‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ธนาคารกลางสเปน ‪ห้าปีก่อนวันปล้น)
‪สวัสดี
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ผมมีนัดกับคุณมาริโอ เออร์บาเนฮา
‪ผู้ว่าการธนาคารกลางสเปน
‪อัลเฟรโด เคสมัน ‪จากบริษัทเรทติ้ง ทรัสต์ คอร์ปอร์เรชั่น
‪เชิญนั่งก่อนค่ะ
‪คุณใจดีจัง ขอบคุณครับ
‪- ขอโทษนะครับ คุณจะไปไหน ‪- สวัสดี
‪แล้วคุณล่ะ
‪เราเคยเจอกันไหม
‪ผมถามว่าคุณจะไปไหน
‪ผมมาพบผู้ว่าการธนาคาร
‪คุณจะไปไหนล่ะ เดินเล่นเหรอ
‪วันนี้อากาศดีนะ
‪พวกเขาจะให้คุณรอด้านโน้น ‪เดี๋ยวเขามาตามเอง
‪ในเมื่อไม่มีใครมา ผมก็เลยจะขึ้นไปหา ผมรู้ทาง
‪- คุณเคสมัน ‪- ผมเองครับ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ‪- สบายดีไหมครับ
‪ขอโทษที่ให้รอนะคะ
‪- เดี๋ยวท่านจะมาพบค่ะ ‪- เยี่ยมเลย
‪- ตามฉันมาค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- โชคดีนะครับ ‪- ผมจะไปด้วย
‪เชิญ
‪พักผ่อนนะจ๊ะ
‪คุณคือ
‪ฉันเป็นคนดูแลผู้ป่วยอาการหนัก
‪ไม่ต้องห่วงนะ ฉันเคยเป็นพยาบาล
‪ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ แต่อยู่ตรงนี้เอง
‪ขอบคุณ
‪เจ้างั่ง
‪ฉันบอกแล้วว่าฉันจะฆ่าแก
‪เขาหนีไปทางไหน
‪ริโอ เขาหนีไปทางไหน
‪ริโอ ให้ตายเถอะ
‪เขาไปทางไหน
‪ข้างบน
‪สต็อกโฮล์ม เดนเวอร์ อยู่นี่นะ
‪อย่าให้เขาเข้าใกล้ประตูล่ะ
‪ถ้าตัวประกันหนีไปได้ เราซวยแน่
‪- รับทราบ ‪- ไปเถอะ
‪เฮลซิงกิ โบโกตา ตามฉันมา
‪ไปกันเถอะ
‪ทุกคนลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไนโรบี เกิดเรื่องขึ้น วิ่งเร็ว!
‪ไนโรบี!
‪- ไนโรบี แข็งใจไว้ ‪- ไนโรบี
‪ไนโรบี!
‪ไนโรบี รอเดี๋ยว!
‪เขาพยายามอุดจมูกเธอ ‪ชีพจรของเธอเต้นอยู่ที่ 162
‪- ไนโรบี ‪- ไนโรบี
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ค่อยๆ หายใจ
‪- หายใจเข้า ไนโรบี ‪- กานเดียหนีไปได้
‪โบโกตา
‪อยู่กับไนโรบีนะ
‪ถ้าเขากลับมาก็เป่าสมองเขาได้เลย เข้าใจไหม
‪เฮลซิงกิ ไปตามล่าเขา
‪- ดูแลเธอให้ฉันด้วย ‪ - เพื่อน..
‪จากนี้ไปจะเปลี่ยนกฎ ห้ามใครลุกขึ้นยืน
‪ห้ามใครขยับ ห้ามใครกินอะไรถ้าไม่ได้สั่ง
‪พวกคุณซวยแล้ว เดนเวอร์
‪ซวยสุดๆ เลยละ
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪เมื่อกี้นายพูดอะไรหรือเปล่า
‪พูด
‪พวกคุณไม่แกร่งอีกต่อไปแล้ว
‪ไม่ ไม่แกร่งอีกแล้ว
‪พวกเขาไม่แกร่ง
‪อาร์ตูโร หุบปากนะ!
‪แล้วไง
‪ไม่งั้นฉันจะเอากระสุนฝังหัวนายไง
‪- ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ‪- ใช่
‪พวกเราอยู่ที่นี่จนตอนนี้เป็นกลุ่มต่อต้านแล้ว
‪อามันดา มิเกล พวกเราคือกลุ่มต่อต้าน
‪พวกเราคือกลุ่มต่อต้าน กลุ่มต่อต้าน
‪กลุ่มต่อต้าน!
‪กลุ่มต่อต้านกะผีน่ะสิ
‪ทุกคนหมอบลงเดี๋ยวนี้!
‪ใช่แล้ว เซอร์จิโอ
‪เราจำเป็นต้องรู้ว่าคนคุ้มกันจะมีท่าทียังไง
‪ท่าทีของพวกเขา
‪ระยะเวลาที่พวกเขาจะพาผู้ว่าการไปอารักขา
‪การกระจายกำลังของพวกเขา...
‪- ทุกอย่างอยู่ในข้อปฏิบัติ ‪- ใช่ เรามีข้อปฏิบัติ
‪มีทฤษฎี
‪แต่เราซ้อมกันสักหน่อยก็ได้นะ
‪แล้วนายจะทำให้เราได้ซ้อมกันยังไง
‪ก็สร้างเหตุคับขันทางความปลอดภัย ‪และคอยดูสถานการณ์ทั้งหมดจากด้านใน
‪นายจะเข้าถ้ำเสือเหรอ
‪เสือจะปกป้องฉัน
‪นายจะปลอมตัวเป็นใคร
‪พวกนั้นจะคิดว่าเขาเป็นอัจฉริยะชื่อก้อง
‪นักวิเคราะห์ความเสี่ยง
‪จากบริษัทเรทติ้ง ทรัสต์ คอร์ปอเรชั่น
‪ก่อนหน้านั้นเขาทำที่เบเคอร์แอนด์เบเคอร์
‪และที่สแตนดาร์ดแอนด์ริสก์ก่อนหน้านั้นอีกที
‪เราจะขโมยตัวตนจากคนที่เก่งกาจสุดๆ
‪หนุ่มสเปนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นิวยอร์กมากว่า 20 ปี
‪อัลเฟรโด เคสมัน
‪อัจฉริยะตัวพ่อ
‪และเราก็จะให้คำแนะนำที่ดีสองสามเรื่อง ‪เกี่ยวกับเศรษฐกิจของประเทศ
‪- ผู้ว่าการจะต้องซึ้งใจแน่ ‪- ใช่
‪- ผมขอนั่งได้ไหม ‪- ได้อยู่แล้ว
‪แต่คุณก็ยืนรอท่านผู้ว่าการได้เหมือนกัน
‪คุณคือหัวหน้ารปภ. ของผู้ว่าการเหรอ
‪ถูกต้อง
‪จะว่าไปคุณกับผมทำงานแบบเดียวกันนะ
‪เราต่างก็เป็นนักวิเคราะห์ความเสี่ยง
‪เรามีความคล้ายกันมากนะ คุณว่าไหม
‪ไม่
‪เราไม่เหมือนกันเลย
‪ผมวิเคราะห์ความเสี่ยงเพื่อรักษาชีวิตผู้คน
‪คุณทำเพื่อเงิน
‪มันไม่เหมือนกัน
‪ใช่ เราเหมือนกัน
‪ยิ่งกว่านั้น คุณยังมีสติดีมากและ...
‪ช่างสังเกต
‪คุณเห็นความเสี่ยงอะไรในออฟฟิศตอนนี้
‪แค่สงสัยน่ะ
‪ถ้าผมเห็นความเสี่ยงในห้องนี้ได้
‪มันคงไม่อยู่อีกแล้ว
‪คุณว่างั้นไหมล่ะ
‪คุณเคสมัน
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- สบายดีไหม
‪- สบายดี ขอบคุณ ‪- เชิญนั่งก่อนสิ
‪เชิญครับ
‪รับกาแฟไหมคะ
‪ถ้าเป็นไปได้ ผมขอชาซีลอน ‪ใส่กระวานด้วยจะดีมากเลย
‪- ถ้าไม่ได้ก็ขอชาดำอะไรก็ได้ครับ ขอบคุณ ‪- ได้ค่ะ
‪ถ้าดื่มกาแฟตอนนี้ อารมณ์ผมพลุ่งพล่านแน่
‪คุณเริ่มแถลงได้ เอาเลย
‪ก่อนจะเริ่ม ฉันอยากทำความเข้าใจบางเรื่อง
‪ไม่รู้ว่ามันสำคัญไหม แต่...
‪ฉันครุ่นคิดมาตลอดและอยากถามคุณน่ะ อลิเซีย
‪ถามมา
‪เวลากลับถึงบ้านคุณรู้สึกยังไง
‪ฉันหมายถึงคุณกลับบ้านจากที่ทำงาน
‪หลังจากทรมานเด็กชื่อริโอ
‪คนที่คุณบังคับให้ยืนหลายต่อหลายวัน
‪ในห้องที่เล็กกว่าตู้เสื้อผ้า
‪จนฉี่ราดอึราด
‪แล้วคุณก็กลับบ้านไปหาเฮอร์มัน
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪คุณไม่ถือที่นักข่าวเรียกคุณว่านักทรมาน
‪แต่เฮอร์มัน...
‪เฮอร์มันเป็นคนดี
‪เขาพูดกับคุณว่ายังไงตอนคุณกลับถึงบ้าน
‪เขาถามคุณไหมว่า "วันนี้เป็นยังไงบ้าง ที่รัก"
‪แล้วคุณก็จูบเขา...
‪กอดเขา
‪แล้วเขาล่ะ เขากอดจูบคุณกลับหรือเปล่า
‪คุณร่วมเพศกันไหม
‪เพราะฉันคิดว่าคุณต้องทำให้เขารู้สึกขยะแขยงแน่
‪ความจริงคือเฮอร์มัน ‪ไม่ได้กอดฉันมาสองเดือนแล้ว
‪เขาไม่กอดจูบหรือร่วมเพศกับฉัน
‪พูดให้ชัดก็คือ ตั้งแต่ฉันเผาศพเขานั่นแหละ
‪พวกเขาเอาผ้าขาวคลุมสามีฉัน ‪และพาร่างของเขาลงไปที่ห้องดับจิต
‪ก็เลยไม่ได้กอดตั้งแต่นั้นมา
‪อลิเซีย คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ
‪เขาตายแล้ว
‪มะเร็ง...
‪ตับอ่อน
‪มะเร็งแบบที่ให้เราที่มีชีวิตอยู่ได้สองเดือน ‪แล้วก็สองเดือนจริงๆ
‪ฉันน้ำหนักขึ้นแต่เขาน้ำหนักลด
‪ผิวพรรณฉันสีชมพู แต่ผิวเขาเหลือง
‪มันกัดกินร่างเขา
‪มีชีวิตเติบโตในตัวฉัน
‪ความตายเติบโตในตัวเขา
‪นั่นละคือมะเร็ง
‪รู้ไหมว่าเขาพูดว่าอะไรกับฉันเป็นอย่างสุดท้าย ‪เชื่อไหมล่ะว่าคำสุดท้ายของเขาคือ...
‪"เปิดข่าวสิ"
‪ฉันคิดว่าเขาจะพูดกับฉันในแบบที่เขาชอบพูด
‪เพราะอย่างที่รู้ เขาเป็นคนคารมดี ‪และช่างจินตนาการ
‪แล้วเขาก็พูดว่า "เปิดข่าวสิ"
‪เขาเมามอร์ฟีนจนเพ้อ
‪ฉันก็เลยเดาว่าเขาเสียสติไปแล้ว
‪แล้วเขาก็ตาย
‪ฉันเสียใจด้วยอย่างยิ่ง
‪- อลิเซีย ออกไปข้างกันแป๊บนึงนะ ‪- ได้ ไปสิ
‪อันโตญันซาส เฝ้ามูริลโยไว้นะ
‪อย่าให้ใครเข้าไป
‪ให้ตายสิ ทำไมก่อนหน้านี้คุณไม่พูดอะไรเลย
‪พูดแล้วจะได้อะไรล่ะ
‪ความเวทนาเหรอ
‪โธ่ อลิเซีย...
‪ผมเสียใจด้วยจริงๆ นะ ‪แต่ผมว่าคุณไม่พร้อมทำคดีปล้นนี้
‪ฉันเอานี่ไปนะ
‪อันนี้ด้วย
‪เย็นไว้
‪ลองตายแบบเงียบๆ ดูนะ
‪เฮลซิงกิ
‪รอเดี๋ยวนะ โบโกตา
‪โบโกตา มาที่ห้องสมุดหน่อย
‪เฮลซิงกิ รอเดี๋ยวนะ
‪- อดทนไว้ โบโกตา ‪- ไปสิ
‪โบโกตา อดทนไว้นะ
‪ห้องสมุด โบโกตา
‪โบโกตา เร็วเข้า
‪ช่วยฉันด้วย
‪อดทนไว้นะ เฮลซิงกิ
‪- เร็วๆ ‪- เร็วเข้า
‪รอเดี๋ยวนะ เร็วเข้า
‪อดทนไว้
‪ตัดเชือก!
‪แข็งใจไว้นะ
‪เร็วเข้า ตัดเชือกเลย!
‪แข็งใจไว้
‪กานเดีย!
‪ไอ้สารเลว
‪เงียบ ให้ตายเถอะ
‪ฉันบอกว่าห้ามใครพูดไง ห้ามพูด!
‪อามันดา
‪- รู้สึกยังไงบ้าง ‪- ดีขึ้น
‪- ตอนนี้รู้สึกสงบลงหน่อยแล้ว ‪- ดี
‪เรากลับไปรวมกลุ่มกับคนอื่นก็ได้นะ
‪ไม่ต้องรีบ เรื่องสำคัญคือให้คุณดีขึ้นก่อน
‪- ก็ได้ ‪- ขอจับชีพจรหน่อย
‪ไม่ ยังเต้นเร็วอยู่เลย อามันดา
‪นี่เป็นอาการวิตกกังวลที่ค่อนข้างรุนแรงนะ
‪มีอาการใจสั่นไหม
‪ก็นิดหน่อยนะ
‪เรื่องปกติ มันเป็นอาการหนึ่ง
‪โชคดีนะ...
‪ผมมีของให้คุณ
‪มา
‪ได้ผลเยี่ยมเลยละ
‪กินสามเม็ด
‪มันไม่แรงเกินไปเหรอ
‪ไม่เลย แรงกว่าวาเลเรียนนิดเดียว
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจ
‪ผมกินไปสี่เม็ด
‪- ก็ได้ ‪- กินเลย
‪กินทีละเม็ด
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่เป็นไร
‪ทุกคนฟังนะ ขอความกรุณาด้วย
‪คือว่า
‪พวกคุณหลายคนไม่รู้จักสามีของฉัน
‪เฮอร์มัน
‪แต่ผู้พันคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวของกับพวกคุณ
‪เขาเสียแล้ว
‪ตามาโยคิดว่าฉันไม่พร้อมทำงาน
‪แต่ความจริงคืองานนี้ไม่มีใครเก่งไปกว่าฉันแล้ว
‪ไม่มีเลย
‪เพราะฉันโคตรไม่อยากกลับบ้านเลย
‪หรือเปิดตู้เย็น
‪หรือกล่องไปรษณีย์...
‪เดี๋ยวจะเจอชื่อเขาเข้า
‪หรือกล่องภาพถ่าย
‪ฉันจึงเหมือนเจ้าดีปบลู
‪ที่คำนวณการเดินหมาก 200 ล้านครั้งต่อนาที ‪แข่งกับศาสตราจารย์
‪นั่นคือสิ่งที่การปล้นครั้งนี้ต้องการ
‪ซึ่งฉันก็ต้องการ
‪มีใครอะไรจะพูดไหม
‪ไม่มีเหรอ
‪งั้นก็ร่าเริงกันหน่อย กลับไปทำงานได้
‪ริโอ
‪ทำไมนายไม่ยิงวะ
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันตัวแข็ง
‪แล้วทำไมถึงตัวแข็งล่ะ ริิโอ
‪เพราะผมไม่ใช่นักฆ่าไงล่ะ
‪นายไม่จำเป็นต้องเป็นนักฆ่า
‪ฉันยิงหน้าอกเขา ‪แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้
‪งั้นก็ยิงขาสิ
‪- ทำไม่ได้ ‪- งั้นก็ยิงเพดานสิวะ!
‪หรือไม่ก็ยิงพื้น ที่ไหนก็ได้ที่ทำให้เขาอยู่นิ่ง!
‪ก็บอกอยู่นี่ไงว่าฉันทำไม่ได้ ฉันตัวแข็ง!
‪เขาบอกว่าเขามีครอบครัว
‪เขาไม่มีอาวุธ ฉันยิงไม่ได้
‪ทำไมจะยิงไม่ได้
‪บอกซิว่าทำไม
‪เขายิงไม่ได้เพราะเขาจิตใจบอบช้ำ
‪ฉันบอกแล้วแต่ไม่มีใครสนใจฉันเลย
‪และตอนนี้เป็นเพราะนาย ‪เฮลซิงกิกับไนโรบีก็เลยเกือบถูกฆ่าตาย
‪เดนเวอร์ พอได้แล้ว!
‪ริโอส่งสัญญาณเตือนแล้ว
‪เฮลซิงกิกับไนโรบียังไม่ตาย นั่นต่างหากที่สำคัญ
‪รู้ไหมว่าเรื่องอะไรสำคัญกว่า
‪เขาหลุดออกมาได้ยังไง
‪- นายพากานเดียไปเข้าห้องน้ำ ‪- ใช่
‪- นายใส่กุญแจมือดีหรือเปล่า ‪- แน่นอน
‪"แน่นอน"
‪งั้นก็แน่นอนว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล
‪โตเกียว คนที่ใส่กุญแจมืออยู่จะหลุดได้ยังไง
‪รู้ไหม ไนโรบี
‪รู้ไหม อะไรนะ
‪ไม่รู้ใช่ไหม ฉันว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล
‪นายกำลังบอกว่าฉันทรยศเหรอ
‪- ไม่รู้ นายบอกมาสิ ‪- ไม่
‪นายแหละบอกมา
‪พวกเราผิดเอง
‪เราไม่น่าปล่อยให้เด็กที่เป็นโรคพีทีเอสดีเฝ้ายาม
‪ริโอไม่ใช่คนทรยศ
‪เรามีปัญหาเฉพาะหน้าเกิดขึ้นมากมาย
‪ฟังผมนะ
‪เรื่องที่เสี่ยงที่สุดคือกานเดียติดต่อกับคนภายนอก
‪และเรื่องที่พวกเขาปฏิบัติการ ‪ร่วมโจมตีจากภายในและภายนอก
‪แผนการคืออะไร ศาสตราจารย์
‪เขาต้องถูกฆ่า
‪ใคร
‪หมอนั่น
‪พวกเราไม่ใช่ฆาตกร
‪ไม่งั้นพวกเราก็เป็นศพ
‪เราจะกำจัดคนคุ้มกันในชั่วโมงแรกของการปล้น
‪พวกเขาจะเป็นคนที่ถือความลับของชาติออกไป
‪หมดปัญหา
‪ไสหัวออกไป
‪ไอ้หมอนั่นไม่เอาความลับออกไปหรอก
‪ห้ามใครขยับ
‪เขาจะไม่ทำตามคำสั่งใดๆ
‪แล้วซานติอาโกล่ะ
‪- เขาได้ออกมาหลังจากสร้างความปั่นป่วนไหม ‪- ออก
‪- เหมือนเป็นอุบัติเหตุน่ะ ‪- ระเบิดอลังการมาก
‪ผมเอารายงานล่าสุด ‪ในเรื่องความเสี่ยงของประเทศคู่สัญญามาให้
‪แต่...
‪กว่าข้อมูลจะออกมาก็เดือนหน้านี่
‪คือว่า เราก็ยังทำอยู่ ‪แต่นี่ก็ถือว่าเป็นตัวเลขที่สรุปแล้ว
‪ไม่ค่อยจรรโลงใจเท่าไหร่
‪มันจะเป็นภัยต่อผลตอบแทนในความเสี่ยง ‪ของหนี้สาธารณะของคุณ
‪- มีคำแนะนำไหม ‪- ก็พวกสินทรัพย์สภาพคล่องในธนาคาร
‪มาตรการต่อต้านภาวะเงินเฟ้อ อย่างที่เคยทำ
‪แต่ถ้าจะให้ผมออกความเห็น ‪ซึ่งไม่มีทางปรากฏอยู่ในรายงานหรอก...
‪ทองคำ
‪ว่าไงนะ
‪เพิ่มทองคำสำรอง
‪มันเป็นสินทรัพย์ที่ปลอดภัย เอามันมาไว้...
‪ที่เซฟของธนาคารกลางสเปน
‪นั่นเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยประคองคุณในตลาด
‪ฟังนะครับ
‪สิ่งที่เกิดขึ้นในปี 2008 เป็นเรื่องตลก
‪วิกฤตหนี้ที่แท้จริงกำลังมา
‪คุณกำลังบอกผม...
‪ให้ลงเงินสำรองทั้งหมดของประเทศ ‪เดิมพันกับสีเดียวเหรอ
‪เปล่า ผมกำลังบอกให้คุณเดิมพันกับม้าตัวที่ชนะ
‪ทองคำ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่ต้องห่วงนะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ใช่ระเบิดหรือเปล่า
‪รปภ. เรียกห้องผู้ว่าการ
‪รปภ. ด้านนอก นี่กานเดียนะ
‪เปิดสัญญาณฉุกเฉิน ปิดตัวอาคาร
‪- ข้างนอกมีอะไรไหม ‪- ผมไม่เห็นอะไร
‪เกิดระเบิดที่ไหน
‪ชั้นใต้ดินครับ อาจเป็นแก๊สกระป๋อง
‪โอเค อย่าปิดประตูอะไร ‪เราอาจต้องอพยพคนออกจากตึก
‪แจ้งเตือนภัยขั้นสูงสุด ทุกคนใส่เสื้อเกราะด้วย
‪ทุกคนเลย!
‪พวกเขาเก็บอาวุธทหารไว้ในนั้น
‪ฉันว่าเขากอดจูบลูบคลำมันทุกเย็น ‪รอคอยที่จะได้เหนี่ยวไก
‪เขาเคยอยู่หน่วยรบกรีนเบเรต์ ‪ทำงานนี้มาสามปีแล้ว
‪ก่อนหน้านั้นเขาเคยเป็นคนอารักขาส่วนตัว ‪ของรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย
‪เขาเคยไปอยู่หน่วยปฏิบัติการพิเศษ ‪ที่อิรักและเลบานอน
‪แต่นั่นเป็นเพียงข้อมูลที่เป็นทางการ
‪เพราะช่วงหกปีที่เขาอยู่ที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษ
‪ไม่มีประวัติความเคลื่อนไหวของเขา นั่นก็คือ...
‪ปฏิบัติการลับ ภารกิจลับ...
‪เขาเป็นนักฆ่า เซอร์จิโอ
‪เขาเป็นนักฆ่า
‪เจอชั้นเก็บปืนหรือยัง
‪เราหาที่ไหนก็ไม่เจอ
‪เราดูทั่วแล้ว แต่ไม่มีร่องรอยของอาวุธทหาร
‪ผมไม่รู้เรื่องชั้นเก็บปืนนะ ‪แต่กุญแจมือของเขาอยู่ในห้องสมุด
‪ไอ้เลวนั่นหลุดออกไปได้ด้วยตัวเอง
‪เหมือนเด็กที่สวนสนุกดิสนีย์แลนด์
‪เราฆ่าเขา ไม่งั้นเขาก็ฆ่าเรา
‪ฉันก็เห็นเขานะ
‪ฉันมองเขาออกทะลุปรุโปร่ง
‪ถ้าเขามีโอกาส ‪ก็จะเหมือนเขากำลังเล่นเกมยิงไม่เลี้ยง
‪เผชิญกับความเสี่ยงให้น้อยที่สุด ใช้วิธีที่เด็ดขาด
‪ในการป้องกันตัวเอง...
‪แต่ต้องไม่ลังเล
‪เพราะเขาก็จะไม่ลังเล
‪เขาเป็นทหารเก่าที่ไร้ศีลธรรม
‪ไร้ความเมตตา
‪และพยายามจะฆ่าเรา
‪แล้วศูนย์บัญชาการล่ะ
‪ผมจะมัดมือชกพวกเขา ‪เพื่อไม่ให้ละเมิดการสงบศึก
‪และอีกอย่าง...
‪ทำให้พวกเขาเห็นว่าเราเก่งกว่าเดิม โตเกียว
‪เอาละ
‪คุณต้องหายใจเข้าออกลึกๆ ยาวๆ
‪ดีมาก
‪บอกผมซิว่าคุณชอบอะไร
‪ทะเล
‪ทะเลเหมาะมากกับการฝึกครั้งนี้
‪หลับตาซะ
‪ดี เอาละ อามันดา
‪จินตนาการถึงวันในหน้าร้อนนะ
‪คุณอยู่บนชายหาด
‪ยืนอยู่ริมน้ำ
‪คลื่นกระทบเท้าคุณ
‪คุณรู้สึกไหม
‪รู้สึก
‪ทีนี้เราก็กำลังอยู่บนฟูกเป่าลมที่ลอยอยู่ในน้ำ
‪ลมทะเล...
‪บนชายฝั่ง
‪และกลิ่นของฤดูร้อน
‪ฉันเริ่มง่วงแล้ว
‪ปล่อยให้เสียงของทะเลพาคุณล่องลอยไป
‪ปล่อยให้ทะเลไกวคุณให้หลับ
‪ทะเล...
‪อามันดา...
‪มาสิ
‪ถ้าโทรมาขอเจรจาต่อรอง กดหนึ่ง
‪ถ้าโทรมาเพื่อยอมจำนน กดสอง
‪ถ้าโทรมาถามว่าฉันใส่ชุดอะไร ‪กดเครื่องหมายสี่เหลี่ยม
‪- ผมมาถูกจังหวะพอดีเลย ‪- ใช่
‪วันนี้อากาศแจ่มใสนะ
‪ผมดีใจเพราะผมไม่แน่ใจว่า ‪คุณจะรับมือกับข่าวที่กำลังจะบอกคุณยังไง
‪ผมเพิ่งส่งเรื่องไปที่หนังสือพิมพ์แห่งชาติ
‪พวกเขาจะโทรมาขอให้คุณยืนยันว่า ‪ได้มีการสงบศึกแล้ว ผมก็หวังให้คุณทำแบบนั้น
‪ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย
‪เพราะถ้าคุณไม่ทำ ผมจะปล่อยข่าว ‪เรื่องที่คุณไม่ได้ฆ่าลิสบอนจริง
‪เรื่องที่เธอถูกกักตัวโดยมิชอบตั้งแต่นั้นมา ‪และที่คุณไม่ยอมพาเธอไปขึ้นศาล
‪พวกนั้นเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย
‪ผมยังมีบันทึกเสียงการสังหารหลอกด้วย
‪ไอ้เลวเอ๊ย
‪ผมบอกพวกเขาได้เหมือนกันว่า ‪คุณเจรจาโดยการข่มขู่ว่าจะจับ
‪ลูกสาวกับยาย
‪แต่เรารู้กันสองคนนะ...
‪เรื่องนั้นมันสายเกินไปสำหรับคุณแล้ว
‪เจ้าหน้าที่ซีเอ็นไอสามคนนั้น ‪ที่สำนักงานตำรวจกาตีปูนันในมินดาเนา
‪กับคุณลีโอโปลโด กิส บอร์เนย์ กงสุลสเปน
‪มาที่มะนิลาเพื่อประสานภารกิจนี้...
‪เก็บเงินภาษีประชาชนเอาไว้
‪แล้วก็รักษาหน้าของคุณไปด้วยเลย
‪คุณชอบเสียงของตัวเองใช่ไหมล่ะ
‪เหมือนคนจัดรายการวิทยุเลย
‪เข้าเรื่องซะทีเถอะ
‪คุณต้องการอะไร
‪ผมต้องการแน่ใจเรื่องการสงบศึก
‪มีคนกำลังต่อสู้ไม่คิดชีวิต
‪คำพูดของคุณไม่ดีพออีกต่อไปแล้ว
‪ยืนยันต่อสื่อมวลชน
‪และเพื่อเป็นการพิสูจน์ความปรารถนาดี ‪และสร้างขวัญกำลังใจให้ทุกคนที่อยู่ข้างใน
‪ซึ่งรวมถึงตัวประกันด้วย
‪ผมอยากขออีกสักอย่าง
‪ข่าวเรื่องการสงบศึก ‪ร่อนไปทั่วสื่อมวลชนในพริบตา
‪พาดหัวข่าวได้ดี
‪แต่รูปภาพนั้นดียิ่งกว่า
‪ตำรวจนำข้าวปาเอยามาให้เราแปดถาด
‪ขนมปังสิบสี่แถวและไวน์สองลัง
‪เหมือนกำลังจะมีงานปาร์ตี้เลย
‪แหม กลิ่นหอมชะมัด
‪แต่บรรยากาศภายในเหมือนการเตรียมงานศพ
‪สิ่งที่มองไม่เห็นมักจะสำคัญกว่าสิ่งที่มองเห็น
‪และกานเดียที่จวนจะ ‪ทำลายชีวิตพวกเรานั้นได้หายตัวไป
‪สต็อกโฮล์มกับริโอได้ตรวจดูจนทั่วชั้นหนึ่ง ‪ไร้ร่องรอยของตัวเขา ฟังนะ
‪ชั้นใต้ดินเป็นจุดบอดของผม
‪เฮลซิงกิไปชั้นใต้ดินฝั่งตะวันออก ‪คุณไปฝั่งตะวันตก
‪(ไม่มีสัญญาณ)
‪โตเกียว
‪สัญญาณกล้องภายในธนาคารหายไปแล้ว
‪ทุกตัวเลย
‪คุณดูแลตัวเองกันนะ
‪สิ่งที่เรามองไม่เห็น ‪ส่งผลต่อชีวิตของเรามากกว่าที่คิดไว้เยอะ
‪คุณพยาบาล
‪ไหนดูซิว่าเป็นยังไงบ้าง
‪เมื่อก่อนฉันไม่ไว้ใจคุณเลยสักนิด
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะคุณเป็นเพื่อนกลุ่มเดียว ‪กับปารเลร์โมและเบอร์ลิน
‪และเป็นเพราะคุณทำตัวเหมือนผู้ชายไอบีเรีย
‪ชายชาตรี แต่เป็นหนุ่มใหญ่แข็งแรง
‪กำยำล่ำสัน
‪เขาเป็นคนอ่อนไหว
‪ฉันจะฉีดยาให้นะ ไนโรบี
‪ฉีดอีกแล้วเหรอ
‪- ให้เธอพักบ้างสิ ‪- เป็นยาปฏิชีวนะน่ะ
‪เธอเสี่ยงติดเชื้อ
‪สุดยอดเลย ปากีตา
‪ฉันบอกเธอเองแหละว่าให้ฉีดยาอีก
‪ถ้าคนป่วยเป็นคนสั่งเองละก็...
‪ที่ฉันเคยพูดว่า...
‪ฉันจะไม่แตะต้องตัวคุณแม้จะใช้ไม้เขี่ย
‪ฉันกำลังคิดดูใหม่น่ะ
‪นั่นเป็นการแสดงเจตนาแน่นอน
‪ผมพูดผิดไหม ปากีตา
‪ตอนคุณพูด...
‪เรื่องไม้เขี่ย...
‪คุณได้ใจผมไปแล้ว
‪ตอนนี้ผมก็จะได้คิดภาพคุณ...
‪ใส่ชุดขาว
‪"รับค่ะ"
‪- เดี๋ยวๆ ‪- งานเลี้ยง เพื่อนๆ
‪- เหล้ายา... ‪- หวังมากไปหรือเปล่า
‪คุณจะไม่มีลูกคนที่แปดกับฉันหรอก
‪สิ่งที่เราไม่เห็นก็เป็นสิ่งที่ ‪หลอกหลอนเรามากที่สุดเหมือนกัน
‪เขาไม่อยู่ที่นี่
‪เพราะเมื่อไหร่ที่เริ่มสงสัย...
‪เราจะหยุดสงสัยไม่ได้
‪ริโอ
‪ทำไมคุณไม่มีแผลเป็นจากการทรมาน
‪น้ำหนักก็ไม่ลด
‪กานเดียหลุดออกมาได้ยังไง
‪ทำไมถามผมแบบนั้น
‪เพราะคุณโกหก
‪คุณไม่ได้บอกศาสตราจารย์ทุกเรื่อง ‪ซึ่งเขาก็บอกให้พูดให้หมด
‪ทำไมคุณเล่าให้ฉันฟังคนเดียว
‪ทำไมล่ะ
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪ทำไมเป็นฉันล่ะ
‪เพราะเรื่องพวกนี้ฝังอยู่ในหัวจนผมหลับไม่ลง
‪ผมไม่ได้อยากจดจำหรือให้คนเห็นใจอีกต่อไป
‪ผมไม่ได้อยากจะสาธยายว่า
‪ผมร้องไห้อย่างหมดสภาพอยู่ในโลงนั่น
‪โดยที่สิ่งเดียวที่ผมต้องการ ‪คือได้อยู่ในห้องนอนตัวเอง
‪ได้กอดแม่
‪คนที่ผมคิดว่าไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมตอนนั้น
‪เพราะจะไม่มีหลุมศพให้แม่ได้ไปหาด้วยซ้ำ
‪- ริโอ... ‪- ผมร้องไห้หนัก
‪จนชักกระตุกแล้วหัวไปกระแทกกับฝาโลง
‪- ทรายร่วงเข้าตา ผมก็ร้องต่อไป ‪- พอเถอะ
‪ใช่ไหม คุณอยากให้ผมเล่าเรื่องนั้นให้ฟังใช่ไหม
‪ยกโทษให้ฉันนะ ฉันขอโทษ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันขอโทษ
‪ใจเย็นนะ
‪ไม่เป็นไร
‪เป็นสิ
‪ฉันขอโทษ ฉันกลัวมาก ไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไป
‪ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมเอง
‪ริโอ
‪จะทำอะไร
‪ผมจะฆ่ากานเดีย
‪เราตามหาสิ่งที่เรามองไม่เห็น
‪แต่บางครั้งเราก็ลืมไปว่า ‪สิ่งที่ล่องหนนั้นอาจกำลังมองเราอยู่
‪เราก็จะเดือดร้อนแน่
‪ใช่ ค่อยยังชั่วหน่อย ใช่ไหมจ๊ะ
‪ตอนนี้พวกเราก็มีกำลังใจขึ้นมาแล้ว
‪ดูหน้าตาแต่ละคนสิ
‪ไม่มีใครคิดจะก่อกบฏกันแล้วตอนนี้
‪สุดยอดเลย พวกเขาพลิก ‪สถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือได้
‪ด้วยข้าวปาเอยากับเบียร์ธรรมดาๆ
‪ขอเสียงปรบมือให้โจรปล้นแบงก์หน่อยครับ
‪เลิกป่วนแล้วหุบปากเดี๋ยวนี้
‪นายต้องปล่อยฉัน
‪ฉันทุบหัวมันไป
‪ปล่อยให้ฉันโดนมัดเป็นลูกแกะแบบนี้
‪มันจะเลวร้ายกว่าการฆ่าอีก ปล่อยฉันทีเถอะ
‪เขาจะฆ่านายตอนนี้ทำไม ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ทำ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ตอนนี้เรากำลังตามหาเขาอยู่
‪แจ๋ว นายตามหาเขาอยู่ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย
‪ดีมาก
‪แล้วก็ดีนะที่รู้ว่า
‪เขาให้นายเป็นคนคุมเด็กๆ ‪ในสถานรับเลี้ยงเด็กน่ะ
‪เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดดีเนอะ
‪ใครเป็นคนตัดสินใจกันนะ
‪เธอเลือกริโอ
‪เธอเลือกอัจฉริยะด้านไอที
‪ให้ไปตามล่านักฆ่ามืออาชีพ ‪ที่อันตรายที่สุดในสเปน
‪ปราดเปรื่องจริงๆ
‪หนุ่มน้อยจิตใจบอบช้ำที่ทำใจยิงไม่ได้
‪แล้วก็จับมือร้องไห้กับแฟนเก่านาย ‪ไปทั่วทุกมุมของธนาคาร
‪ช่างเป็นเรื่องราวที่จับใจ
‪เขาจะสังหารพวกนั้นทีละคน
‪เมื่อไหร่นายจะเข้าใจเสียทีว่าโตเกียวเป็นคนคุม
‪เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการผ่าตัดไนโรบี
‪เรื่องนี้เกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดนะ น้อง
‪- มานี่สิ ไอ้เบื๊อก มานี่ ‪- อะไร จะเอาอะไรอีก
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่านายรักโตเกียวมาก
‪พวกนายผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย
‪แต่นายคิดจริงๆ เหรอว่า ‪เธอเป็นผู้นำที่เราสมควรจะมีตอนนี้
‪สาบานจากใจเลยนะ...
‪นายไว้ใจโตเกียวไหม
‪นายต้องปล่อยตัวฉันนะ ไอ้น้อง
‪นายรู้ว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ
‪นายต้องพาฉันขึ้นไปข้างบน ต้องปล่อยฉัน
‪เร็วสิ เฮ้ย
‪หุบปากสิวะ!
‪มาติอัส นายคุมนะ
‪เกือบแล้ว
‪ริโอ
‪จะไปไหน
‪ไปฆ่าไอ้สารเลวนั่น
‪ริโอ หยุดนะ ฉันบอกให้หยุด!
‪ขอโทษเรื่องที่แล้วมานะ
‪ฉันแบกเรื่องไว้เยอะเกินไป
‪แต่ขอทำความเข้าใจหน่อย ‪ฉันมั่นใจว่านายเป็นคนซื่อตรง
‪ฉันรู้ว่านายไม่มีวันหักหลังเรา
‪เรามาจับไอ้ชาติชั่วด้วยกันเถอะ
‪ไปกันเลย
‪สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
‪นี่เซซาร์ กานเดีย หัวหน้ารปภ. ‪ของผู้ว่าการธนาคารกลางสเปน
‪ผมโทรผ่านสายที่มีความปลอดภัย ‪ของกระทรวงมหาดไทยนะ
‪คุณมองเห็นไหม
‪เห็นค่ะ นี่เป็นสายจากธนาคารกลางสเปน
‪ถูกต้อง ต่อสายผมไปหา ‪ศูนย์บัญชาการด้านนอกธนาคารหน่อย
‪ด่วนที่สุด
‪- ฮัลโหล ‪- นี่คือสายด่วน
‪- เซซาร์ กานเดียพูด ‪- ใครนะ
‪ผมเป็นหัวหน้ารปภ. ของผู้ว่าการธนาคาร
‪ขอคุยกับผู้พันตามาโยหน่อย
‪ได้เลยๆ ผู้พัน
‪หัวหน้ารปภ. ของผู้ว่าการธนาคาร
‪- เคลียร์พื้นที่ ‪- เคลียร์พื้นที่ด้วย
‪ผู้พันตามาโยพูดสาย
‪ผู้พัน ผมหลุดออกมาได้ นี่กานเดียพูด
‪คุณโทรมาจากไหน
‪โทรจากห้องลับ
‪ผมดูความเคลื่อนไหวของทุกคน ‪ได้จากกล้องวงจรปิดภายใน
‪ผมได้ตัดการเชื่อมต่อภายนอกหมดแล้ว ‪พวกมันก็จะมองไม่เห็นเราจากข้างนอก
‪ผมรอคำสั่งจากคุณนะ
‪ตอนนี้อยู่เฉยๆ ไปก่อน เราสงบศึกอยู่
‪สงบศึกอะไร ผู้พัน จะอีกนานแค่ไหน
‪เหลืออีกไม่ต่ำกว่า 24 ชั่วโมง ‪ผมละเมิดสัญญาไม่ได้ด้วย
‪มันเป็นข่าวอยู่
‪ผู้พัน ไอ้เวรพวกนี้ ‪จะไปสิงคโปร์ภายใน 24 ชั่วโมง
‪มาร่วมโจมตีกับผมสิ พวกมันจะได้ตกใจแน่
‪เรื่องจะจบภายในสิบนาที
‪ผมถูกมัดมือชกอยู่
‪ท่านประธานาธิบดี ‪ไม่ต้องการให้มีการสู้รบในมาดริดอีก
‪ท่านครับ ผมมีปืนกล
‪ระเบิด ทุกอย่างเลย
‪ผมไม่รอให้พวกมันหนีไปได้หรอก
‪ผมไม่ได้ลงนามสงบศึกอะไร
‪เข้าใจที่ผมพูดไหม
‪ตามสถานการณ์แล้ว ผมทำได้แค่สั่งให้คุณรอ
‪แต่ผมไม่อยากให้คุณทำแบบนั้น
‪หมายความว่ายังไง
‪อะไรก็ตามที่คุณจำเป็นต้องทำ ‪จะถูกมองว่าเป็นการป้องกันตัว
‪มันจะไม่มีปัญหาทางกฎหมาย
‪ถ้าคุณกำจัดพวกมันได้หมด ‪คุณก็จะเป็นฮีโร่สำหรับผม
‪สำหรับตำรวจที่สอบสวนและรัฐบาล
‪รับทราบ ผู้พัน
‪ขอให้โชคดี
‪ช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด
‪คือตอนที่เราตระหนักได้ว่าไม่มีทางถอยแล้ว
‪เมื่อล้ำเส้นมาแล้ว เราจะไม่มีทางย้อนกลับไปได้
‪จุดที่ไม่มีวันหวนคืน
‪ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลง ‪เราต้องอยู่กับปัจจุบัน
‪เหมือนว่าเราหยุดหายนะได้
‪ยังไงกันดี
‪ฉันว่ามันก็ไม่น่าแปลกใจหรอก
‪แต่พอเราไปถึงมินดาเนา ‪แม่กับลูกสาวของคุณไม่อยู่ที่นั่นแล้ว แถ่นแท้น
‪ฉันอยากยินดีกับคุณด้วย
‪แต่จะบอกให้นะ
‪ฉันไม่ทำหรอก
‪เพราะก่อนริโอเข้าธนาคารไป ‪บังเอิญว่าเขา...
‪ให้ข้อมูลคนส่งของกับฉันมาหมดแล้ว
‪เขาไม่ได้บอกศาสตราจารย์
‪ฉันฟังอยู่
‪คุณคิดว่าเราจะใช้เวลานานเท่าไหร่ ‪ถึงจะหาแม่กับลูกสาวของคุณเจอ
‪- ศาสตราจารย์ ‪- ว่าไง อันโตญันซาส
‪ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรเอาเรื่องนี้มาบอก แต่...
‪แต่อะไร
‪จะมีคนบาดเจ็บจากการสั่งการของตามาโย
‪แบบอาชญากรรมที่เลือดเย็น
‪เกิดอะไรขึ้น
‪กานเดีย หัวหน้ารปภ. ธนาคารโทรไปที่เต็นท์
‪เขามีห้องลับที่เก็บอาวุธทหารไว้
‪ห้องอยู่ที่ไหน
‪ฉันไม่รู้ แต่มันมีกล้อง เขามองเห็นทุกอย่าง
‪โตเกียว
‪- โตเกียว ‪- ศาสตราจารย์
‪ฟังผมนะ กานเดียมีอาวุธ เขามีห้องลับ
‪- อะไรนะ ‪- เขามีห้องลับ
‪เขาเฝ้ามองอยู่ รู้ว่าพวกคุณอยู่ที่ไหนบ้าง ‪ตามทุกคนมารวมตัวกัน
‪โตเกียว
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย