี้เป็นนักสะสมแท้ๆ เลย
ไม่หรอก หนูไม่อยากเป็นผู้หญิงคนหนึ่งของเขา
หนูเป็นไม่ได้อยู่แล้ว มันเป็นไปไม่ได้
หนูคงต้องบ้าแน่ ถ้าไปเป็นเหยื่อคนที่สี่ของเขา
หนูถึงไม่ยอมใกล้ชิดกับเขา หรือสานสัมพันธ์กับเขา
ผู้ชายหลงตัวเองอย่างเขากล่อมเหยื่อได้ง่ายๆ
เราจะหลงเขาในไม่ช้า
เขาจะทำให้เราหลงใหลแบบที่…
พอรู้ตัวอีกที เราก็นั่งอยู่หน้าบาทหลวงแล้ว
หลังจากนั้นก็…
แต่งงาน
พ่ายแพ้
หนูดูความสัมพันธ์รอบๆ ตัว
ทุกคนเริ่มต้นอย่างกระตือรือร้น
สัญญาทุกเรื่องไปทั่ว รีบสาบานต่อกัน
ยิ่งไม่มั่นใจยิ่งเสียงดัง
"รับค่ะ ตราบชั่วฟ้าดินสลาย จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน"
แล้วไงต่อล่ะ
จริงๆ นะ หนูอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เราถึงได้เริ่มรำคาญกันขนาดนี้
เราเริ่มโกหกกันเองทำไม
เรื่องราวความรักที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอคนเราน่ะ
มันไม่มีจริงหรอกค่ะ
เพราะไม่มีเรื่องไหน ที่ใกล้เคียงความจริงเลยสักนิด
คุณไม่รู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหนที่…
ทำไมทุกคนถึงได้หลงติดกับดัก ที่เห็นอยู่โต้งๆ ขนาดนั้นได้
หนูไม่รู้เลย
เราแต่งงานกันเพื่อให้ใกล้ชิดกัน
เอาสิ ไปเลย
แล้วเราก็เริ่มห่างกันทันทีที่ได้แต่งงานกัน
ไม่มีใครรักจริง ไม่มีใครจริงใจ
เหมือนทุกคนปกปิดริ้วรอยตีนกาด้วยศัลยกรรม
รอบตัวเรามีแต่คนปลอมๆ ที่ข้างในมีแต่รอยเหี่ยวย่น
แต่ข้างนอกอัดแน่นด้วยโบทอกซ์
โอ๊ย เธอน่าจะเลือกชุดที่มันร่าเริงกว่านี้นะ
(เราไม่มีโลกสำรอง)
ฉันมองดูทุกคนในนี้
ต่อให้เอาทุกคนมารวมกัน ยังไม่ดีเท่าเออแมร์คนเดียวเลย
ฉันเห็นสิ่งนี้ชัดขึ้นทุกวันๆ
ไม่เลย เพื่อนรัก ฉันจริงจังนะ แฟนเก่าจะเป็นแฟนใหม่ไม่ได้
นักคิดชื่อดังก็กล่าวไว้ "แต๊งกิ้ว เน็กซ์"
ฟุนดา
ที่รัก
เราไล่ตามภาพลวงตาจนลืมหายใจ แค่เพราะไม่อยากยอมรับว่า "เราคิดผิด"
สีดำเป็นไง ไม่เหรอ
สีนู้ดน้ำตาลอ่อนเซ็กซี่กว่าไหม
อืม เอาทั้งสีน้ำตาลอ่อนทั้งสีดำเลยได้ไหม
เราถอยห่างจากตัวตนที่แท้จริง เพื่อให้ไม่ต้องอยู่คนเดียว
แล้วเราก็เรียกมันว่าความสัมพันธ์ระยะยาว
จริงๆ มันคือตายผ่อนส่งต่างหาก ไม่ใช่อะไรเลย
เพื่อนรัก พูดเรื่องตายอะไรของเธอน่ะ
เธอเพิ่งจะคบกับเขาสองอาทิตย์เองนะ
เขาจะมาปาร์ตี้ไหม เราจะได้เจอเขาสักทีใช่ไหม
ไม่มาหรอก ฉันไม่ได้ชวน
เพิ่งจะสองอาทิตย์เอง ฉันยังไม่ให้เขาเข้ากลุ่มเราหรอก
ฉันไม่ได้ให้ของขวัญเขาด้วย
อ้าว ไม่ซื้อของขวัญให้เขาล่ะ ซื้อของเล็กๆ น้อยๆ สิ หนังสือหรืออะไรก็ได้
ถ้าเขาให้เธอ…
หนูกลัวการยอมรับความธรรมดา
ใช่
หนูกลัวว่าสักวันจะมองกระจก
ขอบคุณครับ
แล้วเห็นว่าประกายในแววตาหนูจางหายไปแล้ว
หนูกลัวว่าสิ่งที่เลือกอย่างมั่นใจ จะทำให้ชีวิตหนูพังในสักวัน
หนูกลัวจะเสียใจภายหลัง
สิบ เก้า แปด เจ็ด หก ห้า
"ฉันไม่อยากสัญญา ฉันไม่อยากรับผิดชอบ"
"ฉันอยากนอนกับทุกคนที่ได้รู้จัก แล้วก็หายตัวไปเฉยๆ"
นั่นคือความสัมพันธ์แบบที่คนอื่นมีกัน
ผู้ชายบางคนก็หายตัวไป โดยไม่ทิ้งข้อความไว้ด้วยซ้ำ
นั่นคือเรื่องที่ได้ฟังจากเพื่อนมานะ
และแน่นอน ผู้หญิงก็ไม่ไล่ตามผู้ชายพวกนั้น
จากนั้น ความเหงาก็…
กลายเป็นทางเลือกเดียวที่ใช่ที่เหลืออยู่
ถ้าหนูบอกพ่อว่าหนูคิดถึงช่วงโควิดล่ะ
ช่วงโควิดหรือเออแมร์
ไม่นะ หนูว่าคงไม่ใช่
ช่วงโควิด ทุกคนแตกต่างจากตอนนี้มากๆ
เหมือนวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง
ทุกคนมีกันและกันเป็นที่พึ่งพิง
เออแมร์ย้ายไปอยู่กับลูกช่วงโควิดหรือเปล่า
ใช่ไหม
เพราะดีนะ
บราโว
เขาช็อกไปเลย
เอาล่ะ มื้อเย็นกินอะไรดี
ความเป็นจริงของคนเรา เปลี่ยนไปตามสถานการณ์ที่เราอยู่
ช่วงนั้น
เรากลัวว่าความฝันของเรา จะหายวับไป ไม่มีวันหวนคืนมา
(วันพุธที่ 20 พฤษภาคม ปี 2020)
ตอนแรกเริ่ม ทุกอย่างต่างจากนี้มาก
ทั้งโลกโฟกัสไปที่ปัญหาเดียว
ทุกคนกลัวสิ่งเดียวกัน สู้กับศัตรูเดียวร่วมกัน
มันชวนให้มีความหวังมากๆ
- เลย์ล่า - ที่รัก
- ผมรักคุณมากเลย - โธ่
- คุณฝันถึงอะไรเหรอ - ไม่เหมือนฝันเลยนะ มันเหมือนจริงมากๆ
- ฉันตายเหรอ - คุณใส่ชุดเจ้าสาว
แล้วยังไงต่อ
คุณใส่ชุดเจ้าสาวของยายที่เล่าให้ฟังบ่อยๆ
- แล้วทรงผมล่ะ ฉันปล่อยผมหรือเปล่า - คุณสวยมากเลย
แต่คุณอยู่กับซาร์ป
ไม่จริง
แล้วคุณก็ให้ผมเป็นพยานในงานแต่ง
ผมจะพูด แต่พูดไม่ออก
พออ้าปาก ปากผมก็หายไปเลย
คุณมองตาผมแล้วตะโกนว่า "รับค่ะ ตราบชั่วฟ้าดินสลาย"
ไม่นะ เออแมร์
ฉันไม่อยากแต่งงานกับเขา ฉันอยากแต่งกับคุณต่างหาก
- จริงเหรอ - ใช่
แล้วไงต่อ
เขาจูบคุณ
มันแย่มาก ผมร้องไห้หนักมาก
มันน่าหงุดหงิดๆ สุดเลย
ไอ้เวรนั่น
โธ่ เออแมร์
โธ่ น่าสงสาร อย่าร้องไห้เลยนะ ที่รักคนเดียวของฉัน
คุณเสียฉันให้ตาบ๊องซาร์ปเนี่ยนะ
ฉันต้องความจำเสื่อมแน่เลย ไม่งั้นฉันจะทิ้งคุณได้ยังไง
-ผมจะบอกอะไรให้นะ - คะ
แต่งงานกันดีไหม
หืม
- ซาร์ปจะได้ไม่มาแย่งฉันสินะ - ไม่ ผมจริงจังนะ แต่งงานกันดีไหม
โอเค
จริงเหรอ
ไชโย โอ๊ย
เราหมั้นกันแล้วใช่ไหม
- ฉันต้องรีบบอกพ่อแม่แล้ว - บอกเลย
โรคระบาดจบลง ความฝันก็จบไปด้วย
เราด่วนตัดสินใจเรื่องที่ปกติเราจะไม่รีบ
แค่อยู่ด้วยกันหนูยังลังเลเลย
อยู่ๆ เขาก็ย้ายเข้ามา แล้วก็ต้องตกลงตามนั้นเลย
แต่ทุกคนก็มีกิจวัตรของตัวเอง
เราทนกันได้ถึงจุดหนึ่งเท่านั้นแหละ หลังจากนั้น เราก็จะเริ่มรำคาญ
แล้วยิ่งในอะพาร์ตเมนต์มีห้องน้ำห้องเดียวนะ
ความโรแมนติกก็แทบไม่เหลือเลย
เลย์ล่า ลูกพ่อ ความสัมพันธ์น่ะ
คือการยอมรับทุกอย่างเกี่ยวกับคู่ของเรา
มีแต่พ่อกับแม่นั่นแหละ ที่พูดแบบนั้นได้
คู่เดียวเลย
เสียดายนะ หนูตั้งมาตรฐานสูงเกินไป ก็เพราะพ่อกับแม่
พ่อก็ยังรักแม่มากๆ อยู่เลยใช่ไหมล่ะ
มีไม่กี่คำหรอกที่อธิบายสิ่งที่พ่อกับแม่มีต่อกันได้
โธ่ พ่อกับแม่น่ะน่ารักที่สุดแล้ว
- รู้อะไรไหม - คะ
พ่อดีใจนะที่เราพูดถึงเออแมร์กันได้สักที
ช่วงนี้หนูพูดมากไปหน่อย
คุยเยอะไป แต่ไม่สานสัมพันธ์เลย หนูกำลังดีทอกซ์น่ะ
ไปหาพวกแม่กัน
มาแล้วค่ะ
บัดดี้ ลูกแม่
นินทาแม่ไม่ได้หยุดปากเลยใช่ไหม
เปล่านะคะ เรายังไม่ได้พูดถึงแม่ด้วยซ้ำ
- ขนาดนั้นเลย - ขนาดนั้นเลยค่ะ
กินข้าวกันเถอะ จัดโต๊ะเสร็จแล้ว
ได้เลย ไปเดี๋ยวนี้แหละ
แม่ได้ยินว่ามีแขก
เหรอคะ ใคร
ถามจริง
จริงสิ น้าคุณชวนผมมา
โอเคจ้ะ
- สวัสดี คุณเชม - สวัสดีครับ
ผมรับให้
- เชม ยินดีต้อนรับ - สวัสดีครับ ผมไม่ได้สายใช่ไหม
ไม่เลยครับ ตรงเวลาเหมือนทุกครั้ง
นี่เหรอพ่อฆาตกรต่อเนื่องอาชีพ
ไม่เป็นไรครับ แค่มาก็ดีใจแล้ว
- สุขสันต์วันเกิด - ขอบคุณมากครับ
เรย์ฮาน มาเฮียร์ ผมขอแนะนำเชม มูราธาน
เขาเป็นเพื่อนบ้านและลูกค้าของเรา
- พี่สาวผม เรย์ฮาน ทายลัน - ยินดีที่ได้รู้จัก
- ยินดีต้อนรับค่ะ - ขอบคุณครับ
- พี่เขยผม มาเฮียร์ ทายลัน - คุณมาเฮียร์
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- จริงๆ เราเคยเจอกันแล้ว - เหรอครับ
หมายถึงผมเคยพยายามเข้าไปทำความรู้จักน่ะ
ทำไมฉันไม่รู้เลย
ก็…
- จ้ะ - เชิญครับ
ชาน นี่ไวน์จากงานประมูล
ทั้งหมดเป็นของปี 72 อายุเท่าคุณเลย
ของขวัญหรูมาก ขอบคุณมากครับ เชม แต่ไม่เห็นต้องลำบากเลย
ผมยินดีครับ สุขสันต์วันเกิดอายุ 50
- ดื่ม - ดื่ม
ดื่ม
- อืม - อืม
- ไวน์นี้ชั้นเลิศเลย - จิมดูสิครับ มาเฮียร์ ลองชิมดู
จิบเดียวก็ปวดท้องแล้ว ผมไม่ดื่มดีกว่า
ส่วนของผมขอยกให้เรย์ฮานแล้วกัน
ไม่ขัดข้องเลยค่ะ
นี่ เราคุยกันต่อจากเมื่อกี้ดีไหมคะ เชม
ฉันอยากฟังเรื่องของคุณกับพ่อฉันให้จบนะ
อืม คุณเล่าว่าเราเคยเจอกัน
ผมเรียนสถาปัตยกรรมที่มิลาน
คุณไปเป็นวิทยากรที่นั่น
คุณตื่นเต้นกับโปรเจกต์ใหม่มากๆ
ปี 2009
ใช่ๆ ปี 2009
คุณบรรยายเรื่องจิตวิทยาของอาคาร
คณพูดถึงผลงานใหม่ด้วยความรัก เหมือนมันเป็นผู้หญิงเลย
ใช่ ผมจำงานนั้นได้
หนูไม่เห็นจำได้
ลูกแม่ ลูกไปอยู่กับน้าปีนั้นดี
นึกถึงตอนนั้นเลย ใช่ นั่นเป็นหน้าร้อนปีแรกของเรา
น้าไล่ตามแกไปทั่ว วุ่นวายไปหมด
ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ เวลาเด็กสาวจอมคึกวิ่งเล่นไปทั่ว
น้าเป็นเหมือนพี่เลี้ยงแกเลยนะ
มันโปรเจกต์ไหนกันคะ พ่อ
มันไม่ได้สร้างจริงน่ะ
มีหลายอย่างผิดพลาด เราเลยต้องยกเลิก
เหรอคะ เสียดายจัง
เสียใจด้วยนะครับ
มันเป็นโปรเจกต์ที่ค่อนข้างทำยาก
ตอนร่างแบบมันสนุกกว่า
แล้วเรย์ฮานก็ถูกย้ายไปโตเกียว เราเลยย้ายไปที่นั่น
แต่ฉันให้คุณตัดสินใจเสมอนะ ที่รัก
คุณไม่จำเป็นต้องย้ายตาม
แต่บ้านของผมคืออยู่ข้างคุณเสมอ ที่รัก
งานนี้ต้องมีเรื่องให้เล่าแน่เลยค่ะ
เรื่องเล่า ใช่จ้ะ
ไปไหนเราก็มีเรื่องให้เล่า ทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง เนอะ ที่รัก
- ดื่มให้เรื่องเล่าแล้วกัน - ดื่มเลย
- ดื่ม - ดื่ม
สุขสันต์วันเกิดค่ะ น้าจ๋า
สุขสันต์วันเกิด
มานี่ มา…
เขาอายุ 50 แล้วได้ไงเนี่ย อธิบายมาเลยนะ
เลิกย้ำว่า 50 ได้แล้ว ทุกคน ผมขอเป่าเทียนเลยนะ
ขอบคุณมากที่มากันนะ
- ดื่มให้เลย - ชนแก้ว
วันนี้คุณเงียบๆ นะ
ก็ปากไม่ว่าง
ไปเดินเล่นกันไหม ผมอยากคุยด้วย
ถ้าเรื่องหนังสือคุณนายทูบา
มันจะเป็นโปรเจกต์ที่เขียนทิ้งไว้ ไม่ได้พิมพ์
เราจะส่งประกาศเตือนไปที่สำนักพิมพ์สัปดาห์นี้ค่ะ
ไม่ใช่เรื่องนั้น แต่ผมก็ดีใจที่ได้ยิน
ความลับของคุณไม่รั่วหรอก สบายใจได้เลยค่ะ
แต่มีความลับอีกเรื่องที่รั่วในคืนนี้
ทำไมคุณไม่เคยบอกว่ารู้จักพ่อฉัน
นั่นสิ เราไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกันนี่เนอะ
จริงของคุณ
คุณโกรธผม
ผมเข้าใจ
ฉันไม่ได้โกรธ ไม่ได้โกรธคุณเลย
โกรธเป็นการแสดงความรู้สึก
แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรกับคุณเลย
คุณจะอยู่หรือไม่อยู่มันก็ไม่ได้ต่างกัน
เพราะงั้น ตรงกันข้ามเลย แบบนี้แหละดีแล้ว
ฉันดีใจที่เราไม่เสียเวลา
ฉันขอบคุณคุณด้วยซ้ำ
ใช่ เราเคยสนใจกัน เคยอยากรู้จักกัน
แต่เราไม่มาสงสัยกับเรื่องสมมติ
มันจบไปแล้ว
มันไม่ใช่ความทรงจำที่ลืมไม่ลงอะไรหรอก
ก็แค่บรรยากาศพาไป
คุณสบายใจได้นะ
มันไม่ได้ทิ้งรอยแผลอะไรให้ฉัน
ฉันไม่ค่อยอยากคุยเรื่องนี้หรอก รู้ไหม
ฉันไปดูพ่อแม่ก่อนดีกว่า
(เออแมร์ เชงเกอร์ ส่วนนี่อัลบั้มประจำตระกูลผม)
- เลิกเกลี้ยกล่อมฉันได้แล้ว - ผมไม่ได้เกลี้ยกล่อม
นั่นมันงานคุณ จำได้ไหม คุณเป็นทูต
คุณดีใจที่ได้เป็นฮีโร่ให้เลย์ล่า
จนไม่มองเรื่องที่ตัวเองทำเสียหายเลย
ผมแค่เก็บเงียบไว้เพราะคุณอยากให้เก็บ
ผมโอเคนะ ผมบอกลูกทุกอย่างก็ได้ ถ้าอยากให้บอก
คุณก็กล้าบอกแค่ว่าตัวเองสนับสนุนสตรีนิยม
ไปบอกลูกเลยสิ ว่าลูกใช้นามสกุลฉันเพราะพ่อเป็นหนี้
คิดว่าผมไม่กล้าบอกลูกเหรอ
ไปบอกลูกเลย ว่าคุณดื่มไม่ได้เพราะคุณกำลังเลิกเหล้า
ปิดบังเรื่องพวกนี้ทำไม
ไปบอกลูกสิว่าคุณนอกใจฉันกับนังชั้นต่ำนั่น
สงสารลูกนะ พูดแต่เรื่องตั้งมาตรฐาน ไปทำให้ลูกเห็นสิ ว่ามาตรฐานมันต่ำแค่ไหน
ผัวเมียคู่นี้เป็นใครกันเนี่ย
หน้ากากถูกกระชากออกไปแล้ว
ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงจ้ะ เพื่อนรัก
เลย์ลอส แล้วเรื่องเมื่อปี 2009 ล่ะ
พ่อฉันแอบกิ๊กกับผู้หญิงที่ทำโปรเจกต์เดียวกัน
- จริงเหรอ - แล้วพ่อก็เสียใจ ไปบอกแม่
พลาดมากๆ เลยนะ
แม่ก็เลยย้ายไปโตเกียว ย้ายหนีนั่นแหละ ถ้าให้พูดตรงๆ
- ก็แหงสิ แม่เธอทำถูกแล้ว - หนีแน่นอน
สาบานเลย ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะกระชากไข่ให้ขาดก่อนหนี อย่าให้เหลือ
รู้แล้วจ้ะ
ขอบใจนะ
แล้วพ่อเธอทำยังไง
จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ทิ้งโปรเจกต์ตามแม่ไปน่ะสิ
แล้วก็ส่งเธอไปอยู่กับน้า เพื่อไม่ให้มาขวางใช่ไหม
ถูกต้อง
ฉันหมายถึง…
ฉันว่าแผลยังสดอยู่เลยล่ะ
พ่อยังรู้สึกผิดมากๆ แม่ก็ยังโกรธอยู่
แค่สะกิดนิดเดียวก็แผ่นดินไหวแล้ว
แต่พ่อแม่เธอก็อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี
ถ้าอยากเลิกกันก็เลิกได้ จริงไหม
ใช่
ฉันว่าที่ไม่ได้หย่ากันก็เพราะฉันนี่แหละ
ไม่มีคำอธิบายอื่นแล้ว
- ฉันว่าไม่ใช่นะ - ฉันก็ว่างั้น
ฉันคิดว่าพ่อน่ะ…
ยอมหงอให้แม่ เพราะไม่อยากให้ฉันมองพ่อไม่ดี
ส่วนแม่ก็อย่างที่รู้ รับความล้มเหลวไม่ได้
แม่หยิ่งเกินกว่าจะยอมหย่า
- มาพอดีเลย - แม่เธอเหรอ
"เลย์ล่าลูกแม่ เราจะกลับวันพุธแล้วนะ
เราอยากเจอลูกก่อนกลับ
ว่างเมื่อไหร่บอกด้วยนะ
เรารักลูกนะ"
"รักลูกนะ เราจะไปแล้ว"
"เราๆ เราๆ"
อย่างที่เห็น พ่อแม่ยังเป็นทีมเดียวกัน
ภาพที่สร้างพังหมดแล้ว แต่ไม่มีใครยอมรับ
เลิกขยี้เรื่องนี้เถอะ ขอล่ะ
ขยี้ขนาดนี้ ผ้าขี้ริ้วยังสะอาดเลยมั้ง
เห็นด้วยๆ
อย่าไปโกรธให้นานนักเลย
ปล่อยพ่อแม่เธอทำตามใจเถอะ นั่นชีวิตพ่อแม่เธอนะ
- ซาร์ป แม่โทรมาแน่ะ ที่รัก - อ้าว
- ถึงตาแม่ผมแล้วเหรอ - เอาสลัดไหม
ขอโทษนะ
ฮัลโหลครับ แม่
ขอบใจจ้ะ ที่รัก
อะไรนะ
- โรงพยาบาลไหน - โรงพยาบาลอะไร
ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้
- เกิดอะไรขึ้น - ซาร์ป
พ่อหัวใจวาย อยู่ไอซียู
- อะไรนะ - จริงเหรอ
- ฉันต้องปิดอะไรไหม - ไม่รู้สิ เดี๋ยวนะ
- ชีวิตเป็นเกมจริงๆ ด้วย - เดี๋ยวมานะ
เราคิดว่าเรามีหลายชีวิต แต่ก็มารู้ทีหลังว่ามีแค่ชีวิตเดียว
- แต่พอคิดว่าชีวิตจะหมดลงแล้ว ปิ๊ง - กุญแจอยู่ไหน
- บัดดี้ เดี๋ยวเจอกันนะ ลูกแม่ - เราก็ได้ชีวิตใหม่อีกครั้ง
พอถึงจุดที่เราต้องลุกขึ้นสู้
ชีวิตก็จะย้ำเตือนเรา ถึงจุดจบที่เราไม่คิดว่าจะมาถึง
ถึงตอนนั้น ความดิ้นรนไม่สิ้นสุด มันก็ดูเป็นเรื่องเด็กๆ ไปเลย
เรารู้สึกอายกับปัญหาที่เคยดูใหญ่โต
เมื่อหัวใจขาดออกซิเจน ว่ากันว่าเราจะรู้สึกปวดแปลบๆ
ดูเหมือนว่าความปวดนั้น จริงๆ คือสัญญาณเตือนหัวใจวาย
กลายเป็นว่าความเจ็บปวด กลับเป็นสิ่งสำคัญมากๆ ต่อความอยู่รอด
อาการปวดเค้นหัวใจ
ความเจ็บนั้นในทางการแพทย์ เรียกว่าปวดเค้นหัวใจ
- รู้จักไหม - ไม่รู้หรอกค่ะ
เสียดายนะ
"ไม่มีหลอดเลือดแข็ง ไม่เสพนิโคติน ไม่เคยติดคุก
นั่นแหละครับหมอ เหตุผลที่ผมปวดเค้นหัวใจ"
นาซิม ฮิกเม็ต
พ่อจีบแม่วิธีนี้ใช่ไหม นักกวีกับบทกลอน
เรามาเจอกันที่ม้านั่งตัวนี้ ทุกวันพุธ บ่ายสองโมงตรง
มาเฮียร์จะมาจากมหาวิทยาลัย ด้วยรถเมล์เที่ยวบ่ายโมง 15
ส่วนแม่เลิกเรียนบ่ายโมงครึ่ง
แล้วพ่อก็มาพร้อมแซนด์วิชจากร้านฮิซาร์
เราก็ปิกนิกกัน
- ใส่พริกน้อยๆ - แตงกวาดองเยอะๆ
- ฮอตด็อก - ฮอตด็อก
- ไม่เคยเปลี่ยน - แล้วเราก็คุยกันเป็นชั่วโมงๆ
เราท่องกลอน อ่านหนังสือกัน
ไปดูหนังกัน บางทีก็มีเถียงกัน
แต่เราก็ได้หัวเราะกันยกใหญ่
หนูก็จำพ่อแม่ในภาพนั้น
- หนูน่ะ… - ฟังก่อน เดี๋ยวก่อน
พ่อรู้ว่าลูกจะพูดอะไร
ไม่ต้องพูดถึง "มาตรฐาน" อีก โอเคนะ ความสัมพันธ์มันไม่มีมาตรฐานหรอก
ความสัมพันธ์สำคัญที่การเข้าใจกัน
มันอยู่ที่ความเห็นใจ
มันอยู่ที่ความอดทน
อยู่ที่การให้อภัย
ความอดทน และการให้อภัย
เลย์ลอส ผ่านไปสักพัก ลูกอาจจะเลิกสนใจแฟน มันอาจเกิดขึ้นได้
ลูกอาจจะไขว้เขว
ลูกอาจจะรู้สึกหลงทางในความสัมพันธ์
อาจจะมีน้อยใจไปบ้าง
การรักใครสักคนมันไม่ง่ายเลยนะ
การรักใครสักคนทั้งที่มีข้อเสีย มันยากยิ่งกว่านั้น
โลกนี้มีคนที่ไม่มีข้อเสียด้วยเหรอ บอกมาสักคนสิ
ขอคนเดียว บอกมาซิ
ทุกอย่างที่เราผ่านกันมาตลอด 40 ปีคือความจริง
ทุกอย่างเป็นเรื่องของเรา เรายอมรับมันตามนั้น
นี่ไม่ใช่เกม ไม่ใช่การแสดงละครให้ลูกดู
แต่ความรักของเรา…
มันยิ่งใหญ่กว่าความผิดพลาด นั่นคือเหตุผลที่เรายังอยู่ด้วยกัน
เราเป็นเพื่อนกัน
- เราเป็นคนรักกัน - เราเป็นคนรักกัน
- ที่รัก - พ่อทูนหัว
ลูกคนเดียวของพ่อ
ลูกรักของแม่
ถึงเออแมร์ที่รัก
ฉันเจ็บปวดมากที่เราไม่ได้คุยกันเลย ในช่วงสองสามเดือนมานี้
ฉันเข้าใจคุณนะ
คุณพยายามรักษาระยะห่างจากฉัน
เพื่อให้เกียรติกับคนในชีวิตคุณเอง
คุณทำถูก ฉันยอมรับ
แต่พอไม่ได้คุยกับคุณ ถ้อยคำก็สั่งสมอยู่ภายในใจฉัน
ฉันถึงได้ตัดสินใจเขียนจดหมาย แทนที่จะรอเวลาเหมาะๆ
ระยะนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย
ตัวอย่างเช่น ฉันได้ทำความรู้จักพ่อแม่ใหม่อีกครั้ง
พ่อยืนอยู่ต่อหน้าฉัน แล้วถอดหน้ากากฮีโร่ โยนมันทิ้งไป
แม่ก็เผยแผลใจกับฉันเป็นครั้งแรก
กลายเป็นว่าพ่อแม่ฉัน ก็เป็นคนจริงๆ นี่แหละ เชื่อไหมล่ะ
มันทำให้ฉันย้อนคิดถึงตัวเองนิดหน่อย
ฉันเริ่มจะทบทวนถึงช่วงไม่กี่ปีมานี้
ฉันคิดได้ว่าฉันคิดไปเองหลายอย่างมากๆ
- เอาไหม - ฉันไม่เคยสงสัยเลย
ฉันเชื่อไปเองเฉยๆ
ฉันไม่เคยรับฟัง ฉันมีแต่แสดงออกถึงสิ่งที่ตัวฉันเองรู้สึก
ฉันไม่ได้เข้าใจอะไรอย่างถี่ถ้วน ฉันด่วนตัดสิน
ที่เลวร้ายที่สุด ฉันไม่เคยแก้ไขส่วนที่พังทลาย
ฉันทิ้งมันไว้เฉยๆ แล้วมันก็ร้องไห้หาฉัน
รู้ไหม ฉันยังอยู่ในที่เกิดเหตุอยู่เลยนะ
เดินเร่ร่อนไปตามซากแห่งหายนะ
ฉันคิดได้ว่าฉันเองก็มีส่วนสำคัญ ในความเสียหายที่เราสร้างไว้
เออแมร์ฝากไว้ข้างล่าง
- ขอบคุณค่ะ คุณดูร์ซุน - ไม่เป็นไร
ฉันเข้าใจแล้วว่าใครเถียงชนะก็ไม่สำคัญ
ทั้งชัยชนะและความพ่ายแพ้ ต่างก็เป็นพิษในความสัมพันธ์ทั้งนั้น
เวลาใครสักคนจากไป
เราจะยังไม่เข้าใจในตอนแรก เพราะมัวแต่เจ็บปวด
จากนั้น มันจะค่อยๆ รู้สึกได้เอง
ความโกรธเปลี่ยนเป็นความเสียใจ เปลี่ยนเป็นความเข้าใจ
จากนั้นก็เป็นความโหยหา
สุดท้ายก็ไม่มีอะไรควรค่า กับการสูญเสียคนที่เรารักไปทั้งที่รู้ดี
ตอนนี้ฉันรู้ซึ้งแล้ว
เออแมร์ที่รัก คุณคือคนสำคัญมากๆ ของฉัน
คุณเป็นทั้งเพื่อนที่ดีที่สุด
และคนที่ฉันรักมาเสมอ และจะรักตลอดไป
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิตเรา
ไม่ว่าเราจะคบกับใคร
ฉันไม่มีวันอยากเสียคุณไป
ไม่มีวัน
ฉันอยากให้คุณได้รู้ไว้
- ขอบคุณค่ะ - ผมพาบัดดี้ไปบ้านดีไหม
คุณต้องไปเยี่ยมซาร์ปบ่อยๆ ผมจะดูแลให้ทั้งอาทิตย์เลย โอเคนะ
- โอเค ได้ค่ะ - โอเค
บัดดี้ มานี่มา แกต้องไปแล้ว
เอ้านี่
- กาแฟหน่อยไหม - ไม่เป็นไรครับ
นี่ ฉันซื้อมาเมื่อวาน หอมดีนะ ถูกกว่าด้วย
อ้อ
ขอบคุณสำหรับจดหมายนะ
ผมอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก
คุณไม่ควรเก็บไว้นะ มันอาจจะสร้างปัญหาได้
ไม่หรอก ผมไม่มีใครให้ตอบคำถาม
อะไรนะ เลิกกันแล้วเหรอ
ใช่ เพราะว่า…
คุณก็เป็นคนสำคัญของผมเหมือนกัน
สำคัญมากๆ คุณคือคนสำคัญที่สุด
เหมือนภาพถ่ายที่ผมยังเก็บฟิล์มเนกาทีฟไว้
ส่งให้ใครไม่ได้ ก็อปปี้ไม่ได้ อัดซ้ำไม่ได้
ลูกพ่อ
- ไม่นะ - โอ๊ยตาย
ไปแล้ว ลูกพ่อ ทนเห็นแกสภาพนี้ไม่ได้จริงๆ
โอเค ไปกันเถอะ
เลย์ล่า
- เลย์ล่าอยู่ไหน - ใจเย็น เพื่อน
- เออแมร์ - เพื่อน เออแมร์
ไอ้สารเลว
- ฉันจะฆ่าแก - เดี๋ยว ทำอะไรน่ะ หยุดนะ
- ฉันจะฆ่าแก - มองฉันนี่
- ทำอะไรน่ะ เพื่อน - ฉันจะฆ่าแก
- หยุดนะ - ใจเย็นๆ
คุณจะไม่มีวันหลอกผมได้อีก
ผมเกลียดคุณ
เออแมร์ เราเล่นเกมกันดีไหม