Isang maaliwas na umaga ng taglagas ang Setyembre 11.
Mas tanghali sa karaniwan ang pag-alis ko noon
dahil pumasok na ako sa retirement program ng CIA.
Nagpunta ako sa headquarters, kung saan naging deputy chief ako.
Magiging malungkot ang araw na 'yon
dahil alam kong mami-miss kong magtrabaho doon.
Kapagdaka'y nagkaroon ng kaguluhan.
Kapapasok lang. Isang nakababahalang aktuwal na kuha ang napapanood ninyo.
'Yan ang World Trade Center. May mga di pa kumpirmadong ulat…
Pangalawang eroplano.
Isa pang pampasaherong eroplano ang bumangga sa World Trade Center.
O Diyos ko.
Isa itong aktuwal na kuha mula sa Washington,
at may usok na nagmumula sa Pentagon.
United 93 kumpirmahin 350.
United 93.
United 93, may impormasyon na ba?
Oo, wala na.
-Wala na? -Oo.
Kailan siya lumapag?
Hindi siya lumapag.
Ah, bumagsak siya?
Ipinagpalagay ng lahat na al-Qaeda ito.
Ang FBI, militar ng US, bawat…
Kasi walang ibang grupo na magkakaroon ng ganoong pagbuo
at kakayahang magplano
at magsagawa ng ganoong bagay laban sa Amerika.
Sabi ng Pangulo, "Gusto ko na ang mga Amerikanong, militar man o CIA,
ay pumunta sa Afghanistan, at tugisin si bin Laden."
Noong ika-14, tumawag ang hepe ng Counterterrorism Center,
"Gary, gusto mo bang hawakan ang unang team papunta sa Afghanistan?"
"Wala akong ibang maisip sa ahensya na mas handa."
"Ilang taon mo itong pinaghirapan."
Sabi ko, "Oo, pupunta ako."
Lahat ng tao sa Amerika ay gustong gumanti sa mga teroristang ito,
at sinasabi mong ako ang mangunguna sa pag-atake?
Oo.
Di ito nagustuhan ng asawa ko. Sabi niya, "Magre-retiro ka na."
Ikaw ay 59 taong gulang. Bakit mo ito ginagawa?
May larawan sa Washington Post ng isang unipormadong bumbero sa New York.
Umiiyak siya dahil nasa libing siya.
Itinaas ko ito at sinabing, "Ito ang dahilan."
"Hindi puwedeng hindi."
Isang araw ng paggunita sa Washington at sa buong mundo.
Pinararangalan ng bansa ang mga namatay, nawawala, na nabago magpakailanman.
Nagulat kami. Nagulat ang buong gobyerno ng US.
Nagkaroon ng pulong sa Situation Room ng White House.
Nandoon ang Counterterrorism Center Chief,
hepe ng Central Intelligence, at si George Tenet.
Nag-usap sila sa kung anong pagtugon ang gagawin.
Alam namin na si bin Laden iyon, na nasa Afghanistan siya,
at itinayo niya ang network ng al-Qaeda.
Nakapunta na ako sa Afghanistan
mula 1996 hanggang 1999, sa tatlong magkakaibang okasyon.
Nakipag-ugnayan kami sa halos lahat ng kilalang pinuno sa bansa.
Kaya makatuwiran lang na bumalik ako sa unang pagbisita na ito
para kumbinsihin silang makipagtulungan sa amin.
Sinimulan naming magplano, kami ng Counterterrorism Center,
at bumuo ng team.
Si Phil Reilly, isa sa pinakabatang
senior intelligence service officer ng ahensya
ay iminungkahi bilang aking deputy para sa team.
Sa sampung minutong pag-uusap, alam kong siya na.
Kilala ko na ang pangalang Gary Schroen, bago pa kami nagkita.
Kilalang-kilala siya sa CIA.
Masasabi ko pa ngang isa siyang alamat sa Near East Division.
Hawak niya ang pinakamataas na parangal ng ahensya, bago pa ang 9/11.
Hindi siguro marangal ang intensyon ko.
Galit na galit ako. Tulad ng maraming tao, gusto kong
mapanagot ang mga responsable sa pag-atake sa aming bansa.
Kaya malaking motibasyon ko ang paghihiganti.
Pero isang karangalan din ito para sa akin.
Para akong nanalo sa lotto na mapabilang sa team.
Ang misyon ay ibinigay ni Cofer Black, pinuno ng Counterterrorism Center.
Pumunta sa Afghanistan, kontakin ang Northern Alliance,
kunin ang suporta nila,
ipaunawa sa kanila na magdadala kami ng malaking puwersa ng militar ng US,
at makipagtulungan sa kanila.
Sabi niya, "Ihanda mo sila sa pagtanggap sa US Special Forces,
na kalauna'y darating, para magawa nila ang target designation
sa labanan sa harap ng Kabul."
"Pag nalampasan n'yo at nadurog ang mga Taliban, at napasok ang Kabul,
tutugisin n'yo si bin Laden at mga tinyente niya."
"At kapag napatay n'yo si bin Laden,
putulin n'yo ulo niya at ilagay sa dry ice,
at ipadala dito para maipakita ko sa Pangulo."
Paglabas, sinabi ko kay Phil, "Nagbibiro ba siya?"
Sabi ni Phil, "Hindi, pare, seryoso siya."
Basta, iyon ang utos sa amin. Kaya nagsimula na kaming magplano.
Nakuha ko ang pinakamahusay na field communicator, si John.
Pumili ako ng isa pang paramilitary officer, na Phil din.
Pinili ni Gary ang pinakamahusay na case officer, si Chris.
Ang isa pang lalaki ay dating SEAL.
Alam niya ang mga pampasabog.
At siya ay napakalaki at malakas na tao.
Kinuha namin si Doc Phillips bilang medic.
Combat medic siya sa Vietnam, noong panahon ng Special Forces.
Alam na alam niya ang dapat dalhin sa ganoong lugar.
Nasa programa ako na gumagawa ng aerial surveillance
sa mga lugar na madalas puntahan ni bin Laden.
Nakunan mismo ng aming team
si Osama bin Laden na naglalakad sa Tarnak Farms.
Walang tao at armas na mga spy plane ang tawag ay Predators
ang lumipad sa ibabaw ng training camp ng al-Qaeda.
Aktuwal na ipinadala ang mga larawan sa napakalayong CIA headquarter.
Marami pang kakaibang larawan ang nakunan ng Predator.
Ang matangkad na pigurang nakasuot ng puting damit,
ay pinaniniwalaang si Osama bin Laden.
Ang layunin ay, kung kinakailangan, maaari tayong bumalik at hulihin siya.
At iyon ang ginagawa ko bago ang 9/11.
Noong ika-10 ng Setyembre, naayos na namin ang lahat.
Pabalik na kami ng bansa noon sakay ng Lufthansa.
Noong umaga ng 9/11, nakatakda na siyang umuwi.
Tumawag ang anak ko at sinabing, "Nasaan si Dad?"
Sabi ko, "Pauwi na siya."
Pagpasok ng piloto sa Mid-Atlantic Ridge
nagkaroon ng anunsiyo na isasara ang airspace.
Natigil si Doc Phillips sa Gander, Newfoundland.
Lahat ng mga eroplano ay di makakaalis at gayundin siya.
Kaya mahalaga na makabalik siya sa amin.
Tumawag si Dave, at sinabi ko, "Alam mo ba kung kailan ka makakauwi?"
"Baka paalisin na nila ang mga eroplano."
Sabi niya, "Hindi. Nagpadala na sila ng eroplano para sunduin ako."
"At magkita na lang siguro tayo matapos ang isa o dalawang buwan."
Pamilyar na si Sue sa ahensya, at alam na niya kaagad kung saan ako pupunta.
Alam niya nagtatrabaho ako sa Afghanistan mula pa 1980, kaya alam niya.
May helicopter pala na magagamit namin.
Hinihintay kami ng helicopter ng CIA.
Tatlo ang crew nito, kaya sampu kaming lahat na CIA
na lumipad papasok ng Afghanistan.
Para kaming Over-the-Hill Gang na pupunta sa digmaan.
Ang parehong grupo na gumagawa ng bagay na ito sa buong mundo.
At mayroong lugar ang CIA, nakakagulat man,
na naglalaman ng lahat ng klase ng sandata.
Napakarami.
Mayroon kaming sampu ng bawat sandata,
idagdag pa ang iba't-ibang armas na tingin namin ay kailangan.
Akala ko may bodega kami ng uniporme ng militar.
Wala pala, kaya namili kami sa lokal na tindahan ng damit.
Tatlo kami. Punong-puno ang aming shopping cart.
Isa sa mga babae ang lumapit at sinabing, "Saan kayo pupunta?"
Sabi ko, "Aakyat kami ng bundok." Sabi niya, "Saan?"
Sabi ko, "Ay, sa ibang bansa."
Napatingin na lang siya.
Ang huli naming kinuha ay ang tatlong milyong dolyar na cash
Napakahalaga ng pera,
at ang tatlong milyong dolyar ang unang bahagi ng perang kailangan
para mahikayat ang mga kumander na gawin ang tama.
Kailangan ang pera sa mga opensibong operasyon.
Kumilos na kami
at sumakay sa Mi-17, isang Russian helicopter.
Pinahintulutan kaming pumasok ng Afghanistan noong Setyembre 26.
Lumipad kami sa tinatawag na Anjuman Pass.
Nagkataon namang kaaayos lang ng helicopter.
Hindi kasi maganda ang lagay ng helicopter na ito.
Habang pataas kami, maririnig mo ang pagbabago ng tunog ng makina.
Unti-unti itong nahihirapan dahil lumalamig na ang hangin
at bumabagal ang paggalaw.
Iniraradyo nila ang impormasyon pabalik sa aming tauhan sa komunikasyon.
Di nila alam kung makakarating kami.
Baka kailanganing bumalik.
Wala pa sa 17,000 talampakan ang kayang liparin ng helicopter namin.
Talagang nahihirapan na itong lumipad sa kabundukan ng Hindu Kush.
Ramdam ang pagpipilit nitong manatili sa ere.
Pagbaba namin, maririnig mo nag-iba ang tunog ng makina,
at lahat ay nag-thumbs up.
Paglampas ng Anjuman Pass, alam naming ayos na kami.
Bumaba na kami sa Panjshir Valley.
Bandang 2:30 ng hapon iyon noong ika-26.
Paglabas ko,
may sampu, labing-isang Afghan ang nakatayo doon.
Mula sila sa Northern Alliance.
Nakilala ko ang lima sa kanila, at nakilala nila ako.
Nagkita na kami sa mga dati kong pagbisita.
Masaya ang lahat, pati ako,
na nakikisali ang mga Amerikano sa digmaang ito.
Masaya kami na ang digmaang ito ay magiging pandaigdigang digmaan,
at ang mundo ay makikialam dito.
Sabi nila, "Handa kaming lusubin ang Afghanistan,
pero dapat maunawaan muna namin ang inyong pananaw."
"Ano'ng pananaw ninyo sa bagay na ito? Payag ba kayo o hindi?"
Ang Northern Alliance ay isang alyansa,
na umaatake sa Taliban at tumutugis sa al-Qaeda.
Ngunit sa maraming aspeto, may kahinaan ito,
dahil iba't-ibang grupong etniko sa Afghanistan ang magkakasama dito.
Kinokontrol ng Taliban ang tatlong-kapat ng bansa noong panahong iyon, 2000, 2001,
pero hindi nila makuha ang Panjshir Valley.
Kaya di sila makakilos.
Si Ahmad Shah Massoud ay may hukbo na humigit-kumulang 8,000 mandirigma.
Ang mga mandirigma ng Northern Alliance ay mahusay sa kanilang ginagawa.
Lambak nila ito. Ipagtatanggol nila ito laban sa Taliban.
Si Masood Khalili ay matalik na kaibigan ni Ahmad Shah Massoud.
Para na silang magkapatid.
Al-Qaeda, bin Laden, Zawahiri.
Lahat sila ay nasa Afghanistan.
Ang Taliban ang nagsimula ng kalupitan at pagpatay.
Iniisip ng bawat babae sa bahay nila,
"Pupunta ba sila ngayon para kunin ako?"
"Para patayin ako?"
"Para itulak kami ng kapatid ko?"
Sabi ni Commander Massoud, "Kailangang biglang ng babala ang mundo."
Pumunta kami sa France.
Ang unang biyahe niya sa France.
At doon sa France ay naimbitahan siya ng European Union.
At inihayag niya doon ang isang napakahalagang bagay.
Ang mga Taliban na kasalukuyang aktibo sa Afghanistan
ay may napakapartikular na pananaw at interpretasyon sa Islam.
Ang mga grupong sumusuporta sa kanila,
tulad ng kay Osama bin Laden, kasama ng rehimeng Pakistani,
ay may katulad na mga layunin.
Gusto kong igiit na ang mga layunin ng mga grupong ito
ay hindi limitado sa Afghanistan lamang.
Maniwala kayo sa akin, ang layunin nila ay magpatuloy rin
sa ibang bahagi ng mundo.
Inilantad ni Massoud ang totoong mukha ng Taliban,
ng al-Qaeda network, at ni bin Laden sa internasyonal na komunidad.
Dalawang Arabong lalaking kaanib ng al-Qaeda ni bin Laden mula sa Europa
ang nagkunwaring mamamahayag
at pumunta sa Afghanistan na may dalang kamera,
na nilagyan nila ng pampasabog.
At noong ika-9 ng Setyembre,
nakasama nila si Ahmad Shah Massoud,
lider ng Northern Alliance, na pinakamalaking kalaban ng Taliban.
Umupo nang malapit sa tabi ko si Commander.
Sabi niya, "Sabihin mo muna ang mga tanong."
Eksaktong 15 tanong iyon, at walo ay tungkol kay Osama bin Laden.
Tapos binuksan na nila ang camera.
Pinasabog nila ang bomba.
Nasugatan ako nang husto.
Nakamulat ako makalipas ang…
apat o limang araw.
Ang unang tanong ko ay, "Paano? Anong nangyari sa kaibigan ko?"
Namatay.
Ika-9 ng Setyembre noon, bandang alas-11 ng umaga…
at namatay siya sa kandungan ko.
Namatay siya.
Nawalan ng anak ang Afghanistan.
Nawalan ng isang tapat na tao ang mundo.
Nakipagkasundo na noon si bin Laden sa lider ng Taliban na si Mullah Omar.
"Bibigyan kita ng pera
kung bibigyan mo ako ng kanlungan dito sa Kandahar at sa bansa."
At pumayag si Mullah Omar.
Alam ni Bin Laden na kung mapapatay niya si Ahmad Shah Massoud,
mawawala ang pinakamalaking kalaban ng Taliban sa Afghanistan.
Sinabi ni Bin Laden kay Mullah Omar na mga tauhan niya ang gumawa.
"Ngayon, tutugisin ako ng mga Amerikano,
at pumayag kang manatili ako rito sa Afghanistan."
Kaya, nang dalhin ni bin Laden ang galit ng US sa Afghanistan,
sa kabila ng batas na sinusunod ni Mullah Omar, di niya ito mapalayas.
Kamatayan ni Ahmad Shah Massoud ang nagbuklod sa Northern Alliance.
Anumang alinlangan kung nasaang panig sila
ay nawalan na ng dahilan.
Sila ay ganap na nakiisa.
Pito sa amin ay kaagad kumilos, hinarap ang mga dapat naming gawin.
Una, nagtayo kami ng kampo o safe house sa inilaan sa aming bahay.
Sabi namin, tayo ang dulo ng sibat.
Wala nang ibang nandito.
Idineklara ng militar ng US na hindi sila makakasama sa amin
dahil wala daw silang kapasidad para sa search and rescue doon,
at mapanganib magpadala ng mga sundalo sa lugar na hindi sila masasagip.
Kunwari'y mga macho kami.
Pero alam ng lahat na ito'y mapanganib.
Makakaalis lang kami doon sakay ng helicopter.
At kung masira ito o di makatawid ng bundok,
baka kailanganin naming maglakad.
Mahabang lakbayin ito sa kabundukan patungong Pakistan.
Sinubukan naming tukuyin,
ngayong wala na si Ahmad Shah Massoud,
sino na ang nangangasiwa?
Si Gen. Fahim, na lider noon ng Northern Alliance,
ay ibang-iba kay Ahmad Shah Massoud.
Pero mandirigma siya, at nakipagtulungan sa amin.
Dumalo kami sa pulong at naroon ang mga pinuno nila.
Umupo kami, at mayroon akong…
May 250,000 na dolyar sa akin.
Sinabi ko sa mga pinuno ng Northern Alliance sa Valley
na ayaw kong makarinig ng mga pagkakaiba sa pulitika.
Mga pagkakaibang etniko.
Sa ilalim ni Ahmad Shah Massoud, pinagkaisa na kayo.
Dahil kontrolado ko ang pera,
at marami akong ipamimigay, para sa mga partikular na layunin.
Pero kung di kayo nagtutulungan, wala kayong mapapala.
Napunta ang pera sa mga nangangailangang pinuno.
Iba't ibang pinuno ng militar. At lahat 'yon ay dinala ng aming team.
Gumawa kami ng tinatawag naming fusion center.
May mga tao ito mula sa CIA,
at mga intelligence analyst ng Northern Alliance.
Mangangalap sila ng impormasyon,
o makikinig sa radyo ng Taliban, at ibabahagi ito sa amin.
Mga taktikal na bagay ito.
Nasaan ang mga Taliban? Ano'ng ginagawa nila? Ano'ng nangyayari?
Isa sa mga panganib na susuungin namin.
Kapag na-ambush ang sasakyan n'yo ng Taliban o al-Qaeda,
malamang na di ka na muling makikita, kasi halatang Amerikano ka.
Bagay na kinailangan naming harapin.
Isa sa mga ginawa namin ay pumunta sa mga front line
at i-GPS kung nasaan ang mga front line.
Ipinadala sa Kunduz ang unang team.
Nasa Kunduz ang mga nagliliparang rocket at mga labanan.
Ang team naman namin ay bumaba sa mga burol sa itaas ng Bagram.
Ang ideya noon ay mapasok namin ang Bagram…
pagkatapos ay simulang mapasok at makuha ang Kabul.
Iyon halos ang misyon namin.
Ang ginawa namin sa unang apat na linggo ay markahan ang posisyon ng kalaban.
Sa pakikipagtulungan sa mga tagaroon, gamit ang mapa at mga laser rangefinder,
tutukuyin namin lahat ng posisyon ng kalaban,
at ipapadala 'yon sa mga intel report sa CIA,
na kaagad ipapakalat sa militar ng US.
Humihingi kami ng air strike sa Shomali Plain.
May TV kami at pagbukas namin, tumambad ang CNN.
At inanunsiyo ng CNN na sinimulan na ng militar ng US ang pambobomba.
Sa utos ko, sinimulan ng militar ng US ang pagbomba
sa mga training camp ng al-Qaeda,
at mga kampong militar ng rehimeng Taliban sa Afghanistan.
Noong unang gabi, nakatayo kami ni Phil sa bubong,
nakatingin sa mga bundok sa pagitan namin at Kabul.
Mga 30 milya ang layo namin, pero mabababa ang ulap sa langit.
Sabi namin, pagtama ng mga bomba, makikita namin ang flash sa ulap.
At sa wakas, nakakita kami ng flash. Okay, nagsisimula na.
Wala na. Iyon lang.
Ang unang air strike, sasabihin ko, ay di kamangha-mangha.
Sa tingin ko, ayaw nilang gumawa ng collateral damage sa mga sibilyan.
Noong una, nag-alala kami, gayundin ang Northern Alliance.
Nasaan ang US airpower na sinabi sa atin?
Ang lahat ay nasiyahan
na nagkaroon ng digmaan laban sa Taliban,
pero ang hukbo namin ay di nasiyahan sa pag-atake ng mga Amerikano.
Sa halip na tutukan ang front lines ng Kabul
o front lines sa Mazar-i-Sharif o sa Takhar,
ang kanilang binomba ay mga lugar
na mukhang mga tank depot,
mga talyer, lugar ng pagsasanay ng tropa, barracks, bodega.
Nasayang lang lahat ng pambobomba sa mga lugar na ito.
Pumunta ang Team Alpha sa Mazar-i-Sharif na isang agency team,
halos kapareho ng komposisyon sa team na kinabibilangan ko.
Sila ay nakilala bilang "kawal sa kabayo."
May mga resistance group sa hilaga
na nasa bahagi ng Taliban, nakikipaglaban doon sa kabundukan.
At doon kami papunta.
Si Abdul Rashid Dostum ay madalas na tinatawag na kumander.
Ang totoo ay, pinuno na siya ng etnikong tribo.
Siya ay pinuno ng grupong etniko na kilala bilang mga Uzbek sa Afghanistan.
Nang mamuno na ang Taliban, ang militia ay naging resistance group.
May mga mandirigma si Dostum sa buong lugar,
pero mayroon siyang tinatawag na Praetorian Guard.
Sarili n'yang bodyguard na palagi n'yang kasama.
Lilitaw mula sa makapal na alikabok ang mga mangangabayo.
Sinabi agad ni Dostum, "Iba ang mga bagay dito."
"Ang armored personnel carrier n'yo ang katumbas ay kabayo dito."
Natuto akong mangabayo noong bata ako.
Lumaki ako sa bukid, kaya di ito mahirap sa akin.
Pero hindi para iba pa sa team.
Ang trabaho namin
ay magsilbing pathfinder para sa US Special Forces.
Ang mga pathfinder ang nauunang pumasok
para matiyak na ligtas na makakapasok ng Afghanistan ang iba.
Ako si Lt. Gen. Retired John Mulholland, isang opisyal ng Army Special Forces.
Isang pribilehiyo at karangalan sa akin
na maging pinuno ng 5th Special Forces Group noong 2001.
Una, kinailangan naming bumuo ng pinagsamang pangkat
mula sa CIA at Special Forces.
Direkta naming kinausap si Col. Mulholland.
Ilang beses niyang sinubukang magpadala
ng dalawang Black Hawk helicopter sa Anjuman Pass
at pumunta sa Valley.
Napakasama ng panahon sa unang dalawang beses,
nagyeyelo ang paligid kinailangan nilang bumalik.
Ang ODA 555 ay isang aid detachment na may 12 tao at dalawang helicopter.
Sa anumang kadahilanan, di sila lumapag sa aming landing zone.
Lumapag ang isa sa isang bahagi ng Panjshir River,
at ang isa ay lumapag sa kabilang bahagi nito.
Walang sasalubong na grupo, kami iyon, na magsasabing,
"Bumaba kayo. Mga kaibigan kami. Ayos na ang lahat."
Naglalakad lang kami papunta sa inaakala naming pupuntahan nila.
Si Hal, na Navy SEAL, ay di nakapagpigil. May tubig sa harap niya.
Lumusong siya at lumangoy patawid sa kabila ng ilog
at natagpuan ang isang team.
Suot ko ay puting jacket na may zipper at ball cap, kumakaway ako at sumisigaw,
"CIA kami. 'Wag kayong magpapaputok."
Paglapit nila, sinabi ko, "Hi, ako si Gary Schroen."
"CIA ako. Nandito kami para salubungin kayo."
May 24 na Green Beret sa lupa, 12 at 12.
Nakipag-ugnayan ang team na iyon sa aming Team Alpha,
kay JR Seeger at iba pa,
kasama ang kay Dostum at iba pang grupo sa lugar na iyon at inihanda sila.
Ang dapat gagawin ng Special Forces yunit na ito
ay ituro ang target sa pook ng labanan gamit ang laser,
na makikita naman ng mga US aircraft ang laser beam
at pinagmumulan nito.
Bobombahin naman nila ang itinurong high-value target.
Ito'y isang SOFLAM.
Ang gagawin ni Dostum,
tatawagan niya ang kalaban na nasa harapan namin.
At sasabihin niya sa kanila, "Natatalo na kayo."
Magiging mabait ako. Siya hindi.
Madalas pa nga,
makakatanggap siya ng di magandang tugon sa radyo.
Kaya babalik siya sa mga kasamahan natin sa Special Forces.
At sasabihin niya, "Kailangan ng air strike doon."
Ang gagawin naman ng US Air Forces o Navy ay paulanan ng bomba
ang lokasyong iyon na itinuro ng laser beam.
May mga di na kailangang kumbinsihin pa
matapos tuluyang mawasak ang kasamahan niya,
na nasa maling panig siya at tuluyang kumampi sa amin.
Ang tawag namin noon sa Afghanistan ay pinagsamang Mad Max at Star Wars.
Literal na pinagsama-sama namin
ang sinaunang pamamaraan ng pakikipagdigma at pangangabayo,
sa mga makabagong teknolohiya,
ang laser-guided na sandata, precision strike na sandata.
Pagdating ng Nobyembre, malinaw na ang tinatahak namin.
Kinailangan si Gary sa Washington sa mga pulong
dahil alam niya ang pinakabagong sitwasyon.
Inaabangan kasi ito ni President Bush at ng iba pa.
Umalis ako sa Valley noong ika-4 ng Nobyembre.
Nagretiro ako noong ika-31 ng Nobyembre.
Noong ika-4 ng Disyembre, pumirma ako ng kontrata
para magtrabaho sa CTC.
Pinabalik ako para tumulong sa Counterterrorism Center.
Nagbalik ako bilang chief of operations
ng Special Operations Dept nito, ang tutugis sa al-Qaeda.
Maraming dapat gawin sa headquarters nito sa Washington.
Kaya, ipinasa namin ang Jawbreaker sa pangalawang team ng Jawbreaker.
Si Gary Berntsen ang pinuno nito.
Naiwan ang ilan sa team ko para magbigay ng overlap.
Mga mahahalagang pag-atake ang nagawa namin
sa mga depensibong posisyon ng Taliban.
Nasira nila ang huling depensa ng Taliban,
doon sa hilagang paanang-bundok ng Hindu Kush.
Ngayo'y bukas na ang daan patungong Mazar-i-Sharif.
Inabandona lang ng Taliban ang Mazar-i-Sharif.
Di na kami nakipaglaban para dito.
Sinalubong kami ng mga tao mula sa Mazar-i-Sharif
na tuwang-tuwa sa pag-alis ng Taliban.
Napakasarap sa pakiramdam.
Alam naming di pa tapos ang trabaho namin pero isa itong masayang sandali.
Nakipag-usap ako kay Gary at sa kanyang team.
Patungo siyang timog-kanluran mula sa hilagang-silangan,
ang direksyon patungo sa Kabul.
Ang pagpapalaya sa Kabul ang misyon nila.
Ang Kabul ang kabisera.
Ang kabisera bago sinakop ng Taliban, at nananatili itong kabisera.
Kung sino may hawak nito ay hawak ang bansa.
Napakahalaga na mabawi ito para makapagtayo ng bagong gobyerno.
Literal na umalis ng Kabul ang Taliban noong unang gabi ng pag-atake namin.
Nakita ko ang pag-alis ng convoy nila.
Noong umaga ng ika-14, pinangunahan ni General Baryalai Khan ang tropa niya.
Sinabi niya sa CIA team na kasama niya
sa buong labanan sa Shomali Plains,
"Papasok ako, at maghintay kayo."
Sumagot sila, "Hindi, sasama kami sa 'yo."
Sinundan ng team namin at ng Special Forces ang heneral,
at pumasok na siya.
Siya ang unang opisyal
mula sa Northern Alliance na nakapasok sa lungsod.
Noong araw na nagsimula ang pag-atake sa mga Taliban,
nasa front line ako ng lumang North Road,
at papunta na kami sa Kabul.
Sa unahan ang mga tanke, ang impanteriya sa likod.
Kinuha ko camera ko, sumakay sa isa sa mga tangke at sumulong kami.
Hindi iyon nagtagal.
Walang naging pagtutol.
Sa pagpasok ng puwersa ng Northern Alliance sa Kabul,
nagpunta ang mga tao sa lansangan.
Hinawakan ako ni John Mulholland, binuhat at mahigpit na niyakap,
nabalian yata ako ng buto.
Natuwa siya sa wakas ay bumagsak na ang Kabul.
Balikan natin sandali ang Jawbreaker.
Nakipaglaban sila at matagumpay na natalo ang Taliban sa…
wala pang dalawang buwan.
Talagang kamangha-mangha 'yon.
Pinakamalaking kabiguan namin na si bin Laden ay nakatakas.
Ang team ni Gary Berntsen, noong panahong iyon,
ay natunton si Osama bin Laden sa Tora Bora area ng Afghanistan.
Siguradong naroon siya at nakatakas sa hangganan.
NAKATAKAS SI BIN LADEN
Bagama't sinabi ng Pakistan na mayroon silang 4,000 sundalo sa hangganan.
Siguro. Pero nakatakas pa rin siya at nakalusot.
Nang malaman naming bumagsak na ang Kabul,
ang kailangan na lang harapin ay ang Kandahar,
tahanan ng mga Taliban.
Nangyari iyon sa unang bahagi ng Disyembre.
Halos lahat ng mga team namin ay nag-uulat ng mga pagsuko ng Taliban.
Napakaraming ipinagbawal ng Taliban,
tulad ng musika at paglalaro
at anumang bagay na itinuturing ng normal na sibilisasyon
na mahalaga sa buhay, ang muling naibalik sa kanila.
Ang mga barbershop ay puno ng mga kalalakihang nagpapa-ahit ng balbas.
Muling inilabas at pinatugtog ng mga pamilya
ang mga itinago o ibinaon nilang radyo.
Muling nakapag-soccer ang mga bata.
Naging matagumpay sila
dahil sa isang buwan o higit pa, naitaboy ang Taliban.
Hindi ako makapaniwala. Umalis sa Afghanistan ang Taliban.
Oo. Pambihira.
Isang nagkakaisang puwersa laban sa iisang pandaigdigang kaaway.
Hinirang si Hamid Karzai na pansamantalang pangulo.
'Yon ang simula ng pagsilang ng bagong Afghanistan.
Isang determinadong pinuno si Chairman Karzai.
Ang pamahalaan niya ay sumasalamin sa pag-asa ng mga Afghan
para sa isang mas magandang kinabukasan.
Ang US ay sumusuporta sa pansamantalang pamahalaan ni Chairman Karzai.
-Welcome sa Washington. -Maraming salamat, sir.
Nagawa naming patunayan na kaya naming hayaan
ang mga Afghan na sila ang kumilos.
Marami kaming nakamit. Edukasyon.
Lumikha kami ng isang hukbo ng 300,000 sundalo.
Mga paaralan, kalsada, ospital.
Isa pang bagay na mahalaga rin…
Kalayaan.
At hindi dahil sinabi ng Amerika na maging malaya kami.
Kundi dahil nagkaroon kami ng pagkakataon
na ipakita ang karapatan namin sa kalayaan.
Ito ang mga nakamit namin.
Di maikli ang digmaang ito.
Natutunan natin ito mula sa kasaysayan ng mga labanang militar sa Afghanistan.
Isa ito sa mga unang tagumpay,
na sinundan ng mahabang taon ng pagkatalo at kabiguan.
Di na natin uuliting magkamali.
Matapos ang mahigit 13 taon,
ang combat mission ng Amerika sa Afghanistan ay nagwakas na.
Panahon na para iuwi ang mga tao natin.
Tinapos na ng United States ang 20 taong digmaan sa Afghanistan.
Ang pinakamahabang digmaan sa kasaysayan ng Amerika.
Libo-libong Afghan ang dumagsa sa Kabul Airport
sa pagnanais na iwan ang Afghanistan
isang araw matapos maagaw ng Taliban ang kontrol sa bansa.
Binalot muli ng lagim mula sa Taliban ang bansang iyon.
Mas mahigpit pa kaysa noong 2001.
Gabi-gabi ay ipinagdarasal ko ang mamamayan ng Afghanistan.
Ako ay 61 taong gulang, at habang buhay na nasa akin ang bahid na iyon.
Hindi na ako makakabawi dito, sa paraang
tulad ng naramdaman ng ilang Vietnam war veterans.
Bata pa ako noong 1975.
Di ko alam ang naramdaman nila noon sa pagbagsak ng Saigon,
pero di ko alam paano kami makakabawi bilang isang bansa sa isang ito.
Mula sa nagawa namin.
Kailangan naming bumalik.
Abot-tanaw lang ang mga bagong kaaway.
Dalawampung taon para saan, hangal? Dalawampung taon?
Ano'ng napala mo sa paggawa nito?
Kapag binabalikan ko ito ngayon,
naaalala ko ang kaibigan kong si Masood Khalili.
Ang pagmasdan siyang nakatingin sa kanyang bansa
matapos ng lahat ng sakripisyong ginawa niya.
Para sabihing, "Tapos na."
Wala na akong magagawa pa.
Nakakapanlumo 'yon.
Sa 43 taon, tingnan mo ang kapus-palad na bansang ito.
Walang mga yugto ng kapayapaan.
Walang mga yugto ng pagdiriwang.
Walang mga yugto ng kaligayahan.
Mga yugto lang ng digmaan.
Inaasahan namin ang Europe, NATO, at US
na magbigay ng tulong pinansiyal at militar
sa bagong tatag na mga lumalabang puwersa.
Para ang mga kabataan ngayon, tulad ni Ahmad Massoud
na sumusunod sa yapak ng kanyang ama,
at iba pang mga kabataan ay muling maitatag ang bansang Afghanistan
at lumikha ng modernong Afghanistan para sa mga Afghan
at mga susunod nitong henerasyon.
Nakasulat sa ating kultura
na may pag-asa ka, may pag-ibig ka,
at huwag susuko.
BILANG PAG-ALALA KAY GARY SCHROEN NOBYEMBRE 6, 1941 - AGOSTO 1, 2022
NGAYONG SEASON NG
SPY OPS
Nagamit ni Noriega ang Panama bilang transit point ng droga.
Alam naming hindi na kami puwedeng magbulag-bulagan pa.
At nagsimula na ang pagtugis.
Si Oleg Gordievsky, opisyal ng KGB,
ay isa sa pinakamahusay na espiya na nagtrabaho sa British Intelligence.
Di ko man lang naisip na ang kaibigan ko ay ni-recruit ng mga British.
Kung nagduda ako, binaril ko na siya.
May kaugnayan ang Turkish Grey Wolves at ang taong nagtangkang pumatay sa Papa.
Ang intensyon ko ay patayin ang Papa at magpakamatay.
May 11 bihag, lahat patay na.
Nanawagan si Golda Meir ng paghihiganti.
Ang pangunahing prinsipyo ay bumaril at di magsalita.
MGA ESPIYANG TALIBAN
Hindi pa nakagawa ng ganito ang CIA,
ang subukang makipagtulungan sa mga tao sa panig ng kalaban.
May tatlong nuclear missile warhead sa ilalim ng North Pacific.
Isang barkong pandigma ang K-129, at lumubog ito.
…naging beat reporter para sa Los Angeles Times.
Mas kumplikado ito sa ilang aspeto kaysa sa pagpunta sa buwan.
Tagapagsalin ng subtitle: Mildred Matematico