Proszę o chwilę uwagi.
A więc...
Jak już wiecie,
puściliśmy waszych kolegów, którzy wybrali wolność.
Nikt tutaj nie został na siłę.
- Dotrzymaliśmy obietnic. - Pocałuj mnie w dupę.
I obiecuję, że milion euro
dotrze na adresy, które nam daliście.
Same kłamstwa.
WTOREK, 15,32.
Dotrzymamy obietnicy. Daję wam moje słowo.
101. GODZINA SKOKU
Uwaga wszystkie jednostki. Nikt nie przechodzi
- bez identyfikatora. - Zrozumiano.
Hej, ty!
- Wszedł klaun. - To może być on w przebraniu.
Następny wchodzi przez SOR.
Co to jest do diabła?
Jest ich więcej.
Co się do diabła dzieje?
Usuńcie ich stamtąd.
Nie możecie tu wchodzić. Proszę wyjść.
POKÓJ ZABAW
Kto chce szalonego królika?
Pani inspektor, ktoś ogłosił fałszywy casting.
Lobo, uważajcie. On może być w środku budynku.
Wchodzi do pokoju.
Co się dzieje? Powiedzcie mi!
Fałszywy alarm. To nie on.
Pani inspektor, wywiad w telewizji.
Sprawdziliśmy, że nie jest prowadzone postępowanie przeciwko Fonollosie
o handel ludźmi ani o pedofilię.
Źródła mówią, że przeciek informacji
może być częścią planu władz,
aby obniżyć popularność złodziei.
Najnowsze wydarzenia oraz śmierć jednego z porywaczy
wzmocniły ich popularność wśród społeczeństwa.
- Tęskniłeś za mną. - Zostaw.
Słuchaj.
Jak Helsinki wyjdzie, rozpoczynamy akcję.
- Jesteś pewien, że to dobry moment? - Mam broń.
On ma ślepaki. Co może się stać?
Albo ty mu powiesz, albo ja.
Ja to zrobię.
Profesor postara się uwolnić Tokyo.
Gdzie się wybieracie?
Hej!
Do kurwy nędzy.
Gdzie się, kurwa, wybieracie?
Co to jest, wakacje? Dalej, wszyscy siadać!
Sugeruję, żebyś zrobił to samo. Nie mam nastroju.
Wiesz, mam ochotę komuś przywalić.
A ty mnie irytujesz.
Może to pomoże ci się zrelaksować.
Arturo.
Mały Arturo.
Masz zabawkowy pistolet, a ja mam zły humor.
- Co ty robisz? - Zabawkowy pistolet?
Nie sądzę. Cholera, chyba jednak nie.
Może go przetestujemy?
Dam ci trzy sekundy albo będzie po tobie.
- Wystarczy jedna. - Trzy.
Dwa.
Jeden.
Niespodzianka.
Rozchmurz się, Rio.
Możemy być znowu rodziną.
Odwróć się.
Powiedziałem, odwróć się.
Kurwa.
Dalej. Ruszajcie się, szybko!
Oni chcą uciekać.
Chcą uciekać.
- Kto? - Zakładnicy.
Dalej. Nie mamy całego dnia. Mónica, otwórz drzwi!
Mónica, nie słuchaj go!
Ten facet cię wykorzystuje. Nie otwieraj drzwi!
Cicho albo cię zastrzelę.
Nie słuchaj go, otwórz drzwi, a wydostaniemy się stąd.
SYSTEM BEZPIECZEŃSTWA BLOKADA DRZWI
Dalej.
- Co do cholery? - Nie otwierają się.
Te sukinsyny zablokowały drzwi.
- To ja. - Odsuńcie się!
Arturo, odłóż pistolet.
Odłóż pistolet.
Mały Arturo.
Wiem, że lubisz filmy, ale to wymyka się spod kontroli.
Jeszcze jeden krok, a zastrzelę go. Może nie wyjdę stąd żywy,
ale dopilnuję, żeby się już nie uśmiechnął.
Berlin, spokojnie.
Otwórzcie drzwi!
Dobra.
Spokojnie.
Porozmawiamy jak cywilizowani ludzie.
Puść go.
- Jeśli chcesz wyjść, pomogę ci. - Natychmiast otwórzcie drzwi!
Nikt nie otworzy żadnych drzwi!
Naprawdę?
Policzę do pięciu i zastrzelę go.
Nie mam nic do stracenia i mam to w dupie.
To zależy od was! Pięć, cztery,
trzy, dwa,
jeden!
Jak się dowiedział?
- Miał zdalnie sterowaną kamerę GoPro. - Skurwysyn.
- Staramy się namierzyć sygnał. - Już za późno.
- Znowu nas oszukał. - Teraz wiemy, że miałaś rację.
Ten sukinsyn chciał pozbyć się Ángela.
Ángel musiał być blisko podejrzanego, żeby zdobyć te dowody.
Możliwe, że spotkali się twarzą w twarz.
Wybaczcie mi, ale jestem wykończona.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Salva, tu Raquel.
Idę na kawę do Hanoi.
Przyda mi się rozmowa, jeśli masz ochotę.
Antonio.
Ktoś zostawił dla ciebie kopertę.
- Kto? - Nie wiem.
Była z pocztą, jak otworzyłem. Co ci podać?
Piwo.
Jak minął twój dzień?
Rozumiem, że dobrze.
Strasznie.
Zorganizowałam operację, żebyśmy mogli jutro wyjechać
na te plaże,
ale to była katastrofa.
- Co podać? - To samo.
Raquel.
Wcześniej lub później, to się skończy.
I spotkamy się na plaży.
Ale musisz wybrać miejsce.
Dobrze. Nie miałam jeszcze czasu.
Zobaczmy.
Może wybierzemy razem?
Świetny pomysł.
- Wybierz jedną. - Ale odpowiedzialność.
Palawan.
Palawan? Zobaczmy.
Niesamowite.
Gdzie to jest?
Palawan, tak. To jest wyspa na Filipinach.
Na południowy zachód od archipelagu, trochę na północ od Borneo.
Jej populacja wynosi mniej więcej 849 000,
a stolicą jest Puerto Princesa.
- Ángel musiał być blisko podejrzanego. - Być może twarzą w twarz.
Sprawdziłaś go? Ja tak! To moja pieprzona robota.
Białe, piaszczyste plaże w tropikach.
Nie podobają ci się Filipiny?
Tak.
Oczywiście.
Muszę iść do toalety.
Oczywiście.
Suárez,
jedno pytanie.
Jakiego koloru była peruka tego klauna, co rozmawiał z dzieckiem w szpitalu?
- Pomarańczowa. - Tak.
Jesteś pewien?
Gdy twoje życie się rozpada,
nieważne czy jesteś w toalecie,
podczas napadu,
czy w drodze do zakładu karnego.
Widzicie,
tego popołudnia, nieszczęścia trzech kobiet zbiegły się w czasie.
Raquel nagle zrozumiała,
że oszalała na punkcie najbardziej poszukiwanego bandyty w Hiszpanii.
Ona jest jedną z nich.
Ona jest jedną z nich. Widzieliście to!
Mónica Gaztambide zrozumiała,
że właśnie się stała wspólniczką bandytów,
i że nie ma powrotu.
A ja,
wykonywałam instrukcje, które profesor dał nam w Toledo.
Bez żadnej pewności.
Czułam się odrętwiała.
Jak wyrzucona do morza butelka.
Nie wiedząc, czy dotrze do kogoś po drugiej stronie.
Jeśli was złapią,
dwadzieścia cztery godziny po zatrzymaniu mówcie, że chcecie zawrzeć umowę.
Że chcecie zeznawać, ale
przed sędzią. Nie będą mieli wyjścia,
jak tylko zabrać was do Sądu Najwyższego.
Możliwe, że w czasie transportu,
będę mógł coś dla was zrobić.
Oto jestem,
w drodze do sądu,
mając nadzieję, że mój anioł stróż zna drogę, którą pojedzie samochód
i po raz drugi uratuje mi życie.
Trudno mieć nadzieję, siedząc w samochodzie,
będąc skutym, jako więzień.
Byłoby gorzej, gdybym wiedziała, że w tym momencie,
dwadzieścia kilometrów stąd,
mój anioł stróż został zdemaskowany.
Raquel.
Cześć, Alberto.
Przeanalizowałeś dowody z kominka w Toledo?
Tak, ale nie ma nic konkretnego.
- Co masz na myśli „nic konkretnego”? - To były pozostałości
gazety sprzed kilku dni.
Nie wiem, czy to materiał dowodowy,
czy koleś lubi czytać sekcję sportową.
Dobra.
Hej,
jak dokładnie doszło do bójki z Salvą?
Cholera, Raquel,
mówiłem, że to nie była walka.
Facet mnie zaatakował.
Straciłem przytomność. Nie dotknąłem go! Cholerny ninja w okularach.
- Dlaczego pytasz? - Bez powodu.
Mówisz, że cię prowokował?
Tak.
Powiedział, że myślę chujem
i pięściami. Między innymi.
Chciał walczyć, ale po co?
Nie wiem.
Cześć.
Alberto.
Nikt nie dotyka tacek. Do odwołania.
Zdejmijcie odciski ze wszystkich i porównajcie z tymi
z łyżeczki, którą przyniósł Rubio.
- Żartujesz? - Nie.
Potem idźcie do mojego samochodu i pobierzcie odciski z klamki.
- Ale... - Zrób to!
Szukamy mężczyzny w średnim wieku, z brodą i w okularach.
Hej! Hej!
Dowiedz się, kto to jest i co robi.
To był on.
Oczywiście, że tak.
- Przepraszam, masz ładowarkę do telefonu? - Nie.
Chcesz użyć mojej?
To był on od samego początku.
Zawsze miły,
zawsze uśmiechnięty,
zawsze w odpowiednim miejscu.
Jedyny cywil, który był w namiocie.
Myślę, że coś jest nie tak z twoją córką.
Nieznajomy, który jedna po drugiej, zdołał pokonać wszystkie jej bariery.
Nie tylko jako agenta policji.
Salva.
Nie mam tak wspaniałego prezentu, jak te widokówki, ale
zaimprowizuję niespodziankę.
W damskiej toalecie.
Ty idź pierwszy.
A potem przyjdę ja.
Raquel.
Jest środek dnia, znają nas w tym barze.
Salva.
Pierwszy raz nie mam na sobie kamizelki ratunkowej
i skaczę na głęboką wodę.
Nie mów mi,
że nie ma wody w basenie.
Jest woda.
Więc,
poczekaj tam na mnie.
Ręce na ścianę.
- Raquel, nie wiem... - Ręce na ścianę!
- Co ty robisz? - Masz broń?
- Raquel, dlaczego miałbym mieć broń? - Obróć się.
Załóż je.
- Czy to żart? - Załóż je!
Załóż je!
Jesteś aresztowany za współudział w napadzie na mennicę królewską.
- Do trzech razy sztuka. - Masz prawo do zachowania milczenie.
Masz prawo nie zeznawać przed doprowadzeniem przed sędziego.
Tym razem miała coś poważniejszego niż podejrzenia.
Miała żal.
Czuła złość.
Była rozgoryczona.
Helsinki czuł coś podobnego.
Ale nie z powodu oszustwa, tylko z braku snu.
Spał cztery godziny w ciągu ostatnich pięciu dni.
Wiesz co dzieje się z ludźmi, kiedy nie śpią?
Ich połączenia neuronowe rozpadają się, jak zwarcie.
Przestają wydzielać dopaminę. Przestają przetwarzać glukozę.
Jedyne informacje, które zostają w mózgu to przetrwanie.
Jedyną rzeczą, której nie możesz oczekiwać od kogoś, kto nie spał pięć dni,
jest cierpliwość.
Dalej.
Zdejmuj ubranie.
Koszulkę też.
- Mam ranę na ramieniu. - Zdejmij ją!
- Na dodatek, chciałeś nas okraść. - Cholera.
I dostajemy to w zamian, że go nie zabiliśmy.
Co zamierzacie zrobić?
Jeśli bym cię zastrzelił,
umarłbyś. Bez cierpienia.
Będziesz nosić na sobie dwa kilogramy materiałów wybuchowych .
Wysadzę cię, ale nie będziesz wiedział kiedy.
To sporo materiałów wybuchowych. Uważaj, mogą zrobić bałagan.
Jest większym wrzodem na tyłku niż policja.
Oslo umarł przez niego.
Denver, prawie przez niego zginął.
Dzięki temu
zakończymy nasze kłopoty.
Prawda, mały Arturo?
Jeśli wyjmiesz ten kabelek,
wybuchnie.
Jeśli wykonasz nagły ruch,
spocisz się,
dotkniesz się...
Detonator.
Gdy dotknę
tego przycisku,
nawet żona cię nie rozpozna.
Mały Arturo w kawałkach.
Masz papierosa?
- Potrzebuję jednego. - Jesteś w ciąży.
Jestem w ciąży, porwana, postrzelona.
Niedługo będę siedzieć w sądzie oskarżona o współpracę z porywaczami.
Nie wyobrażaj sobie najgorszego. Arturo ci pomoże.
- On jest ojcem twojego dziecka, prawda? - Jakim ojcem?
Jakim ojcem?
Który właśnie wskazał na mnie, jakbym była porywaczem?
Jakim ojcem?
Którego uderzyłam w głowę żelaznym prętem?
A może wszyscy koledzy mi pomogą? Zniweczyłam tylko ich plan ucieczki,
za co na pewno zostanę osądzona.
Dlaczego jestem taka głupia? O czym ja, kurwa, myślałam?
Daj mi papierosa. Mój płód potrzebuje papierosa!
Mónica, przysięgam, że wykończę Arturo zanim trafisz do sali sądowej.
- Nikogo nie wykończysz. - Ona ma rację, wydadzą ją.
Czy uciekniemy, czy zostaniemy złapani, ona będzie w więzieniu.
Tak czy inaczej, wsadzą ją.
Cholera.
Zawsze dokonuję złych wyborów.
Związałam się z żonatym mężczyzną.
Zaszłam w ciążę.
Wtedy pojawia się nowy facet,
strzela w moją nogę,
a ja
zakochuję się.
- Wiesz co zrobimy? - Co?
Będziesz z nami. Jeśli przekroczyłaś granicę, to przekroczyłaś.
Nie zostawię cię w rynsztoku.
- Słuchaj, może... - Ona będzie z nami!
Zajmie miejsce Tokyo albo Oslo.
Nie, posłuchaj. Jestem tylko sekretarką.
Nie widzę siebie uciekającej przed policją i strzałami.
Albo ukrywającej się, kto wie gdzie, w Kambodży.
Jakimkolwiek kraju bez przepisów ekstradycyjnych.
Lepiej zostanę.
A kiedy policja przyjdzie, powiem,
że zrobiłam to, bo miałam syndrom sztokholmski
i to będą okoliczności łagodzące.
Bo tak było, prawda?
Sztokholm.
Słucham?
To dobrze brzmi.
Jeśli zostaniesz z nami, możemy...
nazywać cię Sztokholm.
Nie wiem!
Wychodź.
POLICJA WSTĘP WZBRONIONY
Otwórz.
Wejdź do środka.
Wszyscy byliśmy wykończeni.
Brak snu,
stres,
udręka lat utrzymywania tajemnic,
w tym duszącym środowisku, było to coraz trudniejsze do wytrzymania.
I wszyscy, prędzej czy później,
straciliśmy kontrolę.
Poza Berlinem.
On, jako jedyny, dbał o odpoczynek.
Inni
oszaleli.
Starałam się być miła.
Chciałam wam dać, co obiecaliśmy.
Uwolnić was od Berlina.
Żeby to miało sens.
Po utracie tego wszystkiego, to miało mieć jakiś sens.
Jestem miła.
Byłam miła.
A świat pluje mi w twarz.
Chciałam dać wam przestrzeń.
A wy chcieliście mnie wydymać.
Berlin.
Hej.
Minęło ponad półtorej godziny.
Nie masz ochoty
zabić mnie podczas snu?
Chociaż trochę?
Hej.
Śmiejesz się.
To znaczy, że już się mnie nie boisz.
Powiedzmy, że środki uspokajające mi pomogły.
Jeśli wszystko się ułoży,
w co wątpię,
jeśli nie przejmę znowu sterów, ale...
Jeśli się ułoży,
chciałbym zaproponować układ,
romantyczny wyjazd.
W ciągu kilku dni wyślę ci bilet lotniczy
do bardzo odległego miejsca.
Jeśli chcesz,
możesz polecieć ze mną.
Na niedługo,
dużo przyjemności.
A potem,
jak to się skończy,
zatrzymasz wszystko, co mam.
Byłoby wspaniale,
gdybyś się we mnie zakochała.
Ale...
nie mam oczekiwań,
ani fałszywych nadziei.
Mam wiele wad
i wiem o tym.
Wystarczy mi,
że będziesz moim partnerem
w ostatniej podróży.
Ja i ty razem,
aż do końca.
Nie rozumiecie.
Co mam zrobić, aby zyskać szacunek?
Co mam zrobić?
Mam obciąć jedno z twoich uszu
i wysłać do twojego ojca?
Czy postrzelić cię w nogę, abyś nigdy więcej nie tańczyła?
To świetny pomysł!
Nadszedł czas, aby być praktycznym.
Utopia współpracy
zawiodła nas.
Nairobi,
Doceniam, że pozwoliłaś mi wziąć trochę wolnego od moich obowiązków,
ale...
jesteśmy gotowi, abym przejął kontrolę.
Proszę bardzo.
To piękny moment.
Wstańcie!
Powiedziałem,
że was ochronię, prawda?
Ale zmieniłem zdanie.
Praktyczniej jest
was torturować.
W obozach koncentracyjnych
jest szacunek.
Tutaj będzie tak samo.
Będziecie kopali tunel,
aż wasze ręce będą krwawić!
W nocy,
możecie płakać z bólu,
ale wciąż będziecie kopać!
Będziecie pracować bez odpoczynku.
W przeciwnym razie, czeka was kara.
Tak jak waszego przywódcę.
Człowiek, którego zabiję, jeśli znowu nas zdradzi.
Zabiję, jeśli znowu zapragnie wolności.
Którego pot
zabija.
Człowiek o wybuchowej naturze.
Teraz oni będą się ciebie bać, Arturo.
Chociaż zawsze wiedzieliśmy, że jesteś wybuchowy.
Skoro jesteś wyrzutkiem, zostajesz tutaj, w zaciszu.
Helsinki i reszta, do tunelu!
Dalej, idziemy!
Dalej, szybko!
Napisy: Iwona Cienciala