NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Jak sytuacja na dachu? - Wszystko jest w porządku.
MADRYT, 9,40
Suárez.
Martínez!
Pułkowniku, to Gandía.
Gandía, słucham.
Pułkowniku,
wyeliminowałem Nairobi i Tokio.
Zaczynam kolejny atak.
- Użyję radia. Oto częstotliwość. - Radio!
Bądźcie w gotowości.
Alfa i Beta, bądźcie gotowi.
Wszyscy gotowi.
Szybko.
Wszyscy gotowi.
Pułkowniku, strzelają do nas!
Gandía, odpowiedz.
Gandía, słyszysz?
Tu Gandía.
Zbliżają się do mnie. Jestem w ogniu krzyżowym.
Gdzie jesteś? Możemy dać ci osłonę?
Nie, pułkowniku. Idę na dach.
Proszę o ewakuację!
Suarez, wyślij helikopter.
- No już! - Delta 1, startujcie.
Akcja ratunkowa w Banku Hiszpanii!
Startujemy.
Wzniecili ogień. Nic nie widzę!
Pułkowniku.
Dym! Na dachu jest dym.
Czekaj. Helikopter jest w drodze.
Idź na dach. Osłonimy cię.
Wchodzę. Mam czarny strój i kominiarkę. Wstrzymać ogień.
Nasz człowiek jest w czerni. Osłońcie go. Możliwa wymiana ognia.
Szybko!
Idziemy!
Już!
Są na dachu. Otworzyli ogień.
Osłaniajcie go!
Nic nie widać. Za dużo dymu.
- Gdzie helikopter? - Delta, pozycja.
Dwie minuty i 50 sekund.
Delta, rozpocznij manewr.
Protokół ratunkowy.
Chcę szybkiej, czystej ewakuacji.
- Helikopter na pozycji. - Zejdź tam, do cholery!
Kontynuujcie.
Widzę cel.
Mam jednego z nich na linii ognia. Proszę o zezwolenie na strzał.
45 GODZIN WCZEŚNIEJ
Mówiłem, że cię zabiję.
Nie!
Dziesięć, dziewięć,
osiem, siedem,
sześć, pięć,
cztery, trzy,
dwa, jeden...
zero!
Co się stało?
Nairobi rzuciła we mnie granatem.
Nic jej nie jest?
Nic jej nie jest?!
Nie wiem,
ale ta suka na pewno może chodzić.
Dochodzi do siebie?
Chyba tak.
Byłaś wspaniałym chirurgiem.
Wiesz, że krwawisz jak świnia?
Musisz zmieniać garnitur przy ludziach?
To nie garnitur, tylko strój bankiera.
Lichego dyrektora, który sprawdza notowania przy kolacji.
Dzięki niemu rozmawiałeś z prezesem Banku Hiszpanii.
Nie wystarczy na prosty koktajl?
Trzeba było zaparkować.
Martín mniej narzeka.
Oczywiście.
Co tym razem?
- Wszędzie za tobą chodzi. - I co?
Zakochał się w tobie.
Zakochał.
Wypisuje moje imię w zeszycie?
- Przyznał się po pijaku? - Widzę, jak na ciebie patrzy.
Jak bawią go twoje szalone pomysły.
Jak zgadza się na twój plan.
Nie może wyrazić krytycznej opinii.
Kocha cię, przez co nie jest obiektywny.
Jest obiektywny. To inżynier. Nie wtrąca się.
Robi skomplikowane równania i obliczenia, a w obliczeniach nie ma uczuć.
Ten plan to katastrofa.
Plan jest wspaniały.
Ma wspaniałe elementy,
ale nie sprawdza się.
Nie działa.
- Po co dzwoniłeś? - Chcę się nim z tobą podzielić.
To największa robota w moim życiu. Potrzebuję brata.
Chcesz, żebym był mózgiem, którego on nie ma.
Wiecie, jak wydobyć złoto, ale nie jak się wydostać.
Nie macie pojęcia, jak przeżyjecie resztę życia,
ukrywając się z 90 tonami złota.
Nawet najmniejszy analityczny mózg by to rozpracował.
Ale nie wy.
Bo ty jesteś zakochany w planie,
a on tylko w tobie.
Kierujemy się pasją, ciebie oślepia nienawiść.
Do romantyzmu.
Może dlatego, że charakteryzuje go skłonność do samobójstw.
Ten plan to samobójstwo.
Wciąż widzisz w nim błędy?
Poradzi sobie. Pod wpływem stresu robi się markotny.
Cóż.
Idę do łazienki.
Idziesz ze mną, Sergio?
Czy miałeś kiedyś przywilej uprawiania seksu oralnego
z doświadczonym mężczyzną?
Żartowałem.
Paraliż, dezorientacja, puste spojrzenie…
a przede wszystkim uczucie przebywania poza rzeczywistością.
To konsekwencje szoku emocjonalnego.
Ale możesz iść też w drugą stronę.
Nieokiełznany gniew,
który pragnie
tylko zemsty.
Otwarte.
Czysto.
Krew.
Kurwa.
Czysto.
Znaleźliśmy schron.
Gandía jest zamknięty w środku. Jest ranny i ma Tokio.
Jest ciężko ranny?
Granat wybuchł mu na plecach.
Będzie negocjować, ale ma mało czasu.
- Jeśli chce żyć, nie skrzywdzi Tokio. - No nie wiem.
Profesorze…
on zabił Nairobi.
Zgadzasz się?
Oddamy im sto razy bardziej za to, co zrobili Nairobi.
W tamtej chwili Profesor nie czuł już bólu.
Był oderwany od emocji i działał jak maszyna.
Zniszczymy ten namiot w siedmiu krokach.
Myślał tylko o kolejnym ruchu.
Pierwszy zaczyna się od prawdy.
Jeśli chcesz powiedzieć prawdę, najpierw pogadaj z Rio.
Nie wiesz o wszystkim.
Profesorze.
Od tamtego momentu
wszystko stało się planem ataku.
W ciągu kolejnych godzin wystrzeliwał pocisk za pociskiem.
To miało być niemożliwe, ale wyciągniesz nas.
Dotrzymaj słowa.
Mówiłem, że wyciągnę was, gdy roztopimy i wydobędziemy złoto.
I tego się trzymam.
Palermo, ratuj Tokio.
Idę do odlewni. Denver, chodź ze mną.
Uwaga, wszyscy w pogotowiu.
Zbliża się robot saperski.
Szybko. Idziemy.
Rozbrajamy bomby przy wejściu.
Nairobi nie żyje.
Od teraz ja tu dowodzę.
Będziemy bardzo wydajni. Ile ton przetopiliśmy?
- Czterdzieści cztery. - To przerwa w szkole?
Mają być trzy więcej.
Podnieść temperaturę do 1750ºC Musimy zwiększyć tempo produkcji.
- Ktoś tam jest? - Nie.
A powinien być. Chodźmy.
Musimy wydobyć to złoto.
Denver.
Wydobądź każdy gram złota.
Chcę się stąd wydostać.
Teraz! Szybko! Dalej!
Profesorze.
Nie, mamy problem. Stworzę zaporę.
- Już łączę. - Pospiesz się.
Wynocha!
Wstydźcie się!
Zaczynam rozbrajać pierwszy ładunek. Uważajcie.
Oddziały 1 i 2 gotowe do akcji po odłączaniu urządzeń.
Pieprzona zapora.
- Profesorze. - Tak?
Nie powinienem ci mówić, ale planują masakrę.
Mają wtargnąć do banku.
Próbują skontaktować się z Gandíą.
Rozumiem. Przekazałeś Lizbonie wiadomość?
Tak.
Antoñanzas, pilnuj Murillo.
Nikogo nie wpuszczaj.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Co bym zyskała? Trochę litości?
Alicjo...
Paryż.
Bardzo się przejęła.
Cała się rozpromieniła.
Gdybyś ją widział…
Dzięki, Benito.
- Słuchajcie. - Tak?
Policja planuje atak z Gandíą.
Wyłącz telefon w schronie. Odetnij łącza.
To bardzo ważne:
nie zabijajcie Gandíi.
Przy Tokio będzie z tym ciężko.
Ma żyć. To kluczowe dla planu.
Szukajcie fal elektromagnetycznych i odetnijcie kable.
Gdy odetniecie łącza i kamery, zacznijcie otwierać drzwi.
Użyjcie szlifierek, młotków. Najgłośniej, jak się da.
Ma wiedzieć, że to wy.
Tymczasem my wywiercimy małą dziurę w tylnej ścianie
i wpuścimy gaz usypiający.
Gdy zaśnie, wybijcie drzwi.
- Zrozumiałeś? - Tak.
Bomby rozbrojone.
Dobrze. Daj mi Gandíę.
Bingo.
Hej.
To moi przyjaciele.
Pułkowniku!
Teraz naprawdę masz przejebane, draniu.
Zrobię to, nawet jeśli będzie trudno.
- Na pewno? - Możesz na mnie liczyć.
Dzięki, Rio. Dziękuję!
PUSTYNIA W ALGIERII
Znalazłeś coś?
Gdzie?
To pustynia.
Nie można tu zamówić taksówki i pojechać do domu oprawcy.
Masz wsparcie na miejscu.
Mówię po hiszpańsku, niemiecku,
włosku, francusku, angielsku, chorwacku, serbsku.
Ale nie w językach berberyjskich. Potrzebuję współrzędnych.
Daj mi dziesięć minut.
Shakir, potrzebuję zdjęć satelitarnych.
Masz dziesięć minut.
Nadchodzi policja.
...podjęto specjalne działania,
a samochody opancerzone i wozy szturmowe są w ruchu.
Gdy policja miała nas już otoczyć,
Profesor wystrzelił pierwszy pocisk.
Otwórzcie drzwi.
Utrzymać szyk!
Co to, do cholery, jest?
Pocisk honorowy ku pamięci Nairobi.
To ochroniarze prezesa.
Pogrzeb.
CHOLERNA SZEFOWA
Wszyscy w namiocie znieruchomieli.
Co się dzieje?
Weź ją do środka!
Pozwól jej. Z szacunku.
Odejście Nairobi wypełniło powietrze ciężką ciszą.
Rozczarowało to tych, którzy wierzyli, że historia Dalí…
zakończy się szczęśliwie.
Ale to była tylko wojna.
I wtedy Profesor wystrzelił drugi pocisk.
POCHOWANY ŻYWCEM
Obkleił Madryt plakatami Rio i wysłał jego wersję wydarzeń
do krajowych i zagranicznych gazet.
Zostałem bezprawnie aresztowany przez panamską policję…
Pułkowniku, Inspektorze.
...i sekretnie przeniesiony z pułkownikiem wywiadu.
Luisem Prieto.
Wylądowaliśmy gdzieś w Maghrebie,
gdzie byłem torturowany do 4 kwietnia.
Moja cela była tak mała,
że mogłem tam tylko stać.
Musiałem srać i sikać pod siebie.
Zostawili mnie tam, żyłem we własnym gównie.
Jednej nocy...
zabrali mnie z celi,
wywieźli na pustynię...
i zmusili, bym wykopał własny grób.
Włożyli mnie do pudła i zakopali żywcem,
aż straciłem przytomność, myśląc, że umarłem.
Pogrzebałeś go żywcem?
Oczywiście, że tak.
Co to za pomysł, do cholery?
A po co wysłaliśmy go do Algierii? Żeby mu dać po łapach?
Wolałabym, żebyś zostawił go w rowie, w wapnie, w cemencie...
Ale zakopanego żywcem?
Facet opisujący, jak został pochowany żywcem, to horror.
To PR-owe samobójstwo.
New York Times to opublikował.
Niektórzy chcą procesu w Strasburgu.
Nawet Amnesty International wnosi pozew.
Mamy przejebane.
Czy tam były telefony, kamery, Wi-Fi,
czy cokolwiek, co mogliby wykorzystać?
To była opuszczona nora.
Nie było kamer, internetu, ani nawet drogi. Dlatego tam pojechaliśmy.
To odludzie. Nawet tajne służby nie wiedzą o tym miejscu.
Poza tym on nie ma żadnych ran. Żadnych siniaków czy krwawienia.
Byliśmy ostrożni.
Dobrze.
Wszystkiemu zaprzeczymy.
Jego słowo przeciwko naszemu.
- Ty to zrobisz, Luis. - Ja?
Tak, ty.
Daj z siebie wszystko. Na całego. Konferencja prasowa i pilne ogłoszenie.
Przejrzystość, Luis.
Spadł mi poziom cukru.
Gdzie te cholerne ciastka?
Darko.
Benjamín.
Dzięki za przyjście.
Skoro Agustín, Moskwa, ci zaufał, to jestem twoim przyjacielem.
Co z moją córką?
Manili nic nie jest.
- To wszystko górnicy? - Tak.
Są godni zaufania.
Asturianie.
Za wyjątkiem...
tego gościa.
To Polak.
Kapitanie.
Dziękuję!
Witajcie.
Chodźcie za mną.
Dokąd idziemy?
Na zajęcia.
Wyjaśnię wam plan na kolejne 30 godzin.
Każdy, kto ma rozum, uznałby ten plan
za szaleństwo.
Więc zapomnijcie o rozsądku.
- Cholerna sauna. - Chodzisz na saunę?
Jesteś stłumionym facetem, którzy robi się napalony w szatni.
Prawda?
Wiesz, że jesteśmy tacy sami?
Tylko po przeciwnych stronach.
Mogę ci zaproponować pracę.
Szczerze...
wolałabym, żebyś mnie przeleciał.
Czy żołnierzom z przeciwnych obozów nie wolno ze sobą spać?
To nie zdrada, prawda?
To powinno być w Konwencji Genewskiej.
„Wstrzymać ogień!
Czas się pieprzyć!”
Czego ty chcesz?
Niczego.
Podniecasz mnie.
Miałem czas wszystko przemyśleć.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Ani z tobą, ale bardzo cię kocham.
I czy będziemy razem, czy nie, zaopiekuję się tobą.
Jak to? Co masz na myśli?
Nairobi nie żyje.
Nie sądziliśmy, że to może się zdarzyć. Ale się zdarzyło.
Wiem, że w Indonezji było łatwo,
byłaś z jedynym facetem, który nie był miejscowym.
Ale tu jest inaczej i ja to zniosę.
Kocham cię.
Przyszłaś tu, porównałaś nas i ja przegrałem.
Nie szkodzi.
Nikt cię nie porównuje.
A jeśli chodzi o Rio, to nie jest tak, jak myślisz.
Chcę, żebyś wiedziała,
że jeśli chcesz być z Rio...
to bądź.
Nie chcę tego.
Nie wiem, czego chcę. Nie teraz.
Jesteśmy w środku tego szaleństwa, nie mogę nawet myśleć czy decydować.
Ale my spotkaliśmy się podczas skoku.
Podjęliśmy mnóstwo decyzji.
Razem.
Arturo, co mi zrobiłeś?
Co mi zrobiłeś, gdy spałam?
Nie wiem, o czym mówisz.
Wykorzystałeś mnie.
Nie wiem, o czym mówisz, ale nie czas na to.
Odurzyłeś mnie.
Wzięłam za dużo środków uspakajających
i straciłam przytomność.
Ale zdążyłam poczuć, jak dotykasz mojej szyi i piersi.
Byłam odurzona, ale poczułam, jak rozpinasz mi zamek
i dalej mnie dotykasz.
Ściągnąłeś mi majtki, Arturo.
Obudziłam się, znowu odpłynęłam…
Ale wciąż to widzę. Miałam rozpięty stanik.
Amanda.
Jesteś znerwicowana.To normalne.
Przy takim cyrku?
Musisz być zdezorientowana,
widzisz i wierzysz w rzeczy, które się nie zdarzyły.
A może...
miałaś erotyczny sen o mnie?
Jeśli mnie pożądasz, to w porządku,
ale żeby oskarżać mnie o coś, czego nie...
Zgwałciłeś mnie, Arturo.
Odurzyłeś mnie i zgwałciłeś.
Posłuchaj.
Ty smarkulo.
Nie zgwałciłem cię.
Nie wykorzystałem cię.
Oskarżasz mnie o coś bardzo poważnego.
Coś, czego sam nienawidzę.
Coś, czym gardzę.
Zawsze broniłem praw kobiet.
Walczyłem o szacunek dla kobiet.
Nie pozwolę na to.
Nic się nie stało.
Bałaś się, miałaś atak paniki…
To normalne.
Dacie wiarę?
To Bogota.
Teraz masz przejebane.
To odłamek w twojej szyi.
Splot ramienny.
Kontroluje mięśnie ramienia,
dłoni i karku.
Skąd to wiesz?
- Uczę się tego od Profesora. - Tak?
Ciężko ci oddychać?
To normalne.
To twoja przepona.
- A to pech. - Chcesz, żebym cię uwolnił?
Jeśli mnie nie uwolnisz, zginiesz. A jeśli mnie uwolnisz...
opatrzę twoje rany.
Rozwiążę ci ręce, żebyś mogła usunąć odłamek.
Ale nadal będziesz...
przywiązana za szyję.
Będę odwrócony plecami,
ale wystarczy, że zrobię to,
aby rozwalić ci ten sprytny łeb.
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH 19,45
Dzień dobry.
Nazywam się Luis Prieto.
Jestem pułkownikiem Narodowego Centrum Wywiadu.
Jestem tu na prośbę ministra spraw wewnętrznych,
aby zaprzeczyć oskarżeniom
o rzekome torturowanie Aníbala Cortésa
i aby rozwiać wszelkie wątpliwości co do jego aresztowania.
- Tak, proszę. - Pułkowniku.
Jak zginęła Agata Jiménez, Nairobi?
Wciąż zbieramy na ten temat informacje.
Mogę tylko powiedzieć, że zginęła w potyczce
z szefem ochrony Banku Hiszpanii, który zdołał uciec.
Czy Cortés został aresztowany nielegalnie?
Aresztowanie odbyło się zgodnie
z międzynarodowym nakazem aresztowania wydanym przez Europol.
- Mogę? - Proszę.
Cortes twierdzi, że przebywał w celi o szerokości 45 centymetrów.
Czy to prawda?
Żaden demokratyczny kraj na świecie nie pozwoliłby na to.
Twierdzi, że został pochowany żywcem.
Temu też zaprzeczycie? Że musiał się wypróżniać pod siebie?
Że podano mu 40 kaw i oblewano zimną wodą?
Uważam te oświadczenia za idiotyczne i groteskowe.
Prieto zrobił to, czego spodziewał się Profesor: kłamał bez końca.
Zrobił to lepiej, niż Profesor sobie wyobrażał.
Z sarkazmem i arogancją.
Będą pewni siebie.
Będą bardzo pewni siebie, bo myślą, że ich słowo jest przeciwko naszemu.
Dzięki temu utoną we własnych brudach.
Bo nie wyobrażają sobie,
że nasz wywiad może być lepszy.
Ale pokażemy im.
Pokażemy im,
bo tam będziemy.
To znów ta sama, stara teoria spiskowa:
policja stosuje tortury.
Nie będziemy tego akceptować.
Mów.
Torturowaliśmy Aníbala Cortésa przez około dwa miesiące.
Pułkownik Prieto z hiszpańskiego wywiadu
zapłacił nam za to 200 tysięcy euro.
To był jego trzeci pocisk.
Pułkowniku.
Przepraszam.
Otrzymaliśmy dowody, które zaprzeczają pańskim słowom.
Zna pan obywatela Turcji o imieniu Osman?
Nie, nie wiem, kto to.
Ten e-mail został wysłany z pańskiego konta do Osmana.
Rozkazuje pan w nim, by:
„Użyć wszelkich środków, aby zdobyć informacje”.
- Nie wysłał go pan? - Nie wiem, o czym mowa.
Może to odświeży panu pamięć.
To grób, w którym zakopaliśmy Aníbala Cortésa.
Widać tu drewniane pudło.
Trzymaliśmy go tam dwie godziny.
Sam wykopał dół.
Temu też pan zaprzecza?
Nadal twierdzi pan, że grób w Timimoun w Algierii,
o którym mówi pan w kilku e-mailach, to czyiś spisek?
Oczywiście, że tak.
Pułkowniku.
Tutaj, proszę.
Nic więcej nie powiem.
Tamayo będzie jak samotny tenisista na środku kortu,
będzie próbował odbić wszystkie piłeczki, które wyrzuca do niego maszyna.
- Włożyli mnie do pudła. - Zapłacił nam za to 200 tysięcy euro.
Będzie tak skupiony na powstrzymywaniu kul,
że nie będzie miał czasu ani energii, by pomyśleć o napadzie.
Bo cały jego świat będzie się rozpadać.
Jesteśmy gotowi do wznowienia ataku.
- Nie wznawiamy. - Pułkowniku!
Nie widzisz, co się dzieje? Chcą nas wszystkich pogrążyć.
Teraz wystarczy zabić zakładnika i będziemy skończeni.
- Pułkowniku, są osłabieni. - Nie, to wykluczone.
Mam ci przypomnieć, że próbowałeś wejść tam cztery razy?
Co tam takiego jest? Dają darmowe piwo?
Gdy pożar jest tak wielki,
można myśleć tylko o jednym.
O ugaszeniu ognia.
O ugaszeniu go.
Nie dla wiarygodności Hiszpanii, nie dla wywiadu.
Ale dla własnej wolności.
Słuchajcie.
Niech każdy, kto nie jest tu niezbędny, wyjdzie.
Odpocznijcie, idźcie na kawę i wróćcie za pięć minut.
Alicjo...
Próbowaliśmy zaprzeczać.
Ale ten skurwiel, Profesor, czekał na nas z dowodami.
Teraz jedynym wyjściem jest przyznanie się.
Kto to zrobi?
Prieto z wywiadu.
A z policji ty.
Musicie stworzyć zaporę, aby instytucje wyszły z tego czyste.
Co mam powiedzieć?
Że zrobiłam to nikomu nie mówiąc?
Że zrobiłam to... przez ambicję?
Żeby sprawdzić, czy dadzą mi medal za zasługi?
Mają e-maile Prieto i na pewno mają twoje.
Musisz zrezygnować, zakończyć negocjacje
i wziąć na siebie winę za nielegalne działania.
Skoro mam wziąć winę,
to może dodamy Manolete,
Kennedy’ego, próbę zamachu stanu w 1981 roku,
zamach na papieża...
Obwiniają mnie za wszystko, tak?
I tak ci się dostanie,
ale jeśli nam pomożesz, nie zostawimy cię.
Wywiad zdyskredytuje dowody.
Prokuratura jest po naszej stronie.
Dostaniesz znajomego sędziego.
Kogoś, kogo trzymamy za jaja.
Zostaniesz zawieszona.
Ale nie martw się, dostaniesz pieniądze z funduszu rezerwowego.
Obiecuję, że nie pójdziesz do więzienia.
Nie obchodzi mnie to.
No cóż.
Chyba nie mam wyboru.
Prawda?
Alicjo,
bądź silna.
Jesteśmy z tobą.
Sierra
i pułkownik Prieto.
Oni odpadną jako pierwsi.
Dlaczego?
Bo w ten sposób sparaliżujemy namiot
i ochronimy ludzi w banku.
Tamayo będzie trudno opanować sytuację.
Gdy wszyscy w banku będą bezpieczni, to co zrobimy, Benjamínie?
Co?
Ty mi powiedz.
Uratujemy kolejnego członka gangu.
Uratujemy kogoś,
kto jest strzeżony przez 26 policjantów.
To niemożliwe.
Prawie niemożliwe.
Ale jest szansa,
jeśli poznamy te szczegóły:
gdzie ją zabiorą
i kiedy.
Zdobędziemy te informacje.
Bo każę im ją przenieść.
Jeszcze ten w twojej szyi.
Jak wygląda?
Nie za dobrze. Jak się pomylę, możesz być sparaliżowany.
Wyciągnij go. Pociągnij w górę, bez wahania.
Opuść głowę.
Daj kamerę.
Na miłość boską, Gandía nie żyje!
Bogota, Tokio zabiła Gandíę! Wyważ drzwi!
Kurwa!
Potem był czwarty pocisk.
Patrz na ekran. Czy to Profesor?
Czy to Profesor?
Nasza wspólniczka została bezprawnie zatrzymana.
Została porwana i jest przetrzymywana na posterunku przed bankiem.
Bez poinformowania sędziego.
Bez prawa do obrony.
Co jest?
Wcześniej policja upozorowała jej śmierć.
Oto dowód.
Nagranie tego momentu.
Suarez, odłóż broń.
Gdzie Profesor?
Powiedz, że się poddam. Zyskaj na czasie.
Powiedz mu.
- Gdzie Profesor? - Nie wiem.
Powiedz, że już idę. Raquel!
Gdzie Profesor?
- Nie wiem! - Wyprowadźcie ich.
Uciekaj!
Nie wiem, gdzie jest.
Zła odpowiedź.
Już jadę. Uciekaj stamtąd.
Uciekaj!
To była samoobrona.
Zrozumiano, Solana?
Strzeliła pierwsza.
Weź broń. Usuń odciski. Włóż ją do jej ręki.
Proszę władze o zbadanie i potwierdzenie prawdziwości tych faktów.
Byłaś związana, a i tak go zabiłaś. Zajebiście. Sprawdź, czy ma puls.
Tak, mam puls.
A, bardziej interesuje cię Gandía.
Oto i on. Jest nie w humorze.
- Żyje. - To dobrze.
Rozwiążecie mnie?
Jak się masz?
Jak tam Nairobi?
Ostatni pocisk Profesora dotarł do namiotu w oficjalnym samochodzie,
z odznaką i nakazem od sędziego.
Proszę o uwagę. Przerwijcie to, co robicie.
- Pułkownik Tamayo. Ja tu dowodzę. - Mam to gdzieś.
Wydział wewnętrzny.
Co jest, kurwa?
Gdzie jest Raquel Murillo?
Raquel Murillo,
jest pani aresztowana za przynależność do grupy zbrojnej,
porwanie, napaść na policjanta i na służby państwowe.
Ma pani prawo zachować milczenie.
Ma pani prawo do wyboru adwokata.
Ma pani prawo do opieki medycznej.
Ma pani prawo wykonać telefon.
Napisy: Maria Frank