‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สถานการณ์บนดาดฟ้าเป็นไง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ
‪ซัวเรส
‪มาร์ติเนซ
‪ผู้พันครับ กานเดียโทรมา
‪กานเดีย นี่ผมเอง
‪ผู้พัน
‪ผมกำจัดไนโรบีกับโตเกียวแล้ว
‪และกำลังจะทำการโจมตีอีกครั้ง
‪- ผมจะใช้วิทยุ นี่คือคลื่นความถี่ ‪- ขอวิทยุ
‪ผมต้องการให้ทุกหน่วยเฝ้าระวัง
‪หน่วยอัลฟากับเบต้า เตรียมพร้อม
‪ทุกคนเตรียมพร้อมและเฝ้าระวัง
‪ไปๆ ไป
‪ทุกคนพร้อม
‪ผู้พัน พวกเขายิงกันแล้วครับ
‪กานเดีย ตอบด้วย
‪กานเดีย ได้ยินไหม
‪นี่กานเดีย
‪พวกมันกำลังใกล้ตัวผมเข้ามา ‪ผมติดอยู่ท่ามกลางห่ากระสุน
‪คุณอยู่ตรงไหน ให้เรายิงคุ้มกันไหม
‪ไม่ต้อง ผู้พัน ผมกำลังไปที่ดาดฟ้า
‪ผมขอการอพยพ
‪ซัวเรส ส่งเฮลิคอปเตอร์ไปเดี๋ยวนี้
‪- เร็วเข้า ‪- เดลตาหนึ่ง เตรียมบินขึ้น
‪ส่งการช่วยเหลือไปที่ธนาคารกลางสเปนเดี๋ยวนี้
‪กำลังบินขึ้น
‪พวกมันเริ่มจุดไฟแล้ว ผมมองอะไรไม่เห็นเลย
‪ผู้พัน
‪ควัน มีควันบนดาดฟ้า
‪รอหน่อย เฮลิคอปเตอร์กำลังไป
‪ขึ้นไปที่ดาดฟ้า เราจะคุ้มกันคุณเอง
‪กำลังออกไปแล้ว ‪ผมใส่ชุดดำกับหมวกไอ้โม่ง อย่ายิงนะ
‪คนของเราใส่ชุดดำ คุ้มกันเขาด้วย ‪เตรียมรับมือการกระหน่ำยิง
‪เร็วเข้า
‪ไป
‪ไปเลย
‪พวกมันอยู่บนดาดฟ้า ถล่มยิงมาแล้ว
‪ยิงคุ้มกันเลย
‪มองไม่เห็น ควันโขมงเลย
‪- เฮลิคอปเตอร์อยู่ไหนวะ ‪- เดลตา บอกตำแหน่งด้วย
‪สองนาที ห้าสิบวินาทีครับ
‪เดลตา เริ่มทำตามแผนการได้
‪ใช้มาตรการช่วยเหลือ
‪ผมต้องการให้ชิงตัวมาโดยเร็วและปลอดภัย
‪เฮลิคอปเตอร์ประจำตำแหน่ง
‪ก็ลงไปสิวะ ปัดโธ่
‪เอาเลย ลงมือได้
‪พบเป้าหมาย
‪มีหนึ่งคนอยู่ในวิถีกระสุน ขอคำสั่งยิงครับ
‪ขอคำสั่งยิง
‪(สี่สิบห้าชั่วโมงก่อน)
‪เจ้างั่ง ฉันบอกแล้วว่าจะฆ่าแก
‪ไม่!
‪สิบ เก้า
‪แปด เจ็ด
‪หก ห้า
‪สี่ สาม
‪สอง หนึ่ง...
‪ศูนย์
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไนโรบี เพื่อนของเธอปาระเบิดใส่ฉัน
‪ไนโรบีเป็นอะไรไหม
‪ฉันถามว่าไนโรบีเป็นอะไรไหม
‪ไม่รู้สิ
‪แต่เขาลุกไหวอยู่แล้ว ยัยบ้า
‪เธอหายดีแล้วเหรอ
‪คิดว่างั้นนะ
‪เธอผ่าตัดเก่งมากนะ
‪แกรู้ตัวไหมว่าเลือดไหลเป็นทางเลย
‪นายจำเป็นต้องเปลี่ยนชุดสูทต่อหน้าคนพวกนี้เหรอ
‪นี่ไม่ใช่ชุดสูท นี่เป็นเครื่องแบบพนักงานธนาคาร
‪ผู้บริหารโสมมที่ตรวจดัชนีนิคเคอิ ‪ระหว่างมื้อเย็น เหม็นโฉ่
‪มันทำให้นายได้สัมภาษณ์ ‪ผู้ว่าการธนาคารกลางสเปน
‪แค่ค็อกเทลสักแก้วก็พอไม่ใช่เหรอ
‪นายน่าจะไปจอดรถนะ
‪มาร์ตินบ่นน้อยกว่าเยอะ
‪แหงละ
‪มีอะไรกับมาร์ตินอีกล่ะ
‪เขาตามนายไปทั่ว
‪แล้วไง
‪เขารักนาย
‪รักฉันเนี่ยนะ
‪เขาเขียนชื่อฉันใส่สมุดหรือเปล่า
‪หรือสารภาพตอนเมาแล้วร้องไห้
‪ฉันเห็นสายตาเขาที่มองนาย
‪เขายิ้มและหัวเราะความคิดบ้าๆ ของนายทุกครั้ง
‪เห็นด้วยเวลานายเสนอแผนการ
‪ออกความเห็นในเชิงวิจารณ์ไม่ได้
‪เขารักนายจนลำเอียง
‪เขาไม่ลำเอียงอยู่แล้ว ‪เขาเป็นวิศวกร เสนอความเห็นไม่เป็นหรอก
‪เขาคำนวณเลขหรือสมการซับซ้อนได้
‪ซึ่งการคำนวณตัวเลขไม่ใช้ความรู้สึก
‪เราต่างก็รู้ว่าแผนการนั้นเลวร้ายมาก
‪แผนนั้นวิเศษจะตาย
‪รายละเอียดบางอย่างดี
‪แต่มันใช้เป็นแผนการไม่ได้
‪มันใช้ไม่ได้
‪- นายโทรหาฉันทำไม ‪- เพราะอยากบอกให้นายรู้ไง
‪นี่เป็นงานใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน ‪ฉันก็อยากให้น้องชายมาทำด้วย
‪นายอยากให้ฉันมาช่วยคิดเพราะเขาช่วยไม่ได้
‪ส่วนนาย...
‪นายรู้วิธีเอาทองคำออก ‪แต่ไม่รู้วิธีเอาตัวเองออกมา
‪แล้วนายก็ไม่รู้วิธีใช้ชีวิิตอยู่ไปจนตาย
‪แบบไม่ให้ถูกจับได้ว่ามีทองหนัก 90 ตัน
‪เรื่องพวกนี้ใช้ความคิด ‪เชิงวิเคราะห์นิดหน่อยก็รู้ได้ทันที
‪แต่ไม่ใช่พวกนาย
‪เพราะนายรักแผนการนี้...
‪แต่เขารักนาย
‪เรามีความรักนำทาง ‪แต่นายมีความเกลียดชังบังตา
‪เกลียดชังความรักใคร่
‪อาจเป็นเพราะความรักมีลักษณะที่เสี่ยงอันตราย
‪แผนการนี้เสี่ยงอันตราย
‪ยังหาข้อผิดพลาดอยู่เหรอ
‪เดี๋ยวเขาก็ลืมได้ เวลาเครียดเขาจะห่อเหี่ยวใจ
‪นี่แน่ะ
‪ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ
‪อยากไปด้วยกันไหม เซอร์จิโอ
‪นายเคยได้รับเกียรติในการที่คนที่มีประสบการณ์
‪ใช้ฝีมืออมนกเขาให้หรือยัง
‪ล้อเล่นน่ะ
‪นิ่งงัน งุนงง เหม่อลอย...
‪โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สติหลุด
‪นั่นคือผลของอาการสะเทือนใจสุดขีด
‪แต่เราก็ทำสิ่งที่ตรงกันข้ามได้ด้วย
‪ความเดือดดาลที่พลุ่งพล่าน
‪ที่รังแต่จะตาม...
‪แก้แค้น
‪เปิดได้แล้ว
‪โล่ง
‪รอยเลือด
‪เชี่ย
‪โล่ง
‪เราเจอห้องลับแล้ว
‪กานเดียขังตัวเองไว้ ‪เขาบาดเจ็บอยู่ในห้องกับโตเกียว
‪เขาบาดเจ็บหนักไหม
‪หลังเขาโดนระเบิด
‪เขาจะพยายามขอเจรจา ‪เราจะได้เปรียบเรื่องเวลา
‪- ถ้าไม่อยากตาย เขาต้องห้ามทำร้ายโตเกียว ‪- ไม่แน่ใจนักนะ
‪ศาสตราจาย์...
‪เขาฆ่าไนโรบีแล้ว
‪คุณตอบตกลงใช่ไหม
‪เราจะเอาคืนเป็นร้อยเท่า ‪จากสิ่งที่พวกมันทำกับไนโรบี
‪ในเวลานั้นศาสตราจารย์ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป
‪เขาเป็นดั่งเครื่องจักรที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก
‪เขาจะใช้เจ็ดขั้นตอนทำลายเต็นท์นั่น
‪เขาคิดถึงแต่ขั้นตอนต่อไป
‪ขั้นแรกเริ่มจากความจริง
‪ศาสตราจารย์ ถ้าอยากบอกความจริง ‪คุณต้องคุยกับริโอก่อน
‪คุณไม่รู้อีกหลายเรื่อง
‪ศาสตราจารย์
‪ตั้งแต่ตอนนั้น
‪ทุกอย่างเป็นแผนการจู่โจมได้หมด
‪- ศาสตราจารย์ ‪- หลายชั่วโมงต่อมา
‪เขายิงขีปนาวุธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪คุณบอกว่าไม่มีทางออกไปได้ ‪แต่คุณจะให้เราออกไป
‪รักษาคำพูดด้วย
‪ผมบอกว่าตอนเราหลอมและสกัดทองคำได้
‪ผมจะพาพวกคุณออกมา
‪ผมรับปากเรื่องนั้น
‪ปาเลร์โม พาโตเกียวออกมา
‪ฉันจะไปที่โรงหลอม เดนเวอร์ ไปกับฉัน
‪ทุกคนระวังให้ดี
‪หุ่นยนต์ทิ้งระเบิดกำลังเข้าไป
‪ไปเลย
‪พร้อมทิ้งระเบิดที่ประตู
‪ไนโรบีตายแล้ว
‪ต่อไปนี้ฉันเป็นคนคุม
‪เราจะต้องขะมักเขม้นให้มาก ‪หลอมไปได้กี่ตันแล้ว
‪สี่สิบสี่ตัน
‪อะไรกัน อู้กันอยู่เหรอ
‪น้อยกว่าที่เราตั้งเอาไว้ตั้งสามตัน
‪เพิ่มอุณหภูมิเป็น 1,750 องศา ‪เราต้องเพิ่มอัตราการผลิต
‪- ไม่มีใครอยู่ข้างในเหรอ ‪- ไม่มี
‪ต้องมีนะ อย่าช้า
‪ไม่ว่ายังไงเราต้องเอาทองนี่ออกไป
‪เดนเวอร์
‪เอาทองไปอย่าให้เหลือซาก
‪ฉันอยากออกจากที่นี่จะแย่อยู่แล้ว
‪เอาละ! เร็วเข้า!
‪ศาสตราจารย์
‪อย่าเพิ่ง เรามีปัญหา ผมจะสร้างไฟร์วอลล์
‪- เดี๋ยวต่อสายให้ ‪- ได้ เร็วๆ นะ
‪ออกไป!
‪หน้าไม่อาย!
‪เริ่มลงมือปลดชนวนระเบิด หาที่กำบัง
‪หน่วยที่หนึ่งและสอง พร้อมปฏิบัติการ
‪เมื่ออุปกรณ์ขาดการเชื่อมต่อ
‪ไอ้ไฟร์วอลล์เฮงซวย
‪- ศาสตราจารย์ ‪- ว่าไง
‪ฉันไม่ควรบอกนายหรอก ‪แต่พวกเขากำลังวางแผนฆาตกรรมหมู่
‪พวกเขากำลังจู่โจมธนาคาร
‪และพยายามโน้มน้าวให้กานเดียร่วมมือ
‪เข้าใจแล้ว นายส่งข้อความให้ลิสบอนหรือเปล่า
‪ส่งแล้ว
‪อันโตญันซาส เฝ้ามูริลโยไว้นะ
‪อย่าให้ใครเข้าไป
‪ให้ตายสิ ทำไมก่อนหน้านี้คุณไม่พูดอะไรเลย
‪พูดแล้วจะได้อะไรล่ะ ความเวทนาเหรอ
‪โธ่ อลิเซีย...
‪ปารีส
‪เธอสะเทือนใจมาก
‪ตาเบิกโพลง
‪ถ้าคุณได้เห็นเธอ...
‪ขอบคุณนะ เบนิโต
‪- ทุกคนฟังนะ ‪- ฟังอยู่
‪ตำรวจร่วมมือกับกานเดียวางแผนโจมตี
‪ทำลายโทรศัพท์ในห้องลับ ตัดสายให้หมด
‪อีกเรื่องที่สำคัญมาก
‪ห้ามฆ่ากานเดีย ผมไม่ต้องการให้เขาตาย
‪มีโตเกียวอยู่ข้างในก็จะลำบากละ
‪ผมบอกว่าไม่ให้ตาย มันสำคัญต่อแผนการ
‪ค้นหาคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและตัดสายทิ้งซะ
‪เมื่อเขาติดต่อกับคนภายนอกไม่ได้ ‪ไม่มีกล้อง ก็เริ่มเปิดประตู
‪ใช้เครื่องเจีย ค้อน ส่งเสียงตึงตังให้ดังที่สุด
‪ต้องให้เขารู้เรื่องนี้ให้ได้และไม่ไปสนใจเรื่องอื่น
‪ระหว่างนั้นเราจะเจาะทะลุผนังด้านหลัง
‪และรมแก๊สนอนหลับเข้าไป
‪พอเขาหลับ ก็พังประตู
‪- เข้าใจไหม ‪- เข้าใจ
‪ปลดชนวนระเบิดแล้วครับ
‪ดี ต่อสายกานเดียให้ผม
‪โป๊ะเชะ
‪ไงจ๊ะ
‪พวกเพื่อนฉันมาแน่เลย
‪ผู้พัน!
‪ผู้พัน
‪ซวยแล้วละ ไอ้ชาติชั่ว
‪ผมจะทำแน่นอน ศาสตราจารย์ ‪ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน
‪- แน่ใจนะ ‪- วางใจได้
‪ขอบคุณนะ ริโอ ขอบคุณ
‪(ทะเลทรายแอลจีเรีย)
‪เจออะไรไหม
‪เจออะไรที่ไหนล่ะ
‪นี่ทะเลทรายนะ
‪อยู่ๆ จะโบกแท็กซี่แล้วบอกว่า ‪"ไปบ้านนักทรมานหน่อย" ไม่ได้
‪ผมส่งคนไปช่วยแล้วไง
‪ผมพูดภาษาสเปน ภาษาเยอรมัน
‪อิตาเลียน ฝรั่งเศส อังกฤษ ‪โครเอเชีย เซอร์เบีย...
‪แต่ผมพูดภาษาเบอร์เบอร์ไม่เป็น
‪ผมต้องการพิกัด
‪ขอเวลาสิบนาที
‪ชากีร์ ผมต้องการภาพถ่ายดาวเทียมพวกนั้น
‪คุณมีเวลาสิบนาที
‪ปาเลร์โม พวกตำรวจกำลังมา
‪มีการเคลื่อนกำลังปฏิบัติการรบพิเศษ
‪ซึ่งรถกันกระสุนกับรถถังกำลังเข้าไป
‪ขณะที่ตำรวจกำลังล้อมพวกเราเข้ามา
‪ศาสตราจารย์ก็ปล่อยขีปนาวุธลูกแรก
‪เปิดประตู
‪ประจำที่!
‪อะไรวะนั่น
‪ขีปนาวุธซึ่งก็คือการสดุดีเพื่อรำลึกถึงไนโรบี
‪พวกเขาเป็นคนคุ้มกันผู้ว่าการธนาคาร
‪งานศพ
‪(ไนโรบี ‪ชาตะ 1986 มรณะ 2019)
‪(สุดยอดหัวหน้า)
‪ในขณะนั้นทั้งเต็นท์หยุดนิ่ง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪อย่าให้เธอออกมา
‪ปล่อยเธอ เพื่อแสดงความเคารพ
‪การจากไปของไนโรบีทำให้บรรยากาศเงียบสงัด
‪มันได้สร้างความห่อเหี่ยวใจให้กับหลายคน ‪ที่เชื่อว่าเรื่องราวของดาลี...
‪จะจบลงอย่างสวยงาม
‪แต่มันเป็นแค่สงคราม
‪หลังจากนั้นศาสตราจารย์ก็ปล่อยขีปนาวุธลูกที่สอง
‪(ฝังทั้งเป็น)
‪เขาติดโปสเตอร์ของริโอไปทั่วมาดริด ‪และส่งเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับริโอ
‪ไปให้สื่อมวลชนทั่วทั้งประเทศและต่างประเทศ
‪ผมถูกตำรวจปานามากักตัวโดยมิชอบ ‪ในวันที่ 20 มกราคม...
‪ผู้พัน สารวัตร
‪และถูกผู้พันของซีเอ็นไอ ‪พาขึ้นเที่ยวบินลับส่งตัวไปที่อื่น
‪ลูอิส ปริเอโต
‪เราลงจอดในบริเวณมาเกร็บ
‪แล้วพวกเขาก็ทรมานผมจนถึงวันที่ 4 เมษายน
‪พวกเขาจับผมใส่ห้องขังที่เล็กมาก...
‪ขนาดที่ผมยืนได้เท่านั้น
‪พวกเขาปล่อยให้ผมฉี่และอึราดตัวเอง
‪ทิ้งให้ผมจมกองอึของตัวเอง
‪คืนหนึ่ง...
‪พวกเขาให้ผมออกจากห้องขัง
‪พาผมไปที่ทะเลทราย
‪และบังคับให้ผมขุดหลุมศพของตัวเอง
‪ผมถูกจับใส่โลงแล้วพวกเขาก็ฝังผมทั้งเป็น
‪จนผมหมดสติไปซึ่งผมคิดว่าผมตายไปแล้ว
‪คุณฝังเด็กนั่นทั้งเป็นเหรอ
‪เราฝังเขาทั้งเป็นอยู่แล้ว
‪ตอนนั้นคุณคิดบ้าอะไร
‪คุณคิดว่าเราส่งเขาไปที่แอลจีเรียทำไมล่ะ ‪ส่งไปเพื่อฟาดที่ข้อมือสองสามทีเหรอ
‪ผมให้คุณทิ้งเขาไว้ในคูน้ำ ‪ในปูนขาวหรือปูนซีเมนต์จะดีกว่า
‪แต่ฝังเขาทั้งเป็นเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ
‪คนที่เล่าเรื่องการถูกฝังทั้งเป็น ‪คือหนังสยองขวัญดีๆ นี่เอง
‪ในด้านการประชาสัมพันธ์ ‪มันก็เหมือนยิงหัวเรานั่นแหละ
‪เดอะนิวยอร์กไทมส์เผยแพร่คลิปวิดีโอนั่น
‪บางประเทศเรียกร้องให้มี ‪คณะกรรมาธิการในสตราสบูร์ก
‪แม้แต่องค์การนิรโทษกรรมสากล ‪ก็ยื่นฟ้องการดำเนินคดีอาญาโดยเอกชน
‪เราซวยฉิบหายเลย
‪ตรงนั้นมีโทรศัพท์ กล้องวงจรปิด สัญญาณไวไฟ
‪หรืออะไรก็ตามที่อาจใช้เป็นหลักฐานได้ไหม
‪มันเป็นกระต๊อบร้างน่ะ
‪ไม่มีกล้องหรืออินเทอร์เน็ต ถนนยังไม่มีเลย
‪เราถึงไปที่นั่นกัน
‪มันอยู่ในพื้นที่รกร้าง
‪ขนาดหน่วยข่าวกรองแอลจีเรียยังไม่รู้เรื่องเลย
‪อีกอย่าง บนตัวเขาไม่มีรอยขีดข่วน ‪ไม่มีรอยฟกช้ำหรือเลือดออกภายใน
‪เราระมัดระวังมาก
‪ก็ได้
‪เราจะปฏิเสธหัวชนฝาเลย
‪คำพูดเขาขัดกับคำพูดเรา
‪- คุณจะเป็นคนปฏิเสธนะ ลูอิส ‪- ผมเหรอ
‪ใช่ คุณนั่นแหละ
‪ทำให้เต็มที่ สุดความสามารถ ‪ทำการแถลงข่าวด่วน
‪เพื่อความโปร่งใสนะ ลูอิส
‪ระดับน้ำตาลของผมลดแล้ว
‪คุกกี้อยู่ไหนหมดวะ
‪ดาร์โก
‪เบนฮามิน
‪ขอบคุณที่อุตส่าห์มา
‪ถ้าอากัสตินกับมอสโกเชื่อใจคุณ...
‪ก็นับผมเป็นเพื่อนได้เลย
‪ส่วนลูกสาวผม เธอสบายดีไหม
‪มะนิลาสบายดี
‪- นี่เป็นคนงานเหมืองหมดเลยใช่ไหม ‪- ใช่
‪ไว้ใจได้ทุกคน
‪คนอัสตูเรียนน่ะ
‪เว้นแต่...
‪คนนี้
‪เป็นคนโปแลนด์
‪หัวหน้า
‪ขอบคุณ
‪ยินดีต้อนรับ ทุกคน
‪เชิญตามผมมา
‪เราจะไปไหนกัน
‪ไปเข้าห้องเรียน
‪ผมจะอธิบายสิ่งที่พวกเราจะทำ ‪ในอีก 30 ชั่วโมงข้างหน้า
‪คนที่มีสติปัญญาแบบไหนก็ตาม
‪จะมองว่าแผนการนี้บ้าบอ
‪ดังนั้นจงลืมเรื่องสติปัญญาไปซะ
‪อย่างกับซาวน่าเลย ให้ตายเถอะ
‪นายซาวน่าเหรอ
‪นายก็เป็นพวกที่ต้องห้ามใจ ‪เวลาเกิดอารมณ์ในห้องล็อกเกอร์
‪ถูกไหมล่ะ
‪เธอก็รู้ว่าเราลงเรือลำเดียวกัน
‪แค่เป็นคนละพวก
‪ฉันเอางานให้เธอทำได้นะ
‪บอกตรงๆ นะ...
‪ฉันให้แกเอาฉันจะดีกว่า
‪มีข้อห้ามไม่ให้ทหารที่เป็นศัตรูกันเอากันไหมล่ะ
‪นั่นไม่เรียกว่าทรยศ ถูกไหม
‪เขาน่าจะใส่ไว้ในอนุสัญญาเจนีวานะ
‪"หยุดยิง
‪ได้เวลาเอากันแล้ว"
‪เธอต้องการอะไร
‪ไม่ได้ต้องการอะไร
‪แกทำให้ฉันเกิดอารมณ์
‪เมื่อกี้ผมเข้าไปในนั้นแล้วคิดอะไรต่างๆ นานา
‪ผมไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองเป็นอะไร
‪หรือคุณเป็นอะไร แต่ผมรักคุณมากเหลือเกิน
‪และไม่ว่าเราอยู่ด้วยกันหรือเปล่า ‪ผมจะดูแลคุณเอง
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪หมายความว่าไง
‪ไนโรบีตายแล้ว
‪สิ่งที่เราคิดว่าจะไม่เกิดขึ้นที่นี่ก็เกิดขึ้น
‪เกิดขึ้นจริงๆ
‪ผมรู้ว่าที่อินโดนีเซียมันง่ายเพราะ...
‪คุณเป็นคนเดียวที่ไม่ใช่คนในพื้นที่
‪แต่ที่นี่ไม่เหมือนกันซึ่งผมยอมรับได้
‪และผมก็รักคุณ
‪คุณมาที่นี่ คุณเทียบผมกับคนอื่นแล้ว ‪ผมเป็นคนไม่เอาไหน
‪ก็ไม่ว่ากัน
‪ไม่มีใครเปรียบเทียบคุณ
‪จริงๆ นะ แล้วสิ่งที่คุณคิดกับริโอ ‪มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าถ้าคุณต้องการแบบนั้น
‪ถ้าคุณต้องการอยู่กับริโอ...
‪ก็เชิญเลย
‪ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องการอะไร ไม่ใช่ตอนนี้
‪เรากำลังเจอเรื่องบ้าพวกนี้ ‪จนฉันคิดหรือตัดสินใจอะไรไม่ได้เลย
‪แต่คุณกับผมเจอกันระหว่างการปล้น
‪เราก็ตัดสินใจมาตั้งหลายเรื่อง
‪ด้วยกัน
‪อาร์ตูโร คุณทำอะไรฉัน
‪คุณทำอะไรฉันตอนฉันหลับ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร
‪คุณข่มขืนฉัน
‪ผมไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไรนะ ‪แต่ตอนนี้มันผิดเวลา
‪คุณวางยาฉัน
‪คุณให้ฉันกินยากล่อมประสาทมากเกินความจำเป็น
‪จนฉันไม่รู้สึกตัว
‪แต่ก่อนหมดสติ ฉันรู้สึกว่าคุณอยู่แนบชิด ‪ลูบไล้คอกับหน้าอกของฉัน
‪ฉันถูกวางยาก็จริงแต่รู้สึกได้ว่าคุณปลดซิปและ...
‪ลูบไล้ตัวฉัน
‪คุณเปิดกางเกงในของฉัน อาร์ตูโร
‪ฉันตื่นแล้วก็เคลิ้มหลับไป...
‪แต่ยังเห็นภาพซ้ำๆ แล้วพอฉันตื่นขึ้น ‪ยกทรงของฉันก็หลุดออก
‪อามันดา
‪คุณแค่รู้สึกวิตกมาก เป็นเรื่องธรรมดา
‪ในสถานการณ์บ้าๆ บอๆ พวกนี้
‪คุณสับสนแน่นอน
‪จึงทำให้เห็นและเชื่อสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง
‪หรือไม่แน่ว่า...
‪คุณอาจฝันลามกถึงผมก็ได้
‪ไม่เป็นไร ผมเป็นสิ่งที่ ‪คุณปรารถนาก็ไม่ว่ากัน แต่...
‪จะใช้เรื่องนั้นมากล่าวหาสิ่งที่ผมไม่ได้ทำ...
‪คุณข่มขืนฉัน อาร์ตูโร
‪คุณวางยาข่มขืนฉัน
‪ฟังผมนะ
‪นังสารเลว
‪ผมไม่ได้ข่มขืนคุณ
‪ไม่ได้ลวนลามคุณ
‪คุณกำลังกล่าวหาผมในเรื่องที่ร้ายแรงมาก
‪เรื่องที่ผมรังเกียจ
‪เรื่องที่ผมไม่ชอบ
‪ผมให้การสนับสนุนสิทธิสตรี ‪อย่างเหนียวแน่นมาตลอด
‪สนับสนุนการให้เกียรติผู้หญิงมาตลอด
‪ผมไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหรอก
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
‪คุณกลัว คุณเป็นโรควิตกจริต...
‪เรื่องปกติน่ะ เข้าใจไหม
‪เหลือเชื่อเลยเนอะ
‪นั่นโบโกตา
‪ตอนนี้แกฉิบหายแล้วละ
‪สะเก็ดระเบิดฝังอยู่ที่คอนาย
‪ข่ายประสาทแขน
‪เป็นตัวควบคุมกล้ามเนื้อหลายมัดที่แขน...
‪ที่มือและไหล่
‪รู้จริงเหรอ
‪- ฉันเรียนเรื่องพวกนี้จากศาสตราจารย์ ‪- งั้นสินะ
‪หายใจขัดใช่ไหม
‪ไม่แปลก
‪กะบังลมไง
‪- แย่หน่อยนะ ‪- อยากให้ฉันปล่อยเธอไหมล่ะ
‪ถ้าแกไม่ปล่อยฉัน แกก็ตาย
‪ถ้าปล่อยฉัน...
‪ฉันจะรักษาแผลให้
‪ฉันจะปล่อยมือเธอ ‪เพื่อให้เธอเอาสะเก็ดระเบิดออกให้ฉัน
‪แต่เธอก็ยัง...
‪ถูกล่ามคอไว้
‪ฉันจะหันหลังให้เธอ
‪แต่ฉันต้องทำแบบนี้...
‪เพื่อเป่าสมองอันปราดเปรื่องของเธอให้กระจุย
‪(กระทรวงมหาดไทย ‪19,45 นาฬิกา)
‪อรุณสวัสดิ์ทุกท่าน
‪ผมชื่อลูอิส ปริเอโต
‪เป็นผู้พันจากศูนย์ข่าวกรองแห่งชาติ
‪ผมมาอยู่ต่อหน้าท่าน ‪ตามคำขอของกระทรวงมหาดไทย
‪เพื่อปฏิเสธหนักแน่นในข้อกล่าวหา
‪เรื่องการทรมานอนิบาล คอร์เตส
‪และเพื่อตอบข้อสงสัยของคุณ ‪เกี่ยวกับการจับกุมตัวเขา
‪- ด้านนี้ครับ ‪- ผู้พันคะ
‪อากาตา ฮิเมเนซ ‪หรือชื่อฉายาไนโรบี ตายได้ยังไงคะ
‪ตอนนี้เรายังรวบรวมข้อมูลกันอยู่
‪ผมบอกได้เพียงว่าเธอตายจากการปะทะ
‪กับหัวหน้าผู้รักษาความปลอดภัย ‪ของธนาคารกลางสเปนที่หลุดออกมาได้
‪คอร์เตสถูกจับที่ปานามา ‪โดยมิชอบด้วยกฎหมายใช่ไหมครับ
‪การจับกุมทำอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
‪ตามหมายจับสากลที่ออกโดยยูโรโพล
‪- ขอโทษนะคะ ‪- ท่านครับ
‪คอร์เตสอ้างว่าเขาถูกขัง ‪อยู่ในห้องขังกว้าง 45 เซนติเมตร
‪เป็นเรื่องจริงไหมคะ
‪ไม่มีประเทศประชาธิปไตยใด ‪ในโลกนี้ที่เคารพกฎหมาย
‪จะทำการเยี่ยงนั้น
‪เขาอ้างว่าถูกฝังทั้งเป็น
‪คุณปฏิเสธเรื่องนั้นด้วยหรือเปล่า
‪เรื่องที่เขาถูกทิ้งให้ขับถ่ายรดตัวเอง
‪เรื่องที่เขาต้องกินกาแฟ 40 แก้วและอาบน้ำเย็น
‪ผมมองว่าคำกล่าวนั้นไร้สาระและวิตถาร
‪ปริเอโตทำอย่างที่ศาสตราจารย์คาดเอาไว้
‪โกหกครั้งแล้วครั้งเล่า
‪เขาทำได้ดีกว่าที่ศาสตราจารย์คิดเอาไว้เสียอีก
‪ใช้ถ้อยคำแดกดันและอวดดี
‪พวกตำรวจจะมั่นใจ
‪พวกเขาจะมั่นใจมากเพราะคิดว่า
‪คำพูดของพวกเขาขัดกับคำพูดเรา
‪ซึ่งนั่นจะทำให้พวกเขา ‪จมอยู่ในบ่อทรายดูดของตัวเอง
‪เพราะสิ่งที่ซีเอ็นไอคาดไม่ถึงเลย...
‪คือพวกเราสติปัญญาดีกว่า
‪แต่เราจะทำให้ดู
‪เราจะทำให้ดู...
‪เพราะเราจะไปที่นั่น
‪นี่เป็นทฤษฎีสมคบคิดเดิมๆ เช่นเคย
‪ที่ว่าตำรวจใช้การทรมาน
‪เราจะไม่ยอมรับคำกล่าวประเภทนี้
‪พูดออกมา
‪เราทรมานอนิบาล คอร์เตสประมาณสองเดือน
‪เราถูกจ้างให้ทำด้วยเงินสองแสนยูโร
‪โดยผู้พันปริเอโตจากศูนย์ข่าวกรองสเปน
‪และนั่นคือขีปนาวุธลูกที่สามของเขา
‪ผู้พันปริเอโต
‪ขอโทษนะครับ ผู้พัน
‪เราได้รับพยานหลักฐานซึ่งขัดแย้งกับสิ่งที่คุณบอก
‪คุณรู้จักคนตุรกีชื่อโอสมันไหม
‪ไม่นะ ผมไม่รู้จักเขา
‪อีเมลที่ส่งหาโอสมันมาจากบัญชีของคุณ
‪ซึ่งคุณสั่งการไว้ ฉันขอยกคำพูดมานะ
‪"ใช้วิธีการอะไรก็ได้เพื่อให้ได้ข้อมูลมา"
‪คุณไม่ใช่ผู้ส่งเหรอ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪ภาพพวกนี้อาจทำให้คุณนึกออก
‪นี่คือหลุมศพที่ฝังอนิบาล คอร์เตสทั้งเป็น
‪คุณจะเห็นโลงไม้นั่น
‪เราจับเขาใส่ไว้ข้างในสักสองสามชั่วโมง
‪เขาขุดหลุมเอง
‪คุณจะปฏิเสธหลักฐานด้วยหรือเปล่า
‪คุณยังจะอ้างว่าหลุมศพ ‪ที่อยู่ในสถานที่ชื่อทิมิโมน ในแอลจีเรียนี้
‪ซึ่งคุณพูดถึงในอีเมลหลายฉบับ ‪เป็นการจัดฉากงั้นเหรอครับ
‪เป็นอย่างนั้นแน่นอน
‪ผู้พันครับ
‪ท่านผู้พัน ทางนี้ค่ะ
‪ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
‪ตามาโยจะเหมือนคนที่เล่นเทนนิส ‪อยู่คนเดียวกลางสนาม
‪พยายามจะตีลูกเทนนิสทุกลูก ‪ที่เครื่องยิงออกมาไม่หยุด
‪พวกเขาจับผมใส่โลง
‪จ้างให้ทำด้วยเงินสองแสนยูโร
‪เขาจะทุ่มเทอย่างหนัก ‪เพื่อหยุดลูกเทนนิสที่เราตีไปหา
‪จนไม่มีเวลาหรือไม่มีกำลัง ‪คิดเรื่องการปล้นแม้แต่วินาทีเดียว
‪เพราะโลกของเขาจะพังพินาศลง
‪ผู้พัน เราพร้อมจะกลับไปจู่โจมแล้วครับ
‪- เราจะไม่กลับไปทำอะไรทั้งสิ้น ‪- ผู้พัน
‪ไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นหรือไง ‪พวกมันต้องการทำลายเราทุกคน
‪ตอนนี้เราต้องบุกเข้าไปฆ่าตัวประกัน ‪ตายสักหนึ่งคนจะได้ปิดฉากอย่างสวยงาม
‪- ผู้พัน พวกมันอ่อนกำลังนะ ‪- ไม่ เลิกพูดไปได้เลย
‪ต้องให้ผมเตือนความจำไหม ‪ว่าคุณพยายามจะเข้าไปสี่หนแล้ว
‪ข้างในมีอะไรเหรอ ‪เขาเลี้ยงเหล้าไม่อั้นหรือยังไง
‪เมื่อเกิดไฟลุกท่วม
‪เราคิดได้อย่างเดียวเท่านั้น
‪- ดับไฟ ‪- ดับไฟ
‪ดับไฟ
‪ไม่ใช่เพื่อความน่าเชื่อถือของสเปน ‪หรือความเป็นเอกภาพของซีเอ็นไอ
‪แต่เพื่ออิสรภาพของเราเอง
‪ฟังนะ ทุกคน
‪ผมต้องการให้เจ้าหน้าที่ ‪ที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปข้างนอก
‪ไปพักสูดอากาศ ดื่มกาแฟ ‪แล้วกลับมาทำงานในอีกห้านาที
‪โธ่ อลิเซีย...
‪เราพยายามออกไปปฏิเสธแล้ว
‪แต่ไอ้ศาสตราจารย์สารเลวนั่น ‪รอถือหลักฐานอยู่ในมือ
‪ตอนนี้ทางออกเดียวคือยอมรับผิด
‪แล้วใครจะเป็นคนทำแบบนั้น
‪สำหรับซีเอ็นไอ ให้ปริเอโตทำ
‪สำหรับตำรวจ คุณทำ
‪เราต้องการให้คุณสร้างเกราะป้องกัน ‪เพื่อให้สถาบันขาวสะอาด
‪ฉันต้องพูดว่ายังไง
‪พูดว่าฉันทำทุกอย่างโดยไม่ได้บอกใครเหรอ
‪พูดว่าฉันทำ...
‪เพราะอยากโตในอาชีพการงานเหรอ
‪เพื่อดูว่าพวกเขาจะให้ ‪เหรียญความดีความชอบกับฉันไหมน่ะเหรอ
‪พวกมันมีอีเมลของปริเอโต ‪ซึ่งผมมั่นใจว่ามีของคุณด้วย
‪คุณต้องลาออก ไม่ต้องเจรจา...
‪และยอมรับผิดที่ทำการผิดกฎหมาย
‪ถ้าฉันยอมรับผิด
‪ทำไมไม่เพิ่มเรื่องที่ฉันฆ่ามาโนเลเต
‪การสังหารเคนเนดี้ การรัฐประหารในปี 81...
‪ยิงสันตะปาปา...
‪ฉันรับผิดทุกเรื่องใช่ไหมล่ะ
‪ยังไงคุณก็จะต้องรับผิด
‪แต่ถ้าคุณช่วยเรา เราจะไม่ทอดทิ้งคุณ
‪ผมจะให้ซีเอ็นไอทำลายหลักฐาน
‪อัยการรัฐกับการดำเนินคดีจะเอื้อเรา
‪คุณจะได้ผู้พิพากษาที่เป็นมิตร
‪คนที่เราควบคุมได้
‪คุณจะถูกพักงานโดยไม่ได้รับเงินเดือน
‪แต่ไม่ต้องกังวลไป
‪คุณจะได้รับเงินทุนสำรอง
‪ผมรับปากว่าคุณจะไม่ก้าวขาเข้าคุกแน่
‪ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอก
‪ก็ได้
‪ดูเหมือนฉันไม่มีทางเลือกเท่าไหร่
‪ใช่ไหมล่ะ
‪อลิเซีย...
‪เข้มแข็งไว้นะ
‪เราอยู่ข้างคุณ
‪ซิเอร์รา...
‪กับผู้พันปริเอโต
‪พวกเขาจะร่วงเป็นคนแรก
‪เพราะอะไร
‪เพราะนั่นเป็นวิธีที่เราจะหยุดเต็นท์นั่น
‪และเมื่อทำแบบนั้น ‪เราก็จะปกป้องคนของเราในธนาคารได้
‪ตามาโยจะรักษาการควบคุมได้อย่างยากลำบาก
‪เมื่อทุกคนในธนาคารได้รับการคุ้มครอง ‪เราต้องทำยังไงต่อ เบนฮามิน
‪อะไรนะ คือว่า...
‪คุณบอกมาสิ
‪ช่วยสมาชิกในแก๊งอีกคน
‪เราจะไปช่วยคน
‪ที่คณะตำรวจ 26 นายเฝ้าอยู่
‪เป็นไปไม่ได้หรอก ศาสตราจารย์
‪มันเกือบจะเป็นไปไม่ได้
‪แต่ก็มีความเป็นไปได้
‪ถ้าเรารู้ข้อมูลพวกนี้
‪พวกเขาจะพาเธอไปที่ไหน
‪เมื่อไหร่
‪และเราจะรู้ข้อมูลนั้นได้
‪เพราะผมจะทำให้พวกเขาส่งตัวเธอไปที่อื่น
‪ทีนี้ก็เหลืออีกหนึ่งที่คอของนาย
‪สภาพมันเป็นไง
‪ไม่ดีเท่าไหร่
‪ถ้าฉันทำพลาด นายอาจเป็นอัมพาตได้
‪ดึงออกมาเลย ดึงแบบไม่ต้องลังเล
‪ก้มหัวลงอีกนิด
‪กล้อง
‪เวรแล้วไง กานเดียตายแล้ว
‪โบโกตา! โตเกียวฆ่ากานเดียแล้ว! ‪พังประตูเลย
‪ปัดโธ่เว้ย!
‪แล้วขีปนาวุธลูกที่สี่ก็มาถึง
‪ดูที่จอสิ นั่นศาสตราจารย์ใช่ไหม
‪ใช่ศาสตราจารย์หรือเปล่า
‪ลิสบอน เพื่อนร่วมงานของเราถูกกักตัวโดยมิชอบ
‪เธอถูกลักพาตัวไปไว้ที่ศูนย์บัญชาการหน้าธนาคาร
‪โดยไม่แจ้งให้ผู้พิพากษารับทราบ
‪ไม่มีสิทธิ์แก้ต่างใดๆ
‪อะไรวะ
‪และหลังจากที่ตำรวจสร้างเรื่องการสังหารเธอ
‪นี่คือหลักฐาน
‪การบันทึกเสียงในช่วงเวลานั้น
‪ซัวเรส วางปืนลง
‪ศาสตราจารย์อยู่ที่ไหน
‪บอกพวกเขาว่าผมจะยอมจำนน ‪ยื้อเวลาไว้จนกว่าผมจะไปถึง
‪ราเกล บอกเขาสิ
‪- ศาสตราจารย์อยู่ที่ไหน ‪- ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪บอกเขาสิว่าผมกำลังไป ราเกล
‪ศาสตราจารย์อยู่ที่ไหน!
‪ฉันไม่รู้
‪พาพวกเขาออกไป
‪ออกไปจากที่นั่น
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪ตอบผิดแล้ว
‪ผมกำลังไป ออกจากที่นั่นซะ
‪ออกไปจากที่นั่น
‪นั่นเป็นการป้องกันตัว
‪เข้าใจไหม โซลานา
‪เธอยิงก่อน
‪เอาปืนไปเช็ดลายนิ้วมือออก ‪แล้วเอาไปใส่ในมือเธอ
‪ผมวิงวอนให้ทางการสืบสวน
‪และยืนยันความถูกต้องของข้อเท็จจริงเหล่านี้ด้วย
‪ถูกล่ามเหมือนหมาแล้วยังฆ่ามันได้อีกนะ
‪เก่งฉิบหายเลย ดูซิว่าชีพจรเขายังเต้นอยู่ไหม
‪ชีพจรฉันยังเต้นอยู่
‪อ้อ ขอโทษที พวกนายสนใจกานเดียมากกว่านี่นา
‪เขาอยู่ตรงนั้นน่ะ ไม่สบายนิดหน่อย
‪- ยังไม่ตาย ‪- ดี
‪ตกลงจะแก้มัดฉันหรือเปล่า
‪เป็นไงบ้าง
‪ไนโรบีเป็นไงบ้าง
‪ขีปนาวุธลูกสุดท้ายของศาสตราจารย์ ‪มาถึงเต็นท์ในรถของเจ้าหน้าที่
‪พร้อมกับตราและคำสั่งศาล
‪กรุณาฟังทางนี้
‪วางมือจากสิ่งที่คุณทำอยู่
‪- ผมคือผู้พันตามาโย เป็นคนดูแลที่นี่ ‪- ผมไม่สน
‪หน่วยจเรตำรวจ
‪เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
‪ราเกล มูริลโยถูกคุมตัวอยู่ที่ไหน
‪ราเกล มูริลโย
‪คุณถูกจับในข้อหาการเป็นสมาชิกของกลุ่มติดอาวุธ
‪ลักพาตัว ทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‪และสถาบันของชาติ
‪คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
‪คุณมีสิทธิ์ที่จะใช้ทนายความของคุณเอง
‪คุณมีสิทธิ์ในการรักษาพยาบาล
‪คุณมีสิทธิ์ใช้โทรศัพท์
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย