NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
- Cześć, tatuśku. - Cześć, królowo.
- Chcesz się kochać? - Tak. Ty też. Chodź coś zobaczyć.
Spójrz.
Brazylijczycy. Dawno nie było tu brazylijskiej łodzi.
Ostatnio bywali tu Portorykańczycy i Gujańczycy.
No nie wiem.
Wyglądają przyjaźnie.
CIA, FBI
i Interpol też mają miło wyglądających agentów.
To turyści. Widać to po ich twarzach.
Kochanie.
Musimy spotykać ludzi.
Mówię poważnie. Pary muszą mieć życie towarzyskie.
Chodzić na imprezy, do kina, restauracji.
Nie spędzać czas z Indianami albo na siatkówce plażowej.
- Nie. - Co?
Nie.
- Proszę cię. - Wykluczone.
To kwestia naszego bezpieczeństwa.
Hej!
Cześć, przyjaciele!
Rio!
DZIEŃ 3
Aníbal Cortés idzie
w kierunku Banku Hiszpanii.
Policja wypuszcza jednego z najbardziej poszukiwanych przestępców na świecie.
Minęły 44 godziny od rozpoczęcia napadu
i policja ustępuje, przekazując rabusiom Cortésa.
Prawdopodobnie go torturowano.
Gang Profesora jest znów razem.
Rio jest przed drzwiami.
Wasza kolej.
Drzwi.
Helsinki,
- zielone światło. - Ruszać!
WYMIANA ZAKŁADNIKÓW
Aleś ty przystojny.
W krawacie i w ogóle!
To jedyny miły gest ze strony policji.
Wyobrażam sobie.
Pięknie wyglądasz w tym kombinezonie.
Jak się czujesz?
- Lepiej. - Tak.
Co wy odpieprzacie w Banku Hiszpanii?
To dla ciebie.
Już po wszystkim. Wracacie do domu.
Cała Hiszpania jest z wami!
Jesteście bardzo odważni!
Spokojnie. Jesteście już ze mną.
Zobaczymy, co powie nam Suárez.
Idzie. Suárez!
- Chcę tam wracać! - Uspokój się.
Daj mi więcej ludzi! Środki wybuchowe! Byliśmy blisko! Zabiję ich!
- Uspokój się! - Tamayo!
Co ten kretyn robi?
To Arturo Román. Były szef Hiszpańskiej Mennicy Królewskiej.
Zamknąć wrota!
Co za pojeb!
Nie strzelajcie! Nie jestem uzbrojony.
Jestem Arturo Román.
Arturito?
Prosimy o aplauz!
Pan Arturo Román, prawda?
Tak jest.
Czytałam pana książkę.
Chyba zwariowaliście!
Mogliście sobie korzystać z życia,
ale jesteście tu, w paszczy lwa.
Wiecie, co się dzieje na zewnątrz?
Chodź uściskać Helsi!
Może jesteś świrem z wojny,
ale jakim kochanym!
- Cześć. - Cześć!
- Jak cię nazywać? Mónica? - Nie, Sztokholm.
Dobra. Bracie!
Co ty paliłeś, że tu wróciłeś?
Życie milionera jest strasznie nudne.
Dzięki, stary.
To, że tu jesteś
po tym, co straciłeś, dużo dla mnie znaczy.
Młody!
- Niech cię ucałuję! - Jak się masz?
Cieszę się, jakbyś był moim synem.
Jesteście super.
Tak, ale to twoja brzydka dziewczyna nas do tego namówiła.
- Gdyby nie ona... - Przestań.
Przepraszam, ale teraz moja kolej.
Zaraz wracam.
Jak tam z tobą?
Solidna dawka halotanu.
Ale brak śladu innych substancji. Wszystko dobrze.
Cieszę się. Wygrali bitwę, ale nie wojnę, więc głowy do góry!
Słuchajcie wszyscy.
Ta operacja nie miała miejsca.
- Zrozumiano? - Serio?
Nawet komandosi z Burkina Faso by się tak nie zachowali.
Okaż trochę szacunku.
Sytuacja się nie pogorszyła.
Nie ma ofiar i wyciągnęliśmy 40 zakładników,
więc podejdźmy do tego pozytywnie i przejdźmy dalej.
Tak, popatrz na mnie, to moja pozytywna mina.
Problem w tym, że nie wyciągamy wniosków.
Facet jest jak Einstein, a my wkradamy się tam przez kibel.
Zrobiliśmy to, co trzeba,
tak jak Navy Seals z bin Ladenem
albo Rosjanie w teatrze na Dubrowce.
Podręcznikowe zachowanie.
Jak długo podejmowaliśmy tę decyzję?
Dwadzieścia minut?
Bo on miał lata na przemyślenie reakcji.
Wie, jak przeciwdziałać każdemu naszemu ruchowi.
Takie operacje zawsze są ryzykowne. Zawsze.
Chyba że oświecisz nas jakimś bezpiecznym pomysłem.
Nie jednym,
a co najmniej trzema.
Antoñanzas, przynieś pączka.
Mónica.
- Pięknie wyglądasz. - Jestem Sztokholm.
Stań tutaj.
Unieś koszulę.
Ręce do góry.
Czemu przyszedłeś? Mogli cię zastrzelić.
To nieważne.
Nie dbam o moje życie,
odkąd wszystko straciłem.
Laura mnie rzuciła i zabrała dzieci.
Mam mieszkanie z kuchnią w szafie.
Żywię się konserwami.
Wciąż nie wyrzuciłem kartonów, ale...
Jakoś dochodzę do siebie.
Powolutku, Arturo.
Wiem, że byłem okropny dla ciebie i mojej żony.
Przyznaję się.
Ciągle myślę o Laurze,
ale nie tyle, co o tobie.
Bez przerwy o tobie myślę.
O tobie i naszym synu.
To chłopiec, prawda?
Tak, chłopiec. Włóż kombinezon.
Wiem, że cię straciłem.
Ale nie chcę stracić syna.
Straciłeś go, kiedy powiedziałeś, że to nie twoje dziecko.
- Włóż kombinezon. - Ale...
Czego się spodziewałaś?
Wiesz, jak trudno facetowi z żoną i trójką dzieci usłyszeć:
„Spójrz na test, to twoje dziecko”. Bałem się!
Tak, byłem przerażony.
Kto by się na moim miejscu nie bał?
Ale to były trzy minuty.
Trzy minuty. Tyle, ile zabrało tym terrorystom
wdarcie się i rozpętanie strzelaniny.
Proszę, żebyś nie oceniała mnie przez te trzy minuty.
Wiem, że nie mam prawa pojawiać się nagle
i prosić, żebym mógł być jego ojcem.
Wiem.
Chcę go tylko zobaczyć. Nic więcej.
Sam nie wiem. Dotknąć go, poznać.
Słowo daję, nieważne, gdzie jest. Pojadę do Brazylii,
Rumunii, Birmy, Tajlandii... Obojętnie.
To mój syn i chcę go poznać.
Proszę.
Może masz prawo go poznać, ale nie wiem, czy dam radę.
Spróbuję, dobrze?
Dziękuję.
Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
Co?
Zobacz, co mi zrobiłaś.
- Naprawdę? - Przez ciebie mi stanął.
Tak na mnie działasz.
Pamiętasz, co robiliśmy na biurku? Nie mogłaś się aż tak zmienić.
Dotknij mnie znowu, a nie żyjesz.
Obrzydzasz mnie, Arturo!
Obrzydzasz mnie.
Ja ciebie obrzydzam?
Strzelaj!
Strzelaj, bo inaczej to będzie jedyna twarz, którą zobaczy twój syn.
Ty i Denver wylądujecie w więzieniu,
a Arturito Junior nie dowie się, kim była jego matka.
Będzie nazywał mnie tatą. Mnie!
Prawdziwego ojca! Dlatego tu jestem, rozumiesz?
Mój syn ma na imię Cincinnati.
I w życiu go nie zobaczysz!
Helsinki, załatwisz to?
Arturito.
Spokojnie.
Facet umie zająć się drugim facetem.
Dalej. Ściągaj ciuchy.
To był najwspanialszy moment napadu.
Może i całego mojego życia.
Ale szczęście jest jak błyskawica.
Krótki wybuch, a potem
spadasz.
Kiedy dotkniesz nieba, upadek jest nie do zniesienia.
Wszyscy spadamy w otchłań,
nawet Profesor.
Przede wszystkim popełniamy ten sam błąd
co w tamtym napadzie. Próbujemy dorwać Profesora.
Jest profesjonalnym szulerem. Musimy zmienić taktykę.
Skupmy się na tym, co jest tam w środku.
Na złocie.
Jeśli zgadniemy, jak chcą je wynieść,
będą musieli się poddać i negocjować.
W tym celu przesłuchamy wszystkich zakładników.
Żadnego nie wypuszczamy.
Chcę wiedzieć, czy coś tam robią.
Co takiego? Od jak dawna?
Kiedy? A szczególnie...
Kim są ci dwaj?
Bo nowi członkowie
są kluczowi w tym planie.
A najważniejsza jest nagroda.
Oni płacą gotówką. My jako kraj niczego nie oferujemy?
Oczekuję największej nagrody w historii Zachodu.
Tamayo, ile damy za pomocną wskazówkę?
Nie wiem. Trzy miliony euro?
Kto da więcej?
- Trzy i pół. - Przyjmuję oferty!
Martínez.
- Cztery? - Cztery miliony?
- Pięć! - Super. Antoñanzas?
Sześć milionów.
Suárez, dasz więcej?
Sześć po raz pierwszy, po raz drugi...
Osiem!
Osiem! Za tyle zrobią nam nawet loda.
Jeśli zaokrąglimy, wyjdzie nam dziesięć milionów.
A za takie pieniądze
każdy Hiszpan sprzeda swoją matkę.
Ángel? Powiedz, że masz dobre wieści.
- Mamy coś, widziano ich. - Tak!
Zgłosiła się tutejsza Straż Obywatelska.
Zawęziliśmy zakres poszukiwań. Sygnał radiowy
wskazuje, że są w ruchu. Gdzieś tu.
- Gdzie jesteś? - Aracena, Huelva.
W jakiejś starej szopie.
Jest furgonetka. Byli tutaj, pułkowniku.
Chyba zostawili ją w pośpiechu.
Myślisz, że to pułapka?
Nie, chyba nie.
Wchodzę.
Nikogo tu nie ma. Chwileczkę.
O kurwa.
To wygląda jak centrum telekomunikacyjne.
Wszędzie są ekrany i urządzenia radiowe.
Potrzebuję techników i UIT.
Mieli wczoraj wypadek i rolnicy im pomogli.
Potwierdzili ich tożsamość.
Bardzo dobrze. Możesz liczyć na wojsko, policję i całą resztę.
Rozpoczynamy polowanie.
Mam cię, dupku. Teraz cię mam.
Pułkowniku.
Proszę o śmigłowiec. Zajmę się tym.
Do dzieła.
Pani inspektor, rozmawiają z Profesorem.
Rio, odpowiedz mi jak najdokładniej.
Gdzie cię trzymali?
W celi.
Malutkiej.
Wielkości trumny. Nie mogłem usiąść.
Cały czas stałem.
- Ile dni? - Nie wiem.
Zgubiłem się po czterech czy pięciu.
Słońce nie dochodziło.
Rio, dasz radę opowiadać?
Tak.
Co dawali ci do jedzenia?
Jakąś kluchowatą paciaję.
Pewnie z mąki. I kawę.
Mnóstwo kawy.
Z 30, 40, 50 kaw dziennie.
Byłem nabuzowany.
Pozbawiali cię snu.
Myślisz, że coś dodawali do kawy?
Może.
Smakowała okropnie.
Ale byłem naćpany.
Podczas przesłuchań musiałem wdychać jakiś gaz.
Nie wiem, co to było.
Ale przynajmniej wyciągali mnie z celi.
A czasem mogłem też usiąść.
Czy poza tym pozwalali ci
- opuszczać celę? - Nie, nawet na sranie.
Zostawiali mnie tam
godzinami w gównie i sikach.
Może dniami.
Nie wiem.
Pozwalali ci się umyć?
Nie, chyba że liczymy polewanie wodą.
Jak to wyglądało?
Najpierw wieszali mnie nago na łańcuchach.
Potem celowali wodą pod ciśnieniem.
„Jeśli mamy przestać,
powiedz, gdzie jest Profesor”.
Alicia tak ciągle mówiła.
Słowo daję, Profesorze.
Gdybym wiedział, gdzie pan jest,
wydałbym pana.
Jak każdy, Rio.
Jak każdy.
Bałeś się o życie, prawda?
Wiedziałem, że to nie Hiszpania.
Kiedy zmienił się wiatr,
słyszałem nawoływania z meczetu.
Byłem całkiem pewny,
że zastrzelą mnie i zakopią na pustyni.
Każdego dnia.
Budziłem się z myślą, że to mój ostatni dzień.
Już po wszystkim.
Powiedz dokładnie, co się wydarzyło, kiedy cię stamtąd zabrali.
Wsadzili mnie w samolot.
A na miejscu w samochód.
Zabrali do szpitala wojskowego.
I jak ci minęła ta noc?
W życiu się tak nie wyspałem.
Dali mi jakiś wspaniały zastrzyk.
Do rana spałem jak zabity.
Alicia mnie obudziła.
No i co?
Gdzie mój kombinezon?
Jeśli przekażą nam Rio, zapewne wszczepią mu mikrofon.
W razie podejrzeń hasło to „krótki urlop”.
Odpocznij trochę.
Weź ciepłą kąpiel.
Zasługujesz na krótki urlop.
Nadajnik GPS w implancie zęba.
Mikrofon ukryty w tkance tłuszczowej, czaszce, obojętnie.
Bez względu na miejsce
nauczymy was, jak go wydobyć.
Ktoś na ochotnika?
Ja nie. Nie mogę.
Boisz się skalpela.
Nie. Mam zasady.
Jestem przeciw cierpieniom zwierząt.
Jesteś żołnierzem. Zabijasz ludzi. W czym problem? Nie łapię.
Ludzie to jedno, zwierzęta co innego.
Kocham zwierzęta.
Morderczy przyjaciel zwierząt.
Mogę wierzyć, w co chcę, czy ty mi powiesz, w co wierzyć?
Jeśli chodzi o zwierzęta?
- Tak. - No dobrze.
Powiem ci.
Jeśli kochasz tę świnię, to rozetniesz ją i wyciągniesz czip.
I z miłością ją potem pożresz.
Nie rozetnę jej.
- Mogę przeciąć manekina. - Nie.
To musi być prawdziwa tkanka.
Świnia jest najbliższa człowiekowi.
Byłem na wojnie.
Miałem ze sobą psa.
Zawsze był ze mną.
Ludzie uciekli, a on został.
Przyrzekłem sobie wtedy...
- Nie rozetnę świni. - Rozetnij ją, jesteś zabójcą.
Odwal się!
Jeszcze raz, a ciebie rozetnę od góry do dołu.
Marsylia.
Daj skalpel.
- Wynoście się. - Ja też?
To jego wina. Nie chciał rozciąć świni.
Wyjdź stąd.
- Jeśli wyjdę, to... - Już.
Dobrze.
- Głupia świnia. - Co za ludzie.
Kontynuujmy. Nieważne kto,
ale mamy 15 minut na znalezienie czipa i rozpoczęcie operacji.
Tokio, przed operacją na Rio musicie żyć normalnie.
Żyć normalnie podczas napadu na bank?
Nie mogą odgadnąć, że wiemy.
Musisz rozmawiać z Rio o czymkolwiek, bez emocji.
O tym, jak tęskniliście. Róbcie to, co byście normalnie zrobili.
Chce pan, żebyśmy się przespali?
Bo Rio potrzebuje uścisku.
Nie seksu.
Policja wie, że jesteście parą i od miesięcy się nie widzieliście.
Muszą myśleć, że podsłuchują intymne rozmowy, żeby nic nie podejrzewali.
Tokio.
Zrobią, co muszą.
Naprawdę? To było konieczne?
Dwa miesiące trzymali tego chłopaka bez snu,
zasikanego i obsranego.
Myślał, że czeka na śmierć, a ty go tak wykorzystujesz?
To idealny moment na zyskanie kluczowej przewagi.
Kluczowej w całej tej wojnie!
Jeśli możemy wykorzystać wszczepione mu nadajniki i mikrofony...
Ale oni muszą uprawiać seks, muszą to zrobić, choćby nie mieli ochoty.
Nawet nie zauważyłeś, że Tokio nie odpowiedziała.
Narzekasz bardziej niż ona.
Problem w tym, że tu jestem. Prawda?
Wolałbyś zrobić to sam. Samotny wilk.
Wyjaśnijmy to sobie.
Co się dzieje?
Spójrz na mnie, Sergio. O co chodzi?
- Co się dzieje? - Mam wrażenie, że zdradzam gang.
Co?
Nie uszanowałem
tego skoku.
Mój brat mógł wplątać w to miłość, ja nie mogę.
To niemożliwe. Nie mogę. Jestem szachistą.
Bobby Fischer nie zabrałby dziewczyny na mecz ze Spasskim.
Nie jestem tylko dziewczyną.
Jestem tu, bo znam policję o wiele lepiej niż ty
i cała reszta tego gangu.
Wiesz o procedurach i negocjacjach tyle co ja.
Pokonałem cię, Raquel.
Pokonałeś mnie?
Chyba idiotka ze mnie,
bo myślałam, że to była miłość.
Moja mama i córka są na Filipinach.
Szuka ich cała policja.
Nie prosiłem, żebyś tu była.
Dla ciebie to tylko zemsta, tak?
Od Filipin.
Od tych nocy, kiedy śniłeś o swoim bracie.
Rio to świetna wymówka, żeby pomścić Berlina. Prawda?
Ale wiesz co?
Już mi spieprzyłeś życie.
NIC NIE MÓW
WSZCZEPILI CI MIKROFON
ZACHOWUJ SIĘ JAK JA
Jak myślisz, jaką mam bieliznę?
Bordową.
Czarną.
Ale nie zawsze ją nosisz.
Co?
Bingo.
Antoñanzas, coś się dzieje?
Nie.
PRZEPROWADZIMY OPERACJĘ
Podczas seksu zawsze byliśmy ze sobą szczerzy.
Ale nie zawsze chcesz usłyszeć prawdę.
Tokio.
Nie mogę z tobą być.
Dużo o tym myślałem.
Zrozumiałem, że zawsze za tobą biegałem
jak piesek.
W celi odkryłem, że jestem silny.
Wcześniej się bałem.
Bałem się żyć bez ciebie.
Po trzech dniach na wyspie
prawie oszalałem. To fatalne uczucie.
- Nie chcę już tego. - Rio.
Ty potrzebujesz tego.
- Nie. - Przykro mi.
Naprawdę. Ale nie chcę żyć na takiej karuzeli.
Tak zaczął się mój upadek.
Nagle poczułam się jak tankowiec,
który dopłynął na koniec świata i spada w przepaść.
A w czasie upadku
możesz tylko patrzeć,
jak to, co najbardziej kochasz, oddala się coraz bardziej.
Gdybym wiedziała,
że to był nasz ostatni raz,
nie pozwoliłabym, żeby się skończył.
Przez całe życie nikogo tak nie kochałem.
To niewiele, mam tylko 22 lata.
Ale jak będę miał 70, też tak będzie.
Nie rzucaj mnie, proszę.
Nie zostawiaj mnie.
Słyszysz? Nie zostawiaj mnie.
Nie zostawiaj.
Poradzisz sobie lepiej niż ja.
Jesteś piękna.
- I bogata. - Nie.
Kiedyś znowu się spotkamy.
Będę miał dwójkę, trójkę dzieci i siatki z zakupami.
A ty będziesz
w wystrzałowym kabriolecie
i z przystojnym facetem. Brazylijczykiem.
Napijemy się wina i uśmiejemy z tej historii.
Chcę wracać z tobą na wyspę.
Nie, proszę.
Pułkowniku, dron namierzył Profesora.
- Ma sygnał? - Tak.
Wrzuć go na ekran.
Mówi pułkownik Tamayo. Słychać mnie? Podlećcie.
AMBULANS
Tak. Bliżej.
Bliżej!
- Gotowa? - Gotowa.
Nie.
W górę, kurwa! Chcę widzieć, którędy jedzie.
Sprawdźcie, dokąd dojedzie.
Musimy omówić procedurę ucieczki.
Zdejmij tę kretyńską piżamę.
- Tak. Procedura może poczekać. - Nie, opowiedz mi o niej.
Potraktuj to
jako trening pracy pod presją.
No dobrze.
Punkt pierwszy.
Rozdzielenie.
Jeśli nas namierzą,
przy rozdzieleniu się mamy
większe szanse, musimy to zrobić
bardzo szybko.
Raquel.
Uważaj.
Jeśli cię złapią, zabiję cię.
Świetny punkt pierwszy.
I punkt drugi.
Drugi?
Nie słyszę punktu drugiego, Profesorze.
Punkt drugi. Musimy spakować
pieniądze,
siatkę maskującą,
koc termiczny,
- broń. - Broń.
I wodę na przeżycie przez co najmniej 72...
Przez 72 godziny.
Jak się nazywa punkt drugi?
Wszystko jakoś nazywasz.
Epicentrum.
Każdy ma w głowie
zakorzenione przekonanie, że ścigany ucieka.
Ale my nie uciekniemy.
My tam zostaniemy.
Cokolwiek się stanie, nie ruszymy się.
Będziemy w promieniu 500 metrów
od miejsca wykrycia.
- W epicentrum. - Epicentrum. Świetnie.
Będziemy o kilka metrów od nich, ale nas nie zobaczą,
jeśli zdołamy się schować w cztery minuty.
Gdzie się schowamy?
Siedem czy osiem metrów nad ziemią.
W koronie drzewa.
Skorzystamy ze snajperskich metod na ukrywanie się.
Kamuflaż idealny.
Koniec lekcji.
Powinnaś już być na miejscu.
Wiem, ale mam problem.
Co się stało?
Wojsko idzie. Nie mam już czasu.
Trzymaj się planu.
Raquel!
Tam są!
Podleć bliżej.
Cholera!
Wyślijcie tam techników!
Nakryliśmy ich w kalesonach.
W karetce na pewno jest pełno śladów. Dalej!
Jestem dwa kilometry na zachód od epicentrum.
Wszędzie są żołnierze. Wspięłaś się na drzewo?
- Nie, musiałam improwizować. - Co?
Znalazłam farmę 400 metrów na południe od ciebie.
Nie. Tam sprawdzą najpierw.
Nie mam innego wyjścia.
Raquel!
Minister spraw wewnętrznych ogłosił
największą nagrodę w historii.
Dziesięć milionów euro za informację, która doprowadzi do aresztowania Profesora
lub przerwania napadu.
Głównym zmartwieniem policji jest poparcie społeczne...
Wszyscy zakładnicy mówią,
że ten facet wziął kilka osób do pomocy.
Mieli pracować w temperaturze ponad 65 stopni.
Przetapiają złoto.
Jak przetapiają?
Nie pieprz. Co niby tam zamontowali? Piec hutniczy?
Taki piec jest mniejszy niż zmywarka do naczyń.
A oni tam wjechali ciężarówkami.
Ja pierdolę.
Przetapiają zasoby z rezerwy. Po co?
Bo tak łatwiej będzie je zabrać.
Mogą uformować złoto, jak chcą.
Przelać je przez kanały
albo zabrać sterowcem ziarenka złota.
Nie wiem.
Zróbmy tak, jak mówiłaś. Skupmy się na złocie.
Nie zabiorą ani okruszka!
Panowie! Muszą tu gdzieś być.
Dajcie psom powąchać próbki z furgonetki.
Przetrząsnąć cały las! Zajrzeć pod każdy kamień!
Dokładnie przetrzepać każdy budynek na drodze!
Do roboty!
Napisy: Aleksandra Kryger