Uwaga, wszystkie jednostki...
Przeszukujemy salon.
Najwyższe piętro.
Pokój zachodni chyba jest klasą.
Są tu biurka i tablica.
Nikogo nie ma.
Inspektorze,
mamy coś jeszcze.
Chcę tam tylko kryminologów.
- Dobra. - Inspektorze.
W kuchni i łazience jest dużo pozostałości, chodź.
Co to?
Marynowana ryba?
Sardele.
Inspektorze, skradzione rachunki z apteki w Palomeque.
- Były w szufladzie. - Cholera.
Mniej niż 30 godzin temu była tu osoba, która im pomaga z zewnątrz.
Nadzorować wszystkie pobliskie drogi.
Zamknąć drogi w promieniu dziesięciu kilometrów.
- Podejrzany może być blisko. - Będziemy informować wydział ruchu.
Organizm inspektor zaczął wydzielać adrenalinę.
Wzrosło tętno i ciśnienie krwi,
jak u lwicy przed polowaniem na gazelę.
Była podekscytowana, bo czuła, że ofiara się zbliża.
Mamy osiem różnych zestawów odcisków. Jeden się zgadza.
Należą do Silene Oliveira, alias „Tokio”.
Raquel zastanawiała się,
czy te poszlaki do czegoś prowadzą,
a może to kolejna ślepa uliczka.
To nie ma sensu.
Raquel miała rację.
Ponieważ Profesor zaplanował doprowadzenie policji do Toledo,
zostawiając za sobą scenę zbrodni
ze śladami DNA ludzi niezwiązanych z napadem.
Nie planował jednak wracać
i zostawiać śladów tych, których już zidentyfikowali.
Berlin, Rio... i ja.
I zostawiać je na sardelach
oraz zapisach z apteki.
Chciał zaprowadzić Murillo w ślepą uliczkę,
dzięki której straciłaby trzy dni.
Dni bardzo produktywne dla nas,
bo drukujemy osiem milionów banknotów na godzinę.
Szczególnie z pomocą zakładników.
To ma być skończone w pół godziny.
Co się dzieje? Zobacz, wszyscy inni się uśmiechają.
Dalej, do roboty! Praca uszlachetnia, cholera.
Stali się wspólnikami, bo mieli nadzieję na milion euro.
Ty idziesz ze mną.
Coś się nie zgadza.
Między ścianami nie było niczego nowego.
To, co Profesor przewidywał, że zajmie trzy dni,
zajęło inspektor 50 minut.
Suárez, dzwoń do Alberto, sprowadź go tu jak najszybciej.
Alberto, twój były mąż?
Jest najlepszym kryminologiem, prawda?
Uwaga komisariat. Jednostka operacyjna 315, posiadłość Toledo.
Inspektor żąda obecności inspektora Vicuña z kryminalistyki.
Raquel, tu Julia. Nauczycielka Pauli.
Chcę powiadomić cię, że ojciec Pauli
odebrał ją dziś ze szkoły. Powiedział, że to sprawy rodzinne.
Chciałabym się z tobą spotkać.
Nie w sprawie Pauli. Dobrze sobie radzi.
Jej ojciec zaprosił mnie na kawę po szkole
i nie wiem, co zrobić.
- Wstęp wzbroniony. - Znam inspektor.
- Salva. - Przepraszam, chciałem się pożegnać.
- Przepraszam. - Pracujesz, nie martw się.
Nic się nie stało.
Pójdę do wioski i złapię autobus do Madrytu.
Poczekaj. Suárez.
Jedzie ktoś do Madrytu?
Pierwsze dowody pojadą za pół godziny.
Nie chcę sprawiać kłopotów. Złapię autobus.
Główna droga jest w dół i na prawo.
- Widziałem tam przystanek. - Tak…
To nie problem. Ktoś cię podwiezie.
Dobrze.
80. GODZINA NAPADU
Już czas.
Mamy jeszcze minutę do szóstej.
Weź pod uwagę okoliczności
i wypchaj się ze swoją brytyjską punktualnością.
Trzeci głuchy telefon.
To 18 godzin bez wiadomości od Profesora.
Wiemy, co to oznacza.
TELEFONY KONTROLNE
Telefony kontrolne będą co sześć godzin.
- A jeśli do nas nie zadzwonisz? - Albo nie odbierzesz telefonu?
Jeśli coś się stanie,
czekajcie na następny telefon,
dopóki w 24 godziny nie ukończymy cyklu czterech.
A jeśli nie skontaktujemy się w ciągu 24 godzin?
To będzie prawie na pewno oznaczać,
że zostałem aresztowany.
Nic nie wiemy o policji.
Na pewno coś się dzieje na zewnątrz. Co robimy?
Cóż,
wciąż mamy jeden telefon do końca cyklu.
- O 24,00. - Jaki cykl?
- Ten pieprzony cykl to pułapka. - Spokojnie.
Profesor pewnie zaciera ślady.
Nie ma się czym martwić... jeszcze.
Póki co mamy pilnować zakładników i drukować pieniądze.
- Idę na chwilę odpocząć. - Żartujesz?
Teraz idziesz się pieprzyć?
Tokio, proszę.
- Co? - Nie musisz być wulgarna.
Po pierwsze, to do ciebie nie pasuje, a po drugie,
gdybym miał wybór
jednej z was na partnerkę, hedonistycznie mówiąc,
wybrałbym ciebie.
Co się stało z carpe diem?
Wiesz co się stało? Plan się rozpadł.
Może cię to nie obchodzi, bo jesteś śmiertelnie chory,
ale mnie tak.
- Idę. - Skurwysyn.
- Kolejna. - Pieprzysz zakładniczkę.
Która to? Ta biedna dziewczyna, która biega jako twoja sekretarka?
Nie „biedna”. Ma na imię Ariadna.
I tak, rozumiemy się.
Kiedy tu przyszliśmy Ariadna trzęsła się
w sposób, który rozpoznałem.
Jej łagodność wzbudziła coś we mnie.
Co za bzdury!
Nie ma nic gorszego od pieprzenia zakładniczki.
Nie ma nic złego w byciu z zakładniczką.
Co tak patrzycie?
Możecie mówić, że jestem gnojkiem, ale nie pieprzę z bronią w ręku.
Denver.
Nie.
Co takiego? To prawda. Też jestem w związku.
Z Mónicą Gaztambide.
- Co ty gadasz? - Uratowałem jej życie.
Objęła mnie, pocałowała. Nie zmuszałem jej. To była miłość.
Jaka „miłość”, idioto?
- Wiesz, co to syndrom sztokholmski? - Nie. Przepraszam, chyba nie.
Ale jeśli jest chora, poradzimy sobie.
Nie poradzicie sobie, bo ty jesteś tego przyczyną!
Syndrom sztokholmski występuje, kiedy zakładniczka czuje coś do porywacza.
Jest przerażona jak diabli!
Ale ty nie masz, kurwa, pojęcia i myślisz, że to miłość.
- Co jest, kurwa, z tobą nie tak? - Wystarczy.
Nikt z nas nie jest idealny.
Musimy przestać kłócić się między sobą.
- Jesteśmy w krytycznej sytuacji. - Nie,
ale będziemy, jeśli Profesor nie zadzwoni za sześć godzin.
Wtedy rozpoczniemy plan Czarnobyl.
Profesor nic o tym nie mówił.
Co to za plan?
Jeśli dobrze pójdzie, nie dowiesz się.
Bądźmy cierpliwi.
Zgoda?
Teraz wybaczcie mi, ale idę oczyścić umysł.
Salva,
powinnam zostawić tę sprawę?
Powinnam wziąć urlop zdrowotny?
Poddać się.
To bardzo osobista sprawa.
Dlatego pytam.
Spaliśmy razem. Poznałeś moją matkę.
To jest pytanie,
na które tylko ty możesz odpowiedzieć.
Czuję, że to mnie przerasta.
- Jeśli ktoś mnie zastąpi... - Nie rób tego.
Jeśli jesteś na czele takiej sprawy,
to dlatego, że nie ma nikogo lepszego.
Nie wiem. W namiocie,
kiedy rozmawiałam z Profesorem, z którym negocjowałam,
byłam potrzebna.
Nawet kiedy odpowiadałam na pytanie:
„Co masz na sobie?”.
„Co masz na sobie?”
Ale nie wiem.
Tutaj w terenie czuję,
że jest silniejszy. Nie pokonam go.
Nie wiem. Spójrz na tych wszystkich ludzi.
Trzydziestu kryminologów.
Nie wiem, dokąd iść.
Jestem zagubiona.
Przepraszam, robi się późno.
Nie, nie.
Wcale nie.
Inspektorze Murillo,
przyjechał inspektor Vicuña.
Pójdziesz ze mną?
Oczywiście.
Witaj, Raquel.
Dzięki za telefon. To było bardzo profesjonalne.
Jak tam Ángel?
Ciągle w śpiączce. Żadnych wieści.
To jest Salva, mój przyjaciel.
Bardziej obecny partner.
Salva.
Inspektor Alberto Vicuña.
Salvador...
Martin. Salvador Martin.
- Miło mi. - Mi również.
Dobrze, że jesteś z Raquel.
Nie będę cię niepokoił. Tylko mnie wtajemnicz.
Co to?
Czterysta sześćdziesiąt tysięcy.
Na wypadek, jeśli nas złapią. Na początek, jak wyjdziemy z więzienia.
Schowam to tutaj. Za naszą płytką.
Zrobię dziurę piłą, potem ją zakleję.
Za kilka lat wrócimy i kupimy mieszkanie w La Manga.
Jeśli euro będzie istnieć.
Cholera, fakt.
Posłuchaj.
Nie będziesz znowu mówiła o zrywaniu, prawda?
Poczekaj aż nas aresztują i zrób to listownie, czy jakoś.
Posłuchaj.
Zrobi się paskudnie.
Nie chcę siedzieć.
- Biorę broń i wychodzę. - Rozumiem.
Ale ty nie.
Chcę cię o coś poprosić.
Kiedy to się zacznie,
poddaj się.
Pomachaj białą flagą i poddaj się.
Tak będzie lepiej, jak wszystko się skomplikuje.
Jak wszystko się skomplikuje,
będę z tobą.
Kiedy to się zacznie,
będę z tobą.
Tak czy siak.
I wiesz co?
Pomacham białą flagą tylko, kiedy wygra Real Madryt.
Dobra.
Więc co, pieprzymy się?
To nieodpowiedni moment.
Zaczynamy?
Zaczynamy.
Hej, dalej.
Słyszałeś o tym syndromie?
Syndromie sztokholmskim? Tak, słyszałem.
Nie zmuszałem jej, tato.
Przyniosłem jej jedzenie i... owinęła ramiona wokół mojej szyi.
Pocałowała mnie i nie chciała puścić.
Przysięgam, całowaliśmy się na serio, nawet zacząłem tańczyć.
Spójrz na nią.
Kiedy miałeś taką dziewczynę?
Miałem Vane.
- Vane? - Vane była piękna.
Vane ani nie była piękna, ani mądra, ani dobra.
Byliście z tego samego świata, podobni...
A co to jest za świat?
Gówniany, tak?
Przyjrzyj się jej.
Spójrz na nią!
Jest urzędnikiem państwowym.
To znaczy, że sporo się uczyła.
Jej ostatni chłopak
to dyrektor królewskiej mennicy.
Poza tym jest niesamowicie piękna i wytworna.
Jest poza twoim zasięgiem, synu.
Ona jest z Ligi Mistrzów. My jesteśmy
- bardziej z ligi walczącej. - Dobra, wystarczy.
Rozumiem.
Jestem nieudacznikiem.
Myślę jak nieudacznik.
I marzyłem jak nieudacznik. Rozumiem.
Nie ruszać się!
Ręce do góry.
Co się dzieje?
To wszystko jest dziwne i nikt nie dzwoni.
Jeśli planują nas rozstrzelać,
to dowiemy się z telewizji.
W porządku.
Mónica Gaztambide, idziesz ze mną.
Podczas pierwszej inspekcji znaleźliśmy ślady ośmiu osób.
Mamy DNA z niedopałków, gumy, wykałaczki, resztek jogurtu.
Ponad 100 śladów dowodowych i liczba się zwiększa.
Wygląda na to, że zapisali plan na tablicy.
Staramy się go odtworzyć.
Zostawili swój plan?
Tak, no...
Oto jest pytanie.
Zanieczyszczone miejsce przestępstwa, czy kiepska próba zniszczenia dowodów?
Dostali się do mennicy,
raczej nie brak im inteligencji.
To nie jest nic warte.
Ángel idzie do przodu ze śladami.
- Śladami? - Nie mówił ci?
Znalazł jakąś łyżeczkę,
a na niej odciski z radiowozu.
Znalazł kogoś z nich albo był blisko.
Wiem, gdzie mam szukać.
Wszystko, co chcieli naprawdę zniszczyć, pewnie spalili tutaj.
To najbezpieczniejszy sposób na zniszczenie czegoś.
Jest tu tylko popiół. I to niewiele.
Popiół, który kiedyś były drewnem, węglem,
ale też dokumentami, fotografiami,
papierem, który po spaleniu traci większość materiału.
Ogień tworzy smugę gorącego dymu,
który unosi te cząsteczki papieru przez komin.
Czasem te cząsteczki przylepiają się do szorstkiego muru.
Wartościowe rzeczy będą tam.
Ruszajmy do pracy.
Gandia, przynieś okulary i kamerę na podczerwień.
Dalej, spieszę się. Ruchy.
Ruszaj się.
Do roboty.
Obróć się.
- Jesteś dziś poważny. - Nie.
Możesz przestać? Bo wyleję.
Racja. Bo wylejesz.
Mówię serio, Mónica.
Co się stało?
Skończyło się nasze 60 godzin miłości?
Jestem twoim porywaczem.
Zobaczymy, jak stąd wyjdziemy.
Co?
Co się stało? Chodź.
Czegoś nie rozumiem?
Może nie zauważyłaś, bo jesteś tu wbrew swojej woli,
ale masz syndrom.
- Jaki syndrom? - Syndrom sztokholmski.
Zakochujesz się w skurwysynu, który cię porwał.
Tracisz rozum, traktując mnie jak swojego chłopaka.
- Lekarze mówią, że to psychologia. - Posłuchaj.
- To największe bzdury, jakie słyszałam. - Mówisz tak,
- bo masz syndrom. - To nie tak. Posłuchaj.
Gdybyś minęła mnie na ulicy.
Co byś pomyślała, gdybym cię poprosił o drobne?
Zauważyłabyś mnie w ogóle?
Powiedz prawdę. Tak sądziłem.
To tyle.
Idź swoją drogą,
a ja swoją.
I tyle.
Poczekaj.
Czujesz coś...
do mnie?
Nie mam żadnego syndromu.
Czujesz coś?
Tak.
Ale to co czuję, jest prawdziwe. Nie jest sztokholmskie. A ty...
Nie możesz stracić rozumu.
Nie pozwolę.
Nie zrobię ci tego.
O czym myślisz, zielonooka?
Widzę cię, chcę wszystko o tobie wiedzieć.
O każdym twoim dniu,
każdym uśmiechu, każdej łzie.
Szczęśliwej chwili.
Jesteś dla mnie wspaniałą tajemnicą.
Na przykład...
Twój pierwszy pocałunek.
Pamiętasz z kim był?
Jak miał na imię?
Raul.
Raul pewnie czuł się
szczęśliwcem.
Jak Neil Armstrong chodzący po księżycu.
Pierwsze razy są szczególne.
Wyjątkowe.
Ale ostatnie są nieporównywalnie lepsze.
Ludzie
zwykle tego nie wiedzą.
Zostało mi sześć miesięcy życia.
Albo cztery.
Może nawet mniej.
I jedna z niewielu rzeczy,
na których mi teraz zależy...
Wiesz, co to jest?
Wiedzieć,
że będę tu żył.
W twoim umyśle.
Na zawsze.
W środku tej pięknej głowy.
Coś się stało. To poważne.
Przepraszam, a transport do Madrytu?
Teraz nikt nie jedzie.
Rozumiem, pójdę do głównej drogi.
Mogę pożegnać się z inspektor?
Proszę za mną.
Na pewno chcesz to zrobić?
Powinieneś je zabrać ze sobą.
Nie.
Od jutra to już nie będą wspomnienia, będą tylko...
dowodami przeciw komuś z nakazem aresztowania.
Poza tym nostalgia może być kusząca.
Ciężko rozstać się ze wspomnieniami, bo myślimy,
że one...
są naprawdę szczęśliwymi chwilami, ale...
takie nie są.
Co zrobimy jutro, wymaga od nas myślenia o dzisiaj.
Nie o wczoraj.
To był twój ojciec.
BANDYTA JESUS MARQUINE ZGINĄŁ W STRZELANINIE W BANKU
To jest ważne.
Robimy to dla niego.
Ponad 50 oficerów jest w posiadłości w Toledo,
w tym główny inspektor,
główny podkomisarz operacji specjalnych
i agenci kryminalistyki, nadal pracujący w domu,
który według bliskich źródeł może być miejscem,
- gdzie bandyci planowali napad. - Aresztowali Profesora.
Przesłuchują go przed domem w Toledo.
Chociaż sędzia utajnił postępowanie,
policja mogła znaleźć dowody potwierdzające obecność trzech...
Do diabła!
Cholera!
Odcięli sygnał.
- Cholera. - Nie chcą, żebyśmy wiedzieli.
To oznacza, że się zbliżają.
Możemy siedzieć przez pięć godzin
albo zacząć plan Czarnobyl, co wydaje się lepsze.
To plan do sytuacji bez szans.
To chyba nie jest najbardziej beznadziejna sytuacja.
Jest to plan, w którym tracimy pieniądze.
Ja nie mam zamiaru z nich zrezygnować.
Rezygnujesz z tego, na co ciężko pracowałaś?
Oni mają Profesora.
Nie użyjemy tunelu, bo oddziały specjalne będą na nas czekać.
To pieprzona pułapka!
Zadzwoni w ciągu pięciu godzin. Wierzę w niego .
Nie przepadam za demokracją, ale głosujmy.
Kto wierzy w Profesora?
Helsinki?
Wierzę w Profesora.
Rio.
A ja w to, co widzę.
Widzę, że nie możemy liczyć na Profesora.
Jestem z Tokio.
Moskwa.
Wszedłem w to według zasad,
które nie zostały złamane.
Ufam Profesorowi.
Denver.
Jestem za tym, żebyśmy wyszli.
Bycie multimilionerem do mnie nie pasuje.
Dobra, Denver.
Trzy na trzy.
Nairobi, teraz ty.
Rozstrzygający głos.
Mam bardzo dobry powód,
aby być za Profesorem i jeśli nie zostanie wysadzony,
będę wierzyć w niego do końca.
Tak jak Berlin.
Raquel.
Przepraszam, że przeszkadzam,
- ale robi się późno i... - Zabieram to do Canillas.
Złapię autobus do Madrytu.
- Mogę go podrzucić, jeśli chcesz. - Co?
Właściwie to mi pasuje.
Chodźmy.
Nie oceniaj go.
Helsinki zrobił, co musiał.
To, co robi się na wojnie.
Co robimy ze zwierzętami, żeby nie cierpiały.
Nie z nienawiści, lecz jako akt miłosierdzia.
Odłóż broń.
Ja też zrobiłam, co musiałam.
Nie z nienawiści,
ale z miłości do ludzkości.
Bo czy jest coś bardziej ludzkiego, niż walka o przetrwanie?
Napisy: Iwona Cienciala