‎(เวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา ‎วันที่ 11 กันยายน 2001)
‎วันที่ 11 กันยายน ‎มียามเช้าที่แจ่มใสในฤดูใบไม้ร่วง
‎ผมออกไปทำงานช้ากว่าปกติ
‎เพราะผมเข้าโครงการเกษียณอายุของซีไอเอ
‎ผมไปที่สำนักงานใหญ่ซึ่งผมทำงานเป็น ‎รองหัวหน้าแผนกอยู่สองปี
‎มันจะเป็นวันที่น่าเศร้า
‎เพราะผมรู้ว่าผมจะคิดถึงการทำงานที่นั่น
‎พอถึงจุดหนึ่งก็มีเสียงเอะอะโวยวาย
‎ข่าวด่วน คุณกำลังดู ‎การถ่ายทอดสดอันสะเทือนขวัญ
‎นั่นคืออาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ‎เราได้รับรายงานที่ยังไม่ยืนยันเมื่อเช้า…
‎มีเครื่องบินลำที่สอง
‎เครื่องบินโดยสารอีกลำ ‎พุ่งชนเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎คุณพระช่วย
‎เรากำลังดูการถ่ายทอดสดจากวอชิงตัน
‎และมีควันพวยพุ่งออกมาจากเพนตากอน
‎ยูไนเต็ด 93 ยืนยัน 350
‎ยูไนเต็ด 93
‎ยูไนเต็ด 93 ได้ข้อมูลหรือยัง
‎ได้แล้ว เขาลงพื้นแล้ว
‎- ลงพื้นเหรอ ‎- ใช่
‎ลงจอดเมื่อไหร่
‎เขาไม่ได้ลงจอด
‎เครื่องตกเหรอ
‎ทุกคนคิดว่าเป็นฝีมือกลุ่มอัลกออิดะฮ์
‎อย่างที่ผมบอก เอฟบีไอ กองทัพสหรัฐฯ ทุกคน…
‎เพราะไม่มีกลุ่มไหนที่มีการบริหารจัดการ
‎และความสามารถในการวางแผน
‎และลงมือทำเรื่องใหญ่ขนาดนั้นในอเมริกา
‎ท่านประธานาธิบดีบอกว่า "ผมอยากให้ ‎คนอเมริกัน ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือซีไอเอ
‎ลงพื้นที่ในอัฟกานิสถานและตามล่าบิน ลาดิน"
‎ในวันที่ 14 ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย ‎โทรหาผมและถามว่า
‎"แกรี่ คุณอยากนำทีมแรกไปที่อัฟกานิสถานไหม"
‎เขาบอกว่า "ผมคิดไม่ออกว่า ‎จะมีใครในสำนักงานที่พร้อมไปกว่าคุณ"
‎"คุณทำงานนี้มาหลายปี"
‎ผมบอกว่า "ได้สิ ผมจะไป"
‎ทุกคนในอเมริกาอยากตอบโต้ผู้ก่อการร้ายพวกนี้
‎และคุณบอกว่าผมจะได้นำการโจมตีเนี่ยนะ
‎เอาสิ
‎ภรรยาผมไม่ปลื้มเท่าไร ‎เธอบอกว่า "คุณจะเกษียณอยู่แล้ว"
‎"คุณอายุ 59 คุณจะทำแบบนี้ทำไม"
‎มีภาพในหนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ ‎เป็นภาพนักดับเพลิงในนิวยอร์ก
‎แค่เห็นหน้าเขาตอนสวมเครื่องแบบ
‎น้ำตาไหลอาบหน้าเพราะเขาอยู่ที่งานศพ
‎ผมชูภาพแล้วบอกว่า "นี่คือสาเหตุที่ผมต้องไป"
‎ผมบอกว่า "ผมไม่ไปไม่ได้"
‎(สำนักข่าวกรองกลาง)
‎(ลับสุดยอด)
‎(ปฏิบัติการลับลวงพราง)
‎(ปฏิบัติการจอว์เบรกเกอร์)
‎วันแห่งการไว้อาลัยของวอชิงตันและคนทั่วโลก
‎ทั้งประเทศสงบนิ่งเพื่อให้เกียรติผู้เสียชีวิต ‎ผู้สูญหาย และผู้ที่เปลี่ยนไปตลอดกาล
‎ผมคิดว่าทุกคนกำลังช็อก ‎รัฐบาลสหรัฐฯ กำลังช็อก
‎พวกเขาประชุมกันที่ห้องยุทธการในทำเนียบขาว
‎หัวหน้าศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย
‎หัวหน้าสำนักข่าวกรองกลาง ‎จอร์จ เทเน็ทอยู่ที่นั่น
‎พวกเขาประชุมและคุยกันว่าจะตอบโต้ยังไง
‎เรารู้ว่าเป็นฝีมือบิน ลาดิน ‎รู้ว่าเขาอยู่ในอัฟกานิสถาน
‎และรู้ว่าเขาสร้างเครือข่ายอัลกออิดะฮ์
‎ผมเคยไปอัฟกานิสถานในช่วงนั้น
‎สามครั้งระหว่างปี 1996 ถึง 1999
‎เราติดต่อกับผู้บัญชาการคนสำคัญ ‎ในอัฟกานิสถานเกือบทุกคน
‎มันสมเหตุสมผลที่ผมจะไปด้วย ‎ในการไปเยือนครั้งแรก
‎เพื่อโน้มน้าวให้พวกเขาร่วมมือกับเรา
‎เราเริ่มวางแผนเดี๋ยวนั้นเลย ‎ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้ายกับผม
‎เริ่มตั้งทีมด้วยกัน
‎ฟิล ไรลี่ น่าจะเป็นหนึ่งใน
‎เจ้าหน้าที่ข่าวกรองอาวุโส ‎ที่อายุน้อยที่สุดในองค์กร
‎ได้รับการเสนอชื่อเป็นรองหัวหน้าทีมของผม
‎เราคุยกันสิบนาที แล้วผมก็บอกว่า ‎"คนนี้แหละใช่เลย"
‎ตอนผมเจอแกรี่ ชโรนครั้งแรก ‎ผมเคยได้ยินชื่อเขามาก่อน
‎เขาเป็นคนดังในซีไอเอ
‎เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นตำนาน ‎ในแผนกตะวันออกใกล้
‎เขาได้รับรางวัลสูงสุดขององค์กร ‎สำหรับงานก่อนเหตุการณ์ 11 กันยา
‎ความรู้สึกของผมอาจไม่สูงส่งเท่าไร
‎ผมโกรธมาก เสียใจมาก ผมก็เหมือนหลายๆ คน
‎ที่อยากเล่นงานคนที่โจมตีประเทศของเรา
‎การแก้แค้นเป็นแรงจูงใจสำคัญของผม
‎แต่ที่จริงผมก็รู้สึกเป็นเกียรติและถ่อมตัว
‎ผมรู้ว่าผมโชคดีมากที่ได้เข้าร่วมทีมนี้
‎เราได้รับคำสั่งให้ทำภารกิจ
‎จากโคเฟอร์ แบล็ค ‎หัวหน้าศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย
‎เราต้องเข้าไปในอัฟกานิสถาน ‎ติดต่อพันธมิตรฝ่ายเหนือ
‎ชักชวนพวกเขามาเป็นพวกเรา
‎ทำให้พวกเขาเข้าใจว่าเราจะส่ง ‎กำลังพลจำนวนมากของสหรัฐฯ เข้าไป
‎และเราจะทำงานร่วมกัน
‎เขาบอกว่า "คุณต้องทำให้พวกเขา ‎พร้อมรับกองกำลังพิเศษของอเมริกา
‎ที่จะไปถึงในสักวัน พวกเขาจะได้ทำการชี้เป้า
‎ที่แนวรบนอกอิสตันบูล"
‎"พอพวกคุณผ่านกลุ่มตอลิบาน ‎ให้ทลายกำลังของพวกเขา แล้วเข้าไปในคาบูล
‎คุณจะตามล่าบิน ลาดินกับพรรคพวก"
‎"แล้วพอคุณฆ่าบิน ลาดิน
‎ให้ตัดหัวเขา วางบนน้ำแข็งแห้ง
‎แล้วส่งกลับมาให้ผมเอาให้ท่านประธานาธิบดีดู"
‎ผมเดินออกมาแล้วถามฟิลว่า ‎"เขาล้อเล่นใช่ไหม"
‎ฟิลบอกว่า "ไม่ เขาพูดจริง"
‎ยังไงก็ตาม นั่นคือคำสั่งของเรา ‎พวกเราเริ่มวางแผน
‎ผมมีเจ้าหน้าที่สื่อสารภาคสนามที่เก่งที่สุด จอห์น
‎และผมเลือกเจ้าหน้าที่กึ่งทหารอีกคน ‎ที่บังเอิญชื่อฟิลเหมือนกัน
‎แกรี่เลือกผู้ดูแลเจ้าหน้าที่ ‎ที่เก่งที่สุดในแผนกตะวันออกใกล้ คริส
‎ส่วนอีกคนเป็นอดีตซีล
‎เขาเชี่ยวชาญด้านระเบิด
‎และเป็นคนตัวใหญ่ แข็งแรง
‎เราเลือกด็อค ด็อค ฟิลิปส์ซึ่งเป็นแพทย์
‎เขาเคยเป็นแพทย์ทหารในเวียดนาม ‎สมัยอยู่กองกำลังพิเศษ
‎เขารู้ดีว่าเวลาไปที่แบบนั้นต้องเอาอะไรไปบ้าง
‎ผมทำงานในโครงการ ‎ที่ทำหน้าที่เฝ้าระวังทางอากาศ
‎ในบริเวณที่บิน ลาดินไปบ่อยๆ
‎ที่จริงแล้ว ทีมของเราคือทีมที่ถ่ายวิดีโอ
‎ตอนอุซามะฮ์ บิน ลาดินเดินในทาร์แน็คฟามส์
‎เครื่องบินสอดแนมไร้คนขับและไร้อาวุธ ‎ที่เรียกว่าพรีเดเตอร์
‎บินเหนือค่ายฝึกซ้อมของอัลกออิดะฮ์ที่เป็นที่รู้จัก
‎ภาพถูกถ่ายทอดสดไปยัง ‎สำนักงานใหญ่ของซีไอเอที่อยู่อีกซีกโลก
‎พรีเดเตอร์ยังจับภาพที่พิเศษกว่านั้นได้
‎ร่างสูงในชุดคลุมพลิ้วไหวสีขาว
‎ที่นักวิเคราะห์ข่าวกรองหลายคน ‎เชื่อว่าเป็นอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎เราตั้งใจว่าถ้าจำเป็น เราจะกลับไปจับเขา
‎นั่นคือสิ่งที่ผมทำก่อนเหตุการณ์ 11 กันยา
‎วันที่ 10 กันยายน เราเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว
‎เรากำลังนั่งเครื่องบินของลุฟท์ฮันซ่ากลับบ้าน
‎ในวันที่ 11 กันยายน ‎เขามีกำหนดกลับบ้านตอนเช้าวันนั้น
‎ลูกสาวฉันโทรมาถามว่า "พ่ออยู่ไหน"
‎ฉันตอบว่า "เขากำลังกลับบ้าน"
‎(กันดะฮาร์)
‎ตอนเราข้ามเทือกเขากลาง ‎มหาสมุทรแอตแลนติก นักบินก็เข้ามา
‎แล้วประกาศว่ามีการปิดน่านฟ้า
‎ด็อค ฟิลิปส์ติดอยู่ที่แกนเดอร์ นิวฟันด์แลนด์
‎เครื่องบินทุกลำถูกห้ามบิน เขาเลยติดอยู่ที่นั่น
‎การพาเขากลับมาหาเราจึงเป็นเรื่องสำคัญ
‎เดฟโทรมา ฉันถามว่า ‎"รู้ไหมว่าคุณจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่
‎เพราะอีกเดี๋ยวพวกเขาก็คงอนุญาตให้ขึ้นบิน"
‎เขาตอบว่า "ผมจะไม่กลับบ้าน ‎พวกเขากำลังส่งเครื่องบินมารับผม
‎กว่าผมจะได้เจอคุณก็อีกเดือนสองเดือน"
‎ซูคุ้นเคยกับซีไอเอ
‎เธอรู้ทันทีว่าผมจะไปไหน
‎เธอรู้ว่าผมทำงานในอัฟกานิสถาน ‎มาตั้งแต่ปี 1980 เธอก็เลยรู้
‎ปรากฏว่ามีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งที่เราตั้งใจจะใช้
‎มีเฮลิคอปเตอร์ของซีไอเอรอเราอยู่
‎มีลูกเรือสามคน แปลว่ามีพวกเราทั้งหมดสิบคน
‎คนของซีไอเอที่บินไปอัฟกานิสถาน ‎เพื่อหาทางเข้าประเทศ
‎เราดูเหมือนแก๊งคาวบอยเตรียมไปรบ
‎คนกลุ่มเดียวกับที่ทำแบบนี้มาแล้วทั่วโลก
‎และน่าแปลกใจที่เรามีสถานที่ ซีไอเอมีสถานที่
‎ที่มีอาวุธทุกอย่างที่มนุษย์รู้จัก
‎และเราจะเอาไปแค่ไหนก็ได้
‎เราเลยเอาอาวุธไปอย่างละสิบชิ้น
‎กับกระสุนหลายชนิดที่เราคิดว่าอาจต้องใช้
‎ผมนึกว่าเรามีโกดังเก็บเครื่องแบบทหาร
‎แต่ซีไอเอไม่มี เราเลยเอาเงินไป ‎ร้านขายอุปกรณ์สันทนาการแล้วซื้อชุด
‎เราไปกันสามคน ‎เรามีรถเข็นคันใหญ่ที่ใส่ของจนเต็ม
‎ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาถามว่า ‎"พวกคุณจะไปไหนกันคะ"
‎ผมตอบว่า "ไปเดินเขา" เธอถามว่า "ที่ไหน"
‎ผมตอบว่า "อ๋อ ต่างประเทศน่ะ"
‎เธอไม่พูดอะไร แค่มองพวกเรา
‎ของอย่างสุดท้ายที่เราเอาไป ‎คือเงินสดสามล้านดอลลาร์
‎เงินสดนี่จำเป็นมาก
‎สามล้านดอลลาร์เป็นแค่เงินทุนขั้นต้น
‎สำหรับโน้มน้าวให้ ‎บรรดาผู้นำทางทหารทำสิ่งที่ถูกต้อง
‎ต้องใช้เงินสดซื้อของสำหรับปฏิบัติการเชิงรุก
‎(ดูชานเบ ทาจิกิสถาน ‎วันที่ 19 กันยายน 2001)
‎แล้วเราก็เดินทางต่อ
‎ไปขึ้นเครื่องเอ็มไอ-17 ‎เฮลิคอปเตอร์โรเตอร์เดี่ยวของรัสเซีย
‎เราได้รับอนุญาตให้เข้าอัฟกานิสถาน ‎ในวันที่ 26 กันยายน
‎เราบินผ่านช่องเขาอันจูมัน
‎และบังเอิญว่าเฮลิคอปเตอร์ ‎เพิ่งได้รับการซ่อมบำรุงในระดับหนึ่ง
‎ผมพูดแบบนั้นเพราะ ‎เฮลิคอปเตอร์ลำนี้อยู่ในสภาพไม่ดีนัก
‎ขณะที่เรากำลังไต่ระดับ ‎เสียงเครื่องยนต์ก็เปลี่ยนไป
‎มันเริ่มทำงานหนักเพราะอากาศเบาบางลง
‎ทำให้แรงยกลดลง
‎พูดง่ายๆ พวกเขาวิทยุผ่านระบบติดต่อภายใน
‎หาเจ้าหน้าที่สื่อสารของเรา
‎พวกเขาไม่รู้ว่าเราจะไปถึงไหม
‎เราอาจต้องหันหลังกลับ
‎เฮลิคอปเตอร์มีเพดานบินต่ำกว่าห้ากิโลเมตรมาก
‎มันกำลังทำงานหนักเพื่อข้ามเทือกเขาฮินดูกูช
‎เรารู้สึกได้ว่ามันทำงานหนักเพียงเพื่อจะลอยอยู่
‎พอเราเริ่มบินต่ำลง เสียงเครื่องยนต์ก็เปลี่ยนไป
‎ทุกคนพอใจมาก
‎พอผ่านช่องเขาอันจูมันมาได้ ‎เราก็รู้ว่าเราทำสำเร็จ
‎เราลดระดับลงไปในหุบเขาปัญจ์ชีร์
‎(หุบเขาปัญจ์ชีร์ อัฟกานิสถาน ‎วันที่ 26 กันยายน 2001)
‎ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง วันที่ 26
‎ตอนที่ผมลงจากเฮลิคอปเตอร์
‎มีชาวอัฟกัน 10 หรือ 11 คนยืนอยู่ตรงนั้น
‎คนของพันธมิตรฝ่ายเหนือ
‎ผมจำพวกเขาได้ห้าคน พวกเขาก็จำผมได้
‎เราเคยเจอกันตอนผมไปที่นั่นครั้งก่อนๆ
‎(ยูซุฟ จาน นีซาร์ - ตากล้องอย่างเป็นทางการ ‎พันธมิตรฝ่ายเหนือ)
‎ทุกคนดีใจมาก ผมก็ด้วย
‎ที่อเมริกาเข้ามามีส่วนร่วมในสงครามนี้
‎เราดีใจที่สงครามนี้จะกลายเป็น ‎สงครามระหว่างประเทศ
‎และโลกจะยื่นมือเข้าช่วย
‎พวกเขาบอกว่า "เราพร้อมโจมตีอัฟกานิสถาน
‎แต่เราจะไม่ทำโดยไม่เข้าใจมุมมองของพวกคุณ
‎พวกคุณมีความเห็นยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้ ‎พวกคุณรับได้ไหม"
‎พันธมิตรฝ่ายเหนือเป็นแนวร่วม
‎ที่โจมตีกลุ่มตอลิบานและตามล่ากลุ่มอัลกออิดะฮ์
‎แต่ในหลายๆ แง่ ในระดับที่ลึกลงไป ‎มันมีความเปราะบางอยู่
‎เพราะมันประกอบไปด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ ‎ที่แตกต่างกันของอัฟกานิสถาน
‎ตอนนั้นตอลิบานควบคุมพื้นที่สามในสี่ของประเทศ
‎ในปี 2000 และ 2001 ‎แต่พวกเขายึดหุบเขาปัญจ์ชีร์ไม่ได้
‎ทั้งสองฝ่ายเลยได้แต่ยันกันอยู่
‎อาหมัด ชาห์ มาซูดมีกองทัพนักสู้ 8,000 คน
‎นักสู้ของพันธมิตรฝ่ายเหนือเหล่านี้ ‎ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม
‎นี่คือหุบเขาของพวกเขา พวกเขาจะไม่ยอมให้ ‎พวกตอลิบานเข้ามาโดยไม่ต่อสู้
‎มาซูด คาลิลีเป็นเพื่อนสนิท ‎ของอาหมัด ชาห์ มาซูด
‎พวกเขาเป็นเหมือนพี่น้อง
‎อัลกออิดะฮ์ บิน ลาดิน เซาะวาฮิรี
‎พวกเขาล้วนแต่อยู่ในอัฟกานิสถาน
‎ตอลิบานเริ่มกระทำการโหดเหี้ยม เริ่มเข่นฆ่า
‎ผู้หญิงทุกคนในบ้านคิดว่า
‎"พวกเขาจะมาจับตัวฉันหรือเปล่า"
‎"มาฆ่าฉัน"
‎"มากดดันฉันกับน้องชาย"
‎ผู้บัญชาการมาซูดบอกว่า ‎"เราต้องเตือนชาวโลก"
‎เราไปฝรั่งเศส
‎เป็นครั้งแรกที่เขาไปฝรั่งเศส
‎และในฝรั่งเศส เขาได้รับเชิญโดยสหภาพยุโรป
‎และเขาประกาศเรื่องที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง
‎กลุ่มตอลิบานที่กำลังปฏิบัติการ ‎อยู่ในอัฟกานิสถานในขณะนี้
‎(ที่มา: สหภาพยุโรป)
‎มีวิสัยทัศน์และการตีความศาสนาอิสลามที่คับแคบ
‎กลุ่มที่สนับสนุนพวกเขา
‎อย่างเช่นกลุ่มของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ‎และรัฐบาลปากีสถาน
‎ก็มีจุดประสงค์คล้ายคลึงกัน
‎ผมอยากยืนยันว่าเป้าหมายของกลุ่มเหล่านี้
‎ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในอัฟกานิสถาน
‎เชื่อผมเถอะ เป้าหมายของพวกเขา ‎คือการขยายอำนาจจากอัฟกานิสถาน
‎ออกไปทั่วโลก
‎มาซูดเปิดเผยธาตุแท้ของกลุ่มตอลิบาน
‎เครือข่ายอัลกออิดะฮ์ และบิน ลาดิน ‎ต่อประชาคมโลก
‎ชายชาวอาหรับสองคนที่เกี่ยวข้องกับ ‎กลุ่มอัลกออิดะฮ์ของบิน ลาดินในยุโรป
‎ปลอมตัวเป็นนักข่าวและเดินทางมา ‎อัฟกานิสถานพร้อมกล้องถ่ายรูป
‎และมันอัดแน่นไปด้วยระเบิด
‎และในวันที่ 9 กันยายน
‎ในที่สุดพวกเขาก็ได้นั่งกับอาหมัด ชาห์ มาซูด
‎ผู้นำของพันธมิตรฝ่ายเหนือ ‎ศัตรูตัวฉกาจของตอลิบาน
‎ผู้บัญชาการนั่งอยู่ข้างผม ไหล่ชนไหล่
‎ผู้บัญชาการพูดว่า "บอกคำถามมาก่อน"
‎มีคำถาม 15 ข้อ ‎และแปดข้อเกี่ยวข้องกับบิน ลาดิน
‎แล้วพวกเขาก็เปิดกล้อง
‎พวกเขาจุดระเบิด
‎ผมบาดเจ็บสาหัส
‎ผมลืมตาขึ้นมาหลังจาก…
‎ผ่านไปสี่ห้าวัน
‎คำถามแรกคือ ‎"เป็นยังไง เพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง"
‎ตาย
‎วันที่ 9 กันยายน เวลาประมาณสิบเอ็ดโมงเช้า
‎เขาตายบนตักผม
‎เขาตาย
‎อัฟกานิสถานเสียลูกชายไป
‎โลกเสียคนที่ซื่อสัตย์ไป
‎ตอนนั้น บิน ลาดินทำข้อตกลงกับ ‎ผู้นำของกลุ่มตอลิบาน มุลลอฮ์ โอมาร์
‎"ผมจะให้เงินคุณ
‎ถ้าคุณให้ที่หลบภัยกับผม ‎ในกันดะฮาร์ และในประเทศนี้"
‎และมุลลอฮ์ โอมาร์ตอบตกลง
‎บิน ลาดินรู้ว่าถ้าเขาฆ่าอาหมัด ชาห์ มาซูดได้
‎ก็จะเป็นการกำจัดศัตรูตัวฉกาจ ‎ของตอลิบานในอัฟกานิสถานด้วย
‎บิน ลาดินบอกมุลลอฮ์ โอมาร์ว่า ‎คนของเขาเป็นผู้ก่อเหตุ
‎"ทีนี้ พวกอเมริกันก็จะมาตามล่าผม
‎และคุณตกลงว่าผมอยู่ในอัฟกานิสถานได้"
‎ดังนั้น เมื่อบิน ลาดินทำให้ ‎สหรัฐอเมริกาโจมตีอัฟกานิสถาน
‎มุลลอฮ์ โอมาร์ไม่สามารถไล่เขาออกไปได้ ‎เพราะมีกฎของตัวเองค้ำคออยู่
‎การตายของอาหมัด ชาห์ มาซูด ‎ทำให้พันธมิตรฝ่ายเหนือรวมใจเป็นหนึ่ง
‎ถ้าพวกเขาเคยไม่มั่นใจว่าจะอยู่ข้างไหน
‎ก็ไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไป
‎พวกเขายินดีร่วมมือด้วย
‎พวกเราเจ็ดคนเริ่มทำงานทันที ‎ทำสิ่งที่เราต้องทำ
‎อย่างแรก พวกเราตั้งค่ายที่บ้าน ‎ที่มีคนจัดหาให้ เป็นเหมือนเซฟเฮ้าส์
‎พูดง่ายๆ คือพวกเราเป็นหัวหอก
‎พวกเราอยู่ที่นั่น ไม่มีคนอื่น
‎เหตุผลที่กองทัพสหรัฐฯ ประกาศว่า ‎พวกเขาจะไม่มากับเรา
‎คือพวกเขาไม่มีความสามารถ ‎ในการค้นหาและกู้ภัย
‎และมันอันตรายเกินไปที่จะส่งทหาร ‎ไปในที่ที่ให้การช่วยเหลือไม่ได้
‎เราทุกคนคิดว่าตัวเองเป็นลูกผู้ชาย
‎แต่ทุกคนรู้ว่ามันอันตราย
‎ไม่มีทางออก นอกจากเฮลิคอปเตอร์
‎และถ้าเฮลิคอปเตอร์พังหรือข้ามเขาไม่ได้
‎เราอาจต้องเดินออกมา
‎และต้องเดินทางไกล ‎ข้ามเทือกเขาเข้าไปในปากีสถาน
‎เรานั่งลงและพยายามหาว่า
‎ภายใต้โครงสร้างใหม่ที่ไม่มีอาหมัด ชาห์ มาซูด
‎ใครคือผู้นำ
‎(นายพลฟาฮิม)
‎นายพลฟาฮิมซึ่งเป็นผู้นำ ‎ของพันธมิตรฝ่ายเหนือในตอนนั้น
‎เขาแตกต่างจากอาหมัด ชาห์ มาซูดมาก
‎แต่เขาเป็นนักสู้และมุ่งมั่นที่จะทำงานกับเรา
‎เราไปร่วมการประชุม มีกลุ่มชายสูงอายุอยู่ที่นั่น
‎เรานั่งลง และผมมี…
‎เงิน 250,000 ดอลลาร์อยู่กับตัว
‎ผมบอกบรรดาผู้บัญชาการ ‎ของพันธมิตรฝ่ายเหนือในหุบเขา
‎ว่าผมไม่อยากได้ยิน ‎เรื่องความแตกต่างทางการเมือง
‎ผมไม่อยากได้ยินเรื่องความแตกต่างทางเชื้อชาติ
‎ภายใต้การนำของอาหมัด ชาห์ มาซูด ‎พวกคุณเป็นหนึ่งเดียวกัน
‎เพราะผมเป็นคนควบคุมเงิน
‎ผมมีเงินจำนวนมากที่จะให้พวกคุณ ‎และใช้ทำภารกิจต่างๆ
‎แต่ถ้าพวกคุณไม่ร่วมมือกัน ‎พวกคุณจะไม่ได้อะไรเลย
‎เงินถูกมอบให้ผู้บัญชาการที่ต้องใช้เงิน
‎ผู้บัญชาการทหารหลายคน ‎และเงินทั้งหมดมาจากทีมของเรา
‎เราจัดตั้งสิ่งที่เรียกว่าศูนย์ข้อมูล
‎ประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ซีไอเอสองคน
‎และนักวิเคราะห์ข่าวกรองของพันธมิตรฝ่ายเหนือ
‎พวกเขาจะรวบรวมข่าวกรอง
‎หรือดักฟังวิทยุของพวกตอลิบาน ‎แล้วบอกว่า "สถานการณ์เป็นแบบนี้นะ"
‎มันเป็นเรื่องของกลยุทธ์
‎กลุ่มตอลิบานอยู่ที่ไหน ‎พวกเขาทำอะไรอยู่ เกิดอะไรขึ้น
‎หนึ่งในอันตรายที่เราอาจเจอคือ
‎ถ้าเราขับรถไปแล้วโดนพวกตอลิบาน ‎หรืออัลกออิดะฮ์ซุ่มโจมตี
‎เราไม่มีทางรอดกลับมาได้ ‎เพราะเห็นได้ชัดว่าเราเป็นคนอเมริกัน
‎มันเป็นเรื่องที่เราต้องยอมรับ
‎อย่างหนึ่งที่เราต้องทำคือไปที่แนวหน้า
‎แล้วหาพิกัดจีพีเอสของแนวหน้า
‎ทีมหมายเลขหนึ่งถูกส่งไปกอนดอซ
‎กอนดอซเป็นจุดที่มีการยิงจรวด ‎และมีการสู้รบอย่างหนัก
‎อีกทีมแยกตัวไปที่เนินเขาเหนือเมืองบากรัม
‎แผนคือเราจะยึดบากรัม
‎จากนั้นค่อยหาทางยึดคาบูล
‎นั่นคือภารกิจของเรา
‎สิ่งที่เราทำในช่วงสามถึงสี่สัปดาห์แรก ‎คือหาตำแหน่งของศัตรู
‎ทำงานกับคนท้องถิ่น ดูแผนที่
‎แล้วใช้เครื่องวัดระยะด้วยเลเซอร์ ‎และเทคนิคอื่นๆ
‎เพื่อหาตำแหน่งของศัตรูทั้งหมด
‎แล้วก็ส่งข้อมูลให้ซีไอเอในรูปรายงานข่าวกรอง
‎ซึ่งถูกส่งต่อให้กองทัพสหรัฐฯ ทันที
‎(ที่ราบโชมาลี อัฟกานิสถาน ‎วันที่ 7 ตุลาคม 2001)
‎เราขอให้มีการโจมตีทางอากาศที่ที่ราบโชมาลี
‎เรามีทีวีอยู่ในลานบ้าน ‎พอเปิดทีวีก็เจอช่องซีเอ็นเอ็น
‎ซีเอ็นเอ็นประกาศว่า ‎กองทัพสหรัฐฯ เริ่มทิ้งระเบิดแล้ว
‎ตามคำสั่งของผม กองทัพสหรัฐฯ ได้เริ่มโจมตี
‎ค่ายฝึกผู้ก่อการร้ายของอัลกออิดะฮ์
‎และสถานที่ทางการทหาร ‎ของกลุ่มตอลิบานในอัฟกานิสถาน
‎และในคืนแรก ผมกับฟิลยืนบนดาดฟ้า
‎มองไปทางภูเขาระหว่างเรากับคาบูล
‎เราอยู่ห่างประมาณ 50 กิโลเมตร ‎แต่ตอนนั้นมีเมฆลอยต่ำ
‎เราบอกว่าเวลาระเบิดลง ‎จะเห็นแสงวาบสะท้อนบนก้อนเมฆ
‎และสุดท้ายเราก็เห็นแสงวาบ โอเค มันเริ่มแล้ว
‎นิ่งสนิท จบแค่นั้น
‎ผมต้องบอกว่าการโจมตีทางอากาศ ‎ครั้งแรกไม่รุนแรงเท่าไร
‎ผมคิดว่าพวกเขาไม่อยากให้ ‎พลเรือนโดนลูกหลงเลย
‎ตอนแรกเรารู้สึกกังวล พันธมิตรฝ่ายเหนือก็กังวล
‎กองทัพอากาศสหรัฐฯ ที่เคยคุยไว้อยู่ไหน
‎ทุกคนพอใจ
‎และมีความสุขที่อย่างน้อยก็มีสงครามกับตอลิบาน
‎แต่กำลังพลของเรา ‎ไม่พอใจกับการโจมตีของอเมริกา
‎แทนที่จะเน้นโจมตีแนวหน้าที่คาบูล
‎หรือแนวหน้าที่มะซารีชะรีฟ หรือที่ตาคาร์
‎พวกเขาเริ่มทิ้งระเบิดทั่วประเทศ
‎ตามสถานที่ที่ดูเหมือนโรงเก็บรถถัง
‎อู่ซ่อมรถบรรทุก พื้นที่ฝึกทหาร ‎โรงนอน โกดังเก็บของ
‎การระเบิดสถานที่พวกนี้มันสูญเปล่า
‎ทีมอัลฟ่าไปที่มะซารีชะรีฟ
‎พวกเขาเป็นทีมของซีไอเอ
‎มีองค์ประกอบคล้ายทีมที่ผมอยู่
‎พวกเขากลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "ทหารม้า"
‎มีกลุ่มต่อต้านหลายกลุ่มทางตอนเหนือ
‎ที่อยู่หลังแนวรบของตอลิบาน ‎และกำลังต่อสู้บนภูเขา
‎และนั่นคือที่ที่เรามุ่งหน้าไป
‎อับดุล ราชีด โดสทูม ‎มักจะถูกเรียกว่าผู้นำทางทหาร
‎ความจริงก็คือเขาเป็นผู้นำกลุ่มชาติพันธุ์
‎เขาเป็นผู้นำของกลุ่มชาติพันธุ์อุซเบก ‎ในอัฟกานิสถาน
‎เมื่อตอลิบานขึ้นมามีอำนาจ ‎กองทหารก็กลายเป็นกลุ่มต่อต้าน
‎โดสทูมมีทหารอยู่ทุกหนทุกแห่ง
‎แต่มีทหารกลุ่มหนึ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็นองครักษ์
‎บอดี้การ์ดส่วนตัวที่ติดตามเขาไปทุกที่
‎กลุ่มคนขี่ม้าจะออกมาจากฝุ่นที่ฟุ้งตลบ
‎โดสทูมบอกตั้งแต่ต้นว่า ‎"ที่นี่จะต่างจากที่อื่นนิดหน่อย"
‎"สิ่งที่เราเรียกว่าพาหนะหุ้มเกราะ ‎พวกคุณเรียกว่าม้า"
‎ผมเรียนขี่ม้าตั้งแต่เด็ก
‎ผมโตมาในฟาร์ม ก็เลยไม่ได้ลำบากอะไร
‎แต่คนอื่นๆ ในทีมก็จะเหนื่อยหน่อย
‎พูดง่ายๆ หน้าที่ของเราคือ
‎เป็นผู้เบิกทางให้กองกำลังพิเศษของสหรัฐฯ
‎ผู้เบิกทางคือคนที่ล่วงหน้าไปก่อน
‎เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาสามารถ ‎เข้ามาในอัฟกานิสถานได้อย่างปลอดภัย
‎ผมพลโทจอห์น มัลฮอลแลนด์ ‎ทหารกองกำลังพิเศษ เกษียณแล้ว
‎ผมได้รับเกียรติและสิทธิพิเศษ
‎ในการเป็นผู้บัญชาการ ‎กองกำลังพิเศษที่ห้าในปี 2001
‎ความตั้งใจแรกของเราคือ ‎การสร้างทีมผสมที่มีเจ้าหน้าที่ซีไอเอ
‎และทหารกองกำลังพิเศษทำงานร่วมกัน
‎เราคุยกับผู้พันมัลฮอลแลนด์โดยตรง
‎เขาพยายามหลายครั้ง
‎ที่จะส่งเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์ก ‎สองลำข้ามช่องเขาอันจูมัน
‎เข้ามาในหุบเขา
‎สองครั้งแรก สภาพอากาศเลวร้ายมาก
‎อากาศหนาว หิมะตก เขาต้องกลับไปทั้งสองครั้ง
‎โอดีเอ 555 เป็นทีมสนับสนุนที่ประกอบด้วย ‎ทหาร 12 นายและเฮลิคอปเตอร์สองลำ
‎และด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ‎พวกเขาไม่ได้ลงจอดในเขตลงจอด
‎ลำหนึ่งจอดริมแม่น้ำปัญจ์ชีร์
‎ขณะที่เฮลิคอปเตอร์อีกลำไปจอดอีกฝั่ง
‎ไม่มีคณะต้อนรับ มีแต่พวกเรา
‎บอกว่า "ลงจากเฮลิคอปเตอร์ได้ ‎เราเป็นมิตร ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
‎เราแค่เดินสะเปะสะปะ ‎ไปยังจุดที่คิดว่าพวกเขาน่าจะอยู่
‎ฮัลซึ่งมาจากหน่วยซีลทนไม่ไหว ‎เมื่อเห็นน้ำอยู่ตรงหน้า
‎เขาโดดลงไปในแม่น้ำบ้านั่นแล้วว่ายข้ามไป
‎แล้วเจอทหารทีมหนึ่ง
‎ผมใส่แจ็กเก็ตสีขาว ‎แจ็กเก็ตมีซิปกับหมวกเบสบอล
‎ผมโบกมือและตะโกนว่า "นี่ซีไอเอ อย่ายิง"
‎พวกเขาเดินมาหาเรา ‎ผมพูดว่า "สวัสดีครับ ผมแกรี่ ชโรน
‎ผมมาจากซีไอเอ เรามาต้อนรับพวกคุณ"
‎คืนนั้นมีทหารกรีนเบเรต์ในพื้นที่ 24 คน ‎แบ่งเป็นกลุ่มละ 12 คน
‎และกลุ่มนั้นมาร่วมกับทีมอัลฟ่าของเรา
‎เจอาร์ ซีเกอร์และคนอื่นๆ
‎ที่กำลังทำงานกับโดสทูม ‎และหน่วยอื่นๆ ในพื้นที่ จัดเตรียมกำลังพล
‎(หุบเขาปัญจ์ชีร์ ‎ทีมจอว์เบรกเกอร์)
‎(มะซารีชะรีฟ ‎ทีมอัลฟ่า)
‎หน้าที่ของกองกำลังพิเศษนี้
‎คือการระบุเป้าหมายด้วยเลเซอร์ในสนามรบ
‎เพื่อให้เครื่องบินของอเมริกาที่บินผ่าน ‎มองเห็นลำแสงเลเซอร์
‎และเห็นจุดกำเนิดแสง
‎ซึ่งเราจะบอกตำแหน่งให้พวกเขารู้ ‎และทิ้งระเบิดตรงปลายของลำแสง
‎เพราะนั่นคือเป้าหมายสำคัญ
‎พวกเขาใช้อุปกรณ์ซอฟแลม
‎สิ่งที่โดสทูมทำ
‎คือวิทยุหาศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเรา
‎แล้วบอกพวกเขาว่า "ฝ่ายพวกคุณกำลังจะแพ้"
‎ผมพูดจาสุภาพ เขาไม่สุภาพเท่าไร
‎ส่วนใหญ่แล้ว
‎เขาจะได้คำตอบที่หยาบคายสุดๆ ทางวิทยุ
‎เขาจะหันไปหากองกำลังพิเศษของเรา
‎แล้วบอกว่า "เอาเครื่องบินไปถล่มตรงนี้ซิ"
‎จากนั้นกองทัพอากาศหรือนาวิกโยธินของสหรัฐฯ
‎ก็จะทิ้งระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์เหนือจุดนั้น
‎ถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก
‎พออีกฝ่ายเห็นพวกตัวเองโดนถล่มยับ
‎พวกเขาก็จะรู้ว่าตัวเองอยู่ผิดฝั่ง ‎และมาเข้าร่วมกับเรา
‎เราพูดว่าสงครามอัฟกานิสถานช่วงแรกๆ ‎เหมือนแมดแม็กซ์ผสมสตาร์วอร์ส
‎พวกเรานำเอาวิธีการรบแบบโบราณ ‎การรบบนหลังม้า อะไรพวกนั้น
‎มารวมกับเทคโนโลยีในศตวรรษที่ 21
‎ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ ระเบิดความแม่นยำสูง
‎แต่พอถึงต้นเดือนพฤศจิกายน ‎เราก็เห็นว่าเหตุการณ์จะเป็นไปในทิศทางไหน
‎แกรี่ต้องกลับไปประชุมที่วอชิงตัน
‎เพราะเขาเป็นคนที่เข้าใจ ‎สถานการณ์ปัจจุบันดีที่สุด
‎และนั่นเป็นเรื่องที่ประธานาธิบดีบุช ‎และคนอื่นๆ กระหายใคร่รู้
‎ผมคิดว่าผมออกจากหุบเขาในวันที่ 4 พฤศจิกายน
‎ผมเกษียณวันที่ 31 พฤศจิกายน
‎และในวันที่ 4 ธันวาคม ผมก็เซ็นสัญญา ‎กับศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย
‎ผมถูกตามตัวกลับมาช่วยงาน ‎ที่ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย
‎แผนกปฏิบัติการพิเศษ ‎ของศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย
‎ผมกลับมาเป็นหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการ ‎เป้าหมายคือกลุ่มอัลกออิดะฮ์
‎การบริหารงานส่วนใหญ่ ‎จะอยู่ที่สำนักงานใหญ่ในวอชิงตัน
‎เราเลยส่งมอบจอว์เบรกเกอร์ ‎ให้ทีมจอว์เบรกเกอร์รุ่นที่สอง
‎มีแกรี่ เบินท์เซ่นเป็นหัวหน้า
‎ทีมของผมบางส่วนอยู่ทำงานต่อ
‎(มะซารีชะรีฟ อัฟกานิสถาน ‎วันที่ 10 พฤศจิกายน 2001)
‎จุดตั้งรับของตอลิบาน ‎ถูกเราโจมตีทางอากาศอย่างหนัก
‎เราฝ่าแนวป้องกันสุดท้าย ‎ของตอลิบานที่อยู่ตรงเชิงเขา
‎เชิงเขาทางเหนือของฮินดูกูช
‎ตอนนี้ที่ราบที่นำไปสู่มะซารีชะรีฟเปิดโล่ง
‎กลุ่มตอลิบานสละมะซารีชะรีฟ
‎เราไม่จำเป็นต้องสู้เพื่อชิงเมือง
‎ที่มะซารีชะรีฟมีคนกลุ่มใหญ่
‎ที่ตื่นเต้นดีใจที่กลุ่มตอลิบานออกไป
‎มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษมาก
‎เรารู้ว่างานยังไม่เสร็จสิ้น ‎แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
‎ผมติดต่อกับแกรี่และทีมของเขา
‎เขาเดินทางจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
‎ไปตะวันตกเฉียงใต้ มุ่งหน้าไปยังคาบูล
‎การปลดปล่อยคาบูลเป็นงานสำคัญ
‎คาบูลเป็นเมืองหลวง
‎มันเป็นเมืองหลวงก่อนถูกตอลิบานยึดครอง ‎และยังเป็นเมืองหลวงอยู่
‎ใครยึดคาบูลได้ก็เหมือนยึดประเทศ
‎การชิงมันกลับมาจึงเป็นสิ่งจำเป็น ‎ในการจัดตั้งรัฐบาลใหม่
‎กลุ่มตอลิบานถอนกำลังจากคาบูล ‎ในคืนแรกที่เราโจมตี
‎จากจุดที่ผมอยู่ เราเห็นขบวนรถ
‎(คาบูล อัฟกานิสถาน ‎วันที่ 14 พฤศจิกายน 2001)
‎เช้าวันที่ 14 นายพลนำกำลังทหาร ‎ของตัวเองเข้าไปในเมือง
‎และเขาบอกทีมซีไอเอที่ติดตามเขา
‎ขณะที่การรบดำเนินต่อไปในที่ราบโชมาลีว่า
‎"ผมจะเข้าไป ส่วนพวกคุณรอที่นี่"
‎พวกเขาตอบว่า "ไม่ เราจะไปด้วย"
‎ทีมของเรากับคนของกองกำลังพิเศษ ‎เริ่มตามนายพลไป
‎เขาขับรถตรงเข้าไปเลย
‎เขาเป็นผู้อาวุโสคนแรก
‎จากพันธมิตรฝ่ายเหนือที่เข้าไปในเมือง
‎ในวันเดียวกับที่พวกเขาเริ่มโจมตีตอลิบาน
‎ผมอยู่ที่แนวหน้าตรงถนนสายเหนือเดิม
‎เรากำลังมุ่งหน้าไปยังคาบูล
‎รถถังอยู่ข้างหน้า ทหารราบเดินตาม
‎ผมถือกล้องแล้วขึ้นไปบนรถถังคันหนึ่ง
‎แล้วเราก็มุ่งตรงไป
‎พวกเขาใช้เวลาไม่นาน
‎แทบไม่มีการต่อต้านเลย
‎และเช้าวันนี้ ขณะที่พันธมิตรฝ่ายเหนือ ‎ขับรถเข้าไปในคาบูล
‎ผู้คนก็ออกมาตามถนน
‎จอห์น มัลฮอลแลนด์คว้าตัวผม ‎แล้วยกจนลอย เขากอดผมแน่น
‎และอาจทำซี่โครงผมหักสองซี่
‎เขาดีใจจริงๆ ที่เรายึดคาบูลได้สักที
‎มาพูดถึงจอว์เบรกเกอร์กันสักหน่อย
‎พวกเขาต่อสู้และเอาชนะ ‎กลุ่มตอลิบานได้สำเร็จภายใน…
‎เวลาไม่ถึงสองเดือน
‎มันน่าทึ่งจริงๆ
‎สิ่งที่ทำให้เราผิดหวังที่สุดคือบิน ลาดินหนีไปได้
‎ระหว่างนั้น ทีมของแกรี่ เบินท์เซ่น
‎ตามรอยอุซามะฮ์ บิน ลาดินไปจนถึง ‎ภูมิภาคโทราโบราของอัฟกานิสถาน
‎เขาอยู่ที่นั่นไม่ผิดแน่ แต่เขาหนีข้ามชายแดนไปได้
‎(สหรัฐฯ สรุปว่าบิน ลาดินหนีไป)
‎แม้ว่าจะมีการวางกำลังปิดกั้น
‎ปากีสถานอ้างว่ามีทหาร 4,000 กอง ‎ประจำอยู่ตามชายแดน
‎ก็อาจจะจริง แต่เขาเล็ดลอดผ่านไปได้
‎เมื่อเราได้ข่าวการยึดคาบูล
‎ก็เหลืออีกแค่เมืองเดียว ‎ที่เราต้องยึดให้สำเร็จ คือกันดะฮาร์
‎ถิ่นของตอลิบาน
‎เราเริ่มลงมือตอนต้นเดือนธันวาคม
‎เกือบทุกทีมรายงานว่าพวกตอลิบานยอมแพ้
‎มีหลายอย่างที่ถูกตอลิบานสั่งห้าม
‎อย่างเช่นดนตรี การละเล่น ‎และทุกอย่างที่อารยธรรมมนุษย์ปกติ
‎ถือว่าเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิต ‎ตอนนี้พวกเขาสามารถทำมันได้อีกครั้ง
‎ร้านตัดผมมีผู้ชายต่อแถวรอโกนเครา
‎ผู้ชายและครอบครัวที่เคยเอาวิทยุไปซ่อน
‎หรือฝังไว้ ก็ขุดมันขึ้นมาเปิดฟัง
‎เด็กเล็กๆ เล่นฟุตบอลได้อีกครั้ง
‎พวกเขาประสบความสำเร็จ
‎เพราะในเวลาประมาณหนึ่งเดือน ‎กลุ่มตอลิบานก็ถูกขับไล่ออกไป
‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกตอลิบาน ‎ออกไปจากอัฟกานิสถานแล้ว
‎ใช่ ให้ตายสิ
‎มันเป็นการรวมตัวกันสู้กับศัตรูร่วมของโลก
‎แฮมิด คาร์ไซได้รับการแต่งตั้ง ‎เป็นรักษาการประธานาธิบดี
‎ยุคใหม่ของอัฟกานิสถานถือกำเนิดขึ้นในตอนนั้น
‎ท่านประธานคาร์ไซเป็นผู้นำที่มุ่งมั่น
‎และรัฐบาลของเขาแสดงให้เห็นความหวัง
‎ของชาวอัฟกันทุกคน ถึงอนาคตใหม่ที่ดียิ่งกว่า
‎สหรัฐอเมริกาสนับสนุนรัฐบาลชั่วคราว ‎ของท่านประธานคาร์ไซอย่างเต็มที่
‎- ขอต้อนรับสู่วอชิงตัน ‎- ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณครับ
‎เราได้พิสูจน์ว่าที่จริงแล้ว เราสามารถ
‎ปล่อยให้ชาวอัฟกันจัดการกันเองได้
‎มีหลายอย่างที่เราได้มา เช่น การศึกษา
‎มีการจัดตั้งกองทัพกำลัง 300,000 นาย
‎โรงเรียน ถนน โรงพยาบาล
‎อีกอย่างที่มีความสำคัญคือ…
‎อิสรภาพ
‎ไม่ใช่เพราะอเมริกาบอกให้เราเป็นอิสระ
‎แต่เป็นเพราะเราได้รับโอกาส
‎ที่จะแสดงว่าเรามีสิทธิ์ที่จะเป็นอิสระ
‎นี่คือประโยชน์ที่เราได้รับ
‎สงครามนี้จะไม่จบในเร็ววัน
‎เรารู้จากประวัติศาสตร์ความขัดแย้ง ‎ทางการทหารในอัฟกานิสถาน
‎มันเริ่มต้นด้วยความสำเร็จ
‎ตามด้วยระยะเวลาหลายปีที่ยากลำบาก ‎และปิดท้ายด้วยความล้มเหลว
‎เราจะไม่ทำพลาดแบบเดียวกัน
‎หลังจากผ่านไป 13 ปี
‎ภารกิจทางการทหารของอเมริกา ‎ในอัฟกานิสถานมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
‎ได้เวลาพาคนของเรากลับบ้านแล้ว
‎สหรัฐอเมริกายุติสงคราม 20 ปีในอัฟกานิสถาน
‎สงครามที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎ชาวอัฟกันหลายพันคนหนีไปที่สนามบินคาบูล
‎เพื่อที่จะออกจากอัฟกานิสถาน
‎หนึ่งวันหลังจากตอลิบานเข้ายึดครองประเทศ
‎กลุ่มตอลิบานอันน่าหวาดหวั่น ‎กลับมาปกครองประเทศอีกครั้ง
‎มีอำนาจเบ็ดเสร็จยิ่งกว่าในปี 2001
‎และผมสวดภาวนาให้ประชาชน ‎ชาวอัฟกานิสถานทุกคืน
‎ผมอายุ 61 และความล้มเหลวนี้ ‎จะติดตัวผมไปตลอดชีวิต
‎และผมไม่มีวันลืมมันได้ มันเหมือนกับ…
‎ทหารผ่านศึกเวียดนาม ‎บางคนอาจจะรู้สึกแบบเดียวกัน
‎ในปี 1975 ผมยังเป็นเด็ก
‎ผมไม่รู้ว่าชาวอเมริกันผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น ‎รู้สึกยังไงกับการเสียกรุงไซ่ง่อน
‎แต่นี่เป็นเรื่องหนึ่งที่ผมไม่รู้ว่า ‎ประเทศของเราจะลืมได้ยังไง
‎ลืมสิ่งที่เราทำ
‎เราต้องกลับไปแน่
‎ศัตรูหน้าใหม่ปรากฏตัวแล้ว
‎เสียไปยี่สิบปีเพื่ออะไร เจ้าโง่ ‎เสียไปยี่สิบปีเพื่ออะไร
‎ทั้งหมดที่ทำลงไป มันได้อะไรบ้าง
‎พอนึกย้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้
‎ผมก็นึกถึงเพื่อนรักของผม มาซูด คาลิลี
‎การต้องเห็นเขาเห็นประเทศของตัวเอง
‎หลังจากการเสียสละทั้งหมดของเขา
‎เพื่อจะบอกว่า "มันจบแล้ว"
‎ผมไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว
‎มันน่าเศร้านะ
‎ตลอด 43 ปี ผมเฝ้ามองประเทศเคราะห์ร้ายนี้
‎มีแต่ช่วงเวลาที่ไม่สงบ
‎ช่วงเวลาที่ปราศจากการเฉลิมฉลอง
‎ช่วงเวลาที่ปราศจากความสุข
‎ช่วงเวลาแห่งสงคราม
‎เราคาดหวังว่ายุโรป นาโต้ และสหรัฐฯ
‎จะให้ความช่วยเหลือด้านการเงินและการทหาร
‎กับกลุ่มต่อต้านที่เพิ่งจัดตั้งขึ้น
‎คนรุ่นใหม่อย่างอาหมัด มาซูด ‎ที่เดินตามรอยเท้าของพ่อเขา
‎และหนุ่มสาวคนอื่นๆ ‎จะได้สร้างอัฟกานิสถานขึ้นมาใหม่
‎สร้างอัฟกานิสถานยุคใหม่ ‎เพื่อประชาชนอัฟกานิสถาน
‎และลูกหลานในอนาคตของอัฟกานิสถาน
‎มันอยู่ในวัฒนธรรมของเรา
‎การที่เรามีความหวัง มีความรัก
‎และไม่ยอมแพ้
‎(เพื่อระลึกถึงแกรี่ ชโรน ‎6 พฤศจิกายน 1941 ถึง 1 สิงหาคม 2022)
‎(ในซีซั่นนี้ของ)
‎(ปฏิบัติการลับลวงพราง)
‎โนริเอกาสามารถใช้ปานามา ‎เป็นจุดขนย้ายยาเสพติด
‎เรารู้ว่าเราจะทำปิดหูปิดตาไม่ได้แล้ว
‎การล่าจึงเริ่มต้นขึ้น
‎โอเลก กอร์ดิเยฟสกี้ ‎เจ้าหน้าที่เคจีบีของโซเวียต
‎อาจเป็นหนึ่งในสายลับที่เก่งที่สุด ‎ที่เคยทำงานให้หน่วยข่าวกรองอังกฤษ
‎ผมไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนของผม ‎จะเข้าร่วมกับพวกอังกฤษ
‎ถ้าผมสงสัย ผมคงยิงเขาไปแล้ว
‎มีความเชื่อมโยงระหว่างกลุ่มเกรย์วูฟส์ของตุรกี ‎กับชายที่พยายามฆ่าพระสันตะปาปา
‎ผมตั้งใจจะฆ่าพระสันตะปาปาแล้วฆ่าตัวตาย
‎มีตัวประกัน 11 คน ทุกคนเสียชีวิต
‎โกลดา เมอีร์เรียกร้องให้มีการแก้แค้น
‎หลักการพื้นฐานคือยิงและอย่าพูด
‎(สายลับตอลิบาน)
‎ซีไอเอไม่เคยทำอะไรแบบนี้
‎พยายามร่วมมือกับคนของศัตรู
‎มีหัวรบนิวเคลียร์สามลูก ‎จมอยู่ก้นมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ
‎เค-129 เป็นเรือรบ มันอับปาง
‎นักข่าวของลอสแอนเจลิสไทม์ส
‎ในบางแง่ นี่มันซับซ้อนยิ่งกว่าการไปดวงจันทร์อีก
‎(ปฏิบัติการลับลวงพราง)
‎คำบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม