NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
MADRYT 77 DNI DO GODZINY 0
Już jest.
Chodź, mamy 15 minut opóźnienia.
Chodź!
- Chwilkę, tylko poprawię brwi. - Nie ma czasu.
Hej!
Na scenę.
Przez ostatnie dwa i pół roku wielu nazywało mnie bohaterem.
- Bohater! - Tak jest!
Mylicie się, nie jestem bohaterem.
Jestem tylko zwykłym człowiekiem, który odważył się
nie poddawać terrorystom.
To dlatego mogę tu dziś być.
Zachowałem godność.
A te szczury
wciąż chowają się w swoich norach.
WYSPY KUNA YALA
Niektórzy ludzie lubią tych porywaczy.
- Niemożliwe! - Ależ tak. Zabawiali ich.
A ja pytam, czy terrorysta może być zabawny.
- Nie! - Nie!
Czy terrorysta może być bohaterem?
Nie!
A co z tym Profesorem Robin Hoodem?
- Nie! - Nie! Helsinki,
potwór z Bałkanów,
na 24 godziny przyczepił do mnie bombę.
Czy może być dla kogoś idolem?
- Nie! - Nie!
Mam tylko nadzieję,
że w każdej minucie tego żałosnego żywota dręczą go wyrzuty sumienia.
LA PAMPA ARGENTYNA
Zaatakowałem Denvera
parą tępych nożyczek.
On miał M16.
Samobójstwo?
Może, ale dzięki temu uciekło kilku pierwszych zakładników.
W zamian jednak zabrał moją miłość.
Mónicę Gaztambide.
- Zapomnij o niej! - Moją ukochaną.
Ja też popełniłem błędy.
Też należałem do niewiernych.
Byłem przebrzydłym egoistą.
W rezultacie
straciłem wszystko.
Codziennie się teraz budzę
i zastanawiam, co się stało z moim synem.
JAWA INDONEZJA
Z drogi, idioto!
Wypierdalaj z tymi zgniłymi bananami!
Przepraszam!
Kocham cię!
Życie
jest na nic, jeśli się nie zdecydujesz
i nie postawisz sobie celu.
Byłem zakładnikiem, ale wszyscy poniekąd nimi jesteśmy.
Tak!
Żeby się z tym zmierzyć,
trzeba podjąć decyzję.
Podejmuję decyzję!
Przeciwstawiam się problemom! Powtarzajcie!
Podejmuję decyzję!
Przeciwstawiam się problemom!
Podejmuję decyzję! Przeciwstawiam się problemom!
PLAŻA KUNA YALA WYSPA PELIKANÓW
77 DNI DO GODZINY 0
Jestem Tokio.
Pamiętacie mnie?
To Karaiby.
Od ponad dwóch lat żyję jak w filmie romantycznym.
Jemy to, co złowimy.
Nago, dziko,
ale i z luksusami.
Wszystko to przepadnie
przez decyzję, którą zaraz podejmę.
Jesteśmy tu ponad dwa lata.
Dwa lata w raju.
Raj jest super, kiedy masz nudne życie
pełne korków,
więc jedziesz tam co jakiś czas.
Musisz się stąd wyrwać, tak?
I to beze mnie,
zgadza się?
Trochę tu pobyliśmy.
Rio...
Muszę jechać.
Potrzebuję zgiełku.
Ludzi.
Niepewności, gdzie będę jutro.
Wiem, co masz na myśli.
Też wyjadę.
Przyda nam się trochę przygód.
Może tylko na krótko, ale nie wiem.
Lepiej załóżmy, że na zawsze.
Tokio!
Gdybyśmy chcieli pogadać.
Telefon satelitarny. Helsinki i ja kupiliśmy je na czarnym rynku.
- Rio... - Nierejestrowany.
Włącz go co trzy dni o 18,00.
Jeśli któreś z nas zechce zadzwonić, włącz na pięć minut
i wyłącz, jeśli się nie zgłoszę.
Dobra?
Z tyłu jest mój numer.
KOCHAM CIĘ
No już.
Niedługo będzie noc.
Epicko?
Epicko!
Mogę długo być grzeczna.
Ale stopniowo moje pokłady niegrzeczności się przepełniają
i w końcu eksplodują.
Kiedy zmieniam się w Sputnik,
trzy dni mijają ekspresowo.
PANAMA 74 DNI DO GODZINY 0
Mijają tak szybko, że zapomina się o jedynej ważnej sprawie.
WYSZUKIWANIE SATELITY
EUROPOL HAGA
WYSZUKIWANIE
CEL NAMIERZONY
KUNA YALA
WYSPA PELIKANÓW
Urządzenie, z którym próbujesz się połączyć...
Włącz telefon...
Cholera, Tokio, włącz go.
Cholera!
Łączy się z niezidentyfikowanym urządzeniem.
Położenie Rio dotarło z karaibskich wysp Kuna Yala
do Europolu w sekundę.
Z Europolu do Narodowego Centrum Wywiadu w 50 sekund.
Halo?
Nie minęła minuta,
a Prieto już nie spał.
- Prieto. - Panie pułkowniku.
Europol zlokalizował Aníbala Cortésa w Panamie.
Skontaktuj się z tamtejszą policją!
Mnie znaleźli jeszcze szybciej.
Mają podsłuch.
Telefon był pewny,
ale libijski sprzedawca nie.
Orzeł do Lisa 1, lecimy.
Cześć, Rio.
To ona.
Cześć, Tokio.
Potwierdzam. To Tokio.
Policja już jedzie.
Wybacz opóźnienie.
Jak leci?
Trzy dni marnowania czasu na tej zasranej wyspie.
Policja jest w Cinta Costera.
Dalej!
Już nie mogę. Nie zniosę indiańskiego jedzenia.
Całe życie jadłem pizzę, hamburgery, frytki, kiełbasy...
I tego chcę. Nie będę tu z nimi siedział.
Nigdy się nawet nie śmieją!
Wjeżdżamy do dzielnicy Chorrillo.
Dalej!
Chcę imprezować z tobą,
tańczyć i upijać się, aż będziemy mieć oczy jak szopy.
Kurwa, Tokio, tego chcę!
Nawet jeśli to randka.
Chcesz iść na randkę?
Jasne, że chcę.
To wybierz miasto.
Przyjadę tam.
Rio de Janeiro.
- Cholera. - Co?
- Łodzie. - Co?
Motorówki!
Uciekaj, Tokio, znaleźli nas!
Zaraz będziemy na rynku.
Alfa, idźcie uliczką.
Do tyłu. Okrążyć budynek.
GLINIARZ TO WRÓG!
Oddział Alfa, przez przesmyk!
Szybciej, już!
Orzeł do Lisa 1, nie widzimy celu.
Czysto. Idziemy.
Cubeta, idź przez Bodegón, tam jest skrót.
No dalej!
Cubeta, jest na dziedzińcu.
Otaczamy ją, panie pułkowniku.
Mam cię, suko jedna.
Brawo 2 gotowi.
Brawo 1 gotowi.
Odłóż broń! Jesteś otoczony.
- Gotowi. - Idź!
- Opuść broń. - Opuścić broń.
Spokojnie.
To nie ona.
- Cholera! - Suka pieprzona.
Tędy!
Szybciej!
Winna.
Tak się czułam,
kiedy myślałam o spędzonych z Rio chwilach szczęścia,
odkąd byliśmy wolni.
GRANICA MORSKA PORTUGALII TRZY LATA DO GODZINY 0
Proszę państwa,
200 mil morskich.
Wpłynęliśmy na wody międzynarodowe.
Tak jest!
- Hura! - Jesteśmy bogaci!
Bogaci!
Profesorze!
Tak jest!
Bogaci!
Dopijcie już. Trzeba ustalić nowe zasady.
Profesorze...
Chodźmy.
Mamy dziesięć milionów. Musimy wracać do szkoły?
Udało się uciec, ale teraz najtrudniejsze.
Przetrwanie.
Otwórzcie je, kiedy będziecie już sami.
- Co to? - Kryjówki dla każdej pary.
Ty i Helsinki będziecie razem.
Oczywiście!
Świetnie.
Będziecie chronieni i obserwowani.
Zasięg Interpolu będzie znikomy.
- Nie teraz, Denver. - Nic nie mówiłem.
Otwórzcie je potem, w samotności.
Tylko ja powinienem wiedzieć, gdzie jesteście w danej chwili.
Co to za numery?
Są przypisane do kontynentów.
Możecie tam trafić, jeśli będziecie potrzebować pomocy.
Zapamiętajcie je.
Teraz.
KOLUMBIA 72 DNI DO GODZINY 0
To numery telefoniczne.
W razie potrzeby zadzwońcie na numer odpowiadający waszej lokalizacji,
a skontaktujecie się z przewodnikiem.
Przewodnicy doprowadzą was do mnie
cało i zdrowo.
Halo?
Jestem Tokio
i szukam przewodnika.
Nie jesteś z resztą?
Za chwilę.
A pan?
Ja?
Gdzie pan będzie?
Mam nadzieję, że nie będziesz musiała wiedzieć.
Ale stało się inaczej.
TAJLANDIA 62 DNI DO GODZINY 0
Pewnie każdy raj tak się kończy.
Ktoś gryzie zakazane jabłko
i wszystko się pieprzy.
Idziemy.
Idź do środka. Przyjdą po ciebie.
Droga do świątyni, w której zostawił mnie przewodnik, zajęła 11 dni.
Cysterną, dwoma samolotami dostawczymi i niezliczonymi autobusami...
Panno Tokio.
...aż spotkałam anioła stróża.
Witam w Tajlandii.
Nigdy nie cieszyłam się tak na czyjś widok.
Profesorze...
Dzwonił Rio?
Mamo!
PALAWAN 62 DNI DO GODZINY 0
Mamo, nic ci nie jest?
Wszystko dobrze?
Zimno ci?
Wyjdźmy z wody.
Chodź.
Tak.
Co się stało?
Wszystko dobrze. Babcia tylko...
Mama znów weszła do wody w ubraniach.
Bardzo przyjemna woda.
Raquel.
Jak minęła podróż?
Musisz się pakować.
Co się stało?
Tokio tu jest.
Raquel...
Dopóki nie poznamy szczegółów,
zabierz mamę i córkę na Mindanao.
A ty zostaniesz, chociaż jest tu niebezpiecznie.
Tak jest lepiej.
Bo musisz rozwiązać problem Tokio.
Sam.
Jeśli chcesz mnie przed nią schować,
to lepiej to sobie przemyśl.
- Co tu robi ta dziwka? - Uspokój się, jest z nami.
Przeszłam na waszą stronę.
Wiesz, kto w wojnach zmienia strony?
- Zdrajcy. - Tokio...
- Najgorsze łajzy. - Tokio!
Wiesz, co się z nimi dzieje?
Mogą zmienić stronę raz, dwa razy,
- sto milionów razy. - Proszę cię...
Ona pana zdradzi.
Tak jak zdradziła ich.
- Nie zdradzi. - Nie?
Skąd pan wie? Słucham!
- Wiem. - Tak?
- Jestem tego pewny. - Pewny?
Przez rozporek?
Profesor mówi, że jestem z wami, więc tak jest.
Czy to jasne?
Niezłe uderzenie.
Tak się nie dogadamy, pani inspektor.
Lizbona.
Mam na imię Lizbona.
Po tej przemiłej pogawędce
może napijemy się herbaty.
Proszę.
Ręce do góry! Gleba!
Gleba, mówię!
Ręce z tyłu!
Nie ruszaj się.
Ile dni temu to było?
Jedenaście.
Skąd mieliście telefony?
Po rozdzieleniu się
trafiliśmy na dobę do Casablanki.
Kupił je na czarnym rynku.
Od Libijczyka.
W Casablance...
Nie były zarejestrowane.
Były, sama widzisz.
Nie tylko to.
Sprzedawca na was doniósł.
Na pewno dostał za to nagrodę.
Profesorze...
Czy Rio na pewno został złapany?
Inaczej zadzwoniłby do swojego przewodnika.
Nic o tym nie mówili.
Aresztowano go 11 dni temu.
To najważniejsza wiadomość, jaką mogą podać.
Czemu ją ukrywają? To wielka sprawa.
Ile mogą go przetrzymywać w izolacji?
Przez 72 godziny.
Gdzie go trzymają?
Torturują go?
Nie wiem, Tokio.
Oczywiście, że tak.
W każdym demokratycznym kraju
są sposoby, żeby grać nieczysto, jeśli sytuacja jest podbramkowa.
A z nami tak właśnie było.
A raczej z wami.
Nie mogą go torturować.
Mamy XXI wiek.
Jasne, że mogą.
Poza wszelką jurysdykcją, 10 000 metrów nad ziemią,
w samolotach CIA albo w Guantanamo.
Hiszpania też miała taką jednostkę.
Nie pieprz, wczoraj się urodziłaś?
Profesorze.
Musimy go wyciągnąć.
Słyszy mnie pan?
Musimy uratować Rio.
Macie więcej telefonów?
Helsinki ma.
Trzeba zebrać resztę.
Profesorze!
Proszę obiecać, że uratujemy Rio.
Ale jak?
Nie wiemy nawet, w jakim jest kraju, więzieniu czy zaplutej norze.
Nic nie wiemy.
Zupełnie nic.
Profesorze!
Dobrze cię widzieć.
Wspaniale.
- Panna Gaztambide. - Pani! Pobraliśmy się!
Według lokalnych rytuałów, na słoniu!
Tokio!
Chcesz do mnie na ręce?
Profesorze!
Zwolnij, Helsinki!
Zwolnij!
Helsinki!
Ale dupek!
Moja sukienka!
Jak leci?
Nikt mnie nie przytuli?
Pijmy ciszej. Obudzicie dziecko.
Mów z argentyńskim akcentem.
Ej, boludo, słuchaj no. Gratuluję!
Najgorszy akcent na świecie. Serio.
- Piękny dom. - Tu jest jak w raju.
- A gdzie Rio? - On wie...
Nie przyjdzie.
Aresztowali go.
Kiedy?
Siedemnaście dni temu. Na Karaibach.
Nie pisali w gazetach.
Torturują go w jakiejś norze.
Jak go znaleźli?
Użył telefonu satelitarnego.
Groziło mu coś?
Nie.
Mieliśmy zasady.
Żadnej Europy.
Żadnych telefonów.
Po co tu jesteśmy, Profesorze?
Dla bezpieczeństwa.
Niby dlaczego?
Nie wiedział, gdzie jesteśmy.
Ludzie...
Musimy mu pomóc.
Co my tu w ogóle odpierdalamy?
Naprawdę wierzycie, że go uratujemy?
Tak, Denver.
Ja wierzę.
O Jezu...
Ściągnął mnie tu pan z dzieckiem, żeby mi to powiedzieć?
Naćpał się pan opium?
Usiądź.
To nie gra komputerowa. Nie jest pan moim szefem!
Usiądź.
Ma pan u mnie dług, kurwa!
Rozumie pan?
Wszystko, co pan ma. Cały ten zasrany ogródek i morze!
Bo nie zwróci mi pan ojca. Rozumie to pan?
Mam syna.
Przysięgam, że nie pozwolę mu cierpieć tak jak ja.
Proszę go zapytać,
czy chce, żeby przez jednego idiotę podziurawili mu tatę.
Denver.
Owijają mu głowę ręcznikiem i zanurzają w wodzie.
- Rozumiesz to? - Przykro mi, ale to jego wina.
Na tę twarz,
na którą patrzysz,
patrzył twój tata,
kiedy próbowałeś dokończyć tunel.
Ani na chwilę go nie opuściła.
Tokio tam była.
Rio popełnił błąd.
Ale też je popełnialiście.
Zabrałeś tatę na dach. Mogliście zginąć.
Ale gang wam pomógł.
Helsinki, zawiozłeś auto na wysypisko, ale go nie zniszczyłeś.
Naprawiliśmy to.
Gang pomógł.
Za późno wyłączyłaś maszyny.
Nairobi.
Policja weszła do środka.
I uciekliście przez tunel, bo Berlin...
zatrzymał ich z tyłu.
Dał nam kilka cennych sekund.
Gang pomógł.
Nie ma tu z nami...
Berlina.
Ani Oslo.
Ani Moskwy.
Nie wierzę...
Jest z nami.
Też popełniłem błąd.
Straciłem kontrolę.
Ale gang pomógł.
Teraz Rio popełnił błąd, jak wcześniej każdy z nas.
Nie mogę kazać wam czuć tego, co ja,
ale czuję się winny,
że jakiś skurwysyn
razi prądem wiszącego za nogi Rio.
Wchodzę w to.
Nie, Nairobi.
Bo jeśli ty, to ja też.
No i się zaczyna.
Jak uratujemy Rio?
Zrobimy napad. Jesteśmy w tym dobrzy.
Napad? I to go uratuje?
Zaczniemy
od napadu.
Dobra.
Musimy naprawdę sprzeciwić się systemowi.
Tym razem nie będziemy porywać ludzi, żeby drukować pieniądze.
Będziemy symbolizować opór.
Powiemy: „Dosyć tego”.
To, co robią z Rio, to wypowiedzenie wojny.
Będziemy ruchem oporu.
Prawda?
Co ukradniemy?
Złoto.
Złoto?
Nie takie zwykłe.
To najważniejsze.
Jedyne, które się liczy.
Rezerwy Banku Hiszpanii.
Będzie z tym spory bałagan.
Większy niż kiedykolwiek.
Wymyślił to pan teraz, przy wschodzie słońca?
Nie, to nie mój plan.
Ojca?
Nie, jego też nie.
FLORENCJA PIĘĆ LAT DO GODZINY 0
Andrés.
Braciszku.
Witaj we Włoszech.
Kraju sztuki i elegancji,
gdzie ludzie umieją się ubierać. W przeciwieństwie do ciebie.
Wyglądasz jak turysta.
Chodźmy.
Pojedziemy do mojego domku.
Tyle mam ci do opowiedzenia.
To jest ten skromny domek na wsi, który wynająłeś?
Szukasz domu z ogrodem i dwiema łazienkami,
a lądujesz z klasztorem do remontu.
Wiem, jak się włamać do mennicy.
Przez drzwi?
Tylne. Ciężarówką ze szpulami papieru.
Tutaj są ludzie.
Spokojnie, nie przeszkadzamy sobie. Sąsiedzi idealni.
- To mnisi! - Cystersi.
Mieszkają w innym skrzydle niż my.
Zresztą złożyli ślub milczenia.
Przysięgli go dochować.
Nie pod bronią ani przed sędzią,
ale przed Bogiem.
Tak jest o wiele ciekawiej, co?
Ale...
co im powiedziałeś?
Że potrzebuję samotności i prostoty,
żeby pisać o filozofii teologicznej.
Uwierzyli?
Zapłaciłem też za remont,
więc nie musieli robić z klasztoru hotelu.
Nic więcej im nie trzeba. Lubią mnie.
Czasem śpiewam z nimi chorały gregoriańskie.
Uwaga na głowę.
Śpisz w celi klasztornej?
Chciałem. Ale zakochałem się...
w tej kaplicy.
Prawda, że cudowna?
Sergio, przyjacielu. Dawno się nie widzieliśmy.
Co to ma znaczyć?
Pamiętasz o planie napadu na Bank Hiszpanii?
Jest niesamowity. Możemy ukraść 90 ton złota.
Znaleźliśmy rozwiązanie.
Chyba ci się spodoba.
To najzmyślniejsze dzieło inżynierii od czasu Kanału Panamskiego.
Chwileczkę.
Mówiłem ci milion razy. Może zdobędziesz złoto,
ale nie dasz rady wyjść stamtąd żywy.
To tylko szczegóły. Najważniejsze jest złoto.
O ludziach pomyślimy potem.
- Jak to „szczegóły”? - Potem o tym pomyślimy.
Myślisz, że wyglądam trochę inaczej?
- No... - Muszę ci o kimś opowiedzieć.
Spójrz
na tę piękność.
Przedstawiam ci Tatianę.
Jest bardzo ładna.
Zakochała się do szaleństwa.
Bogini.
Profesor nie przypuszczał,
że pewnego dnia
wprowadzi w życie ten samobójczy plan.
WITAM
PONOWNIE
Większość z was zna zasady,
ale mamy tu nowe twarze, więc przypomnijmy.
Przede wszystkim żadnych relacji osobistych.
Z tą akurat to...
Druga zasada: żadnych imion czy nazwisk.
Profesorze.
Przejdźmy do konkretów. Jak się włamiemy do Banku Hiszpanii?
Narobimy trochę hałasu.
MADRYT GODZINA 0
Obecnie
wojny zaczynają się bombardowaniem.
Nasza również.
Tego dnia nad Madrytem unosiło się 140 milionów euro.
W ten sposób oznajmiliśmy,
że wróciliśmy.