‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(มาดริด ‪77 วัน ก่อนวันดีเดย์)
‪เขามาแล้ว
‪เร็วเข้า เร็ว เราสาย 15 นาที
‪เร็วเข้า
‪- แป๊บเดียวค่ะ แค่คิ้ว ‪- ขอล่ะ ไม่มีเวลาแล้ว
‪นี่
‪บนเวทีแล้ว
‪สองปีครึ่งที่ผ่านมา ‪พวกคุณหลายคนเรียกผมว่าฮีโร่
‪- ฮีโร่ ‪- กล้าหาญ
‪ไม่ พวกคุณเข้าใจผิด ผมไม่ใช่ฮีโร่
‪ผมเป็นแค่คนธรรมดาที่กล้าพอ
‪ไม่คุกเข่าให้ผู้ก่อการร้าย
‪นั่นคือเหตุผล... นั่นคือเหตุผลที่ผมมีวันนี้
‪ผมยังมีศักดิ์ศรี
‪ระหว่างที่ไอ้เศษสวะพวกนั้น...
‪ยังหลบอยู่ในรูของพวกมัน
‪(หมู่เกาะกูนายาลา)
‪บางคนชอบไอ้โจรลักพาตัวพวกนั้น
‪- ไม่จริง ‪- จริงๆ เชื่อผม พวกเขาคิดว่าพวกมันตลก
‪แล้วผมสงสัย... พวกอาชญากรตลกเหรอ
‪- ไม่ ‪- ไม่
‪เรามองผู้ก่อการร้ายเป็นฮีโร่ได้เหรอ
‪ไม่ได้
‪แล้วคนที่เรียกตัวเองว่าศาสตราจารย์โรบินฮูดล่ะ
‪- ไม่ ‪- ไม่ เฮลซิงกิ...
‪ไอ้เลวจากบอลข่าน
‪มัดระเบิดกับอกผม 24 ชั่วโมง
‪มันเป็นไอดอลของใครได้เหรอ
‪- ไม่ ‪- ไม่
‪ผมแค่หวังว่า...
‪มันจะรู้สึกผิดทุกนาทีในชีวิตที่น่าสมเพชของมัน
‪(ปัมปัส อาร์เจนตินา)
‪ผมวิ่งใส่ไอ้คนที่ชื่อเดนเวอร์
‪พร้อมกับกรรไกรทื่อๆ
‪เขาถือเอ็ม 16
‪ฆ่าตัวตายเหรอ
‪อาจใช่ แต่ผลลัพธ์คือตัวประกันคนแรกหนีไปได้
‪แต่เขาพรากสิ่งที่ผมรักที่สุดไปแทน
‪โมนิกา กัซตามบีด์
‪- ลืมเธอซะ ‪- คนรักของผม
‪ใช่ ผมเองก็เคยทำพลาด
‪ผมเคยนอกใจแฟน
‪ผมเคยเห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจ
‪ผลลัพธ์คือ...
‪ผมสูญเสียทุกอย่าง
‪เดี๋ยวนี้ทุกเช้า
‪ผมตื่นแล้วคิดถึงสิ่งที่เกิดกับลูกชายของผม
‪(ชวา อินโดนีเซีย)
‪หลีกไป ไอ้โง่
‪ไปตายซะ ไอ้เบื๊อก เหมือนกล้วยเน่าๆ ของแก
‪ขอโทษครับๆ
‪ผมรักคุณๆ
‪ชีวิต...
‪ชีวิตจะสูญเปล่าถ้าเราไม่ตัดสินใจ
‪แล้วปล่อยตัวเองเคว้งคว้าง
‪ผมเคยเป็นตัวประกัน ‪แต่เราทุกคนเป็นตัวประกันของบางอย่าง
‪ใช่
‪เพื่อเผชิญหน้ามัน
‪คุณต้องตัดสินใจ
‪ผมตัดสินใจแล้ว
‪ผมเผชิญหน้าปัญหาของตัวเอง พูดตามผม
‪ผมตัดสินใจแล้ว
‪ผมเผชิญหน้าปัญหาของตัวเอง
‪ผมตัดสินใจแล้ว ผมเผชิญหน้าปัญหาของตัวเอง
‪(หาดกูนายาลา เกาะเพลิแกน)
‪(77 วัน ก่อนวันดีเดย์)
‪ฉันชื่อโตเกียว
‪คุณจำฉันได้มั้ย
‪นี่คือแคริบเบียน
‪เป็นเวลากว่าสองปีที่ชีวิตของฉันเหมือนหนังรัก
‪เราจับปลาเป็นอาหาร
‪เปลือย คึกคะนอง
‪แต่ยังสะดวกสบาย
‪และทุกอย่างกำลังจะจบ
‪เพราะการตัดสินใจที่แล่นเข้าหัวฉันตอนนี้
‪เราอยู่ที่นี่มาสองปีกว่าแล้ว
‪สองปีบนสวรรค์
‪สวรรค์เป็นเรื่องดีตอนชีวิตของเราน่าเบื่อ
‪และเจอรถติดทุกวัน
‪เราเลยไปสวรรค์นานๆ ครั้ง
‪คุณอยากเปลี่ยนบรรยากาศ ใช่มั้ย
‪และผมไม่มีสิทธิ์ต่อรอง
‪ใช่มั้ย
‪เรามีความสุขกันพักใหญ่
‪ริโอ...
‪ฉันต้องไป
‪ฉันคิดถึงความจ้อกแจ้กจอแจ
‪ฉันคิดถึงผู้คน
‪ฉันไม่อยากรู้ว่าพรุ่งนี้ฉันจะอยู่ที่ไหน
‪ผมเข้าใจที่คุณพูดนะ
‪ผมจะไปเหมือนกัน
‪การผจญภัยจะดีกับเราทั้งคู่
‪มันอาจจะแค่ไม่นาน แต่ฉันไม่แน่ใจ
‪คิดซะว่าถาวรจะดีกว่า
‪โตเกียว
‪เผื่อเราอยากคุยกัน
‪นี่โทรศัพท์ดาวเทียม ‪ผมซื้อมันจากตลาดมืดกับเฮลซิงกิ
‪- ริโอ... ‪- มันไม่ได้ลงทะเบียน
‪เปิดมันทุกสามวันตอนหกโมงเย็น
‪ถ้าเราต้องโทร เปิดมันห้านาที
‪แล้วปิดมันถ้าไม่มีใครโทรเข้า
‪ตกลงมั้ย
‪เบอร์ของผมอยู่ข้างหลัง
‪(ผมรักคุณ)
‪ไปเถอะ
‪ไป ใกล้ค่ำแล้ว
‪ก่อกวน
‪ฉันทำตัวเป็นคนดีมานาน
‪แต่พอได้เหล้า ฉันก็กลับมาร้าย
‪และในที่สุด มันก็ระเบิดออกมา
‪และตอนฉันกลายเป็นสปุตนิก
‪มันก็ผ่านไปสามวันแล้ว
‪(ปานามา ‪74 วัน ก่อนวันดีเดย์)
‪เวลาผ่านไปไวมาก ‪จนเราลืมสิ่งสำคัญสิ่งเดียวที่เราต้องทำ
‪(กำลังค้นหาดาวเทียม)
‪(ยูโรโพล กรุงเฮก)
‪(ค้นหาด้วยดาวเทียม)
‪(พบเป้าหมาย)
‪(ปานามา)
‪(กูนายาลา)
‪(เกาะเพลิแกน)
‪เบอร์ที่คุณพยายามติดต่ออยู่นอกเขตดาวเทียม
‪โตเกียว เปิดโทรศัพท์...
‪ให้ตายสิ โตเกียว เปิดสิ
‪โธ่เว้ย
‪เบอร์นิรนามเชื่อมต่อกับอนิบาล คอร์เตส
‪ในวินาทีเดียว ยูโรโพลก็รู้ว่าริโอ ‪อยู่บนหมู่เกาะกูนายาลาในแคริบเบียน
‪จากยูโรโพล ‪ถึงศูนย์ข่าวกรองแห่งชาติใน 50 วินาที
‪ฮัลโหล
‪ไม่ถึงหนึ่งนาที
‪ปริเอโตถูกปลุก
‪- ปริเอโตพูด ‪- ผู้พัน
‪ยูโรโพลพบอนิบาล คอร์เตสบนเกาะในปานามา
‪ติดต่อตำรวจปานามาเดี๋ยวนี้
‪พวกเขารู้ตำแหน่งของฉันเร็วยิ่งกว่านั้น
‪โทรศัพท์ถูกดักฟัง
‪โทรศัพท์ปลอดภัย
‪แต่คนขายชาวลิเบียไม่ปลอดภัย
‪อีเกิลถึงฟ็อกซ์วัน เรากำลังไป
‪ไง ริโอ
‪นั่นเธอ
‪ไง โตเกียว
‪ยืนยัน นั่นโตเกียว
‪ตำรวจกำลังไป
‪ขอโทษที่ช้า
‪เป็นไงบ้าง
‪ผมยังอยู่ที่นี่ ดูเวลาผ่านไป ‪บนเกาะนี้มาสามวันแล้ว
‪ตำรวจอยู่ที่ซินตาคอสเตร่า
‪เร็วสิๆ
‪ผมทนไม่ไหวแล้ว ผมเบื่ออาหารกูนา
‪ทั้งชีวิตของผมกินแต่พิซซ่า ‪เบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟรายส์ ไส้กรอก
‪ผมอยากกินอาหารพวกนั้น ‪ผมไม่อยากอยู่กับคนพวกนี้
‪พวกเขาหัวเราะไม่เป็น ‪ชีวิตพวกเขาต้องหัวเราะบ้างสิ
‪ตำรวจเข้าย่านชอร์ริโยแล้ว
‪เร็วเข้าๆ
‪ผมอยากปาร์ตี้กับคุณ
‪เต้นกับคุณแล้วดื่มเหล้า ‪จนรูม่านตาเราเหมือนแร็คคูน
‪ผมอยากมีชีวิตแบบนั้น โตเกียว
‪แม้จะแค่เดตเดียว
‪นายอยากออกเดตเหรอ
‪อยากสิ
‪งั้นก็เลือกเมืองมา
‪ฉันจะไปหานายที่นั่น
‪รีโอเดจาเนโร
‪- ซวยแล้ว ‪- มีอะไร
‪- เรือลาดตระเวน ‪- อะไรนะ
‪เรือลาดตระเวน
‪หนี โตเกียว พวกมันเจอเราแล้ว
‪เกือบถึงพลาซ่าแล้ว
‪ทีมอัลฟ่า เข้าไปในตรอก
‪กลับมา ล้อมตึกไว้
‪(ตำรวจไม่ใช่เพื่อน)
‪ทีมอัลฟ่า เข้าไปในซอย
‪อย่าหยุด เร็วเข้า
‪อีเกิลถึงฟ็อกซ์วัน เรามองไม่เห็นเป้าหมาย
‪เคลียร์ เดินหน้า
‪กูเบตา เข้าซอยโบเดกอน มันเป็นทางลัด
‪เร็วเข้าๆ
‪กูเบตา เธออยู่ในสนาม
‪เราล้อมเธอไว้แล้ว ผู้พัน
‪แกเสร็จฉัน นางบ้า
‪บราโว่สอง ประจำตำแหน่ง
‪บราโว่วัน ประจำตำแหน่ง
‪วางอาวุธลง คุณถูกล้อมไว้แล้ว
‪- พร้อม ‪- ไปๆ
‪- ลดปืน ‪- ลดปืน
‪ใจเย็นๆ ลดปืน
‪ขอปฏิเสธ ไม่ใช่เธอ
‪- โธ่เว้ย ‪- นังตัวแสบ
‪ไปทางนั้น
‪ไปๆๆ
‪เร็วเข้า ไป
‪รู้สึกผิด
‪ฉันรู้สึกผิด
‪ตอนคิดถึงช่วงที่ฉันมีความสุขกับริโอ...
‪ตั้งแต่เราเป็นอิสระ
‪(พรมแดนทางทะเลของโปรตุเกส ‪สามปีก่อนวันดีเดย์)
‪ทุกคน
‪สองร้อยไมล์ทะเล
‪เราเพิ่งเข้าน่านน้ำสากล
‪มาถึงแล้ว
‪- สุดยอด ‪- เรารวยแล้ว
‪รวยเละ
‪ศาสตราจารย์
‪สุดยอด
‪รวยเละ
‪ดื่มแชมเปญให้หมด เราต้องวางกฎใหม่
‪ศาสตราจารย์...
‪เร็วเข้า
‪เรามีเงินสิบล้าน คุณคิดว่า ‪เราจะกลับไปเรียนหนังสือเหรอ
‪เราหนีมาได้ แต่นี่คือส่วนที่ยากที่สุด
‪การเอาชีวิตรอด
‪อย่าเพิ่งเปิด รอจนพวกคุณอยู่คนเดียว
‪- นี่อะไร ‪- เซฟเฮาส์ ทุกคู่มีเซฟเฮาส์ของตัวเอง
‪ผมเดาว่าคุณกับเฮลซิงกิจะอยู่ด้วยกัน
‪แน่อยู่แล้ว
‪เยี่ยม
‪จะมีคนคุ้มกันและสังเกตการณ์พวกคุณ
‪เพราะงั้น ตำรวจสากลจะหาพวกคุณไม่เจอ
‪- อย่าเพิ่ง เดนเวอร์ ‪- ผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย
‪เปิดตอนคุณอยู่คนเดียว
‪ผมเป็นคนเดียวที่ควรรู้ว่า ‪พวกคุณอยู่ไหนตลอดเวลา
‪นี่เบอร์อะไร
‪เบอร์ของแต่ละทวีป
‪ทวีปที่คุณไปได้ตอนคุณต้องการความช่วยเหลือ
‪จำมันให้ขึ้นใจ
‪เดี๋ยวนี้
‪(โคลอมเบีย ‪72 วันก่อนวันดีเดย์)
‪นี่คือเบอร์โทรศัพท์
‪ในกรณีฉุกเฉิน คุณโทรไปเบอร์นั้นได้
‪มันจะช่วยติดต่อคนนำทางให้คุณ
‪คนนำทางคือสายลับที่จะพาคุณมาหาผม...
‪อย่างปลอดภัย
‪ฮัลโหล
‪ฉันชื่อโตเกียว
‪และฉันโทรมาหาคนนำทาง
‪ไม่ไปกับพวกเขาเหรอ
‪เดี๋ยวค่อยไป
‪แล้วนายล่ะ
‪ผมทำไม
‪นายจะไปไหน
‪ผมหวังว่าคุณจะไม่จำเป็นต้องรู้ คุณโตเกียว
‪แต่วันนั้นมาถึงแล้ว
‪(ประเทศไทย ‪62 วันก่อนวันดีเดย์)
‪ฉันคิดว่าคงเกิดเรื่องแบบนี้บนสวรรค์ทุกแห่ง
‪ในที่สุด ใครบางคนก็กัดแอปเปิล
‪แล้วนรกก็แตก
‪ไปกัน
‪เข้าไป พวกเขาจะมาหาคุณ
‪ฉันเดินทาง 11 วันเพื่อมาวัดที่คนนำทางพาฉันมา
‪หลังขึ้นเรือขนน้ำมันหนึ่งลำ เครื่องบินส่งสินค้า ‪สองลำ และนั่งรถบัสอีกนับครั้งไม่ถ้วน
‪คุณโตเกียว
‪เทวดาคุ้มครองของฉันก็ปรากฏตัว
‪ขอต้อนรับสู่ประเทศไทย
‪ฉันไม่นึกว่าจะดีใจขนาดนี้ตอนเจอใครบางคน
‪ศาสตราจารย์
‪ริโอโทรหานายหรือเปล่า
‪แม่
‪(พาลาวัน ‪62 วันก่อนวันดีเดย์)
‪แม่ๆ แม่โอเคมั้ย
‪แม่โอเคมั้ย
‪แม่หนาวมั้ย
‪ขึ้นจากน้ำกันเถอะ
‪มาเถอะ
‪จ้ะๆ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ แม่
‪ไม่มีอะไรจ้ะ ยายแค่...
‪แม่ลงน้ำแบบใส่เสื้อผ้าอีกแล้ว
‪น้ำเย็นดี
‪ราเกล
‪ทริปของคุณเป็นไงบ้าง ที่รัก
‪คุณต้องไปเก็บกระเป๋า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โตเกียวมา
‪ราเกลๆ
‪จนกว่าเราจะรู้แน่ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คุณต้องพาแม่ของคุณกับลูกสาวของคุณไปมินดาเนา
‪และแม้ที่นี่จะไม่ปลอดภัย คุณจะอยู่ต่อ
‪มันเป็นทางที่ดีที่สุด
‪เพราะคุณต้องช่วยแก้ปัญหาให้โตเกียว
‪ด้วยตัวเอง
‪ถ้าคุณคิดจะซ่อนฉันเพื่อที่เธอจะได้ไม่เห็นฉัน
‪คุณต้องคิดใหม่
‪- ยายบ้านี่มาทำอะไรที่นี่ ‪- ใจเย็นๆ เธอเป็นพวกเราแล้ว
‪พูดง่ายๆ คือฉันแปรพักตร์
‪เธอรู้มั้ยว่าใครแปรพักตร์ระหว่างสงคราม
‪- พวกขายชาติ ‪- โตเกียว...
‪- พวกต่ำช้า ‪- โตเกียว
‪แล้วเธอรู้มั้ยว่าเกิดอะไรกับคนพวกนั้น
‪พวกมันอาจแปรพักตร์อีก ซ้ำสอง
‪- เป็นร้อยล้านครั้ง ‪- โตเกียว ขอล่ะ...
‪เธอจะหักหลังนาย
‪เธอจะหักหลังนายเหมือนที่เธอหักหลังพวกมัน
‪- ไม่หรอก ‪- ทำไมล่ะ
‪นายรู้ได้ยังไง บอกมา
‪- ผมรู้ ‪- จริงเหรอ
‪- และผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ‪- มั่นใจเหรอ
‪คิดด้วยไอ้หนูของนายเหรอ
‪ถ้าศาสตราจารย์บอกเธอ ‪ว่าฉันเป็นพวกเธอ มันก็จริง
‪ชัดมั้ย
‪เธอตบเก่งดีนี่
‪เราใช้วิธีนั้นตีซี้กันไม่ได้นะ สารวัตร
‪ลิสบอน
‪ฉันชื่อลิสบอน
‪เอาล่ะ ได้ทักทายกันอย่างอบอุ่นแล้ว
‪ไปดื่มชากันเถอะ
‪ขอล่ะ
‪ยกมือขึ้น นอนกับพื้น
‪บอกให้นอนกับพื้น
‪เอามือไพล่หลัง เอามือไพล่หลัง
‪อย่าขยับ
‪ก่อนหน้านั้นนานแค่ไหน
‪สิบเอ็ดวัน
‪คุณได้โทรศัพท์ดาวเทียมจากไหน
‪ตอนเราแยกกันลงเรือสองลำ
‪เราอยู่ที่ท่าเรือในกาซาบลังกา 24 ชั่วโมง
‪เขาซื้อมันจากตลาดมืด
‪จากคนลิเบีย
‪กาซาบลังกา...
‪ไม่ได้ลงทะเบียน
‪ต้องลงอยู่แล้ว เห็นๆ อยู่
‪ไม่แค่นั้น...
‪คนที่ขายมันให้เธอเอาเรื่องเธอไปฟ้อง
‪แล้วเขาได้เงินจากการขายข้อมูลนั้น
‪ศาสตราจารย์
‪นายแน่ใจเหรอว่าริโอถูกจับ
‪ถ้าเขาไม่ถูกจับ เขาจะโทรหาคนนำทาง ‪เหมือนคุณใช่มั้ย
‪แต่ไม่มีข่าวเลย
‪เขาถูกจับ 11 วันแล้ว
‪มันเป็นข่าวใหญ่ที่สุดของรัฐบาล
‪ทำไมพวกเขาเก็บมันเป็นความลับ ‪มันเป็นข่าวใหญ่
‪ตำรวจห้ามเขาติดต่อคนอื่นได้นานแค่ไหน
‪เจ็ดสิบสองชั่วโมง
‪เขาถูกขังที่ไหน
‪เขาถูกทรมานหรือเปล่า
‪ผมไม่รู้ โตเกียว ผมไม่รู้
‪เขาถูกทรมานอยู่แล้วล่ะ
‪ในประเทศประชาธิปไตย
‪มีสถานที่ลับ ‪เพื่อทำเรื่องผิดกฎหมายถ้ามันจำเป็น
‪และเราทำพวกเขาจนตรอก
‪ก็นะ แค่พวกเธอ
‪พวกนั้นทรมานเขาไม่ได้นะ
‪นี่ศตวรรษที่ 21 แล้ว
‪พวกเขาทำได้อยู่แล้ว
‪ที่ความสูง 35,000 ฟุต ‪เหนือขอบเขตอำนาจทุกประเทศ
‪บนเครื่องบินของซีไอเอหรือที่คุกกวนตานาโม
‪สเปนมีหน่วยจับผู้ก่อการร้าย
‪ให้ตายสิ โตเกียว คุณเป็นเด็กเมื่อวานซืนหรือไง
‪ศาสตราจารย์
‪เราต้องไปช่วยริโอ
‪นายได้ยินมั้ย
‪เราต้องไปช่วยริโอ
‪คุณซื้อโทรศัพท์อีกหรือเปล่า
‪ซื้อ เฮลซิงกิ
‪เราต้องรวบรวมทุกคน
‪ศาสตราจารย์
‪บอกฉันว่านายจะช่วยริโอ
‪ช่วยยังไง โตเกียว
‪เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‪เขาอยู่ในประเทศ คุกหรือหลุมไหน
‪เราไม่รู้อะไรเลย
‪ไม่รู้อะไรเลย
‪ศาสตราจารย์
‪ดีใจจังที่ได้เจอคุณ
‪ดีใจจริงๆ
‪- คุณกัซตามบีด์ ‪- เรียก "คุณนาย" ก็ได้ เราแต่งงานกันแล้ว
‪ทำพิธีกรรมบาหลีบนช้างด้วย
‪โตเกียว
‪โตเกียวๆ
‪มากับฉันมั้ย
‪ศาสตราจารย์
‪ช้าๆ เฮลซิงกิ
‪เฮลซิงกิ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ชุดของฉัน
‪ว่าไง
‪จะไม่มีใครกอดฉันเหรอ
‪ฉลองเบาๆ อย่าทำเด็กตื่น
‪พูดสำเนียงอาร์เจนตินาสิ
‪นี่ ไอ้โง่ ฟังฉัน ยินดีด้วย
‪เกิดมาเพิ่งได้ยิน ‪สำเนียงอาร์เจนตินาที่ห่วยขนาดนี้
‪- บ้านของคุณสวยมาก ‪- มันเหมือนสวรรค์เลย
‪- ริโออยู่ไหน ‪- เขารู้ดี...
‪ริโอไม่มาหรอก
‪เขาถูกจับ
‪เมื่อไหร่
‪เมื่อ 17 วันก่อน บนเกาะในแคริบเบียน
‪มันยังไม่เป็นข่าว
‪เขาเดือดร้อนมาก ถูกทรมาน
‪พวกนั้นหาเขาเจอได้ยังไง
‪เขาใช้โทรศัพท์ดาวเทียม
‪เขาตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า
‪ไม่
‪เรามีกฎ
‪อย่าไปยุโรป
‪ห้ามใช้โทรศัพท์
‪เรามาทำบ้าอะไรที่นี่ ศาสตราจารย์
‪ผมเรียกคุณเพราะเรื่องความปลอดภัย
‪เรื่องความปลอดภัยอะไร
‪ริโอไม่รู้ว่าเราอยู่ไหน
‪ทุกคน...
‪เราต้องช่วยเขา
‪มาคิดกัน... เรามาทำบ้าอะไรที่นี่
‪คุณเชื่อเหรอว่าเราจะช่วยริโอ
‪ใช่ เดนเวอร์
‪ผมเชื่ออย่างนั้น
‪คุณพระคุณเจ้า...
‪คุณให้ผมข้ามโลกมากับเด็กเล็ก ‪เพื่อบอกผมเรื่องนี้เหรอ
‪นี่คุณสูบฝิ่นในเอเชียเหรอ ศาสตราจารย์
‪ขอล่ะ นั่งเถอะ
‪คุณคิดว่านี่เป็นอะไร ‪วิดีโอเกมเหรอ คุณไม่ใช่เจ้านายของผม
‪นั่งลง
‪คุณติดค้างชีวิตผม
‪คุณเข้าใจมั้ย
‪คุณติดค้างผมทุกอย่างที่นี่ ‪สนามหลังบ้าน แม้แต่ทะเล
‪เพราะคุณชุบชีวิตพ่อของผมไม่ได้ คุณเข้าใจมั้ย
‪ฟังนะ ผมมีลูกชาย
‪ผมสาบานว่าผมจะไม่ปล่อย ‪ให้เขาลำบากเหมือนผม
‪ไปถามเขาสิ
‪ว่าเขาอยากให้พ่อถูกยิงตัวพรุนเพราะไอ้โง่นั่นมั้ย
‪เดนเวอร์
‪เขากำลังถูกกดน้ำแบบมีผ้าขนหนูพันหัว
‪- คุณเข้าใจมั้ย ‪- ผมขอโทษ เขาพลาดเอง
‪ใบหน้า...
‪ที่คุณกำลังมอง
‪คือใบหน้าที่พ่อของคุณมอง
‪ตอนคุณพยายามขุดอุโมงค์
‪เธอไม่ห่างเขาแม้แต่วินาทีเดียว
‪โตเกียวอยู่ที่นั่น
‪ริโอทำพลาดจริง
‪แต่พวกคุณก็เคยพลาด
‪คุณลากพ่อของคุณขึ้นดาดฟ้า ‪พวกคุณสองคนอาจถูกฆ่า
‪แต่เราก็ไปช่วย
‪เฮลซิงกิ คุณเอารถไปลานขยะ แต่ไม่บี้มัน
‪เราซ่อมมัน
‪เราก็ไปช่วย
‪คุณปิดเครื่องช้าไป
‪ไนโรบี
‪แล้วตำรวจก็เข้ามา
‪แล้วคุณหนีทางอุโมงค์เพราะเบอร์ลิน...
‪อยู่สู้กับตำรวจ
‪เขาถ่วงเวลาให้เรา
‪เราก็ไปช่วย
‪คนที่ไม่อยู่ที่นี่ตอนนี้...
‪คือเบอร์ลิน
‪ออสโล
‪และมอสโก
‪ไม่มีทาง...
‪เธอเป็นพวกเรา
‪ผมทำพลาด
‪ผมเสียการควบคุม
‪แต่เราก็มาช่วย
‪ตอนนี้ริโอทำพลาด เหมือนที่เราเคยพลาด
‪ผมขอให้พวกคุณรู้สึกอย่างผมไม่ได้ แต่...
‪ผมรู้สึกต้องรับผิดชอบ
‪ที่ไอ้... ไอ้บ้าพวกนั้น...
‪ใช้ไฟช็อตเขาระหว่างจับเขาห้อยหัว
‪ฉันจะไป
‪คุณอย่าไปนะ ไนโรบี
‪เพราะถ้าคุณไป ผมจะไปด้วย
‪เอาอีกแล้ว
‪เราจะช่วยริโอกันยังไง
‪ด้วยการปล้น เราถนัดเรื่องนั้น
‪เราจะช่วยเขาด้วยการปล้นเหรอ
‪มันจะเริ่มจาก...
‪การปล้น
‪โอเค
‪แต่เราต้องท้าทายระบบจริงๆ
‪คราวนี้เราจะไม่เป็นคน ‪ที่ลักพาตัวคนเพื่อขโมยเงิน
‪เราจะเป็นคนที่ยืนหยัด
‪เราจะเป็นคนที่พูดว่า "พอได้แล้ว"
‪สิ่งที่พวกมันทำกับริโอเป็นการประกาศสงคราม
‪และเราคือกลุ่มต่อต้าน
‪ใช่มั้ย
‪เราจะปล้นอะไร
‪ทองคำ
‪ทองคำเหรอ
‪ไม่ใช่ทองคำทั่วไป
‪ทองคำล้ำค่า
‪ทองคำเดียวที่สำคัญ
‪ธนาคารกลางสเปน
‪มันยุ่งยากมากไม่ใช่เหรอ
‪ไม่มีอะไรเทียบได้
‪นายได้ไอเดียนี้ระหว่างดูพระอาทิตย์ขึ้นเหรอ
‪เปล่า มันไม่ใช่แผนของผม
‪แผนของพ่อนายเหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่แผนของพ่อผม
‪(ฟลอเรนซ์ ‪ห้าปีก่อนวันดีเดย์)
‪อันเดรส
‪ไอ้น้อง
‪ขอต้อนรับสู่อิตาลี
‪ประเทศแห่งศิลปะ ความหรูหรา...
‪ที่ที่คนแต่งตัวดี ไม่เหมือนนาย
‪นายดูเหมือนนักท่องเที่ยว
‪ตามฉันมา
‪ฉันจะพานายไปบ้านหลังเล็กๆ ของฉัน
‪ฉันมีเรื่องเล่าให้นายฟังเยอะเลย
‪นี่เหรอ "บ้านหลังเล็กๆ ในชนบท" ‪ที่นายบอกว่าจะเช่า
‪เราเริ่มจากหาบ้านที่มีสองห้องน้ำกับสวน
‪แล้วลงเอยบูรณะสำนักสงฆ์
‪ฉันรู้วิธีเข้าโรงกษาปณ์
‪ทางประตูเหรอ
‪ประตูหลัง ใช้รถบรรทุกที่มีกระสวย
‪อันเดรส ที่นี่มีคน
‪ไม่ต้องห่วง เราจะไม่เจอพวกเขา ‪พวกเขาเป็นเพื่อนบ้านชั้นยอด
‪- นั่นพระนะ ‪- พวกซิสเตอร์เชียน
‪พวกเขาอยู่ฝั่งนึง เราอยู่อีกฝั่ง
‪อีกอย่าง พวกเขาถือศีลเงียบ
‪พวกเขาสาบานว่าจะไม่พูด
‪แม้จะถูกปืนจ่อหัวหรืออยู่ต่อหน้าผู้พิพากษา
‪ยกเว้นตอนเจอพระเจ้า
‪น่าสนใจขึ้นเยอะใช่มั้ย
‪และ...
‪นายบอกอะไรพวกเขา
‪ว่าฉันเป็นนักวิชาการที่อยากอยู่ ‪อย่างสมถะและเงียบสงบ
‪เพื่อเขียนหนังสือปรัชญาเทววิทยา
‪พวกเขาเชื่อนายเหรอ
‪ฉันจ่ายค่าบูรณะด้วย
‪พวกเขาจะได้ไม่ต้องเปลี่ยนที่นี่เป็นโรงแรม
‪พวกเขาไม่อยากได้อะไรอีก พวกเขาเอ็นดูฉัน
‪บางครั้งฉันก็ร้องเพลงสวด ‪เกรกอเรียนกับพวกเขา
‪ระวังหัวนะ
‪อันเดรส นายนอนในห้องขังเหรอ
‪ฉันตั้งใจไว้อย่างนั้น แต่ฉันตกหลุมรัก...
‪กับอุโบสถนี้
‪สวยมากใช่มั้ย
‪เซอร์จิโอ เพื่อนรักของผม ‪ไม่ได้เจอกันนาน มานี่
‪นี่มันอะไร
‪จำการปล้นธนาคารสเปนได้มั้ย
‪มันน่าทึ่งมาก ‪ที่นั่นมีทอง 90 ตันที่เราจะเอามาได้
‪เราเจอคำตอบ
‪และฉันคิดว่านายจะชอบ
‪มันเป็นผลงานการสร้างที่ฉลาดที่สุด ‪ตั้งแต่การขุดคลองปานามา
‪เดี๋ยวก่อน
‪ผมบอกคุณเป็นล้านครั้งแล้ว ‪คุณอาจได้ทองคำ แต่อันเดรส
‪พี่ไม่มีทางออกจากธนาคารสเปนแบบเป็นๆ
‪นั่นเป็นแค่รายละเอียดยิบย่อย ทองคำมาก่อน
‪เราจะจัดการคนพวกนั้นทีหลัง
‪- คุณหมายความว่าไง "รายละเอียดยิบย่อย" ‪- เอาไว้คิดทีหลัง
‪ไอ้น้อง นายว่าฉันดูเปลี่ยนไปมั้ย
‪- คือ... ‪- ฉันต้องเล่าเรื่องผู้หญิงคนนึงให้นายฟัง
‪ดูนี่สิ
‪น่ารักมาก
‪ฉันจะแนะนำให้นายรู้จักตาเตียนา
‪ใช่ เธอสวยมาก
‪เธอกำลังมีความรัก
‪เทพธิดา
‪ศาสตราจารย์ไม่นึกว่า
‪วันนึง
‪เขาจะต้องใช้แผนสุดอันตรายนั่น
‪(ยินดีต้อนรับ)
‪(อีกครั้ง)
‪โอเค พวกคุณส่วนใหญ่รู้กฎแล้ว
‪แต่เพราะมีคนใหม่ เราจะย้ำอีกที
‪ข้อแรก ห้ามคบหากัน
‪กฎข้อนั้น...
‪กฎข้อที่สองคือห้ามใช้ชื่อแรกหรือนามสกุล
‪ศาสตราจารย์
‪เข้าเรื่องเลยเถอะ ‪เราจะเข้าธนาคารสเปนยังไง
‪โดยก่อความวุ่นวาย
‪(มาดริด วันดีเดย์)
‪(รถไฟใต้ดิน กายาโอ)
‪สมัยนี้
‪สงครามเริ่มจากการทิ้งระเบิด
‪สงครามของเราก็เหมือนกัน
‪วันนั้นเงิน 140 ล้านยูโรปลิวว่อนทั่วมาดริด
‪นั่นเป็นการป่าวประกาศว่า...
‪"เรากลับมาแล้ว"