NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
BANK HISZPANII 5 LAT PRZED NAPADEM
Dzień dobry.
Dzień dobry pani.
Mam spotkanie z panem Mario Urbaneją,
prezesem banku.
Alfredo Kesmann z Rating Trust Corporation.
Proszę usiąść.
Dziękuję bardzo.
- Przepraszam, dokąd to? - Dzień dobry.
A pan?
Znamy się?
Pytałem, dokąd pan idzie.
Przyszedłem do dyrektora.
A pan dokąd idzie? Na spacer?
Mamy piękny dzień.
Kazali panu tam czekać. Przyjdą po pana.
Skoro nikt nie przyszedł, pójdę sam. Znam drogę.
- Panie Kesmann. - To ja.
- Miło mi. - Jak się pan ma?
- Przepraszam. Prezes już idzie. - Świetnie.
- Proszę za mną. - Dziękuję!
- Miłego dnia. - Pójdę z panem.
Proszę.
Odpoczywaj.
Kim pani jest?
Zajmuję się intensywną terapią.
Spokojnie, byłam pielęgniarką.
Idę do łazienki, ale jestem tu.
Dziękuję.
Suczko.
Mówiłem, że cię zabiję.
Którędy poszedł?
Rio, do cholery.
Którędy poszedł?
Na górę.
Sztokholm, Denver, nie pozwólcie mu zbliżyć się do drzwi.
Zakładnicy nie mogą zwiać.
- Zrozumiano. - Chodźmy.
Helsinki, Bogota, chodźcie.
Idziemy.
Wszyscy wstawać, kurwa!
Co się dzieje?
Nairobi. Coś jest nie tak. Biegnij!
Nairobi!
- Nairobi, czekaj! - Nairobi!
Nairobi!
Nairobi, zaczekaj!
Próbował ją udusić. Miała puls 162.
Nairobi.
Spokojnie.
Oddychaj.
- Oddychaj. - Gandía jest na wolności.
Bogota!
Zostań z Nairobi.
Jeśli wróci, rozwali mu łeb.
Helsinki, dogoń go.
- Opiekuj się nią. - Kochana…
Zmieniamy zasady. Nikt nie wstaje,
nie rusza się, nie je bez pozwolenia.
Pojebało cię, Denver.
Naprawdę.
Nie wierzę.
Mówiłeś coś?
Tak.
Nie jesteście już niezwyciężeni.
Nie jesteście.
Nie jesteście niezwyciężeni!
Arturo, zamknij się!
Bo co?
Rozstrzelam ci mordę!
- Sytuacja się zmieniła. - Tak.
Jesteśmy tu i teraz to my jesteśmy ruchem oporu.
Amanda, Miguel, to my jesteśmy ruchem oporu, tak?
Jesteśmy ruchem oporu!
Ja wam dam ruch oporu.
Wszyscy, kurwa, na ziemię!
Tak jest, Sergio.
Musimy wiedzieć, jak zareagują ochroniarze.
Jak reagują,
jak długo potrwa, zanim ochronią prezesa,
jak się rozdzielą...
- Wszystko jest w protokołach. - Mamy protokoły,
mamy teorię,
ale przyda się trochę praktyki.
A skąd ją weźmiemy?
Stworzymy mały kryzys bezpieczeństwa i będziemy go obserwować.
Wejdziesz do jaskini lwa.
A lew mnie ochroni.
Za kogo się podasz?
Pomyślą, że to geniusz.
Analityk ryzyka
z Rating Trust Corporation.
Wcześniej pracował w Bacher & Bacher i Standard and Risk.
Ukradniemy tożsamość kogoś genialnego.
Hiszpan, który mieszka w Nowym Jorku od ponad 20 lat.
Alfredo Kesmann.
Prawdziwy geniusz.
Mamy też kilka dobrych propozycji dla gospodarki kraju.
- Prezes je doceni. - Właśnie.
- Mogę usiąść? - Oczywiście.
Ale może pan też stać.
Jest pan szefem ochrony prezesa?
Potwierdzam.
W pewnym sensie robimy to samo.
Obaj jesteśmy analitykami ryzyka.
Jesteśmy bardzo podobni, prawda?
Nie.
Jesteśmy zupełnie różni.
Ja analizuję ryzyko, by ratować życie.
Pan, żeby zarobić.
To nie to samo.
Jesteśmy podobni.
Co więcej, jest pan bardzo świadomy i spostrzegawczy.
Jakie ryzyko widzi pan tu i teraz, w tym biurze?
Tak z ciekawości.
Gdybym dostrzegł tu jakieś ryzyko,
usunąłbym je.
Nie sądzi pan?
Panie Kesmann.
- Witam. - Jak pan się ma?
- Dobrze, dziękuję. - Usiądziemy?
Chętnie.
Napije się pan kawy?
Jeśli można, poproszę herbatę Ceylon z kardamonem.
- Jeśli nie, wystarczy czarna herbata. - Oczywiście.
Gdybym się napił kawy, oszalałbym.
Możesz złożyć oświadczenie. Śmiało.
Zanim zacznę, chciałabym coś wyjaśnić.
Nie wiem, czy to ważne, ale...
Przemyślałam to i chciałam cię o coś zapytać.
Śmiało.
Jak to jest po powrocie do domu? Wracasz z pracy po tym,
jak torturowałaś kogoś takiego jak Rio,
który stał przez wiele dni
w celi mniejszej od szafy,
srając i sikając pod siebie.
A potem wracasz do domu, do Germána.
Nie rozumiem. Nie przeszkadza ci, że prasa nazywa cię oprawcą.
Ale Germán…
Germán jest dobrym człowiekiem.
Co mówi, gdy wracasz do domu?
Pyta: „Jak ci minął dzień, kochanie?”.
A ty go całujesz...
i przytulasz?
A on? Czy on cię całuje?
Bzykacie się?
Chyba musi mu się robić niedobrze.
Prawda jest taka, że minęły dwa miesiące, odkąd mnie przytulił.
Nie ściska mnie, nie całuje, nie kocha się ze mną.
Odkąd go skremowałam.
Przykryli go białym prześcieradłem i zabrali do kostnicy,
a wtedy uściski ustały.
Alicjo, o czym ty mówisz?
On nie żyje.
Rak...
trzustki.
Dali mu dwa miesiące i tyle przeżył.
Ja przytyłam, a on schudł.
Ja byłam różowa, a on żółty.
To go zniszczyło.
We mnie rosło życie.
A w nim śmierć.
Taki jest rak.
Wiesz, jakie były jego ostatnie słowa do mnie? Nie uwierzysz...
„Włącz wiadomości”.
Myślałam, że wygłosi jedną ze swoich przemów,
bo był bardzo elokwentny i taki pomysłowy.
A powiedział: „Włącz wiadomości”.
Był naćpany morfiną.
Więc chyba stracił rozum.
A potem umarł.
Przykro mi.
- Wyjdźmy na chwilę. - Już idę.
Antoñanzas, pilnuj Murillo. Nikogo nie wpuszczaj.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Co bym zyskała?
Trochę litości?
Alicjo...
Przykro mi, ale chyba nie powinnaś prowadzić tej sprawy.
Wezmę to.
To też.
Spokojnie.
Spróbuj umrzeć po cichu.
Helsinki!
Zaczekaj! Bogota!
Bogota, przyjdź do biblioteki!
Helsinki, zaczekaj, proszę.
- Zaczekaj. Bogota. - Idź!
Bogota! Zaczekaj.
W bibliotece, Bogota!
Bogota, szybko!
Pomocy!
Czekaj, Helsinki!
- Szybko. - Chodź.
Trzymaj się. Chodź!
Trzymaj się!
Przetnij sznur!
Trzymaj się!
Przetnij, kurwa, sznur!
Trzymaj się.
Gandía!
Sukinsynu!
Cisza, do cholery!
Mówiłem, że nikt ma się nie odzywać!
Amanda.
- Jak się czujesz? - Lepiej.
- Uspokoiłam się. - Dobrze.
Jeśli chcesz, możemy wrócić do reszty.
Bez pośpiechu. Najważniejsze, żebyś wyzdrowiała.
- Dobrze. - Zmierzę ci puls.
Nie, wciąż jest bardzo szybki.
To poważny atak paniki.
Czujesz trzepotanie w klatce piersiowej?
Trochę.
To normalne. To jeden z objawów.
Na szczęście...
mam coś dla ciebie.
Proszę.
Zobaczysz, czyni cuda.
Weź trzy.
Nie jest zbyt silne?
Nie, to jak mocniejsza waleriana.
- Na pewno? - Na pewno.
Wziąłem cztery.
- Dobrze. - Śmiało.
Po jednej.
- Dzięki. - Jasne.
Słuchajcie.
Zobaczmy.
Wielu z was nie znało mojego męża,
Germána.
Ale pułkownik sądzi, że to was dotyczy:
on zmarł.
Tamayo uważa, że nie nadaję się do pracy.
Ale nie ma nikogo, kto bardziej się nadaje.
Nikogo.
Bo ja nie chcę wracać do domu.
Ani otwierać lodówki.
Ani skrzynki... żeby nie zobaczyć jego imienia.
Ani pudeł ze zdjęciami.
Jestem jak pieprzony Deep Blue,
obmyślam 200 milionów ruchów przeciwko Profesorowi na minutę.
Tego potrzeba do tej sprawy.
I tego potrzebuję ja.
Ktoś ma coś do powiedzenia?
Nie?
To rozweselmy się trochę. Wracamy do pracy.
Rio.
Czemu go nie zastrzeliłeś?
Nie wiem.
Znieruchomiałem.
Dlaczego?
Bo nie jestem, kurwa, zabójcą.
Nie musisz być zabójcą.
Nie mogłem go zastrzelić i udawać, że nic się nie stało.
To strzel w nogę!
- Nie mogę! - To strzelaj w sufit!
Albo podłogę! Byle go unieruchomić!
Przysięgam, że nie mogłem. Znieruchomiałem!
Mówił, że ma rodzinę.
Był nieuzbrojony. Nie mogłem.
Dlaczego?
Odpowiedz.
Nie mógł, bo ma traumę.
Mówiłem wam, a wy to zignorowaliście.
A teraz, przez ciebie, Helsinki i Nairobi prawie zginęli.
Denver, wystarczy!
Rio podniósł alarm.
Helsinki i Nairobi żyją. To się liczy.
Wiesz, co bardziej się liczy?
Jak się uwolnił?
- Zabrałeś Gandíę do łazienki. - Tak.
- Dobrze założyłeś kajdanki? - Oczywiście.
„Oczywiście”.
Czyli coś się nie zgadza.
Tokio, jak ucieka facet w kajdankach?
Jakiś pomysł, Nairobi?
Jakiś pomysł? Co?
Nic, prawda? Coś mi tu śmierdzi.
Masz mnie za zdrajcę?
- Ty mi powiedz. - Nie.
Ty mi powiedz.
To nasza wina.
Nie powinniśmy zostawiać dzieciaka z zespołem stresu pourazowego.
Rio nie jest zdrajcą.
Mamy poważniejszy problem.
Posłuchajcie.
Największym zagrożeniem jest kontakt Gandíi z policją
i skoordynowany atak od wewnątrz i zewnątrz.
Jaki mamy plan?
Trzeba go zabić.
Kogo?
Tego gościa.
Nie jesteśmy mordercami.
Więc będziemy trupami.
Pozbędziemy się ochroniarzy w pierwszej godzinie napadu.
To oni wychodzą z tajemnicami państwowymi.
I po problemie.
Wypierdalać!
Ten drań nie zdradzi tajemnic.
Nie ruszać się.
Nie słucha rozkazów.
A Santiago?
- Wyszedł po tym, co zrobił? - Tak.
- To wyglądało na wypadek. - Wybuch był wspaniały.
Przyniosłem ostatnie raporty o ryzyku kraju.
Ale... wyjdą dopiero w przyszłym miesiącu.
Wciąż nad nimi pracujemy, ale te są prawie ostateczne.
Niezbyt zachęcające.
Zrujnują premię za ryzyko w długu publicznym.
- Jakieś sugestie? - Oficjalnie, płynne środki w banku,
środki antyinflacyjne, jak zwykle.
Ale jeśli mogę wyrazić opinię, która nie pojawi się w raporcie…
Złoto.
Słucham?
Zwiększyć rezerwy złota.
To jedyne bezpieczne aktywa. Przenieście je tu,
do skarbca Banku Hiszpanii.
Tylko to utrzyma was na rynku.
Proszę posłuchać.
Rok 2008 był niczym.
Nadchodzi prawdziwy kryzys.
Mówi pan, żebym postawił całe rezerwy krajowe na jedną kartę?
Nie, mówię, żeby postawił pan na wygraną:
na złoto.
Co się dzieje?
Nic, wszystko w porządku.
To była eksplozja?
Ochrona do biura prezesa.
Ochrona z zewnątrz, tu Gandía. Czerwony alarm. Odciąć budynek.
- Coś z zewnątrz? - Nic nie widzę.
- Gdzie był wybuch? - W piwnicy. To mógł być wyciek gazu.
Rozumiem. Odwołuję odcięcie. Może ewakuujemy budynek.
Najwyższy poziom zagrożenia! Założyć kamizelki!
Wszyscy!
Mają broń wojskową.
Pewnie trzymają ją w ukryciu, czekając by pociągnąć za spust.
Ten był komandosem. Pracuje tu od trzech lat.
Wcześniej ochraniał ministra spraw wewnętrznych.
Brał udział w operacjach w Iraku i w Libanie.
Ale to nie wszystko,
bo nie ma żadnej dokumentacji tego, co robił przez sześć lat
operacji specjalnych. To oznacza...
operacje specjalne, tajne misje...
To morderca, Sergio.
To morderca.
Znalazłaś broń?
Nie ma po niej śladu.
Szukaliśmy wszędzie, nie ma śladów broni wojskowej.
Nic nie wiem o schowku, ale kajdanki były w bibliotece.
Drań sam się z nich uwolnił. Jak dziecko w Disneylandzie.
Zabijemy go albo on nas.
Też go przejrzałem.
Zobaczyłem, jaki jest.
Jeśli nadarzy się okazja, będzie grał w strzelankę.
W obliczu najmniejszego zagrożenia, nie wahajcie się.
To samoobrona...
ale bez wahania.
Bo on się nie zawaha.
To pozbawiony skrupułów były komandos.
Jest bezlitosny. I chce was zabić.
A centrum dowodzenia?
Zwiążę im ręce, żeby nie wycofali rozejmu.
I pokażę im...
że mamy się lepiej niż kiedykolwiek.
Dobra.
Oddychaj powoli i głęboko.
Bardzo dobrze.
Powiedz mi, co lubisz?
Morze.
Morze jest idealne do tego ćwiczenia.
Zamknij oczy.
Dobrze. Amando, wyobraź sobie,
że to gorący, letni dzień.
Jesteś na plaży,
nad wodą,
twoje stopy zalewają fale.
Czujesz to?
Tak.
Teraz leżymy na materacu, na wodzie.
Morska bryza...
na brzegu.
I zapach lata.
Chce mi się spać.
Niech poniesie cię dźwięk morza.
Niech morze kołysze cię do snu.
Morze...
Amando...
Chodź.
Jeśli chcesz negocjować, wciśnij jeden.
Jeśli chcesz się poddać, wciśnij dwa.
Jeśli chcesz wiedzieć, co mam na sobie, wciśnij kratkę.
- Dobrze trafiłem. - Tak.
Mamy piękny dzień.
To dobrze, bo nie byłem pewien, jak odbierzesz tę wiadomość.
Udzieliłem gazetom krajowym wywiadu.
Zadzwonią, by potwierdzić nasz rozejm. Liczę, że to zrobisz.
Czemu miałabym to robić?
Bo jeśli tego nie zrobisz, powiem im, że upozorowałaś śmierć Lizbony,
że jest nielegalnie przetrzymywana, a wy nie chcecie iść do sądu.
To drobiazgi.
Mam też nagranie rzekomej egzekucji.
Sukinsyn.
Mogę im też powiedzieć, że grozisz Lizbonie aresztowaniem
jej córki i babci.
Ale tak między nami...
to jest na to za późno.
Trzech agentów wywiadu z policji w Mindanao
oraz konsul Hiszpanii, pan Leopoldo Gis Bornay,
przybywa do Manili, by koordynować operację...
Oszczędźcie pieniądze podatników,
oszczędźcie sobie wstydu.
Lubisz brzmienie własnego głosu, co? Jesteś jak spiker radiowy.
Do rzeczy.
Czego chcesz?
Muszę mieć pewność co do rozejmu.
Ktoś tu walczy o życie.
Twoje słowo nie wystarczy.
Potwierdź to w prasie.
Aby udowodnić swoją dobrą wolę i podnieść morale wszystkich w środku,
w tym zakładników,
chciałbym prosić o jeszcze jedno.
Wkrótce wieści o rozejmie rozeszły się w prasie.
Nagłówek był niezły. Ale zdjęcie jeszcze lepsze.
Policja zostawiająca nam osiem patelni paelli,
czternaście bochenków chleba i dwie skrzynie wina.
Zapowiadała się niezła impreza.
Świetnie pachnie.
Ale w środku atmosfera była jak na stypie.
To, czego nie widać, jest istotniejsze niż to, co widać.
A Gandía, który chciał zniszczyć nam życie, był niewidoczny.
Sztokholm i Rio przeszukali pierwsze piętro. Nie ma go tam.
Nie widzę piwnicy.
Helsinki wejdzie od wschodu, a ty od zachodu.
BRAK SYGNAŁU
Tokio.
Straciłem kamery w banku.
Wszystkie.
Jesteście sami.
To, czego nie widzimy, wpływa na nas bardziej niż się wydaje.
Panie pielęgniarzu.
Sprawdźmy twój stan.
I pomyśleć, że ci nie ufałam.
Dlaczego?
Bo grałeś w drużynie Palermo i Berlina.
I zachowujesz się jak iberyjski twardziel.
Macho, ale silny.
Zbudowany jak twierdza.
Wrażliwy.
Dam ci zastrzyk, kochana.
Kolejny?
- Nie może odpocząć? - To antybiotyki.
Istnieje ryzyko infekcji.
Jesteś wspaniała, Paquita.
Kazałam jej zrobić zastrzyk.
Skoro tak zaleca pacjent...
Pamiętasz, jak mówiłam...
że nie tknęłabym cię kijem?
Może zmienię zdanie.
Bez wątpienia okazałaś mi zainteresowanie.
Mam rację, Paquito?
Gdy mówiłaś...
o tym kiju...
już byłem twój.
A teraz wyobrażam sobie ciebie
w białej sukni.
„Tak”.
- Czekaj... - Wesele, znajomych,
- alkohol... - Nie nakręcaj się tak.
Nie urodzę ci ósmego dziecka.
To, czego nie widzimy, dręczy nas najbardziej.
Nie ma go tu.
Bo gdy pojawiają się wątpliwości...
niełatwo je powstrzymać.
Rio.
Czemu nie masz śladów po torturach?
Nawet nie schudłeś.
Jak uciekł Gandía?
Dlaczego pytasz?
Okłamałeś nas.
Nie powiedziałeś Profesorowi wszystkiego, a on prosił o szczegóły.
Powiedziałeś tylko mi.
Dlaczego?
Dlaczego mi?
Bo mam w głowie gówno, które nie pozwala mi spać.
Nie chciałem tych wspomnień ani litości.
Nie chciałem opisywać, jak płakałem w trumnie, pozbawiony nadziei.
Chciałem położyć się w swoim łóżku
i przytulić mamę, która mogła nigdy nie dowiedzieć się, co się stało
i nie móc odwiedzić mojego grobu.
Tak bardzo płakałem,
że dostawałem spazmów i waliłem głową o wieko trumny.
- Piach wpadał mi do oczu i płakałem. - Przestań.
To wszystko? To chciałaś usłyszeć?
Przepraszam.
Już dobrze.
Przykro mi.
Spokojnie.
Już dobrze.
Nie.
Przepraszam, boję się. Nie wiem, co mówię.
Sprawię, że mi zaufasz.
Rio.
Co zrobisz?
Zabiję Gandíę.
Szukasz tego, czego nie widać.
Ale czasem zapominasz, że niewidzialny może cię obserwować.
A wtedy masz kłopot.
Tak, lepiej. Prawda, skarbie?
Teraz jesteśmy uśmiechnięci.
Spójrz na te miny.
Nikt więcej się nie zbuntuje.
Niesamowite, jaki osiągnęli efekt
za pomocą prostej paelli i piwa.
Brawa dla rabusiów.
Przestań się wydurniać i siedź cicho!
Musicie mnie wypuścić.
Roztrzaskałem mu łeb.
Zostaw mnie tu związanego,
a morderstwo będzie łaską. Rozwiąż mnie.
Dlaczego miałby cię teraz zabić?
Nie martw się.
Szukamy go.
Wspaniale. Szukacie go. Dobrze wiedzieć.
Bardzo dobrze.
I dobrze wiedzieć,
że powierzają ci opiekę nad dziećmi w żłobku.
Mądra decyzja, co?
Kto ją podjął?
Wybrała Rio.
Wybrała geniusza informatyki,
by polował na najgroźniejszego zabójcę w całej Hiszpanii.
Genialne.
Znerwicowanego chłopca, który nie umie nawet strzelić.
I razem z twoją byłą płacze po kątach.
Piękna historia.
Zabije ich, jeden po drugim.
Kiedy zrozumiesz, że to Tokio tu rządzi?
Tu nie chodzi o Nairobi.
Ale o przetrwanie.
- Podejdź, kretynie. - Czego chcesz tym razem?
Wiem, że kochasz Tokio.
Wiele razem przeszliście.
Ale czy sądzisz, że jest liderem, na którego zasługujemy?
Z ręką na sercu…
Ufasz Tokio?
Musisz mnie uwolnić.
Wiesz, że tak trzeba.
Zabierz mnie na górę. Musisz mnie uwolnić.
No już.
Zamknij się!
Matías, ty dowodzisz.
Prawie.
Rio!
Dokąd idziesz?
Zabić tego sukinsyna.
Rio, zatrzymaj się!
Przepraszam za wcześniej.
Miałem tego dość.
Ale wiem, że jesteś człowiekiem honoru.
Nie zdradziłbyś nas.
Złapmy razem tego drania.
Chodźmy.
Policja narodowa.
Mówi César Gandía, szef ochrony prezesa Banku Hiszpanii.
Dzwonię z bezpiecznej linii MSW.
Widzi to pani?
Tak, to z Banku Hiszpanii.
Tak. Proszę mnie połączyć z centrum dowodzenia pod bankiem.
To sprawa najwyżej wagi.
- Halo? - To pilne.
- Mówi César Gandía. - Kto?
Szef ochrony prezesa.
- Chcę rozmawiać z pułkownikiem Tamayo. - Oczywiście.
To szef ochrony prezesa banku.
- Wyjdźcie. - Proszę wyjść.
Tu pułkownik Tamayo.
Pułkowniku, udało mi się uciec. Tu Gandía.
Skąd dzwonisz?
Ze schronu.
Mogę ich obserwować przez wewnętrzny monitoring.
Odciąłem połączenia, żeby nie widzieli nas z zewnątrz.
Czekam na rozkazy.
Na razie proszę nic nie robić. Zawarliśmy rozejm.
Jaki rozejm? Do kiedy?
Zostały ponad 24 godziny i nie mogę go zerwać.
Jest w mediach.
Pułkowniku, za 24 godziny oni będą w Singapurze.
Zaplanujmy skoordynowany atak. Zaskoczymy ich.
Za 10 minut będzie po wszystkim.
Nic nie mogę zrobić.
Władze nie chcą więcej bitew w Madrycie.
Mam broń automatyczną,
granaty, wszystko.
Nie będę czekał, aż uciekną.
Ja nie podpisałem rozejmu.
Rozumie pan?
Oficjalnie mogę tylko kazać ci czekać.
Ale chciałbym czego innego.
Co to oznacza?
Wszystko, co zrobisz będzie uznane za samoobronę.
Nie będzie problemów z prawem.
Jeśli ich wyeliminujesz, będziesz bohaterem,
dla mnie, śledczych i rządu.
Zrozumiano.
Powodzenia.
Najważniejsze są chwile,
gdy zdajesz sobie sprawę, że nie ma odwrotu.
Że przekroczyłeś granicę i nie ma powrotu.
To nieodwracalne.
Wszystko się zmienia, a ty żyjesz chwilą.
Jakbyś mógł powstrzymać katastrofę.
Jak się czujemy?
Pewnie cię to nie zaskoczy...
ale twojej córki i matki nie było już w Mindanao.
Pogratulowałabym ci.
Ale wiesz co? Nie zrobię tego.
Bo tak się składa, że Rio, zanim wszedł do banku,
ujawnił wszystkich przewoźników.
Nie powiedział Profesorowi.
Słyszałam to.
Ile czasu zajmie nam znalezienie twojej matki i córki?
- Profesorze. - Tak, Antoñanzas?
Wiem, że nie powinienem tego mówić, ale…
Co?
Tamayo spowoduje rozlew krwi.
Z zimną krwią.
Co się dzieje?
Gandía, szef ochrony, zadzwonił do namiotu.
Ma schron i broń wojskową.
Gdzie on jest?
Nie wiem, ale tam są kamery. Wszystko widzi.
Tokio.
- Tokio. - Profesorze.
Posłuchaj. Gandía jest uzbrojony. Ma schron.
- Co? - Ma schron.
Obserwuje was. Wie, gdzie jesteście. Zbierz wszystkich.
Tokio?
Napisy: Maria Frank