‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เฮลซิงกิ ออกมาซะ แล้วหาที่กำบังในพิพิธภัณฑ์
‪ฉันกำลังทำสนามเพลาะ!
‪เฮลซิงกิ ได้ยินไหม
‪เฮลซิงกิ ยังอยู่ไหม
‪เจ้าอ้วน!
‪ฉันยังอยู่
‪ออกมาจากที่นั่นเดี๋ยวนี้!
‪ขาติด
‪แผลเปิด
‪เลือดออก
‪เลือดออกเยอะมาก
‪อย่าหลับนะ เราเกือบถึงแล้ว
‪ฉันสัญญาว่าพอเราออกไปจากที่นี่ได้
‪ฉันจะทำให้นายได้เห็นสามคืนติดกันเลย
‪ว่าทำไมเนื้อของอาร์เจนติน่าถึงอร่อยที่สุดในโลก
‪แล้วไงต่อ
‪จะพาฉันไปดูหนังด้วยไหม
‪ได้เลย แต่นายต้องไม่หลับนะโว้ย ‪สัญญาก่อนว่าจะตื่นเข้าไว้
‪ฉันตื่นอยู่
‪หน่วยสามกับเก้า เอาเลย!
‪เคลื่อนพลได้ มาเร็ว!
‪พวกมันมาแล้ว
‪เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ดูเหมือนเกิดการระเบิดรุนแรงขึ้น
‪มีคนเป็นร้อยๆ อยู่ที่ธนาคารกลางสเปน…
‪(ถ่ายทอดสด การปล้นที่ธนาคารกลางสเปน)
‪ศาสตราจารย์พูด บ่อระบายน้ำท่วมปลอดภัยแล้ว
‪ขอให้ทำการประเมินสถานการณ์ ปาเลร์โม!
‪พวกเขาระเบิดหลังคา ‪โบโกตา ริโอกับผมกำลังไปชั้นบนสุด
‪เฮลซิงกิติดอยู่ในนั้น
‪ลิสบอน ขอตำแหน่งด้วย
‪อยู่ชั้นสองกับสต็อกโฮล์ม
‪โตเกียว ขอตำแหน่งด้วย
‪กำลังขึ้นไปบนดาดฟ้า เดนเวอร์ มะนิลา ‪กับฉันจะโจมตีพวกนั้นจากด้านหลัง
‪- ไม่ อย่าเปิดประตูนั่น! ‪- ว่าไงนะ
‪- แล้วเฮลซิงกิล่ะ ‪- พวกนั้นจะฆ่าคุณ
‪พวกมันลงมาแล้ว!
‪คุ้มกันด้านข้างแล้วอยู่ชิดกันไว้
‪ถ้าเธอไม่ออกไป พวกนั้นฆ่าเฮลซิงกิแน่
‪ไปเลย!
‪ตกลงเราควรออกไปไหม
‪มีพลซุ่มยิง 100 คนคุ้มกันหลังคาอยู่ ‪พวกนั้นเป็นทหาร
‪พวกนั้นไม่ยอมให้คุณเล่นงานข้างหลังแน่ ‪แต่จะเป่าหัวคุณก่อน
‪ศาสตราจารย์ คุณกำลังสังเวยชีวิตคนคนหนึ่งนะ!
‪ทางเดียวที่จะช่วยเฮลซิงกิได้ ‪คือโจมตีจากด้านข้างทั้งสองฝั่ง
‪เราจะใช้ช่องบนดาดฟ้า
‪คุณต้องออกไปโดยไม่ถูกฆ่า ผมรู้ว่าต้องทำยังไง
‪ลงไปพาตัวประกันมา
‪ต้านเอาไว้!
‪ยิงที่สามนาฬิกา!
‪เร็วเข้า!
‪กานเดีย!
‪มาเร็ว!
‪หาที่กำบัง เร็วเข้า!
‪ตอนนี้เลย!
‪หาที่กำบัง!
‪เรามักคิดว่าเราอยู่กันในสงคราม
‪แต่นั่นเป็นเพราะเราไม่รู้ว่า ‪จริงๆ แล้วสงครามเป็นยังไง
‪ปราสาทเฟรเดอริกส์บอร์ก
‪ได้รับการคุ้มกันด้วยมาตรการ ‪รักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด
‪ในการเข้าหรือออก
‪คุณต้องผ่านเครื่องตรวจจับโลหะสองครั้ง
‪และยามติดอาวุธ
‪ทั้งหมดนั้นคือก่อนเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยซ้ำ
‪มันจะเป็นงานเลี้ยงสังคม ‪ที่สมบูรณ์แบบ รถหรูๆ ชุดทักซิโด
‪ค็อกเทล ดนตรีคลาสสิก ‪และทองคำ 12 กิโลกรัม
‪นิ้วของตาเตียนาจะร่ายเวทมนตร์
‪ส่วนเราก็จะเพลิดเพลินกับงาน
‪ทำไมนะเหรอ
‪เพราะส่วนที่ยากที่สุดของงานจะทำเสร็จแล้วน่ะสิ
‪ที่จริงแกจะทำให้มันเสร็จในวันก่อนหน้านั้น
‪- ผมเหรอ ‪- ใช่ แกนั่นแหละ
‪แกเป็นคนเดียวในหมู่พวกเรา ‪ที่หน้าตาทึ่มๆ ธรรมดา
‪เหมือนนักปรับเสียงเปียโนไม่มีผิด
‪นี่อะไร
‪มันคือ…
‪เครื่องอ่านบัตรแม่เหล็ก ‪เครื่องสกิมเมอร์ เครื่องโคลนบัตร
‪ถูกต้อง!
‪เครื่องนี้จะถูกซ่อนไว้ใช่ไหม
‪ปกติเจ้านี่จะถูกใช้โคลนบัตรเครดิต ‪ในตู้เอทีเอ็มอะไรแบบนั้น
‪ตาเตียนาจะรู้สึกไม่สบายกะทันหัน
‪ตื่นเวทีน่ะ
‪ฉันต้องไปสูดอากาศหน่อย
‪แกเลยจะถูกทิ้งให้อยู่กับแกรนด์เปียโนตามลำพัง
‪แกจะต้องการให้คนช่วย
‪ฉันอยากพัก
‪- คุณช่วยเขาหน่อยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪ในการใช้เครื่องโคลนบัตรแม่เหล็ก ‪พ่อต้องอยู่ในรัศมีสิบเซนติเมตร
‪จากบัตรที่พ่ออยากโคลน ‪เป็นเวลานาน 30 วินาที
‪ง่ายมาก บัตรจะแขวนอยู่ที่คอพวกเขานั่นแหละ
‪อย่าขยับนะครับ เรื่องนี้สำคัญมาก
‪โอเค
‪ไม่มีอะไรที่เสียงบีแฟลตเจ้าเล่ห์แก้ไขไม่ได้
‪ขอบคุณ
‪จากนั้นก็ถึงตารถเข็นอุปกรณ์ของแกออกโรง
‪มันคือที่ที่เราจะซ่อนทองปลอมไว้
‪รถเข็นจะถูกบุด้วยแบเรียมซัลเฟต
‪แม้แต่เครื่องเอกซเรย์ก็ตรวจไม่เจอ
‪พวกเขาจะคุ้มกันแกไปจนกว่า ‪ของปลอมจะถูกเก็บในพื้นที่ปลอดภัย
‪หลังจากนั้น เราก็ห่วงแค่ฮันส์เท่านั้น
‪- ฮันส์เหรอ ‪- ยามที่ห้องเก็บทองน่ะ
‪เขาเฝ้าหน้าประตูตลอด
‪ไม่เคยไปไหนเลย
‪เขาไม่มีเมีย
‪ไม่มีหมา ไม่มีลูก
‪และพ่อของเขาก็แก่หลงๆ ลืมๆ ‪เขามีจุดอ่อนอะไรกันนะ
‪ไม่รู้สิ ญาติลำดับที่สองเหรอ
‪ทำไมเราต้องใช้ญาติลำดับที่สองด้วย ‪พ่อเขาแก่หลงๆ ลืมๆ นะ
‪งั้นก็พ่อเขา
‪พ่อของเขาแก่หลงๆ ลืมๆ
‪อยู่บ้านพักคนชรา จำใครไม่ได้แล้ว
‪- พาคริสตอฟฟ์เข้ามา ‪- รับทราบ
‪ราฟาเอล
‪กระเป๋าถือ
‪ขอบคุณ
‪เราเข้ามาแล้ว
‪ปล่อยคริสตอฟฟ์ได้
‪เดินไปหาเสียงเพลงนะ คริสตอฟฟ์
‪เดินไปหาเสียงเพลง
‪คริสตอฟฟ์เคลื่อนไหวแล้ว
‪- กล้องล่ะ ‪- ผมกำลังเข้าระบบ
‪เสียงเพลง
‪ได้แล้ว
‪เล่นวนแล้ว
‪เสียงเพลง
‪นึกภาพสีหน้าประหลาดใจของฮันส์
‪ที่คิดว่าพ่อของเขาอยู่บ้านพักคนชรา
‪สวมรองเท้าแตะ ‪กำลังดูรายการ "กงล้อโชคชะตา"
‪แล้วทันใดนั้นเอง…
‪เสียงเพลง
‪นี่แบร์สาม เหตุฉุกเฉินที่ห้องหนึ่ง ‪ต้องการคนมาแทนที่ห้องหนึ่งเดี๋ยวนี้
‪รับทราบ แบร์สาม กำลังไปแล้ว
‪ลุยกันเลย
‪มีบางอย่างที่ฉันไม่ได้บอกแก
‪ฉันไม่รู้สักนิด
‪ว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่บ้าง
‪เสียงเพลง
‪แกไม่มีทางรู้เลยว่าจะเจออะไรในห้องนิรภัยลับ
‪งดงามจริงๆ
‪เอาเลย เริ่มได้
‪ตู้เซฟถูกป้องกันไว้
‪ขอโทษครับ
‪และนั่นคือกุญแจที่ไขประตูทุกบาน
‪ดี แล้วทองอยู่ในตู้ไหนล่ะ
‪ข้อมูลอยู่ในนี้
‪มันเป็นเรื่องของการเข้ารหัส ผมแฮกได้
‪ตู้เซฟนี้ติดอยู่กับผนัง เป็นโครงสร้างยึดติดกับที่
‪เพราะเป็นผนังต่างหากที่ขยับ
‪นี่เป็นระบบรักษาความปลอดภัย ‪ที่น่าทึ่งที่สุดที่ผมเคยเห็นเลย
‪เขาเพิ่งเจอพ่อ
‪อย่าชอบมันเกินไปล่ะ ‪แกมีเวลาหนึ่งนาทีในการเปิดมัน
‪ผมทำในหนึ่งนาทีไม่ได้หรอก พ่อ
‪ยาคอฟ เหตุฉุกเฉิน
‪เราต้องการสามนาที
‪- ผมทำในสามนาทีไม่ได้เหมือนกัน ‪- ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง
‪แกจะมีเวลาเหลือเฟือไปคิดให้ออกในคุก
‪ขอโทษนะ
‪ผมเป็นหมอครับ ผมคิดว่า ‪สุภาพบุรุษคนนี้ไม่สบายนะ
‪พ่อสับสนน่ะครับ ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก ขอบคุณ
‪มาเถอะครับ พ่อ
‪- เร็วเข้า ‪- ผมเจอทองแล้ว กำลังถอดรหัส
‪- อีกนานแค่ไหน ‪- ผมไม่รู้
‪ยาคอฟ
‪สองนาที
‪ได้แล้ว!
‪ขอโทษนะ
‪ตอนอยู่ข้างนอก…
‪หนึ่งนาที ยาคอฟ
‪เขาล้ำเส้นกับสุภาพสตรีบางคน
‪ว่าไงนะ
‪ประธานมูลนิธิเกือบโทรแจ้งตำรวจแล้ว
‪พ่อผมทำอะไร
‪เขาพูด…
‪เรื่องที่ไม่เหมาะสม
‪เรื่องอะไรล่ะ
‪เรื่อง…
‪อวัยวะเพศ
‪คุณเห็นหรือเปล่าว่าพ่ออยู่กับใคร ‪หรือพ่อมาที่นี่ได้ยังไง
‪ถอยไปเลย
‪มาเถอะครับ พ่อ
‪อันเดรส ฮันส์สงสัยแล้ว
‪เขากำลังไปทางนั้น
‪ขอโทษครับ
‪ยาคอฟ เสร็จแล้ว
‪เราออกมาแล้ว
‪อะดรีนาลีน
‪เอ็นดอร์ฟิน
‪แกรู้สึกทรงอำนาจใช่ไหม ไอ้ลูกชาย
‪นี่วิเศษมากเลย
‪บทเรียนที่สำคัญที่สุดมาถึงแล้ว
‪แบบนั้นแหละ
‪พ่อจะทำอะไร ไม่นะ
‪พ่อ
‪พ่อ!
‪- ทำไมล่ะ ‪- ฉันกำลังสอนบทเรียนแก!
‪บทเรียนเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪พ่อเพิ่งโยนทอง 12 กิโลกรัมทิ้งนะ ‪นั่น 15 ล้านยูโรเลย
‪สอนบทเรียนผมกับผีน่ะสิ
‪ดูแกสิ
‪มีแค่โจรเท่านั้นที่รู้สึกว่าสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง ‪คือของของตัวเอง
‪ตอนนี้แกรู้แล้วว่าแกเป็นพวกเรา
‪เพราะงั้นคราวหน้า
‪ทิ้งความเย่อหยิ่งกับความรู้สึกว่ามี ‪ศีลธรรมเหนือกว่าไว้ข้างหลัง
‪และอย่าได้เรียกพ่อตัวเอง ‪ว่าเป็นคนชอบเยาะเย้ยถากถางอีก
‪ทีนี้ก็ได้เวลาปล่อยใจให้สนุก
‪ฉันมาที่นี่เพื่อฟังตาเตียนาเล่นคอนเสิร์ตนะ
‪บราโว่!
‪ความฝันของหัวขโมยคนใดก็ตาม
‪คือการออกจากที่ที่ไปปล้นท่ามกลางเสียงปรบมือ
‪มีคนถ่ายรูป ยิ้มแย้ม
‪สงบนิ่ง แน่วแน่
‪และมีความรัก
‪และเหนือสิ่งอื่นใด
‪ไม่ถูกสงสัย
‪เราจะออกนอกประเทศอย่างไร้ร่องรอย
‪ด้วยเรือแสนสวยลำเล็กๆ ‪ฉลองความสำเร็จของตาเตียนา
‪มุ่งหน้าสู่เมืองมัลเมอ สวีเดน
‪เขาเป็นอะไรไป
‪โกรธเคือง
‪ผมไม่มีทางรู้เลยว่าเขาเหนื่อย ‪หิวหรือว่าท้องอืดท้องเฟ้อกันแน่
‪ที่รัก พร้อมไหม
‪แน่นอนค่ะ
‪มาดูกันเลย!
‪แกไม่คิดว่าเราจะถือมัน ‪เดินออกประตูด้วยหรอกนะ
‪ฉันไม่เคยพาแกไปเล่นเทนนิส
‪หรือปั่นจักรยานเสือภูเขากับแก ‪เราไม่เคยพายเรือด้วยกันด้วย
‪แต่แกจะไม่มีวันเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ‪จากการทำแบบนั้นกับพ่อของแก
‪แต่อยู่ที่นี่ แกจะได้เรียนรู้
‪ถ้าชีวิตนี้แกอยากได้อะไรจริงๆ ละก็
‪แกก็ต้องขโมยมาจากคนที่มี
‪โลกมันก็เป็นแบบนั้นแหละ ไอ้ลูกชาย
‪ตอนนี้แหละ!
‪เรามาแล้ว เจ้าอ้วน ไม่ต้องห่วง
‪ใจเย็นๆ ไว้นะ เจ้าอ้วน ฉันมาแล้ว
‪อาร์เตเช
‪อาร์เตเช!
‪ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ตอสโกบาดเจ็บ
‪ชีพจรอ่อน
‪โดนหลอดเลือดแดงโคนขา
‪เราต้องใส่สายรัดให้เขา
‪หายใจไว้ เจ้าอ้วน เราจะพานายออกไป ‪ได้ยินไหม
‪รัดสูงขึ้น สูงอีก เร็วเข้า
‪ซากาสตา ได้ยินไหม
‪- เกิดบ้าอะไรขึ้น ‪- ปืนยิงจรวดน่ะ
‪รายงานความเสียหายมาเดี๋ยวนี้
‪หุบปากไปเลย ผมมีคนบาดเจ็บอยู่ในนี้นะ
‪กานาเลคาส เราต้องทำสนามเพลาะ ‪เพื่อคุ้มกันพื้นที่
‪นี่ มองฉันสิ
‪นี่จะเจ็บหน่อย พร้อมนะ
‪สาม สอง หนึ่ง เอาเลย!
‪เอาหุ่นยนต์ต่อต้านระเบิดมา ‪เราจะเข้าไปเร็วๆ นี้
‪เราจะขึ้นไปข้างบน!
‪พวกคุณโชคดี เราจะไปซ้อมวิ่งกัน ‪เหมือนสมัยเรียนไง
‪เพราะงั้นเงียบๆ แล้วเข้าแถวเลย
‪พวกคุณเป็นทหารราบแล้ว
‪มาติอัส เอากระเป๋ากับอาวุธมา ‪เราจะไปดาดฟ้ากัน
‪รับทราบ
‪เร็วเข้า ไปเลย!
‪ปาเลร์โม ตัดขาฉันซะ
‪ตัดมันซะ
‪มองฉันสิ
‪ฉันจะไม่ตัดขานาย ได้ยินไหม ฉันจะไม่ทำ
‪ปาเลร์โม
‪กระดูกโคนขา กระดูกหน้าแข้ง ‪กับหัวเข่าของฉันแตกไปแล้ว
‪ทั้งหมดเลย
‪พวกนั้นจะตัดมันในโรงพยาบาลอยู่ดี ‪นายก็รู้ดี ปาเลร์โม
‪นี่จะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น เราจะพานายออกไป ‪เลิกทำตัวงี่เง่าได้แล้ว
‪เจ้าอ้วน ใจเย็นๆ ไว้ ฉันอยู่กับนายแล้ว
‪มองฉันสิ เมียร์โก
‪นี่ มองฉัน
‪เขาพูดถูก
‪รูปปั้นนี่ทำจากหินอ่อน มันหนักสองตัน
‪เราขยับไม่ไหวแน่ ปาเลร์โม
‪ฉันจะตัดละ
‪ไม่ ไปหาชะแลงมาขยับรูปปั้นนี่ซะ!
‪เราต้องการอะไรหนักๆ
‪ถึงบันไดหลังแล้ว
‪พลซุ่มยิงต้องคิดว่าคุณเป็นตัวประกันที่กำลังหนี
‪ให้ครึ่งหนึ่งถอดหน้ากากตอนออกไป ‪พวกคุณมีเวลาหนึ่งนาทีให้ไปถึงดาดฟ้า
‪พวกคุณจะสวมบทบาทชีวิตตัวเอง!
‪ผมอยากได้การแสดงแบบรางวัลออสการ์เลย!
‪ได้ยินชัดไหม เร็วเข้า!
‪แบบนั้นแหละ
‪เร็ว!
‪คุณโตเกียวครับ รอเดี๋ยว ผมปวดสีข้าง
‪มาเถอะ ใกล้ถึงแล้ว
‪ขอผ้าพันแผลหน่อย โบโกตา
‪- อย่าหลับนะ ‪- อดทนไว้
‪- ใจเย็นๆ เจ้าอ้วน ‪- อดทนไว้นะ
‪มันดูดีขึ้นแล้ว
‪เจ้าอ้วน นี่
‪นายอยู่กับฉันใช่ไหม
‪- ปาเลร์โม ‪- ลืมตาสิ
‪ลืมตาไว้ เจ้าอ้วน
‪เฮลซิงกิ มองฉันสิ เจ้าอ้วน ขอร้องล่ะ
‪มองฉัน ไม่เอาน่า เจ้าอ้วน! ‪เจ้าอ้วน มองฉันสิวะ ให้ตาย!
‪อย่าหลับนะ มองฉันไว้
‪ปาเลร์โม คานนั่นใช้ได้ไหม
‪คุ้มกันเราด้วย
‪ขอบใจ
‪ลิสบอน เร็วเข้า เราต้องการให้ยิงคุ้มกัน
‪เราจะออกไปแล้ว พร้อมไหม
‪- พวกนั้นจะฆ่าเราแน่! ‪- ไม่มีใครจะฆ่าคุณทั้งนั้น
‪ผมอาจจะฆ่าคุณที่ทำตัวน่ารำคาญ ‪แต่พวกนั้นไม่ฆ่าแน่
‪พวกนั้นจะไม่ฆ่าคุณเพราะพวกคุณครึ่งหนึ่ง ‪จะถอดหน้ากากตอนออกไป เข้าใจไหม
‪ทำให้แน่ใจว่าพวกนั้นเห็นว่าคุณเป็นตัวประกันนะ
‪คุณจะถอดหน้ากากออก คุณด้วย ‪คุณกับคุณด้วย ที่รัก
‪โอเค ดี
‪สวมหน้ากาก
‪ศาสตราจารย์
‪นักกู้ระเบิด พวกเขากำลัง ‪เตรียมตัวบุกผ่านชั้นล่าง
‪ไปเลย!
‪ลิสบอน พวกนั้นกำลังเตรียมจู่โจมครั้งที่สอง
‪พวกคุณปล่อยตัวผู้ว่าการทำไม บอกทีว่ามีแผน
‪เราซ่อนไมโครโฟนไว้ในกุญแจมือ
‪ฉันคิดว่าเราคงมีโอกาสถ้าทหารถอดกุญแจมือออก
‪ก่อนพวกเขาจะผ่านเครื่องตรวจจับแม่เหล็กไฟฟ้า
‪เราจะปล่อยตัวเขาไป แล้วฉันจะบอกว่าทำไม
‪แล้วไงต่อ
‪เราเล่นงานตามาโยได้อยู่หมัดแน่
‪ติดต่อปากีสถานเลย
‪คุณเป็นผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุดในโลก ‪แต่ผมรักคุณที่สมองของคุณนี่แหละ
‪ฉันยุ่งอยู่กับสงครามในนี้นิดหน่อย ‪ไว้คุยเรื่องสัปดนกันทีหลังนะ
‪ฟังดูเข้าท่า
‪เบนฮามิน โทรหาคนของคุณเลย
‪เตรียมโรงหลอมให้พร้อม
‪อลิเซีย
‪มาร์แซย์ ออกไปซื้อจุกนมปลอม ‪ผ้าอ้อม เปล อะไรก็ได้ที่จำเป็นนะ
‪คุณจะให้นมลูกเองหรือให้กินจากขวด
‪ให้เองกับกินจากขวดก็ได้มั้ง ทำทั้งหมดนั่นแหละ
‪และหาอะไรมาทำแผลที่เท้าเขาด้วย ‪เขาไม่รู้ตัวว่าฉันยิงเขาน่ะ
‪และผมก็คิดว่าคุณควรส่ง ‪ซองกระสุนให้มาร์แซย์ด้วย
‪เพื่อความปลอดภัยของทุกคน
‪ขอบคุณ
‪ศาสตราจารย์ เราอยู่บนดาดฟ้าแล้ว
‪ดี โตเกียว เรื่องสำคัญก็คือ ‪พวกเขาจะต้องไม่เห็นว่าคุณมีอาวุธ
‪เก็บอุปกรณ์ไว้ในกระเป๋าอาวุธนะ
‪ผูกปลายเชือกด้านหนึ่งกับกระเป๋า ‪ปลายอีกด้านผูกไว้กับพวกคุณคนหนึ่ง
‪พวกคุณจะไปถึงช่องบนดาดฟ้า ‪ด้วยการซ่อนอยู่ในหมู่ตัวประกัน
‪มาติอัส เราต้องการให้ช่วย
‪ทันทีที่ผมพูดว่า "แตกตื่น" ยิงจากประตูออกไป ‪ทำให้พลซุ่มยิงไขว้เขวนะ
‪จากนั้นพวกคุณก็ดึงเชือก ‪แล้วเอากระเป๋ามา เข้าใจแล้ว
‪ปาเลร์โม สต็อกโฮล์มกับฉันประจำที่แล้ว
‪ลิสบอน ปาระเบิดควันในห้าวินาที
‪สี่
‪สาม
‪สอง หนึ่ง
‪โชคดี
‪เอาเลย!
‪ควัน!
‪หาที่กำบัง!
‪มองไม่เห็นเลย!
‪เร็วเข้า ริโอ
‪โตเกียว เอาเลย
‪อย่ายิงนะ!
‪ผมชื่อมิเกล เฟร์นันเดซ ตาลานิยา ‪มาจากเมืองโตตานา มูร์เซีย
‪พวกนั้นอยู่บนดาดฟ้า กำลังถอดหน้ากากออก
‪ถ้าใครเข้าใกล้ช่อง ยิงได้เลย
‪รับทราบ
‪หุ่นยนต์ พวกคุณจะเข้าไปทางประตู
‪พวกนั้นรับมือหน่วยคอมมานโด ‪กับตัวประกันพร้อมกันไม่ได้แน่
‪- ได้เวลาแล้ว ‪- รับทราบครับ
‪อย่ายิง!
‪เราออกมาแล้ว ศาสตราจารย์
‪เร็วเข้า!
‪ขอผ้าพันแผล!
‪ควันจะหมดแล้ว เร็วเข้า!
‪เร็วเข้า ริโอ เราต้องออกไปจากตรงนี้แล้ว!
‪- เร็วเข้า ‪- หลุดสิวะ!
‪โบโกตา เป็นอะไรไหม
‪อดทนไว้!
‪ปาเลร์โม ผมกำลังรอไฟเขียว
‪ปาเลร์โม ออกคำสั่งสิ
‪ออกคำสั่งเดี๋ยวนี้!
‪อดทนไว้ก่อน เรากำลังช่วยเฮลซิงกิออกมา
‪เรามีเวลาไม่มากนะ
‪พอเราพาตัวเขาออกไปได้ เราจะวางเบ็ด ‪ล่อให้พวกนั้นออกจากสนามเพลาะ
‪แผนชุยคอฟไง!
‪อย่าเข้าใกล้ช่องจนกว่าผมจะบอกให้ทำนะ
‪อย่ายิง!
‪- เตรียมพร้อมทำการบุก ‪- รับทราบ
‪ไปกันเลย!
‪ประจำตำแหน่งแล้วครับ
‪(หมายเลขไม่รู้จัก)
‪ท่านครับ เราพร้อมแล้ว
‪ขอเวลาแป๊บนะ
‪สวัสดี
‪เชื่อมต่อแล้วครับ
‪อย่ายกมือเล็กๆ ของคุณขึ้นเชียว
‪เพราะคุณไม่อยากให้ใครได้ยินการสนทนานี้แน่
‪บอกทีว่าคุณเล่นโยคะอะไรพวกนั้นหรือเปล่า
‪กาโปเอย์ราน่ะ
‪มิน่าตัวคุณถึงได้ยืดหยุ่นนัก
‪คุณยืดหยุ่นมากจนหลบปัญหา ‪การลาออกและความรับผิดชอบได้เลย
‪ยืดหยุ่นแบบนี้ คุณคงเป็นคู่รักที่ยอดเยี่ยมแน่ๆ
‪ใช่เลย แต่การสนทนานี้ ‪เริ่มทำให้ผมขยะแขยงแล้ว
‪บอกมาว่าคุณต้องการอะไร
‪ดำเนินการเลย
‪พวกนั้นไม่ได้กู้ชีพใครทั้งนั้น ‪พวกนั้นฆ่าเขาอย่างเลือดเย็น
‪คงดีที่สุดถ้าเขาตายในสิบนาทีถัดจากนี้
‪นี่เป็นของขวัญเลย และผมจะใช้มัน ‪จัดการพวกนั้นซะ ไม่มีกฎหมาย ไม่มีสิทธิ
‪เราจะยิงพวกมันจากด้านหลังด้วย ‪ต่อให้พวกมันยอมแพ้แล้วก็ตาม!
‪เพราะแบบนั้น
‪ผมต้องการให้ทุกคนคิดว่าพวกมันคือฆาตกรชั่วช้า
‪คุณต้องการอะไร
‪- ผมอยากได้สงครามที่ยุติธรรม ‪- ของแบบนั้นไม่มีหรอก
‪ตามาโย คุณส่งทหารหัวกะทิ ‪แปดคนเข้าไปในธนาคาร
‪ผมมีโจรอยู่ในนั้นสิบคน ผมว่ามันก็สมดุลกันดีแล้ว
‪ผมไม่อยากเห็นการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งนั้น
‪คิดว่าบันทึกเสียงนั่นจะหยุดผมได้เหรอ
‪ผู้พัน คุณเริ่มทำสงครามเพื่อช่วยตัวเองให้รอด ‪โดยไม่สนคุณสมบัติหรือจริยธรรม
‪ผมแค่ขอให้คุณทำแบบนั้นต่อไป
‪คุณจะหยุดการจู่โจมครั้งที่สอง
‪หรือจะให้ผมพิสูจน์ว่าคุณปลอมแปลง ‪หลักฐานเพื่อใส่ร้ายอลิเซีย ซิเอร์รา
‪ว่าคุณเป็นคนสั่งให้ใช้ทุนสำรอง
‪แล้วผมจะโอนเงินสิบล้านเข้าบริษัท ‪ในเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสในชื่อของคุณ
‪และเชื่อเถอะ ปฏิบัติการนั้น ‪จะโยงคุณเข้ากับผมโดยตรงเลย
‪เราจะเลื่อนการบุกออกไปก่อน
‪นั่นไม่ใช่คำสั่งที่ผมคาดไว้
‪คุณไม่ได้รับโทรศัพท์จากประธานาธิบดี ‪หรือรายงานกับรัฐบาลใช่ไหม
‪งั้นก็ไปกินคุกกี้เฮงซวยแล้วให้ผมเป็นคนออกคำสั่ง
‪- ช่วยด้วย! ‪- โตเกียว
‪อย่ายิงนะ!
‪อย่ายิง เราเป็นตัวประกัน!
‪เป็นอะไรไป
‪- ฉันไม่เป็นไร ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- เปล่า ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ทั้งหมดนี้อาจจะมากเกินไปสำหรับฉันน่ะ
‪แต่ฉันไม่เป็นไรจริงๆ
‪ฉันเคยขโมยของจากปั๊มน้ำมัน ‪แต่ตอนนี้มีกองทัพอยู่ข้างนอกนั่นเลย
‪ไม่เป็นไร เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
‪ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ไปกันเถอะ
‪เย็นไว้
‪ไม่เป็นไร
‪มองฉันสิ
‪อย่าหลับตานะ มองฉันสิ มองฉัน
‪เล่าเรื่องให้ฟังหน่อย
‪- อะไร ‪- อะไรก็ได้ที่อยากเล่า
‪เธอมาลงเอยที่นี่ได้ยังไง
‪คือการปล้นครั้งก่อนไปได้สวย
‪แต่ฉันว่าครั้งนี้มันไม่สวยเอาซะเลย
‪และฉันก็อยากใช้เวลากับอีตาเพี้ยนคนนี้
‪แต่ตอนที่ฉันไปถึงวิหาร
‪ฉันก็รู้เลยว่างานนี้ออกมาไม่สวยแน่
‪ไหงพูดแบบนั้น
‪เพราะเธออยู่ที่นั่นกับภรรยา กับลูก มันเหมือน…
‪พวกเธอเหมือนภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ
‪แล้วฉันก็รู้สึกงี่เง่ามากเลย…
‪งี่เง่าเหรอ ทำไมล่ะ
‪เพราะฉันหลงรักเขามาตลอดชีวิต
‪เลิกล้อเล่นได้แล้ว นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ
‪ไม่ได้พูดเล่นหรอก หวานใจ
‪ไม่ได้พูดเล่นเลย แต่ในเมื่อเราอาจจะตาย
‪เพราะนี่ชักจะเละเทะใหญ่แล้ว ฉันจะขอพูดละ
‪ไม่ ฉันจะพูดให้หายหนักอกสักที
‪ไม่ โอเคไหม ฟังฉันนะ
‪ไม่มีใครจะตายทั้งนั้น ได้ยินไหม
‪- พูดสิ ‪- ไม่มีใครจะตายทั้งนั้น
‪- ดี โอเคนะ ‪- โอเค
‪ชีวิตต้องดำเนินต่อไปใช่ไหม
‪- ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ‪- ใช่แล้ว
‪ลากเขาออกมาให้เหมือนนายเป็นวัวเลย!
‪ศาสตราจารย์ เฮลซิงกิออกมาแล้ว
‪มาติอัส เตรียมยิงนะ รอคำสั่งผม
‪ครับ ศาสตราจารย์
‪โตเกียว มะนิลา เดนเวอร์ เตรียมตัวให้พร้อม
‪เตรียมตัวกันเถอะ
‪ตามฉันมานะ ตกลงไหม
‪มาติอัส แตกตื่น
‪ที่ประตู ยิงเลย!
‪ยิง!
‪พวกนั้นกำลังเข้าใกล้ช่อง ขออนุญาตยิงด้วยครับ
‪ยิงไม่ได้นะ พวกนั้นเป็นตัวประกัน!
‪มองเห็นแล้วครับ
‪ทัศนวิสัยกำลังแย่ลง ขออนุญาตยิงด้วยครับ
‪พวกนั้นเป็นพลเมืองที่กำลัง ‪วิ่งหนีแนวกระสุน ไม่อนุญาต
‪โบโกตา ริโอ ให้พวกมันบุกเลย
‪พวกมันกำลังถอย กดดันทั้งพื้นที่ เดี๋ยวนี้!
‪โตเกียว
‪พวกมันออกจากที่ซ่อนแล้ว รอสัญญาณนะ
‪ยังก่อน
‪- เอาเลย! ‪- เอาเลย!
‪ยิงที่หกนาฬิกา!
‪ลุยเลย!
‪ให้ตายสิ เธอเอ๊ย
‪เรามีเวลาพักชั่วโมงเดียวแต่พวกนั้นกลับเอากัน
‪นี่มันอะไร ค่ายวัยรุ่นหรือไงกัน
‪ถ้าริโออยู่ที่นี่ เธอคิดว่าเธอจะทำอะไรอยู่ล่ะ
‪ในนี้มีนักบุญกับพระเยซูเพียบเลยนะ
‪พวกนี้เป็นเพื่อนฉัน เป็นคนคอยปกป้องคุ้มครองฉัน
‪พวกเขาปกป้องเฮลซิงกิกับฉัน
‪บ้าจริง
‪อันนี้ควรอยู่ที่บ้านมากกว่า
‪ขอโทษที่ต้องพูดนะ แต่ฉันไม่รู้ว่า ‪อยากให้พวกนี้โผล่มาในวันที่ฉันตายไหม
‪เข้าใจละ
‪เธอว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
‪ตอนเราโดนยิงที่หัวน่ะเหรอ
‪เธอเชื่อเรื่องสวรรค์ไหม
‪ที่จริง…
‪ไม่หรอก
‪จริงเหรอ
‪ไม่เลย
‪แล้วเธอเชื่อในอะไร
‪เชื่อว่าทุกอย่างจบลงเหรอ
‪ไม่ใช่ทุกอย่างหรอก
‪ความทรงจำของเธอยังอยู่ต่อไป
‪เธออยากถูกจดจำแบบไหนล่ะ
‪ไม่รู้สิ คงเป็น…
‪ฉันอยากให้ผู้คนพูดว่า…
‪พวกเขารู้สึกบางอย่างกับฉัน
‪แต่เป็นความรู้สึกจริงๆ
‪ไม่รู้สิ อย่างมิตรภาพ ยกตัวอย่างนะ
‪เธอรู้จักพวกที่พูดว่า ‪"ฉันมีเพื่อนเพียบเลย" ใช่ไหม
‪แล้วไงล่ะ
‪เธอไม่ต้องมีพวกเขาหรอก ‪เธอแค่ต้องรู้สึกถึงพวกเขา
‪เธอคิดว่าเฮลซิงกิจะไม่นึกถึงฉัน ‪ทุกวันคริสต์มาสเหรอ
‪ฉันจะจำไว้ว่าเธอพูดว่า…
‪"ฉันจะไปเอง"
‪ฉันจะไปไหน
‪ในถ้ำเสือ เพื่อช่วยแฟนของฉัน
‪แหม
‪ที่รัก
‪ฉันคิดจริงๆ นะว่ามันมีอะไรบางอย่าง
‪ที่จริง
‪ฉันคิดว่า…
‪เธอจะอาศัยอยู่ในความทรงจำ ‪สุดท้ายก่อนตายไปเรื่อยๆ
‪เพราะงั้นเวลาที่เกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้น ‪ฉันจะคิดถึงสถานที่ที่ฉันมีความสุข
‪และในความทรงจำเหล่านั้น
‪ฉันก็จะอยู่และมีชีวิตตลอดไป
‪เป็นแผนที่ดีมากเลย
‪- อะไรเนี่ย ใครอยู่ห้องข้างๆ ‪- ไม่เอาน่า คิดว่าใครล่ะ
‪- ไม่จริงน่า ‪- จริงอยู่แล้ว!
‪ใช่ ไอกิโดเลย ศาสตราจารย์
‪ไอกิโดให้สุดๆ ไปเลย!
‪หุบปากน่า!
‪ใครเป็นคนคุมที่นี่
‪พันตรีซากาสตา
‪ซากาสตา คุณถูกล้อมไว้หมดแล้ว
‪โยนอาวุธออกมากลางห้องเดี๋ยวนี้
‪แกก็เข้ามาเอาเองสิวะ ไอ้ตุ๊ด!
‪ซากาสตา รายงานสถานการณ์ด้วย
‪ส่งกองหนุนที่สองเข้ามาเลย ‪ทั้งแก๊งอยู่กับผมตรงนี้แล้ว
‪ตอนนี้กองหนุนเข้ามาทางประตูหลักได้ง่ายๆ เลย
‪ซากาสตา คุณต้องต้านเอาไว้
‪จะไม่มีกองหนุนที่สอง
‪พวกมันแอบเล่นงานใต้จมูกคุณสินะ ‪ตอนนี้คุณเลยตัดหางเรา
‪เลิกกันแค่นี้
‪อาร์เตเช คิดว่าไง
‪เราติดอยู่ระหว่างสองแนวหน้า ‪ต้องกำจัดด้านหนึ่ง
‪ซากาสตา พวกคุณมีเวลาสิบวินาที
‪กานเดีย คุณเปิดล็อกนิรภัยของพิพิธภัณฑ์ได้ไหม
‪ทำได้ มีเครื่องอ่านลายนิ้วมืออยู่ในห้อง
‪เจ็ดวินาที!
‪โอเค สี่มุมเลยนะ รอคำสั่งจากผม
‪ห้าวินาที!
‪สี่!
‪สาม!
‪สอง!
‪ก็ได้! เราจะทิ้งอาวุธ
‪วางมือไว้บนหัว หมอบลงกับพื้น ให้ตายสิ!
‪ได้เลย
‪เราจะทิ้งอาวุธ
‪ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยสักนิด
‪ตอนนี้แหละ!
‪ระเบิดมือ!
‪ถอย!
‪เวรเอ๊ย!
‪- เกิดอะไรขึ้น ลิสบอน ‪- ระเบิดมือ!
‪- เราถอยกลับมาที่พิพิธภัณฑ์ ‪- อย่าคลาดสายตากับกลุ่มโตเกียวนะ
‪โตเกียว ลุยต่อไป!
‪ทำไม่ได้เลย ฉันมองไม่เห็น
‪พวกนั้นกำลังลดประตูลง มีล็อกนิรภัย
‪ล็อกนิรภัยเหรอ
‪เป็นไปไม่ได้ มันไม่มีในแปลนนี่
‪พวกนั้นต้องติดตั้งทีหลังแน่
‪เพราะประตูสามบานกำลังปิดลงแล้ว ‪ศาสตราจารย์
‪เร็วเข้า!
‪ไปหาที่กำบังในห้องครัว
‪โตเกียว!
‪นกน้อยตัวหนึ่งเพิ่งมาบอกฉันว่าไนโรบี...
‪กำลังจองที่บนสวรรค์ไว้ให้เธอ
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์