SERIAL NETFLIX
Helsinki, spadaj stamtąd. Ukryj się w muzeum.
Buduję okopy!
Helsinki, słyszysz?
Jesteś tam, Helsinki?
Grubasie!
Żyję.
Uciekaj stamtąd!
Noga mi utknęła.
Mam ranę otwartą.
Jest krew.
Dużo krwi.
Nie zasypiaj. Zaraz będziemy.
Obiecuję, że gdy stąd wyjdziemy,
pokażę ci, czemu mięso z Argentyny
jest najlepsze na świecie.
A potem?
Zabierzesz mnie do kina?
Tak, ale tylko jeśli nie uśniesz. Obiecaj, że nie będziesz spał.
Nie śpię.
Trzecia i dziewiąta eskadra, teraz!
Szybko! Dalej!
Są tutaj.
Nie wiemy, co się stało. Wyglądało to na straszną eksplozję.
W banku Hiszpanii są setki ludzi…
NA ŻYWO NAPAD NA BANK HISZPANII
Mówi profesor. Zbiornik retencyjny jest bezpieczny.
Proszę o ocenę sytuacji. Palermo!
Wysadzili dach! Bogota, Rio i ja wchodzimy na ostatnie piętro.
Helsinki jest uwięziony.
Lizbona, położenie.
Drugie piętro, ze Sztokholmem.
Tokio, położenie.
Zaraz wyjdę na dach. Zaatakujemy ich od tyłu.
- Nie, nie otwieraj drzwi! - Co?
- A Helsinki? - Zabiją cię.
Wchodzą!
Osłaniać flanki i trzymać się razem.
Jak nie wejdziesz, zabiją Helsinki.
Wchodź!
Mamy wchodzić, czy nie?
Dach obserwuje 100 snajperów. To żołnierze.
Nie dorwiecie ich. Odstrzelą wam głowy.
Profesorze, poświęcasz człowieka!
Można go uratować tylko atakując z obu stron.
Wykorzystamy dziurę na dachu.
Musicie wyjść i nie dać się zabić. Wiem, jak to zrobić.
Weźcie zakładników.
Wstrzymać się!
Ostrzał z boku.
Idziemy!
Gandía!
Idziemy!
Kryć się! Szybko.
Teraz!
Kryć się!
Często myśleliśmy, że to wojna.
Ale tylko dlatego, że nie wiedzieliśmy, czym jest wojna.
Zamek Frederiksborg.
Chronią go surowe środki bezpieczeństwa.
Aby wejść lub wyjść,
trzeba przejść przez dwa wykrywacze metalu
i kordon uzbrojonych ochroniarzy.
Wszystko to, by wejść na imprezę.
To będzie wspaniały wieczór: luksusowe samochody, smokingi,
koktajle, muzyka klasyczna i 12 kg złota.
Palce Tatiany będą działać cuda.
A my będziemy się dobrze bawić.
Dlaczego?
Bo najtrudniejsza część roboty będzie za nami.
Właściwie skończysz dzień wcześniej.
- Ja? - Tak, ty.
Tylko ty z nas wszystkich wyglądasz przeciętnie i nieciekawie
jak stroiciel fortepianów.
Co to?
Cóż…
Czytnik, kopiarka i powielarka kart magnetycznych.
Właśnie.
Będzie ukryta, prawda?
Zwykle służy do klonowania kart w bankomatach.
Tatiana poczuje się źle.
Trema.
Przewietrzę się…
Zostaniesz sam z fortepianem.
Poprosisz o pomoc.
Potrzebuję przerwy.
- Możecie mu pomóc? - Jasne.
Aby powielacz kart zadziałał, trzeba trzymać go przez 30 sekund
w odległości dziesięciu centymetrów od karty, którą chcemy skopiować.
To proste, mają je na szyi.
Proszę się nie ruszać. To ważne.
Dobrze.
Poradzi sobie z tym zwykłe rozstrojone b.
Dziękuję.
Wtedy na scenę wkroczy twój wózek stroiciela,
w którym ukryjemy repliki.
Będzie obleczony siarczanem baru.
Nawet skaner rentgenowski go nie zauważy.
Będą cię eskortować, aż repliki znajdą się w bezpiecznym miejscu.
Odtąd martwimy się tylko o Hansa.
- Hansa? - Ochroniarza sali ze złotem.
Zawsze jest w drzwiach.
Nigdy nie odchodzi.
Nie ma żony,
psa, dzieci,
a jego ojciec jest niedołężny. Jaki ma słaby punkt?
Nie wiem. Daleka krewna drugiego stopnia?
Po co nam daleka krewna? Jego ojciec jest niedołężny.
Jego ojciec.
Jest niedołężny.
W domu opieki. Nie rozpoznaje nikogo.
- Wpuść Cristoffa. - Zrozumiałem.
Rafael.
Neseser.
Dziękuję.
Wchodzimy.
Uwolnij Cristoffa.
Idź w stronę muzyki, Cristoff.
W stronę muzyki.
Cristoff idzie.
- Kamery? - Mam dostęp do systemu.
Muzyka.
Mam.
Zapętliłem.
Muzyka.
Wyobraź sobie zdumienie Hansa,
który myśli, że jego ojciec jest w domu opieki,
w kapciach, ogląda Koło Fortuny,
a tu nagle…
Muzyka.
Tu Niedźwiedź 3. Nagły wypadek w Sali 1. Natychmiast potrzebuję zastępstwa.
Zrozumiałem. Jestem w drodze.
Do dzieła.
Nie powiedziałem ci o czymś.
Nie mam pojęcia,
co tam jest.
Muzyka.
Nigdy nie wiesz, co znajdziesz w ukrytej strzeżonej sali.
Piękne.
Do roboty.
Sejfy są zablokowane.
Przepraszam.
Ten klucz otwiera wszystkie drzwi.
Dobrze. Która skrytka zawiera złoto?
Informacje są tutaj.
Podstawą jest kod. Zhakuję to.
Ten sejf jest przytwierdzony do ściany. Na stałe.
To ściany się ruszają.
To najwspanialszy system bezpieczeństwa, jaki widziałem.
Znalazł ojca.
Nie podniecaj się za bardzo. Masz minutę, by go rozpracować.
Nie dam rady w minutę.
Jakov, mamy sytuację awaryjną.
Potrzebujemy trzech minut.
- W trzy minuty też nie dam rady. - To nic, nie martw się.
W więzieniu będziesz miał na to mnóstwo czasu.
Przepraszam.
Jestem lekarzem. Ten pan źle wygląda.
Jest zdezorientowany. To nic takiego. Dziękuję.
Chodź, tato.
- No dalej! - Znalazłem złoto, łamię kod.
- Ile jeszcze? - Nie wiem.
Jakov,
dwie minuty.
Mam!
Przepraszam.
Gdy był tam…
Minuta, Jakov.
Przebrał miarę w stosunku do pań.
Co?
Prezes fundacji chciał wzywać policję.
Co takiego zrobił?
Mówił…
niestosowne rzeczy.
Jakie?
O…
genitaliach.
Widział pan, czy był z kimś? Albo jak się tu dostał?
Z drogi.
Chodź, tato.
Andrés, Hans jest podejrzliwy.
Idzie w waszą stronę.
Przepraszam.
Koniec, Jakov.
Wyszliśmy.
Adrenalina,
endorfiny…
Czujesz moc, synu?
Niesamowite.
Teraz najważniejsza lekcja.
Właśnie.
Co ty robisz? Nie.
Tato?
Tato!
- Dlaczego? - Daję ci lekcję!
Lekcję? Nie wierzę.
Wyrzuciłeś 12 kg złota. To 15 milionów euro.
Co za gówniana lekcja.
No proszę.
Tylko złodziej uważa za swoje coś, co nie należy do niego.
Teraz jesteś jednym z nas.
Następnym razem daruj sobie
tę arogancję i wyższość moralną,
i nigdy więcej nie nazywaj swojego ojca cynikiem.
Teraz czas na przyjemności.
Przyszedłem posłuchać koncertu Tatiany.
Brawo!
Marzeniem każdego złodzieja
jest opuścić miejsce napadu wśród oklasków,
ludzi robiących zdjęcia, z uśmiechem,
spokojnie, zdecydowanie
i z miłością.
A przede wszystkim
będąc wolnym od podejrzeń.
Opuścimy ten kraj niepostrzeżenie,
w małej pięknej łodzi, świętując sukces Tatiany,
i popłyniemy do Malmö w Szwecji.
Co mu się stało?
Jest wściekły.
Nigdy nie wiem, czy jest zmęczony, głodny, czy ma kolkę.
Kochanie, jesteś gotowa?
Jasne.
Zobaczmy to!
Nie dalibyśmy rady tego wynieść.
Nie graliśmy jeszcze w tenisa.
Ani nie byliśmy w górach na rowerach. Ani na kajakach.
Nie nauczyłbyś się niczego nowego, robiąc z ojcem takie rzeczy.
A tu się nauczysz.
Jeśli chcesz czegoś w życiu,
musisz ukraść to komuś, kto to ma.
Taka jest historia świata, synu.
Teraz!
Jesteśmy, Grubasie. Nie martw się.
Spokojnie. Jestem.
Arteche.
Arteche!
Nic nie słyszę. Tosco jest ranny.
Ma słaby puls.
Uszkodzona tętnica.
Trzeba założyć opaskę uciskową.
Oddychaj, Grubasie. Wyciągniemy cię stąd, słyszysz?
Załóż ją wyżej. Wyżej. Już.
Sagasta, słyszysz?
- Co się dzieje? - Trafiliśmy pod wrogi ostrzał.
Melduj o zniszczeniach!
Zamknij mordę, pułkowniku. Mam tu rannych.
Canalejas, trzeba zrobić okop, by zabezpieczyć teren.
Spójrz na mnie.
Będzie bolało. Gotów?
Trzy, dwa, jeden… Już!
Bierzcie robota pirotechnicznego. Ma wejść jak najszybciej.
Idziemy na górę!
Macie szczęście. Przeprowadzimy ćwiczenia, jak w szkole.
Macie stanąć cicho w rzędzie.
Jesteście teraz piechotą.
Matías, weź torbę z rzeczami. Idziemy na dach.
Zrozumiałem.
Ruszać się, już!
Palermo, odetnij mi nogę.
Utnij ją.
Spójrz na mnie.
Nie odetnę ci nogi, słyszysz? Nie ma mowy.
Palermo,
kość udowa, goleń i kolano są zmiażdżone.
Kompletnie.
Odetną ją w szpitalu. Dobrze to wiesz, Palermo.
Dzięki temu poczujesz się lepiej. Wyciągniemy cię. Nie bądź głupi.
Grubasie, spokojnie, jestem tu z tobą.
Spójrz na mnie.
Hej, spójrz na mnie, Mirko.
On ma rację.
Ta kolumna jest z marmuru. Waży dwie tony.
Nie podniesiemy jej.
Odetnę ją!
Nie, znajdźmy jakąś dźwignię. Zepchniemy pomnik!
Musi być ciężka.
Tylnymi schodami.
Muszą myśleć, że to sami zakładnicy.
Niech połowa z nich zdejmie maski. Macie minutę.
Odegracie rolę życia!
Macie zasłużyć na Oscara!
Jasne? Szybko.
Właśnie.
Szybko!
Pani Tokio, wolniej, mam kolkę.
Szybko, zaraz tam będziemy.
Podaj bandaż, Bogota.
- Nie zasypiaj. - Trzymaj się.
- Spokojnie. - Trzymaj się.
Wygląda lepiej.
Hej, Grubasie.
Jesteś tu ze mną, prawda?
- Palermo. - Otwórz oczy.
Nie zamykaj oczu, Grubasie.
Helsinki. Spójrz na mnie, proszę.
Spórz na mnie. No dalej! Spójrz na mnie, do kurwy nędzy!
Nie odchodź.
Palermo, czy ta belka się nada?
Osłaniajcie nas.
Dziękuję.
Lizbona, pospiesz się. Ktoś musi nas osłaniać.
Wychodzimy. Gotowi?
- Zabiją nas! - Nikt cię nie zabije.
Ja cię zabiję, jak mnie wkurzysz. Oni tego nie zrobią.
Nie zabiją was.
Połowa z was zdejmie maski, jasne?
Zobaczą, że jesteście zakładnikami.
Ty zdejmiesz maskę, ty i ty, kochany.
Dobrze.
Maski.
Profesorze.
Antyterroryści. Szykują się do wejścia od frontu.
Idziemy!
Szykują się do drugiego ataku.
Czemu wypuściliście prezesa? To cześć planu?
Schowaliśmy mikrofon w kajdankach.
Myślałam, że uda się, jeśli zdejmą kajdanki,
zanim przejdą przez detektor.
Wypuścimy go. Powiem ci, dlaczego.
No i?
Trzymamy Tamayo za jaja.
Dzwoń do Pakistanu.
Jesteś najseksowniejszą kobietą świata, ale kocham cię za umysł.
Jestem trochę zajęta wojną. Odłóżmy sprośności na później.
Niech ci będzie.
Benjamín, dzwoń do ludzi.
Przygotujmy odlewnię.
Alicia.
Marseille, idź kup smoczki, pieluchy, kołyskę. Wszystko, co potrzebne.
Karmisz piersią czy butelką?
Pierś i butelka. Jedno i drugie.
I przynieś mu coś na tę stopę. Nie zauważył, że go postrzeliłam.
Swoją drogą chyba powinnaś oddać magazynek Marsylii.
Dla bezpieczeństwa ogółu.
Dziękuję.
Profesorze, jesteśmy na dachu.
Dobrze. Tokio, oni nie mogą zobaczyć waszej broni.
Trzymajcie sprzęt w torbie.
Przywiążcie jeden koniec liny do torby, a drugi do kogoś z was.
Dostaniecie się do dziury w dachu, ukrywając się wśród zakładników.
Matías, pomóż nam!
Jak powiem „panika”, strzelaj, by odwrócić uwagę snajperów.
Potem pociągnij linę i wyciągnij torbę. Jasne?
Palermo, Sztokholm i ja jesteśmy na pozycji.
Lizbona, dym za pięć…
cztery…
trzy…
dwa, jeden!
Powodzenia!
Teraz!
Dym!
Osłaniajcie nas!
Nic nie widzę!
Szybko, Rio.
Tokio, teraz.
Nie strzelać!
Jestem Miguel Talanilla z Totany w Murcji.
Są na dachu i zdejmują maski.
Jeśli ktoś podejdzie do dziury, strzelać.
Zrozumiałem.
Robot. Wejdziecie przez drzwi.
Nie opanują jednocześnie komandosów i zakładników.
- Do roboty. - Zrozumiałem.
Nie strzelać!
Wyszliśmy, profesorze.
No dalej!
Bandaż, szybko!
Kończą nam się świece dymne. Szybko.
Dawaj, Rio! Musimy się stąd wynosić!
- No dalej! - Dalej!
Bogota! Jesteś cały?
Trzymajcie się!
Czekam na zielone światło.
Palermo, daj rozkaz.
Szybko, daj rozkaz!
Trzymajcie się. Uwalniamy Helsinki.
Mamy mało czasu.
Jak go wyciągniemy, będziemy przynętą i wywabimy ich z okopów.
Czujkow!
Nie zbliżać się do dziury, póki nie powiem.
Nie strzelać!
- Szykować szturm. - Tak jest.
Idziemy.
Wszyscy na pozycjach.
NIEZNANY NUMER
Jesteśmy gotowi.
Czekaj.
Halo?
Jest połączenie.
Nie podnoś ręki,
bo nie chcesz, by ktoś podsłuchał tę rozmowę.
Powiedz, uprawiasz jogę albo coś podobnego?
Capoeirę.
To dlatego jesteś taki elastyczny.
Jesteś tak giętki, że możesz wykręcić się od problemów, rezygnacji i obowiązków.
Taka giętkość czyni cię świetnym kochankiem.
Tak. Ta rozmowa zaczyna mnie brzydzić.
Mów, czego chcesz.
Kontynuuj.
Nikomu nie przywrócili życia. Zabili go z zimną krwią.
Byłoby lepiej, gdyby zmarł w ciągu dziesięciu minut.
To prezent. Użyję go, by ich załatwić. Żadnych reguł czy praw!
Strzelimy im w plecy, nawet jeśli się poddadzą!
I dlatego
wszyscy muszą uważać ich za morderców.
Co chcesz osiągnąć?
- Chcę sprawiedliwej wojny. - Nie ma takiej.
Tamayo, wpuściłeś do banku ośmiu zawodowych żołnierzy.
Ja mam w środku dziesięciu rabusiów. Chyba jest po równo.
Nie chcę już widzieć żadnych manewrów.
Myślisz, że to nagranie mnie powstrzyma?
Zacząłeś wojnę, by ratować się bez skrupułów i wbrew etyce.
Proszę tylko, byś kontynuował.
Albo powstrzymasz drugi atak,
albo udowodnię, że to ty sfabrykowałeś dowody przeciwko Alicii Sierra
i zleciłeś wypłatę z funduszy rezerwowych,
gdy pod twoim nazwiskiem przeleję dziesięć milionów na konto firmy na Antylach.
Wierz mi, ta operacja połączy cię ze mną.
Wstrzymać szturm.
Nie tego się spodziewałem.
Nie masz na głowie prezydenta i nie musisz się tłumaczyć przed rządem.
Idź coś przekąsić i czekaj na moje rozkazy.
- Pomocy! - Tokio!
Nie strzelać!
Nie strzelać! Jesteśmy zakładnikami!
Co się dzieje?
- Nic. - Co się stało?
To dla mnie chyba za dużo,
ale nic mi nie jest.
Kiedyś okradałam stacje benzynowe. A teraz mam do czynienia z wojskiem.
To nic. Nie jesteś sama.
To nic. Nie jestem sama. Wszystko w porządku.
Chodźmy.
Uspokój się.
Już dobrze.
Spójrz na mnie.
Nie zamykaj oczu. Patrz na mnie.
Opowiedz mi coś.
- Co? - Co tylko chcesz.
Skąd się tu wzięłaś?
Tamten skok poszedł tak dobrze.
Ale ten idzie źle.
Chciałam tylko spędzić czas z tym dziwakiem.
Ale gdy tylko znalazłam się w klasztorze,
wiedziałam, że to nie pójdzie dobrze.
Czemu?
Bo byłeś tam z żoną, z dzieckiem…
Wyglądaliście jak idealna rodzina.
Czułam się tak głupio…
Głupio? Czemu?
Bo całe życie go kochałam.
Przestań się wygłupiać, nie czas na żarty.
To nie żart, kochany.
To nie żart. Mówię ci to,
bo robi się gorąco i możemy zginąć.
Nie, mówię to, by to z siebie wyrzucić.
Nie. Posłuchaj.
Nikt nie zginie, słyszysz?
- Powiedz to. - Nikt nie zginie.
- Dobrze, jasne? - Jasne.
Życie toczy się dalej.
- Życie toczy się dalej. - Tak.
Ciągnij go jak wół!
Wydostaliśmy Helsinki.
Matías, bądź gotów do strzału. Na mój rozkaz.
Tak, profesorze.
Tokio, Manila, Denver, przygotujcie się.
Przygotujmy się.
Chodź za mną.
Matías, panika.
Przy drzwiach! Strzelać!
Ognia!
Zbliżają się do dziury. Proszę o pozwolenie, by strzelać.
Nie można strzelać. To zakładnicy!
Widzę ich.
Widoczność się pogarsza. Proszę o pozwolenie.
To cywile uciekający przed linią ognia. Nie zezwalam.
Bogota, Rio, pozwólcie im podejść.
Cofają się. Nacierać na cały teren, już!
Tokio.
Wyszli z kryjówki. Czekajcie na mój sygnał.
Jeszcze nie.
- Teraz! - Teraz!
Ogień na szóstej.
Idziemy!
Rany, laska.
Mamy godzinę, by odpocząć, i wszyscy się pieprzą.
Co to jest? Obóz dla nastolatków?
A co ty byś robiła, gdyby Rio tu był?
Mnóstwo tu świętych i Jezusów.
To moi chłopcy. I ochroniarze.
Chronią Helsinki i mnie.
Cholera.
Ten powinien tu zostać.
Cóż, nie wiem, czy chcę, by się zjawili w dniu mojej śmierci.
Właśnie.
Jak myślisz, co nas czeka?
Gdy dostaniemy kulkę w łeb?
Wierzysz w niebo?
Właściwie…
nie.
Naprawdę?
Nie istnieje.
Tak uważasz?
Wszystko się kończy?
Nie wszystko.
Twoja pamięć żyje.
Jak chcesz zostać zapamiętana?
Nie wiem. Chciałabym,
by ludzie mówili,
że coś ze mną czuli.
Coś autentycznego.
Nie wiem… na przykład przyjaźń.
Znasz ludzi, którzy mówią, że mają mnóstwo przyjaciół?
Co z tego?
Nie musisz ich mieć, musisz ich czuć.
Myślisz, że Helsinki nie będzie pamiętał o mnie w święta?
Pamiętam, jak mówiłaś…
„Pójdę”.
Pójdę dokąd?
Do jaskini lwa, by ratować mojego chłopaka.
Daj spokój.
Laska…
Ja myślę, że coś tam jest.
Właściwie
myślę, że…
żyjesz w ostatniej myśli, którą miałaś przed śmiercią.
Więc gdy robi się gorąco, myślę o szczęśliwych chwilach.
I w tych wspomnieniach
zostanę na zawsze.
Świetny plan.
- Co? Kto jest obok? - Daj spokój. Jak myślisz?
- Nie. - Oczywiście!
Aikido, profesorze!
Aikido głęboko!
Zamknij się.
Kto tu dowodzi?
Major Sagasta.
Sagasta, jesteś otoczony.
Rzućcie broń na środek sali. Już!
Chodź i sam sobie weź, pedziu!
Sagasta, jaka jest sytuacja?
Wyślij drugi oddział. Cała banda jest ze mną.
Można spokojnie wchodzić od frontu.
Sagasta, musisz ich odeprzeć.
Nie będzie drugiego oddziału.
Wkradli się pod wasze nosy, więc nas sprzedajesz.
Bez odbioru.
Arteche, co ty na to?
Jesteśmy między dwoma frontami. Trzeba się jednego pozbyć.
Sagasta, macie dziesięć sekund.
Gandía, możesz włączyć zamek bezpieczeństwa w muzeum?
Tak. W sali jest czytnik odcisków palców.
Siedem sekund!
Zabezpieczać z czterech stron. Czekajcie na mój znak.
Pięć sekund!
Cztery!
Trzy.
Dwa.
W porządku! Rzucimy broń.
Ręce za głowę! Na ziemię!
Dobrze.
Rzućcie broń.
Nie podoba mi się to.
Teraz!
Granat!
Kryć się!
Kurwa!
- Co się dzieje, Lizbona? - Granaty!
- Wycofaliśmy się do muzeum. - Nie zapominajcie o Tokio.
Tokio, rób swoje!
To niemożliwe, nic nie widzę.
Opuszczają drzwi. To zamek bezpieczeństwa.
Zamek?
Niemożliwe, nie ma go na rysunkach.
Musieli go zamontować później,
bo troje drzwi się zamyka.
Chodź już!
Idźcie do kuchni.
Tokio!
Mały ptaszek powiedział mi,
że Nairobi zajęła ci miejsce w niebie.
Napisy: Barbara Jasinowicz