VIRGINIA, 11 EYLÜL 2001
11 Eylül hoş, berrak bir güz sabahıydı.
İşe normalden geç gidiyordum
çünkü CIA emeklilik programına girmiştim.
İki yıldır genel müdür yardımcısı olduğum merkeze gittim.
Üzücü bir gün olacaktı
çünkü işimi özleyecektim.
Bir ara bir koşuşturma oldu.
Son dakika. Çok rahatsız edici canlı bir görüntü izliyorsunuz.
Bu, Dünya Ticaret Merkezi. Bu sabah doğrulanmamış beyan…
İşte ikinci uçak.
Bir yolcu uçağı daha Dünya Ticaret Merkezi'ne çarptı.
Aman tanrım.
Vaşington'dan canlı yayın,
Pentagon'dan duman çıkıyor.
United 93, 350'yi doğrulayın.
United 93.
United 93'ten haber aldın mı?
Evet, yerde.
-Yerde mi? -Evet.
Ne zaman indi?
İnmedi.
Düştü mü?
Herkes El-Kaide sanıyordu.
Dediğim gibi, FBI, ABD ordusu, her…
Çünkü böyle bir organizasyona sahip başka bir grup yoktu.
Bu büyüklükte bir şeyi planlayıp
Amerika'ya karşı bunu gerçekleştirebilecek.
Başkan şöyle dedi, "Askerî ya da CIA,
herkesin Afganistan'da bin Ladin'i avlamasını istiyorum."
Ayın 14'ünde bir Terörle Mücadele Merkezi müdürü arayıp
"Gary, ilk takımı Afganistan'a götürmek ister misin?" dedi.
"Teşkilatta daha hazırlıklı biri daha yok" dedi.
"Yıllarca çalıştın."
"Tabii ki" dedim.
Amerika'daki herkes bu teröristlere karşı atak istiyor
ve bunu ben mi yöneteceğim?
Evet.
Eşim mutsuzdu. "Emekli oluyorsun" dedi.
"59 yaşındasın. Niye gidiyorsun?
Gazetede New York'ta bir itfaiyeci vardı.
Üniformasını giymiş,
cenazede olduğu için gözlerinden yaşlar akıyor.
Gösterip "Bu yüzden" dedim.
"Gitmezsem olmaz."
CIA
GİZLİ
GERÇEK AJAN HİKÂYELERİ
JAWBREAKER OPERASYONU
Vaşington ve tüm dünyada bir anma günü.
Ulus, kaybettiklerini ve sonsuza dek değişenleri onurlandırıyor.
Sanırım hepimiz şoktaydık. Tüm Amerikan hükûmeti şoktaydı.
Beyaz Saray'da kriz masası toplanmıştı.
Terörle Mücadele Merkezi Müdürü,
CIA Müdürü George Tenet oradaydı.
Bir araya gelip olası tepkileri konuştular.
Bin Ladin olduğunu, Afganistan'da olduğunu
ve El-Kaide ağını kurduğunu biliyorduk.
O dönemde Afganistan'da bulunmuştum,
1996 ile 1999 arasında üç kez gitmiştim.
Ülkedeki tüm önemli komutanlarla temasımız vardı.
Bu yüzden ilk ziyarette gidip onları bizimle çalışmaya
ikna etmeye çalışmam mantıklıydı.
O sırada Terörle Mücadele Merkezi ile
planlamaya, ekibi toplamaya başladık.
Phil Reilly, muhtemelen teşkilattaki
kıdemli istihbarat memurlarının en genciydi,
ekibe yardımcım olarak önerildi.
On dakika konuştuk, "adamımız bu" dedim.
Gary Schroen'la ilk tanıştığımda adını biliyordum.
Kendisi CIA'de iyi tanınan biridir.
Yakın Doğu Birimi'nde efsane sayılır.
11 Eylül'den öncesi için teşkilatın en yüksek ödülüne sahipti.
Duygularım muhtemelen asil değildi.
Çok kızgın ve üzgündüm. Birçok insan gibi,
ülkemize saldıranları yakalamak istedim.
İntikam büyük bir motivasyondu.
Ama açıkçası onur ve gurur duymuştum.
Bu ekipte olmak piyangoyu vurmak gibiydi.
Görevi, sözlü olarak
Terörle Mücadele Müdürü Cofer Black verdi.
Afganistan'a gidip Kuzey İttifakı'yla temas kurmak.
Onları tarafımıza çekip
Amerikan ordusunun büyük parçalarını getirip birlikte çalışacağımızı
anlamalarını sağlamaktı.
"Onları, Amerikan Özel Kuvvetlerine hazırlamalısınız" dedi.
"Bir noktada gelip Kâbil'in önündeki savaş hatlarında
hedef tespiti yapacaklar."
"Taliban'ı kırıp geçip Kâbil'e girince
bin Ladin ve kurmaylarını avlayın."
"Bin Ladin'i öldürünce de
kafasını kesip kuru buza koyup
kargolayın ki Başkan'a göstereyim."
Sonra çıkıp Phil'e "Şaka mı yapıyordu?" diye sordum.
"Hayır, ciddiydi" dedi.
Ama her neyse, görevimiz buydu. Hemen planlamaya başladık.
En iyi saha iletişimcisi bende.
Ve tesadüfen adı Phil olan başka bir milis subayı seçtim.
Gary, Yakın Doğu Birimi'ndeki en iyi istihbaratçı Chris'i seçti.
Diğer adam da eski deniz komandosuydu.
Patlayıcı bilgisi vardı.
Kocaman, güçlü bir adamdı.
Doktor Phillips'i bulduk, sıhhiyeci.
Özel Kuvvetler zamanında Vietnam'da savaş doktoruydu.
Böyle bir yere götürülecekleri biliyordu.
Havadan gözetim yapan bir programda çalışıyordum.
Bin Ladin'in uğrak yerlerine bakıyorduk.
Bizim ekibimiz, Usame Bin Ladin'i
Tarnak Çiftliği'nde yürürken görüntüleyen ekipti.
Predator adlı insansız, silahsız uçaklar
bilinen El-Kaide eğitim kamplarının üzerinde uçuyor.
Fotoğraflar dünyanın öbür ucundan CIA karargâhına canlı iletiliyor.
Predator, daha da olağanüstü fotoğraflar çekti.
Dökümlü beyaz cübbeli bu uzun boylu figür,
birçok istihbarat uzmanına göre Usame bin Ladin.
Yani gerekirse geri dönüp onu yakalayabiliriz.
11 Eylül'den önce bunu yapıyordum.
10 Eylül'de her şey hazırdı.
Bir Lufthansa uçağıyla eve dönüyorduk.
11 Eylül sabahı eve gelecekti.
Kızım arayıp "Babam nerede?" diye sordu.
"Eve dönüyor" dedim.
KANDEHAR
Atlantik Ortası Sırtı'nda pilot,
hava sahasını kapattıklarını açıkladı.
Doktor Phillips, Gander'da mahsurdu.
Tüm uçaklar yerdeydi, o da onlarla birlikte.
Onu geri getirmek önemliydi.
Dave aradı, "Eve ne zaman geleceğini biliyor musun?"
"Çünkü yakında uçaklar kalkar" dedim.
"Gelmiyorum. Benim için bir uçak yolluyorlar" dedi.
"Muhtemelen bir iki aya görüşürüz."
Sue, teşkilatı tanıyordu,
nereye gittiğimi anında anladı.
1980'den beri Afganistan üzerinde çalıştığımı biliyordu.
Kullanacağımız bir helikopter olduğu ortaya çıktı.
Bizi bekleyen bir CIA helikopteriydi.
Üç kişilik mürettebatı vardı, yani biz giriş yaparken
Afganistan'a uçan toplam 10 CIA personeli olacaktı.
Savaşa giden Over the Hill Gang gibiydik.
Dünyanın her yerinde bu işi yapan aynı grup.
Ve şaşırtıcı bir şekilde CIA'in
bilinen tüm silahlara sahip bir yeri var.
Çok fazla silah.
Her silahtan onar tane
ve lazım olur dedikleri çeşitli mühimmat vardı.
Askerî üniformaların olduğu bir depo olacak sanıyordum.
CIA'in yokmuş, biz de para alıp açık hava sporları mağazasından donandık.
Üç kişiydik. Kocaman, dolu bir alışveriş arabamız vardı.
Kadınlardan biri "Nereye gidiyorsunuz?" diye sordu.
"Dağ yürüyüşü" dedim. "Nerede?"
"Yurt dışında."
Öylece bize baktı.
Son aldığımız şey de üç milyon dolar nakitti.
Nakit çok önemliydi,
savaş beylerini doğru şeyi yapmaya razı edecek
ana tutar üç milyon dolardı.
Operasyonlarda satın alım için nakit gerekliydi.
DUŞANBE, TACİKİSTAN 19 EYLÜL 2001
Sonra ilerleyip
Mi-17'yle buluştuk. Tek bir Rus helikopteri.
26 Eylül'de Afganistan'a girme izni geldi.
Anjuman Geçidi'nden geçtik.
Helikopter tesadüfen yeni onarılıp iyileştirilmişti.
Bunu diyorum çünkü helikopter iyi hâlde değildi.
Yükselirken motorun sesi değişti.
Hava inceldiği için zorlanıyordu.
Kaldırma kuvveti azalıyordu.
İç iletişimlerini, iletişim sorumlumuza
telsizle bildiriyorlardı.
Başaracak mıyız, bilmiyorlardı.
Dönmemiz gerekebilir.
Helikopter servis tavanı beş kilometreye yakın değil.
Bu şey Hindukuş'u aşmak için çabalıyor.
Havada kalma çabası hissediliyordu.
İnişe geçerken motor sesinin değiştiğini duyduk,
herkes memnundu.
Anjuman Geçidi'nden sonra sıkıntı yoktu.
Pencşir Vadisi'ne indik.
PENCŞİR VADİSİ, AFGANİSTAN 26 EYLÜL 2001
26 Eylül günü, saat 14.30 sularıydı.
Helikopterden indiğimde
muhtemelen 10 ila 11 Afgan vardı.
Kuzey İttifakı'ndan.
Beşini tanıdım, onlar da beni tanıdı.
Daha önceki ziyaretlerimde tanışmıştık.
YOUSUF JAN NESAR RESMÎ KAMERAMAN, KUZEY İTTİFAKI
Ben de dâhil herkes,
Amerikalıların bu savaşa dâhil olmasına memnundu.
Uluslararası bir savaşa dönüşmesine sevindik.
Dünya müdahale edecekti.
"Afganistan'a saldırmaya hazırız
ama sizin bakış açınızı anlamadan olmaz" dediler.
"Bu konuda ne düşünüyorsunuz? Kabul ediyor musunuz?"
Kuzey İttifakı, Taliban'a saldırıp
El-Kaide'yi hedef alan bir gruptu.
Ancak çoğu yönden yüzeyin altında çatlaklar vardı
çünkü Afganistan'daki farklı etnik grupları bir araya getiriyordu.
O zamanlar Taliban ülkenin dörtte üçünü kontrol ediyordu,
ama Pencşir Vadisi'ni ele geçirememişlerdi.
Bir çıkmazdaydılar.
Ahmed Şah Mesud'un ordusu yaklaşık 8.000 savaşçıydı.
Kuzey İttifakı savaşçıları yaptıkları işte mükemmeldir.
Vadi onların. Taliban'ı savaşmadan içeri almazlar.
Masood Khalili, Ahmed Şah Mesud'un en iyi dostuydu.
Kardeş gibilerdi.
El-Kaide, bin Ladin, Zevahiri.
Hepsi Afganistan'daydı.
Taliban gerçekten vahşete ve cinayete başladı.
Evdeki her kızın aklında aynı şey vardı.
"Beni almaya mı geliyorlar?"
"Öldürmeye mi?"
"Beni ve kardeşimi itip kakmak için mi?"
Komutan Mesud "Dünyayı uyarmalıyız" dedi.
Fransa'ya gittik.
Fransa'ya ilk seyahatiydi.
Fransa'da, Avrupa Birliği tarafından davet edildi.
Orada çok önemli bir şey duyurdu.
Afganistan'da aktif olan Taliban,
KAYNAK: AB
İslam'ı çok belirli bir şekilde yorumlayıp görüyor.
Onları destekleyen grupların,
Usame bin Ladin ve Pakistan rejimi gibi,
benzer amaçları var.
Altını çizmek isterim, bu grupların amaçları
sadece Afganistan'la sınırlı değil.
İnanın bana, hedefleri Afganistan'ın ötesine geçip
tüm dünyaya yayılmak.
Mesud, uluslararası topluma gerçek yüzlerini ifşa etti.
Taliban, El-Kaide ağı ve bin Ladin'in.
Bin Ladin'in El-Kaide'siyle bağlantılı iki Arap adam, Avrupa'dan
sahte gazeteci kimlikleri ve bir kamerayla Afganistan'a geldi.
Kamera patlayıcıyla doluydu.
9 Eylül günü,
nihayet Ahmed Şah Mesud ile masaya oturabildiler.
Taliban'ın en büyük düşmanı, Kuzey İttifakı'nın lideri.
Komutan yanıma oturdu, omuz omuza.
"Önce soruları söyle" dedi.
Tam olarak 15 soru vardı ve sekizi Usame bin Ladin'le ilgiliydi.
Sonra kamerayı çalıştırdılar.
Bombayı patlattılar.
Tamamen yaralandım.
Gözlerimi açtığımda…
Dört beş gün sonraydı.
İlk sorum "Nasıl? Arkadaşıma ne oldu?" idi.
Öldü.
9 Eylül'dü, sabah saat 11 sularında…
Kucağımda öldü.
O öldü.
Afganistan bir oğul kaybetti.
Dünya dürüst bir adam kaybetti.
Bu sırada bin Ladin, Taliban lideri Molla Ömer'le anlaşmıştı.
"Bana Kandehar'da
ve ülkede sığınak verirsen sana para veririm."
Molla Ömer de evet dedi.
Bin Ladin biliyordu ki, Ahmed Şah Mesud'u öldürebilirse
Taliban'ın Afganistan'daki en büyük düşmanı ortadan kalkacaktı.
Molla Ömer'e, "Saldırıyı adamlarım yaptı" dedi.
"Şimdi Amerikalılar peşime düşecek
ve Afganistan'da kalmamı kabul ettin."
Yani Bin Ladin, Amerika'nın öfkesini Afganistan'a çektiğinde
Molla Ömer'in uyguladığı yasalara göre kovulamazdı.
Ahmed Şah Mesud'un ölümü Kuzey İttifakı'nı birleştirdi.
Taraflarına dair en ufak bir şüphe varsa
soru sormaya gerek yoktu.
Kesinlikle bizimleydiler.
Yedimiz hemen işe koyularak yapmamız gerekeni yaptık.
Önce bize verilen güvenli bir evde kamp kurduk.
Mızrağın ucu biziz dedik.
Buradayız. Başka kimse yok.
Amerikan ordusunun bizimle gelmeyeceğini açıklama nedeni
arama kurtarma imkânı olmaması
ve kurtaramayacağı yere asker göndermenin tehlikeli oluşuydu.
Güya hepimiz maçoyuz.
Ama herkes tehlikenin farkındaydı.
Helikopterden başka çıkış yolu yoktu.
Helikopter bozulur ya da dağı aşamazsa
yürümemiz gerekebilirdi.
Dağlardan Pakistan'a uzanan yol uzundu.
Oturup anlamaya çalıştık,
Ahmed Şah Mesud'un olmadığı bu yeni yapıda
lider kimdi?
GENERAL FEHİM
O zamanlar Kuzey İttifakı'nın lideri olan General Fehim,
Ahmed Şah Mesud'dan oldukça farklıydı.
Ama bir savaşçıydı ve bizimle çalışacaktı.
Bir toplantıya gittik ve orada kıdemli adamlardan oluşan bir ekip vardı.
Oturduk ve yanımda da
250.000 dolar var.
Vadi'deki Kuzey İttifakı komutanlarına dedim ki,
siyasi farklarınızı duymak istemiyorum.
Etnik farklılıklarınızı da.
Ahmed Şah Mesud'un zamanında birliktiniz.
Çünkü para bende
ve belli amaçlar için dağıtacak çok param var.
Ama birlikte çalışmazsanız kuruş alamazsınız.
Para, ihtiyacı olan komutanlara gitti.
Çeşitli askerî komutanlara. Hepsini ekibimiz sağladı.
Füzyon merkezi dediğimiz şeyi kurduk.
Burada CIA'den birkaç kişi
ve Kuzey İttifakı istihbarat analistleri vardı.
Bu adamlar topladıkları istihbaratı alıp
ya da Taliban'ın telsizlerini dinleyip "Şu oluyor" diyorlardı.
Taktiksel şeylerdi.
Taliban nerede? Ne yapıyorlar? Ne oluyor?
Olası tehlikelerden biri,
bir Taliban ya da El-Kaide pususuna düşersek
bizi bir daha göremezsiniz çünkü Amerikan olduğumuz bariz.
Bu yüzleşmemiz gereken bir şeydi.
Yapmamız gereken bir şey, ön saflara gidip
cephe hatlarını GPS'e kaydetmekti.
Birinci ekip Kunduz'a gönderildi.
Kunduz, roketlerin uçtuğu ve savaşın yoğun olduğu yer.
Diğer ekip, Bagram'ın yukarısındaki tepelere indik.
O zamanki fikrimiz Bagram'ı ele geçirip
Kabil'i almak için çalışmalara başlamaktı.
Görevimiz buydu.
İlk üç dört hafta düşman mevzilerini belirledik.
Yerel halkla çalışarak, haritalarla,
lazerli menzil bulucu ve diğer tekniklerle
tüm düşman mevzilerini tespit edip
hepsini istihbarat raporu olarak CIA'ye yollardık,
hemen Amerikan ordusuna dağıtılırdı.
SHOMALI OVASI, AFGANİSTAN 7 EKİM 2001
Shomali Ovası'na hava saldırısı için yalvarıyorduk.
Avluda televizyon vardı. Açtılar, CNN kanalı.
CNN, Amerikan ordusunun bombalaya başladığını duyurdu.
Emirlerim üzerine, Birleşik Devletler Ordusu
El-Kaide terörist eğitim kampları
ve Afganistan'daki Taliban rejiminin askerî tesislerini vuruyor.
O ilk gece Phil ile çatıya çıkıp
Kabil'le aramızdaki dağlara baktık.
Yaklaşık 48 km uzaktaydık ama gökte alçak bulutlar vardı.
Bombalar patlayınca bulutlara yansıyan ışığı görürüz dedik.
Sonunda bir ışık göründü. Tamam, başlıyor.
Hiç. O kadardı.
İlk hava saldırıları ani ve acımasız değildi.
Bence sivillere zarar vermek istemediler.
Başta biz de Kuzey İttifakı da endişeliydi.
Meşhur Amerikan gücü nerede?
Herkes memnundu.
En azından Taliban'a karşı bir savaş vardı
ama askerlerimiz Amerikan saldırılarından memnun değildi.
Kabil'in ön saflarına odaklanmak yerine,
ya da Mezar-ı Şerif ya da Tahar'a,
tüm ülkeyi bombalamaya başladılar.
Tank deposuna benzeyen yerleri,
kamyon tamircisi, askerî eğitim alanı, kışla, depoya benzeyen yerleri.
Buraların bombalanması boşunaydı.
Alfa Takımı Mezar-ı Şerif'e gitti.
Bir teşkilat ekibiydi,
benim içinde bulunduğum ekibe çok benziyordu.
Bu adamlar atlılar olarak tanındı.
Kuzeyde direniş grupları vardı.
Taliban bölgelerinde, dağlarda savaşıyorlardı.
Biz de oraya gidecektik.
Abdürreşid Dostum'a genellikle savaş beyi denir.
Gerçek şu ki, o kesinlikle bir etnik azınlık lideriydi.
Afganistan'daki Özbekler'in lideriydi.
Taliban başa geçince milisler bir direniş grubuna dönüştü.
Dostum'un direnişçileri her yerdeydi
ama onda olan bir diğer şey de inanılmaz muhafızlardı.
Onunla her yere giden korumaları.
Toz bulutundan çıkan atlılar.
Dostum açıkça "Burada işler biraz farklı" demişti.
"Zırhlı personel aracı dediğimiz şeye siz at diyorsunuz."
At binmeyi çocukken öğrendim.
Çiftlikte büyüdüm, o yüzden kolaydı.
Takımın geri kalanı içinse pek değil.
Bizim görevimiz,
Amerikan Özel Kuvvetleri'ne kılavuz olmaktı.
Kılavuzlar, önceden gidip
adamların Afganistan'a güvenli girmelerini sağlar.
Ben Emekli Korgeneral John Mulholland, Ordu Özel Kuvvetler subayıyım.
Beşinci Özel Kuvvetler Grubu'nu
2001'de yönetme şerefine eriştim.
İlk uğraş, CIA ve Özel Kuvvetler askerlerinden oluşan
entegre bir ekip kurmaktı.
Doğrudan Albay Mulholland'la konuştuk.
Birkaç defa Anjuman Geçidi üzerinden
vadiye iki Kara Şahin helikopteri
yollamaya çalıştı.
İlk ikisinde hava çok kötüydü,
buzluydu, kar vardı, geri dönmek zorunda kaldı.
ODA 555, 12 kişi ve iki helikopter içeren bir yardım müfrezesiydi.
Ne hikmetse iniş bölgemize inmediler.
Biri Pencşir Nehri'nin bir tarafına
diğer helikopter de diğer tarafına indi.
Karşılama komiteleri yoktu, bu bizdik.
"İnin. Biz dostuz. Her şey yolunda" diyenleri yoktu.
Olacaklarını düşündüğümüz yere gidiyorduk.
Deniz komandosu Hal dayanamadı. Önünde su vardı.
Aptal nehre dalıp yüzdü
ve bir takımı buldu.
Beyaz, fermuarlı bir ceketim vardı ve beyzbol şapkası.
El sallayıp bağırıyordum, "CIA'deniz. Ateş etmeyin."
Bize doğru geldiler. "Merhaba, ben Gary Schroen" dedim.
"CIA'denim. Sizi karşılamaya geldik."
Yerde yaklaşık 24 Yeşil Bereli olacaktı, on ikişerden.
Alfa Takımı'mız ile birleşen o takım,
JR Seeger ve diğerleri,
Dostum ve bölgedeki diğer unsurlarla çalışarak onları seferber etti.
PENCŞİR VADİSİ JAWBREAKER EKİBİ
MEZAR-I ŞERİF ALFA TAKIMI
Bu Özel Kuvvetler biriminin görevi,
savaş alanındaki hedefleri lazerle belirlemekti.
Havadaki Amerikan uçağı lazer ışınını
ve başlangıç noktasını görecekti.
Gizli bilgiydi, onlar da diğer ucu bombalayacaktı
çünkü öncelikli hedefti.
Bu SOFLAM'dı.
Dostum'un yaptığı ise
önümüzdeki düşmana seslenmekti.
Onlara "Kaybeden taraftasın" derdi.
Kibar olacağım. O pek kibar değildi.
Çoğu zaman,
telsizde son derece kaba tepkiler alırdı.
O zaman Özel Kuvvetler'deki meslektaşlarımıza yönelirdi.
"Hava saldırısına ihtiyacım var" derdi.
Sonra Hava Kuvvetleri ya da Donanma
lazer güdümlü cephaneyi tam o yerin üstüne bırakırdı.
O noktada, iknaya gerek kalmazdı.
Adam ortağının tamamen yok olduğunu görünce
yanlış tarafta olduğunu fark edip bize katılırdı.
Afganistan'ın ilk günlerine Çılgın Max artı Yıldız Savaşları derdik.
Bir araya getirdiğimiz şey resmen
eski usul savaş, at biniciliği falan
ve 21. yüzyılın teknolojisi, lazer güdümlü
ve nokta atış cephaneleriydi.
Ama Kasım başında gittiğimiz yol belliydi.
Gary, Vaşington'da lazımdı
çünkü en güncel durumu en iyi o biliyordu.
Başkan Bush ve diğerleri bu konuda doymak bilmezdi.
Vadiden ayrıldım, sanırım 4 Kasım'dı.
31 Kasım'da emekli oldum.
4 Aralık'ta Terörle Mücadele Merkezi ile sözleşme imzaladım.
Terörle Mücadele Merkezi'ne yardım için dönmem istendi.
Terörle Mücadele Özel Operasyonlar.
Operasyon amiri oldum. El-Kaide için oradaydık.
Çoğu şey Vaşington'dan yönetilecekti.
Jawbreaker'ı ikinci bir Jawbreaker ekibine teslim ediyorduk.
Başı Gary Berntsen'dı.
Ekibimin bir kısmı orada kalıyordu.
MEZAR-I ŞERİF, AFGANİSTAN 10 KASIM 2001
Taliban'ın savunma mevzilerine
önemli hava saldırıları yapıyorduk.
Hindukuş'un kuzey eteklerindeki
son Taliban savunmasını da aştılar.
Mezar-ı Şerif'e uzanan ovalar artık açıktı.
Taliban resmen Mezar-ı Şerif'i terk etti.
Savaşmamıza gerek kalmadı.
Mezar-ı Şerif'teki insanlar
Taliban'ın gitmesine çok sevinmişti.
Kesinlikle harika bir duyguydu.
İşimizin bitmediğini biliyorduk. Güzel bir andı, orası kesin.
Gary ve ekibiyle konuştum.
Kuzeydoğudan güneybatıya,
Kabil'e doğru gidiyordu.
Kabil'in kurtuluşu oyunun sonuydu.
Kabil başkentti.
Taliban devralmadan önce de şimdi de başkent.
Kabil'in sahibi, ülkenin sahibi.
Bu yüzden onu geri almak yeni hükûmet kurmak için elzemdi.
Taliban, saldırdığımız ilk gece Kabil'den çekildi.
Olduğum yerde kesinlikle konvoy hâlindeydi.
KABİL, AFGANİSTAN 14 KASIM 2001
Ayın 14'ü sabahı, general askerlerini yönetiyordu.
Onu izleyen CIA ekibine,
Shomali Ovası'nda savaş sürerken
"Ben giriyorum, siz bekleyin" dedi.
"Hayır, seninle geleceğiz" dediler.
Ekibimiz ve Özel Kuvvetler, generali takip etmeye başladı,
o resmen içeri daldı.
Kuzey İttifakı'ndan
şehre giren ilk kıdemli kişiydi.
Taliban güçlerine saldırının başladığı gün
eski Kuzey Yolu'nun ön cephesindeydim.
Kabil'e doğru ilerliyorduk.
Tanklar öne çıktı, piyadeler de arkalarında.
Kameramı alıp tanklardan birine bindim.
İlerledik.
Uzun sürmedi.
Neredeyse hiç direniş yoktu.
Bu sabah Kuzey İttifakı Kabil'e girerken
halk sokaklara döküldü.
John Mulholland beni tutup kaldırıp sıkıca sarıldı,
iki kaburgam kırıldı.
Kabil'in sonunda düşmesine çok sevindi.
Jawbreaker'ı bir düşünelim.
Taliban'la savaşıp başarıyla mağlup ettiler…
İki aydan az sürede.
Gerçekten, bu inanılmaz.
En büyük hayal kırıklığımız, bin Ladin'in kaçak olmasıydı.
O dönemde Gary Berntsen'in ekibi,
bin Ladin'in Tora Bora'da görüldüğünü öğrendi.
Orada olduğu kesin. Sınırdan kaçtı.
ABD: BİN LADİN KAÇMIŞ
Engelleme çabalarına rağmen.
Pakistan sınırda 4.000 asker vardı, dedi.
Belki. Ama kaçıp girdi.
Kabil'in düştüğünü öğrenince
geriye kalan tek şey Kandehar'dı.
Taliban'ın yuvası.
Bu da Aralık başında gerçekleşti.
Neredeyse tüm ekiplerimiz Taliban'ın teslim olduğunu bildiriyordu.
Taliban çoğu şeyi yasaklamıştı.
Müzik, oyunlar ve normal bir insan uygarlığının
temel sayacağı her şey şimdi tekrar ellerindeydi.
Berberlerin önü tıraş kuyruğuydu.
Radyolarını saklayan ya da gömen
insanlar ve aileler onları çıkarıp çalıyordu.
Çocuklar tekrar futbol oynuyordu.
Başarılı oldular
çünkü bir ay içinde Taliban kovuldu.
Buna inanamadım. Taliban, Afganistan'dan ayrıldı.
Evet. Aman tanrım.
Ortak küresel düşmana karşı birleşik cepheydi.
Hamid Karzai önce geçici başkan olarak atanmıştı.
O sırada yeni bir Afganistan başlıyordu.
Başkan Karzai kararlı bir lider.
Ve hükûmeti tüm Afganların
yeni ve daha iyi bir gelecek umudunu yansıtıyor.
ABD, Başkan Karzai'nin geçici hükûmetini güçlü bir şekilde destekliyor.
-Hoş geldiniz. -Teşekkürler.
Teşekkürler.
Kanıtlayabildiğimiz şey, aslında işi Afganların
yapmasına izin verebilmemizdi.
Çok şey kazandık. Eğitim.
Üç yüz bin kişilik bir ordu kuruldu.
Okullar, yollar, hastaneler.
Önemli olan bir şey daha…
Özgürlük.
Amerika bize özgür olmamızı söylediği için değil.
Çünkü özgürlük hakkımızı
gösterme fırsatımız oldu.
Bunlar bizim kazancımız.
Savaş hızlı olmayacak.
Bunu Afganistan'ın savaş tarihinden biliyoruz.
İlk başarının ardından uzun yıllar
bocalama ve nihai başarısızlık oldu.
Bu hata tekrarlanmayacak.
13 yılı aşkın süreden sonra
Amerika'nın Afganistan'daki savaş görevi sorumlu bir şekilde sona erdi.
İnsanlarımızı eve geri getirme zamanı.
ABD, Afganistan'daki 20 yıllık savaşa son verdi.
Amerikan tarihinin en uzun savaşı.
Binlerce Afgan Kabil havaalanına akın etti.
Taliban'ın ülkede kontrolü
ele alışının ertesi günü Afganistan'ı terk etmek için.
Taliban dehşeti ülkeyi tekrar sarıyor.
Aslında, 2001'dekinden daha büsbütün.
Her gece Afganistan halkı için dua ediyorum.
Yaşım 61 ve hayatımın geri kalanında
bu kara leke orada olacak.
Bundan kurtulamayacağım da,
belki bazı Vietnam gazileri de böyle hissetti.
1975'te genç bir adamdım.
Saygon'un düşüşü o yüce Amerikalılar için nasıldı bilmem
ama ülke olarak bunu nasıl atlatırız bilmiyorum.
Yaptıklarımızı.
Geri dönmemiz gerekecek.
Ufukta yeni düşmanlarımız var.
Ne için 20 yıl enayi? Ne için 20 yıl?
Tüm yaptıklarının faydası ne?
Olanlara dönüp bakınca
dostum Masood Khalili'yi düşünüyorum.
Bunca fedakârlığından sonra
ülkesine bakışını görmek.
"Bitti" demek.
Artık yapabileceğim bir şey yok.
Çok üzücü.
Şu şanssız ulusun 43 yılına bakın.
Hep evreler, barışçıl değil.
Kutlama evresi değil.
Mutluluk evresi değil.
Savaş evreleri.
Avrupa, NATO ve ABD'nin
parasal, finansal ve askerî yardım sağlamalarını bekliyoruz.
Yeni kurulan direniş güçlerine.
Ahmad Massoud gibi babasının izinden giden günümüz gençleri
ve diğer genç yetişkinler Afganistan'ı yeniden inşa edebilecek.
Modern bir Afganistan yaratacaklar, Afganistan halkı
ve Afganistan'ın gelecekteki çocukları için.
Kültürümüz şöyle der,
umudun ve sevgin olsun
ve asla pes etme.
GARY SCHROEN ANISINA 6 KASIM 1941 - 1 AĞUSTOS 2022
BU SEZON
GERÇEK AJAN HİKÂYELERİ'NDE
Noriega, Panama'yı uyuşturucu için bir geçiş noktası olarak kullanıyordu.
Daha fazla göz yumamazdık.
Böylece av başlar.
Bir KGB subayı olan Oleg Gordievsky,
İngiliz İstihbaratı'nın en iyi ajanlarından biri olabilir.
Dostumun İngilizlere katılabileceği aklımın ucundan geçmemişti.
Şüphem olsa onu vururdum.
Türk Bozkurtlarla Papa'nın suikastçısı arasında bir bağlantı var.
Niyetim Papa'yı öldürüp intihar etmekti.
On bir rehine vardı, hepsi öldü.
Golda Meir intikam istedi.
Temel prensip, ateş et ve konuşma idi.
TALİBAN CASUSLARI
CIA hiç böyle bir şey yapmamıştı,
düşmanın tarafındaki insanlarla işbirliği.
Kuzey Pasifik'in dibinde üç nükleer füze savaş başlığı var.
K-129 bir savaş gemisiydi ve battı.
…Los Angeles Times uzman muhabirleri.
Bu, bazı açılardan Ay'a gitmekten daha karmaşıktı.
GERÇEK AJAN HİKÂYELERİ
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan