‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ป๋า ‪- อรุณสวัสดิ์ ทูนหัว
‪- อยากอึ๊บเหรอ ‪- ใช่ คุณก็อยาก มาดูนี่สิ
‪มาดูนี่สิ
‪พวกบราซิล เราไม่ได้เห็นเรือบราซิลมานานแล้ว
‪พวกสุดท้ายที่มาเป็นชาวเปอร์โตริโก ‪หรือไม่ก็กายอานา
‪ไม่รู้สิ
‪ดูพวกเขาเป็นมิตรนะ
‪ซีไอเอ เอฟบีไอ
‪และตำรวจสากลก็มีเจ้าหน้าที่ที่ดูเป็นมิตร
‪ไม่เอาน่า พวกเขาเป็นนักท่องเที่ยว ‪เห็นหน้าก็รู้แล้ว
‪ที่รัก
‪เราต้องเข้าสังคมบ้างนะ
‪ฉันพูดจริงๆ แฟนกันต้องใช้ชีวิตในสังคม
‪พวกเขาไปปาร์ตี้ ไปดูหนัง ‪ไปกินอาหารค่ำนอกบ้าน
‪พวกเขาไม่ขลุกอยู่กับพวกคูนาอินเดียน ‪หรือเล่นเทนนิสชายหาดทุกวัน
‪- ไม่ ‪- ไม่อะไร
‪ไม่
‪- นะคะ ขอร้อง ‪- ไม่ ไม่มีทาง
‪โตเกียว มันคือมาตรการความปลอดภัย
‪เฮ้
‪สวัสดี เพื่อนๆ
‪ริโอ ริโอ ริโอ
‪(วันที่ 3)
‪อนิบาล คอร์เตสกำลังเดิน
‪ไปยังธนาคารกลางสเปน
‪ตำรวจสเปนกำลังส่งมอบตัวผู้ร้ายหลบหนี ‪ที่ทางการต้องการตัวที่สุดในโลก
‪เป็นเวลา 44 ชั่วโมงนับตั้งแต่การปล้นเริ่มขึ้น
‪และตำรวจก็ยอมแพ้ กำลังส่งมอบตัวคอร์เตส
‪เป็นไปได้ว่าเขาคือคนที่ถูกทรมาน
‪แก๊งของศาสตราจารย์กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
‪ริโออยู่ตรงประตูธนาคาร
‪ถึงตาคุณแล้ว
‪ประตู
‪เฮลซิงกิ
‪- ไฟเขียว ‪- เดินไป
‪(แลกเปลี่ยนตัวประกันที่ธนาคารกลางเสปน)
‪คุณหล่อมากเลย
‪หล่อมาก ผูกเน็กไทใส่สูท
‪มันเป็นสิ่งดีๆ อย่างเดียวที่ตำรวจมีให้ผม
‪ฉันนึกภาพออกค่ะ
‪คุณใส่เสื้อจั๊มเปอร์สีแดงนี่แล้วสวยมากเลย
‪คุณเป็นยังไงบ้าง
‪- ดีขึ้นไหม ‪- ดี
‪คุณมาทำบ้าอะไรอยู่ในธนาคารกลางสเปน
‪เราทำมันเพื่อคุณ
‪ทุกอย่างจบแล้ว คุณได้กลับบ้านแล้ว เพื่อนๆ
‪คนทั้งสเปนอยู่กับคุณ
‪กล้าหาญ คุณกล้าหาญมาก
‪ไม่ต้องห่วง ตอนนี้คุณอยู่กับผมแล้ว
‪มาดูกันซิว่าซัวเรซจะบอกอะไรเราได้บ้าง
‪เขามาแล้ว ซัวเรซ
‪- ผมอยากกลับเข้าไป ‪- ใจเย็นๆ
‪ผมขอคนเพิ่ม ระเบิดด้วย ‪เราเกือบทำได้แล้ว ผมจะฆ่าพวกมัน
‪- ใจเย็นๆ สิ ขอร้อง ‪- ตามาโย
‪ไอ้งั่งนั่นทำอะไรน่ะ
‪นั่นอาร์ตูโร โรมัน ผู้อำนวยการโรงกษาปณ์
‪ปิดประตู
‪ไอ้งั่งเอ๊ย
‪อย่ายิงนะ อย่ายิง ผมไม่มีอาวุธ
‪ผมอาร์ตูโร โรมัน
‪อาร์ตูโรเหรอ
‪ปรบมือดังๆ หน่อย เร็วเข้า
‪คุณคืออาร์ตูโร โรมันใช่ไหมคะ
‪ใช่ครับ
‪ฉันอ่านหนังสือของคุณนะ
‪พวกคุณบ้าไปแล้ว
‪คุณควรอยู่ข้างนอกนั่น มีชีวิตที่ดี
‪แต่กลับมาอยู่ที่นี่ในปากหมาป่า
‪รู้ไหมคุณทำให้ข้างนอกนั่น ‪อึกทึกครึกโครมมากแค่ไหน
‪กอดเฮลซิงกิหน่อย
‪นายอาจเป็นไอ้เดนสงคราม เฮลซิงกิ
‪แต่นายก็น่ารัก
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪- ผมเรียกคุณว่าอะไรดี โมนิกาเหรอ ‪- ไม่ค่ะ สต็อกโฮล์ม
‪เยี่ยมไปเลย พวก
‪นายพี้ยาอะไรถึงได้กลับมาที่นี่
‪ชีวิตเศรษฐีมันน่าเบื่อน่ะ
‪ขอบใจมาก เพื่อน
‪ที่นายมาที่นี่
‪หลังจากทุกอย่างที่นายเสียไป ‪มันมีความหมายกับฉันมากเลย
‪ไอ้ตัวเล็ก
‪- ตัวเล็ก มาจูบหน่อยซิ ‪- เป็นยังไงบ้าง คนสวย
‪ฉันไม่มีความสุขมากไปกว่านี้แล้ว ‪ต่อให้ฉันคลอดคุณออกมาก็เถอะ
‪คุณทุกคนเยี่ยมสุดๆ
‪ใช่ เราเยี่ยมมาก ‪แต่คนที่ผลักดันเราคือแฟนขี้เหร่ของคุณ
‪- ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ... ‪- พอเถอะ
‪ขอโทษนะ แต่ถึงตาฉันแล้วล่ะ
‪เดี๋ยวผมมานะ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ตรวจพบฮาโลเธน
‪แต่ไม่มีร่องรอยของสารอื่น เราไม่เป็นไร
‪ดีใจด้วย พวกเขาชนะการต่อสู้ ‪ไม่ได้ชนะสงคราม ร่าเริงหน่อย พับผ่าสิ
‪ทุกคน ฟังนะ
‪ปฏิบัติการนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
‪- เข้าใจไหม ‪- จริงเหรอ
‪แม้แต่คอมมานโดบูร์กินา ฟาโซ ‪ยังทำสิ่งที่เราทำไปไม่ได้เลย
‪ให้เกียรติกันหน่อย
‪เรื่องนี้จะต้องไม่รุนแรงขึ้น
‪ไม่มีเหยื่อ เราช่วยตัวประกัน 40 คนออกมาได้
‪ฉะนั้นคิดบวกไว้แล้วเดินหน้ากันต่อเถอะ
‪ใช่ ฉันคิดบวกนะ ดูสิ บวกมาก
‪ปัญหาก็คือเราไม่เคยเรียนรู้บทเรียน
‪หมอนั่นเหมือนไอน์สไตน์ ‪จีอีโอของเราสี่คนบุกเข้าธนาคารทางห้องน้ำ
‪เราทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
‪สิ่งที่หน่วยซีลทำในช่วงการค้นหาบิน ลาดิน
‪สิ่งที่พวกรัสเซียทำในเหตุโรงละครดูบรอฟกา
‪ใช่ ทำตามคู่มือเลย
‪เราใช้เวลาตัดสินใจนานแค่ไหน
‪ยี่สิบนาทีได้มั้ง
‪เพราะหมอนั่นมีเวลาตัดสินใจตั้งหลายปี ‪ว่าจะตอบโต้ยังไง
‪ทุกอย่างที่เราทำ เขารู้ว่าต้องตอบโต้มันยังไง
‪ปฏิบัติการพวกนี้เสี่ยงเสมอ ตลอดทุกครั้ง
‪เว้นแต่คุณอยากเสนออะไรที่มันไม่ต้องเสี่ยง
‪ไม่ใช่อย่างเดียว
‪อย่างน้อยสามอย่าง
‪อันโตญันซาส ขอโดนัทอันหนึ่ง
‪โมนิกา
‪- คุณสวยมาก ‪- ฉันสต็อกโฮล์ม
‪ยืนตรงนี้
‪ถกเสื้อขึ้น
‪กางแขน
‪คุณมาทำไม อาร์ตูโร พวกเขาอาจยิงคุณได้
‪ผมไม่สนใจ
‪ผมเลิกสนใจชีวิตผมตั้งแต่...
‪ตอนที่ผมสูญเสียทุกอย่างไป
‪ลอราทิ้งผมและก็พาลูกๆ ไปด้วย
‪ผมอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ที่มีห้องครัวอยู่ในตู้
‪ผมกินปลาทูน่ากระป๋อง
‪ลังที่ใส่ของย้ายบ้านยังอยู่ในห้องโถง แต่...
‪ผมเริ่มทำใจได้แล้ว
‪ทีละนิด อาร์ตูโร
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าผมเลวร้ายกับคุณและเมียผม
‪ผมยอมรับ
‪ผมคิดถึงลอราตลอด แต่...
‪ไม่มากเท่าที่ผมคิดถึงคุณ
‪ผมคิดถึงคุณอยู่ตลอด
‪คิดถึงคุณกับลูกชายของเรา
‪เพราะเขาเป็นเด็กผู้ชาย ใช่ไหม
‪ใช่ เขาเป็นเด็กผู้ชาย ใส่เสื้อจั๊มเปอร์ได้แล้ว
‪ผมรู้ว่าผมเสียคุณไปแล้ว โมนิกา
‪แต่ผมไม่อยากเสียลูกชายของผมไป
‪คุณเสียเขาไปตั้งแต่คุณพูดว่าคุณไม่ใช่พ่อของเขา
‪- ใส่เสื้อจั๊มเปอร์ได้แล้ว ‪- แต่...
‪คุณคาดหวังอะไรล่ะ
‪คุณก็รู้ว่ามันยากแค่ไหนสำหรับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว ‪และมีลูกสามคนที่ได้ยินว่า
‪"ดูผลตรวจสิ ลูกคนนี้เป็นลูกของคุณ" ผมกลัวนะ
‪ใช่ ผมกลัวจนขี้หด
‪มีใครบ้างไม่กลัวเรื่องแบบนั้น
‪แต่มันก็แค่สามนาที
‪สามนาที เวลาที่ผู้ก่อการร้ายพวกนั้นโผล่มา
‪แล้วยิงทุกคน
‪ผมขอร้อง อย่าตัดสินผมเพราะเวลาสามนาทีเลย
‪ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะโผล่มาจากไหนไม่รู้
‪แล้วก็ขอให้คุณยอมให้ผมเป็นพ่อของลูกผม
‪ผมรู้
‪แต่ผมอยากเห็นเขา แค่นั้น
‪ไม่รู้สิ ได้สัมผัสเขาและรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง
‪สาบานได้ว่าผมไม่สนใจว่าเขาอยู่ที่ไหน ‪ผมไปบราซิลได้
‪โรมาเนีย พม่า ไทย ที่ไหนก็ได้
‪เขาเป็นลูกของผมและผมก็อยากเจอเขา
‪ได้โปรดเถอะ
‪คุณอาจมีสิทธิ์ได้เจอเขา ‪แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้เจอได้หรือเปล่า
‪ฉันจะพยายามแล้วกันนะ
‪ขอบคุณนะ
‪บางอย่างไม่เคยเปลี่ยนเลย
‪อะไร
‪ดูสิเจอคุณแล้วผมเป็นยังไง
‪- ถามจริง อาร์ตูโร ‪- ดูสิคุณทำให้ผมโด่แค่ไหน
‪คุณมีผลกับผมขนาดนี้เลย
‪จำตอนที่เราทำมันบนโต๊ะของผมได้ไหม ‪คุณไม่เปลี่ยนไปมากขนาดนั้นหรอก
‪แตะต้องฉันอีกคุณตาย
‪ฉันขยะแขยงคุณ อาร์ตูโร
‪ฉันขยะแขยงคุณ
‪ขยะแขยงเหรอ คุณขยะแขยงผมเหรอ
‪ยิงสิ
‪ยิงผมตรงนี้เลย เพราะถ้าคุณไม่ยิง ‪ลูกคุณจะได้เห็นแค่หน้าผมนี่เท่านั้น
‪คุณกับเดนเวอร์จะติดคุกไปอีกนาน
‪อาร์ตูโร จูเนียร์ ‪จะไม่มีวันได้รู้ว่าแม่ของเขาเป็นใคร
‪แต่เขาจะเรียกผมว่าพ่อ ผมนี่แหละ
‪พ่อที่แท้จริงของเขา ผมถึงได้มาไง เข้าใจไหม
‪ลูกฉันชื่อซินซินนาติ
‪และชาตินี้คุณก็จะไม่ได้เจอเขา
‪เฮลซิงกิ ทำต่อให้จบได้ไหม
‪อาร์ตูโร
‪ใจเย็นๆ
‪ผู้ชายต้องดูแลผู้ชายด้วยกัน
‪เร็วเข้า ถอดเสื้อผ้าออก
‪นี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของการปล้น
‪มันอาจเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด ‪ของชีวิตฉันเลยก็ได้
‪แต่ความสุขนั้นดุจสายฟ้าฟาด
‪สิ่งที่หายใจออกมา แล้ว...
‪เราก็ร่วง
‪เมื่อเราสัมผัสท้องฟ้า การร่วงนั้นรุนแรงมาก
‪เราทุกคนพุ่งลงสู่อเวจี
‪แม้แต่ศาสตราจารย์
‪อย่างแรก เรากำลังทำผิดพลาดเหมือนที่เราทำ
‪ในการปล้นครั้งก่อน ‪ซึ่งก็คือพยายามจับศาสตราจารย์
‪เขาเป็นคนโกงไพ่มืออาชีพ ‪เราต้องเปลี่ยนกลยุทธ์
‪เราต้องมุ่งเน้นในสิ่งที่เรารู้ว่ามันอยู่ในนั้น
‪ทองคำ
‪ถ้าเรารู้ว่าพวกเขาวางแผนเอามันออกมายังไง
‪พวกเขาก็จะทำได้แค่ ‪เจรจาการยอมจำนนของพวกเขา
‪จะทำอย่างนั้นได้ ‪เราจะต้องซักถามตัวประกันทุกคน
‪แม้แต่พระเจ้าก็จะไม่ได้กลับบ้าน
‪ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาทำงานกันอยู่หรือไม่
‪พวกเขาทำงานกันยังไง นานแค่ไหน
‪เมื่อไหร่ และโดยเฉพาะ...
‪สองคนนี้เป็นใคร
‪เพราะสมาชิกใหม่คือ
‪กุญแจไขสู่แผนการ
‪และที่สำคัญที่สุด รางวัล
‪เพราะพวกเขาแจกเงิน ‪เราคือรัฐ เราไม่ได้ให้อะไรเลยเหรอ
‪ฉันต้องการรางวัลใหญ่ที่สุด ‪ในประวัติศาสตร์ของโลกตะวันตก
‪ตามาโย คำแนะนำ ‪ในการแก้ไขเรื่องนี้มีค่าเท่าไหร่
‪ผมก็ไม่รู้ สามล้านยูโรมั้ง
‪มีราคาเสนอที่ดีกว่านี้ไหม
‪- สามล้านครึ่ง ‪- เปิดการประมูลแล้ว
‪มาร์ติเนซ
‪- สี่ล้าน ‪- สี่ล้าน
‪- ห้าล้าน ‪- เยี่ยม อันโตญันซาส
‪หกล้าน
‪ซัวเรซ เสนอได้มากกว่านี้ไหม
‪หกล้านครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง...
‪แปดล้าน
‪แปดล้าน พวกเขากินจิ๋มเราแน่
‪ถ้าเราปัดให้เป็นจำนวนเต็ม ‪เรากำลังพูดถึงสิบล้านยูโร
‪และเงินมากขนาดนั้น
‪คงโน้มน้าวคนสเปนขายแม่ของตัวเองได้ทุกคน
‪อังเกล บอกข่าวดีผมหน่อย
‪- เรามีบางอย่าง เห็นพวกเขาแล้ว ‪- เยี่ยม
‪ตำรวจท้องถิ่นส่งสัญญาณเตือนแล้ว
‪เราตีวงพื้นที่แคบลงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ‪สัญญาณวิทยุ
‪บ่งชี้ว่าพวกเขากำลังเคลื่อนไหว ‪พวกเขาอยู่แถวๆ นี้
‪- คุณอยู่ที่ไหน ‪- อาราเซนา อวยลวา
‪ทางเดินเข้าโบสถ์หรืออะไรแบบนั้น
‪มีรถตู้จอดอยู่ พวกเขามาที่นี่ ผู้พัน
‪ดูเหมือนพวกเขารีบเอามาจอดทิ้งไว้
‪คุณคิดว่ามันเป็นกับดักหรือเปล่า
‪ไม่ ผมว่าไม่ใช่
‪ผมจะเข้าไปในรถ
‪ไม่มีใครอยู่ในนี้ เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
‪ให้ตายสิ
‪บ้าจริง ผู้พัน ‪นี่เหมือนที่ทำการใหญ่โทรคมนาคมเลย
‪มีจอและอุปกรณ์วิทยุเต็มไปหมด
‪ให้ตำรวจนิติเวชกับหน่วยยูไอทีมาที่นี่
‪เมื่อวานพวกเขาประสบอุบัติเหตุ ‪แล้วพวกชาวไร่ช่วยพวกเขา
‪พวกเขายืนยันตัวตนของพวกเขาแล้ว ผู้พัน
‪ดีมาก อังเกล คุณวางใจกองทัพ ‪ตำรวจและก็ทุกคนได้เลย
‪การล่าเริ่มแล้ว
‪แกเสร็จฉัน ไอ้สารเลว แกเสร็จฉันแล้ว
‪ผู้พันครับ
‪ผมขอเฮลิคอปเตอร์ ผมจะนำการล่าเอง
‪ไปลุยเลย
‪สารวัตร พวกเขากำลังคุยกับศาสตราจารย์
‪ริโอ คุณตอบผมให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪คุณถูกจับเป็นตัวประกันที่ไหน
‪ในห้องขัง
‪ห้องเล็กมาก
‪เล็กเท่าโลงศพ ผมนั่งยังไม่ได้เลย
‪ผมต้องยืนตลอด
‪- นานกี่วัน ‪- ผมก็ไม่รู้
‪หลังจากสี่หรือห้าวันผมก็เลิกนับแล้ว
‪ที่นั่นไม่มีแสงธรรมชาติเลย
‪ริโอ ตอบต่อได้ไหม
‪ได้
‪พวกเขาให้คุณกินอะไร
‪เป็นก้อนเหนียวๆ
‪น่าจะทำด้วยแป้ง และก็กาแฟ
‪กาแฟเยอะเลย
‪กาแฟวันละ 30-40-50 ถ้วย
‪ผมประสาทตื่นตัวตลอด
‪นอนไม่พอ
‪คุณคิดว่ากาแฟมีสารอื่นด้วยหรือเปล่า
‪อาจมี
‪รสชาติมันแย่มาก
‪แต่พวกเขาวางยาผม
‪ตอนซักถามผม พวกเขาบังคับให้ผมสูดแก๊ส
‪ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪แต่อย่างน้อย ผมก็ได้ออกจากห้องขัง
‪บางครั้งผมก็นั่งได้
‪พวกเขาให้คุณออกจากห้องขัง
‪- เพื่อทำอย่างอื่นไหม ‪- ไปอึยังไม่ได้เลย
‪ผมต้องอึตรงนั้น
‪พวกเขาทิ้งผมหมกอยู่กับอึและฉี่นานหลายชั่วโมง
‪หลายวัน
‪ผมก็ไม่รู้
‪พวกเขาให้คุณอาบน้ำไหม
‪ที่ใกล้เคียงสุดคือตอนพวกเขาเอาน้ำฉีดผม
‪ทำยังไงเหรอ ริโอ
‪พวกเขาจับผมแก้ผ้าห้อยไว้กับโซ่
‪แล้วก็เอาสายยางฉีดน้ำแรงๆ
‪"ถ้าอยากให้เลิกทำแบบนี้
‪ก็บอกเรามาว่าศาสตราจารย์อยู่ไหน"
‪อลิเซียพูดอย่างนั้นอยู่ตลอด
‪สาบานได้ ศาสตราจารย์
‪ว่าถ้าผมรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน
‪ผมคงบอกไปแล้ว
‪เป็นใครก็คงบอก ริโอ
‪เป็นใครก็คงบอก
‪คุณกลัวตาย ใช่ไหม
‪ผมรู้ว่าเราไม่ได้อยู่ในสเปน
‪ตอนลมเปลี่ยนทิศ
‪ผมได้ยินเสียงละหมาดดังมาจากสุเหร่า
‪ผมแน่ใจเต็มร้อย
‪ว่าพวกเขาจะยิงผมแล้วฝังผมในทะเลทราย
‪ทุกวัน
‪ผมตื่นขึ้นมาสงสัยว่า ‪วันนั้นคือวันสุดท้ายของผมหรือเปล่า
‪ทุกอย่างนั่นจบลงแล้ว ริโอ
‪ฟังนะ บอกผมสิว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ตอนพวกเขานำตัวคุณออกมาจากที่นั่น
‪พวกเขาให้ผมขึ้นเครื่องบิน
‪พอเครื่องลงพื้น พวกเขาก็ให้ผมขึ้นรถ
‪แล้วก็พาผมไปที่โรงพยาบาลทหาร
‪อยู่ที่นั่นคุณหลับเป็นยังไง
‪ผมไม่เคยหลับสนิทแบบนั้นมาก่อน
‪พวกเขาฉีดยาที่เยี่ยมมากให้ผม
‪ผมไม่ลืมตาเลยจนถึงเมื่อเช้านี้
‪อลิเซียปลุกผมตื่น
‪แล้วยังไงล่ะ
‪เสื้อจั๊มเปอร์สีแดงของผมอยู่ไหน
‪ถ้าพวกเขาส่งตัวริโอให้เรา ‪พวกเขาอาจติดไมค์ไว้บนตัวเขา
‪ฉะนั้นถ้าเราสงสัยอะไร ‪คำรหัสคือ "หยุดพักผ่อนสั้นๆ"
‪พักผ่อนอีกหน่อย
‪อาบน้ำร้อน
‪คุณควรได้หยุดพักผ่อนสั้นๆ
‪สัญญาณจีพีเอสในรากฟันเทียม
‪ไมค์ซ่อนในเนื้อเยื่อไขมัน ในกะโหลก ทุกที่เลย
‪โพรงจะเล็กแค่ไหนไม่สำคัญ
‪เราจะสอนคุณให้เอามันออก
‪มีอาสาสมัครไหม
‪ผมขอผ่าน ผมทำไม่ได้
‪โดเปย์ คุณกลัวมีดผ่าตัด
‪เปล่า ผมมีกฎหลายอย่างน่ะ
‪ผมต่อต้านการทรมานสัตว์
‪แต่คุณเป็นทหาร คุณฆ่าคน ‪แล้วมีปัญหาอะไร ผมไม่เข้าใจ
‪คนมันก็เรื่องหนึ่ง สัตว์มันคนละเรื่องกัน
‪ผมรักสัตว์
‪นักฆ่าผู้อนุรักษ์สัตว์
‪ผมเชื่อในสิ่งที่ผมต้องการได้ไหม ‪หรือคุณจะเป็นคนสั่งว่าผมต้องเชื่ออะไร
‪เรื่องรักสัตว์น่ะเหรอ
‪- ใช่ ‪- อ๋อ ใช่
‪ผมจะบอกคุณเอง
‪ถ้าคุณรักหมูตัวนี้จริงๆ ก็ผ่ามันแล้วเอาชิปออกมา
‪แล้วคุณก็กินมันด้วยความรัก
‪ผมจะไม่ผ่าหมูหรอก
‪- ผมจะผ่าตุ๊กตาหมูแล้วกัน ‪- ไม่ มาร์แซย์
‪ตุ๊กตาหมูใช้ไม่ได้ เราต้องผ่าเนื้อเยื่อของจริง
‪นี่เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับมนุษย์ที่สุด
‪ผมเคยอยู่ในสงคราม
‪มีหมาอยู่เคียงข้าง
‪มันอยู่กับผมตลอดเวลา
‪คนวิ่งหนี แต่หมาอยู่กับผม
‪ตั้งแต่นั้นมา ผมก็สัญญากับตัวเอง
‪- ผมจะไม่ผ่าหมู ‪- ผ่าหมูสิ คุณเป็นมือปืนนะ
‪อย่าเข้ามาใกล้ผม
‪ผลักผมอีก ผมจะผ่าเนื้อเยื่อของคุณ ‪ตั้งแต่หัวยันตูด
‪มาร์แซย์
‪มีดผ่าตัด
‪- ออกไปจากห้อง ‪- ผมเหรอ
‪มันเป็นความผิดของเขานะ เขาไม่อยากผ่าหมู
‪ออกไป
‪- ถ้าผมออกไป ผมจะ... ‪- เดี๋ยวนี้
‪ก็ได้
‪- ไอ้หมูบ้า ‪- หนุ่มๆ พวกนี้...
‪มาต่อกันเลย ผมไม่สนใจ
‪ว่าใครจะทำมัน ‪แต่เรามีเวลา 15 นาทีหาชิปแล้วก็ลงมือผ่า
‪โตเกียว จนกว่าเราจะผ่าตัดริโอ ‪คุณทุกคนต้องใช้ชีวิตตามปกติ
‪ใช้ชีวิตตามปกติ ‪ระหว่างปล้นธนาคารกลางสเปนเหรอ
‪พวกเขาจะสงสัยไม่ได้ว่าเรารู้
‪คุณต้องคุยกับริโอเรื่องอะไรก็ได้ที่อยากคุย ‪โดยไม่ให้มีผลอะไร
‪คุยว่าคุณคิดถึงกันมากแค่ไหน ‪และทำสิ่งที่รู้สึกว่าเป็นธรรมชาติ
‪คุณกำลังแนะนำว่าฉันควรมีอะไรกับเขาเหรอคะ
‪เพราะริโอต้องการแค่กอด
‪ไม่ใช่เอากัน
‪ตำรวจรู้ว่าคุณเป็นคู่รักกัน ‪และคุณไม่ได้เจอกันหลายเดือน
‪การให้พวกเขาคิดว่า ‪เข้าถึงเรื่องส่วนตัวของคุณได้เป็นสิ่งสำคัญ
‪โตเกียว
‪พวกเขาจะทำสิ่งที่พวกเขาต้องทำ
‪จริงเหรอ นั่นจำเป็นจริงๆ เหรอ
‪พวกเขาจับเด็กหนุ่มนั่น ‪ขังไว้ในรูนานสองเดือนไม่ได้หลับได้นอน
‪ทั้งอึและฉี่หมกตัวเอง
‪เขาคิดว่าเขาตายแน่ ‪แล้วคุณมาใช้เขาแบบนี้เหรอ
‪มันเป็นเวลาที่เหมาะจะทำให้เรา ‪มีความได้เปรียบพื้นฐาน ราเกล
‪พื้นฐานในสงครามทั้งหมดนี้
‪ที่จะควบคุมไมค์และตัวส่งสัญญาณ ‪ที่พวกเขาอาจฝังไว้ในตัวเขา
‪ถ้าพวกเขาต้องเอากัน ‪ถึงจะไม่มีอารมณ์ พวกเขาก็ต้องทำมัน
‪คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโตเกียวไม่ตอบ
‪คุณบ่นยิ่งกว่าเธอซะอีก
‪ปัญหาก็คือฉันอยู่ที่นี่ ใช่ไหม
‪คุณน่าจะทำมันคนเดียวมากกว่า
‪เหมือนคนชอบฉายเดี่ยว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เซอร์จิโอ มองฉันสิ เกิดอะไรขึ้น
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังทรยศแก๊ง
‪อะไร
‪ผมไม่เคารพ
‪การปล้น
‪พี่ชายผมอาจเอาความสัมพันธ์มาปะปน ‪กับเรื่องทั้งหมดนี้ได้ ผมทำไม่ได้
‪ผมว่ามันเป็นไปไม่ได้ ผมทำไม่ได้ ราเกล ‪ผมเป็นคนเดินหมาก
‪บ๊อบบี้ ฟิสเซอร์ไม่มีวันเผชิญกับสปาสกี้ ‪โดยมีแฟนของอยู่ข้างๆ
‪ฉันไม่ใช่แฟนของใคร
‪ฉันอยู่ที่นี่เพราะฉันรู้จักตำรวจดีกว่าที่คุณรู้จักเยอะ
‪และก็รู้จักดีกว่าที่ใครๆ ในแก๊งรู้จักเยอะด้วย
‪คุณรู้เรื่องระเบียบและการเจรจาพอๆ กับที่ผมรู้
‪เกมนี้ผมชนะคุณ ราเกล
‪เกมนี้คุณชนะฉันเหรอ
‪ฉันต้องโง่แน่ๆ เลย
‪ฉันคิดว่าเรารักกันเสียอีก
‪ฟังนะ แม่กับลูกสาวของฉันอยู่ในฟิลิปปินส์
‪ตำรวจกำลังตามล่าพวกเธอ
‪ผมไม่ได้ขอให้คุณมา
‪นี่เป็นแค่การแก้แค้นใช่ไหม
‪ตั้งแต่ฟิลิปปินส์
‪ตั้งแต่คืนเหล่านั้นที่คุณตื่นเพราะฝันถึงพี่ชายของคุณ
‪และริโอก็เป็นข้ออ้างที่ดีเยี่ยม ‪ในการแก้แค้นเบอร์ลิน ใช่ไหม
‪แต่คุณรู้อะไรไหม
‪คุณทำชีวิตฉันพังแล้ว
‪(ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น)
‪(พวกเขาฝังไมค์ไว้ในตัวคุณ)
‪(ทำตามฉัน)
‪คุณคิดว่าชุดชั้นในของฉันสีอะไร
‪ม่วงแดง
‪สีดำ
‪คุณไม่ได้ใส่มันไว้ตลอด
‪อะไร
‪โป๊ะเชะ
‪อันโตญันซาส เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪เปล่าครับ
‪(เราจะผ่าตัดคุณ)
‪ริโอกับฉันซื่อสัตย์ต่อกันเสมอตอนเอากัน
‪แต่คุณไม่อยากฟังความจริงเสมอไปหรอก
‪โตเกียว
‪ผมอยู่กับคุณไม่ได้
‪ผมคิดเกี่ยวกับมันหนักมาก
‪และก็คิดได้ว่าผมตามคุณอยู่ตลอด
‪เหมือนหมาน้อย
‪ผมเรียนรู้ในห้องขังนั่นว่าผมแข็งแกร่ง
‪เมื่อก่อนผมเคยกลัว
‪ผมกลัวชีวิตที่ไม่มีคุณ
‪บนเกาะนั่น หลังจากสามวัน...
‪ผมก็สติแตก มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก
‪- ผมไม่อยากเป็นแบบนั้นอีก ‪- ริโอ
‪โตเกียว คุณต้องการสิ่งนี้
‪- ไม่ ‪- ใช่ ผมเสียใจ
‪ผมเสียใจจริงๆ แต่ผมไม่อยาก ‪มีชีวิตอยู่บนรถไฟเหาะของคุณ
‪ตอนนั้นเองที่ฉันเริ่มตก
‪จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนเรือบรรทุกน้ำมัน
‪ที่แล่นไปถึงสุดขอบโลก แล้วพุ่งตกลงไปในอเวจี
‪และขณะที่คุณตกลงไป
‪คุณได้แต่เงยหน้ามอง
‪และเห็นว่าคนที่คุณรักที่สุดตัวเล็กลงเรื่อยๆ
‪ถ้าฉันรู้ว่า
‪นั่นจะเป็นการเอากันครั้งสุดท้ายของเรา
‪ฉันคงไม่ยอมให้มันจบลงแน่ๆ
‪ทั้งชีวิตของผม ผมไม่เคยรักใครเหมือนที่ผมรักคุณ
‪และนั่นก็ไม่มากมายอะไร ผมอายุแค่ 22 ปี
‪แต่มันจะยังคงเป็นความจริงตอนผมอายุ 70
‪ริโอ อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ
‪ขอร้อง อย่าทิ้งฉันไป
‪ได้ยินไหม อย่าทิ้งฉันไป
‪อย่าทิ้งฉันไป
‪คุณจะได้คนที่ดีกว่าผม
‪คุณสวยมาก
‪- และก็รวยด้วย ‪- ไม่
‪และบางปี เราจะได้เจอกันอีก
‪ผมก็จะอยู่กับลูกสองสามคนถือถุงใส่ของชำ
‪ส่วนคุณก็จะ...
‪นั่งอยู่ในรถเปิดประทุน
‪กับผู้ชายผิวดำหล่อๆ คนบราซิล ใช่
‪แล้วเราก็จะดื่มไวน์หัวเราะเรื่องนี้กัน
‪ฉันอยากกลับไปที่เกาะกับคุณ
‪อย่าไปเลยนะ
‪ผู้พัน โดรนเจอศาสตราจารย์แล้ว
‪- มันมีสัญญาณหรือเปล่า ‪- มีครับ
‪เอาขึ้นจอเลย
‪ผู้พันตามาโยพูด ได้ยินหรือไม่ เข้าไปใกล้ๆ อีก
‪(ฉุกเฉิน)
‪นั่นแหละ เข้าไปใกล้ๆ
‪เข้าไปใกล้ๆ ใกล้อีก
‪- พร้อมหรือยัง ‪- ฉันพร้อมแล้ว
‪ไม่ๆ
‪เวร บินขึ้นสิ บินขึ้น ‪ผมอยากดูว่าเขาออกทางไหน
‪หาดูว่าถนนไปสุดที่ตรงไหน
‪ผมต้องคุยกับคุณเรื่องวิธีการหลบหนี
‪ถอดชุดนอนบ้าบอนั่นออก
‪- ใช่ ผมว่าไว้ค่อยคุยทีหลังก็ได้ ‪- ไม่ บอกฉันสิ
‪ถือซะว่า...
‪เป็นการฝึกงานภายใต้ความกดดัน
‪ก็ได้
‪ข้อหนึ่ง
‪การกระจาย
‪ถ้าเราถูกพบเห็น
‪เรามีโอกาสรอดสองเท่า
‪ถ้าเราแยกกันไป เราต้องทำอย่างนั้น
‪ให้เร็วมากๆ
‪ราเกล
‪ระวังนะ
‪ถ้าพวกเขาจับคุณได้ ฉันจะฆ่าคุณ
‪เป็นข้อหนึ่งที่ดีมาก
‪แล้วข้อสองล่ะ
‪ข้อสองเหรอ
‪ฉันจะไม่ฟังข้อสอง ศาสตราจารย์
‪ข้อสอง ในถุงฉุกเฉิน
‪เราต้องนำเงิน
‪ตาข่ายพรางตัว
‪ผ้าห่มกันความร้อน
‪- ปืน ‪- ปืน
‪และก็น้ำยังชีพอย่างน้อย 72...
‪เจ็ดสิบสองชั่วโมง
‪ข้อสองชื่ออะไรนะ
‪คุณตั้งชื่อให้ทุกอย่าง
‪จุดศูนย์กลาง
‪ในใจของทุกคน
‪มีความคิดที่ฝังอยู่ ซึ่งก็คือผู้ร้ายหลบหนีจะหนี
‪แต่เราจะไม่หนี
‪เราจะอยู่ที่นี่
‪เราจะอยู่เฉยๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪รอบรัศมี 500 เมตร
‪จากที่ไหนก็ตามที่เราถูกพบเห็น
‪- จุดศูนย์กลาง ‪- จุดศูนย์กลาง ดีมาก
‪เราจะอยู่ห่างจากพวกเขาสองสามเมตร ‪แต่พวกเขาจะไม่เห็นเรา
‪เมื่อเราซ่อนตัวในช่วงสี่นาทีแรก
‪เราจะซ่อนตัวยังไง
‪สูงจากพื้นเจ็ดหรือแปดเมตร
‪บนยอดไม้
‪เราจะใช้เทคนิคการซ่อนตัวเหมือนพลซุ่มยิง
‪พรางตัวได้ดีเยี่ยม
‪หมดชั่วโมงเรียนแล้ว
‪ราเกล คุณควรอยู่ประจำที่แล้ว
‪ฉันรู้ แต่ฉันมีปัญหา
‪มีปัญหาอะไร
‪มีทหารหลายคน ฉันจะมีเวลาไม่พอ
‪ไม่ ทำตามแผน ขึ้นไป
‪ราเกล
‪พวกเขาอยู่นั่น
‪เข้าไปใกล้ๆ อีก
‪บ้าเอ๊ย
‪ส่งตำรวจนิติเวชไปที่นั่น
‪เราจับพวกเขาได้คาชุดชั้นในเลย ทุกคน
‪ราเกล ผมอยู่ห่างจุดศูนย์กลาง ‪ไปทางตะวันตกสองกิโลเมตร
‪มีทหารเต็มไปหมด คุณปีนถึงยอดไม้หรือยัง
‪- ยัง ฉันต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า ‪- อะไรนะ
‪มีฟาร์มอยู่ห่างจากป่าของคุณ ‪ไปทางใต้ 400 เมตร
‪ไม่ พวกเขาจะไปตรวจค้นที่นั่นเป็นที่แรก
‪ฉันไม่มีทางเลือกอื่น
‪ราเกล
‪กระทรวงมหาดไทยเพิ่งประกาศ
‪ให้เงินรางวัลมากที่สุดในประวัติศาสตร์
‪สิบล้านยูโร ‪สำหรับข้อมูลที่ช่วยให้จับศาสตราจารย์ได้
‪หรือทำลายการปล้นได้
‪การช่วยเหลือของประชาชน ‪คือสิ่งหนึ่งที่ตำรวจกังวลที่สุด
‪ตัวประกันทุกคนพูดว่า
‪หมอนี่นำตัวประกันบางคนไปช่วยเขา
‪เขาบอกว่าพวกเขาจะต้องทำงานภายใต้อุณหภูมิ ‪สูงกว่า 65 องศาเซลเซียส
‪พวกเขากำลังละลายทองคำ
‪ละลายทองคำเหรอ ยังไง
‪บ้าจริง ซิเอร์รา พวกเขาติดตั้งอะไรไว้ในนั้น ‪เตาหลอมเหรอ
‪เตาอบอุตสาหกรรมเล็กกว่าเครื่องล้างจาน
‪พวกเขาขับรถบรรทุกทหารเข้าไปในธนาคาร
‪ให้ตายสิ
‪พวกเขาละลายทองคำ ‪ของธนาคารกลางสเปน ทำไม
‪เพื่อขนมันออกมาไง มันทำให้ขนย้ายง่ายขึ้น
‪พวกเขาทำให้มันเป็นรูปทรงไหนก็ได้
‪พวกเขาขนย้ายมันทางท่อระบายน้ำ
‪หรือทำเป็นเม็ดทองใส่เรือเหาะขนมันออกมา
‪ผมก็ไม่รู้
‪ทำตามแผนของคุณแล้วกัน เราจะตามล่าทองคำ
‪มันจะออกไปเป็นเม็ดทองคำไม่ได้
‪ทุกคน พวกเขาต้องอยู่แถวๆ นี้แน่
‪ให้สุนัขดมตัวอย่างที่เราพบในรถตู้
‪ค้นหาให้ทั่วป่า หาทุกซอกทุกมุม
‪พบอาคารบ้านเรือนที่ไหน ‪ตรวจค้นให้ละเอียด เข้าใจไหม
‪เร็วเข้า
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง