(ตัวละครและเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นเรื่องสมมติ)
(นักแสดงเด็กอยู่ภายใต้การถ่ายทำ ที่ปลอดภัยและมีผู้ปกครองอยู่ด้วย)
พาน…
พี่ครับ
มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ
- ผมต้องยืนยันให้แน่ใจน่ะครับ - ยืนยันเหรอ
เพื่อดูว่าเขาเป็นอันตรายหรือไม่
แต่ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เขากลับแทงแขนตัวเอง
งั้นเขาก็ปกป้องคุณหนูไว้
ตอนที่เขากลายร่าง…
เขากลายเป็นปีศาจโลกีย์ครับ
ตอนได้เจอพานครั้งแรก ฉันก็คิดเหมือนกับนาย
บาทหลวงโยฮัน
นายก็เห็นกับตาตัวเองแล้วไม่ใช่เหรอ
เขาสละแขนตัวเองเพื่อปกป้องคุณหนู
- เรื่องนั้นมัน… - ผู้ที่ปกป้องดินแดนนี้มาช้านานคือพาน
และคนที่ปกป้องคุณหนูตราบจนวันนี้ ก็ยังเป็นพาน
นายไม่อาจปฏิเสธเรื่องนั้นได้
นายได้ยืนยันสิ่งที่นายสงสัยแล้ว
ทีนี้นายก็ควรรู้แล้วสิ
ตอนนี้คนคนเดียวที่ปกป้องคุณหนูได้ ก็คือพาน
เปล่าครับ
ผมแค่ได้ยืนยันตัวตนที่แท้จริง ของหมอนั่น
ผมปล่อยให้เขาทำหน้าที่นั้นไม่ได้
ผมจะปกป้องเธอเองครับ
นั่นคือทางเลือกของผมครับ
ข้ากังวลว่าหากเจ้า ใช้พลังของตัวเองมากเกินไป
เจ้าอาจกลายเป็นปีศาจโลกีย์ไปถาวรนะ
กลิ่นป่าหอมจริงๆ เลย
หวัดดีค่ะ
ผมหมดแรงแล้วเนี่ย
พักกันสักแป๊บเถอะ
รีบไปเถอะน่า เราต้องปีนให้จบเส้นทางนะ
เรามาเกาะเชจูเพื่อแข่งมาราธอนหรือไง
- พักหน่อยเถอะน่า - โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
คุณนี่กวนใจจริงๆ
ถ้าไม่อยากขึ้นมาก็อย่าขึ้นสิคะ
อ่อนแอจริงๆ ขืนเป็นแบบนี้ ฉันไปกับคุณไม่ได้แล้ว
ไม่รู้ด้วยแล้ว
- ขึ้นไปก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป - รู้แล้วค่ะ รู้แล้ว
เฮ้อ ดีจังเลย
เหนื่อยจะตายชัก
นี่ไม่ใช่ของข้า
ย่า กินข้าวเช้าหรือยัง
ดูแลคุณย่าคุณยายพวกนี้ก่อนเลยนะ
ขอบใจนะจ๊ะ
เกิดคดีฆาตกรรมที่พุ่งเป้าไปที่ นักท่องเที่ยวเกาะเชจูค่ะ
เหยื่อเป็นหญิงช่วงวัย 50 ปี
มีการจงใจนำอวัยวะบางส่วนของเธอออกไป
- สร้างความตื่นตกใจให้ผู้คน - หรือว่าจะเป็นปีศาจจิ้งจอก
น่าจะใช่นะ
มันไปสิงร่างคนแล้วเกาะกินจากภายใน
พิโธ่พิถัง น่ากลัวจริงๆ
ข่าวโทรทัศน์บอกด้วยนะ ว่ามันฆ่าคนไปสามคนแล้ว
คุณย่าคะ ทานข้าวเช้ากันนะคะ
อือๆ ขอบใจจ้ะ
ว่าแต่ปีศาจจิ้งจอกคืออะไรเหรอคะ
อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ
ฉันได้ฟังจากคุณย่ามาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
มันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนั้น มาตั้งแต่คุณย่าฉันยังไม่เกิด
มันอยู่ได้ด้วยการกินตับคน
แถมยังไม่มีวันตายด้วย
ยอมจี ยังไม่สายอีกเหรอ รีบไปโรงเรียนเถอะ
ไปแล้วค่ะ ไปแล้ว
- หนูไปก่อนนะคะ - จ้ะ ไปเถอะ
แกโตไวจริงๆ นะ
(คดีฆาตกรรมนักท่องเที่ยว บนเกาะเชจูยังคงดำเนินต่อไป)
พี่ครับ
ตื่นอยู่หรือเปล่าครับ
ผมเข้าไปนะครับ
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันจะใส่ชุดปีนเขามา
จีพีเอสบนโทรศัพท์มันหยุดตรงนี้นะ
นี่มันโบราณสถานหรือไงกัน
เจอจนได้
เดี๋ยวก่อน
กลับไปซะ
ฉันไปแน่ แต่ก่อนจะไป
ขอฉันดูแผลคุณก่อน
ลืมไปแล้วเหรอ
ว่าฉันทำอะไรกับเธอ
คุณพยายามฆ่าฉัน
แต่ก็พยายามช่วยชีวิตฉันด้วย
หลายครั้งด้วย
อย่าเข้ามา
คราวหน้าฉันอาจไม่เป็นตัวเองอีกก็ได้
คุณปกป้องฉันนี่นา
ด้วยการยอมแทงแขนตัวเอง
เพื่อปกป้องฉันจนถึงที่สุด
เธอไม่น่าโง่ถึงขนาดนี้สิ
ฉันรับประกันไม่ได้อีกแล้ว
ว่าฉันจะไม่ฆ่าเธอ
เพราะงั้นก็หยุดและกลับไปได้แล้ว
คุณเคยบอกว่าจะปกป้องฉัน
คุณบอกว่าจะปกป้องฉัน สัญญากันแล้วนี่นา
สัญญาเหรอ
ให้ฉันแสดงให้ดูอีกทีไหม
ว่าคำสัญญามันไร้ความหมายแค่ไหน
ก็ได้ งั้นก็ไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องมาปกป้องฉัน
ฉันก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ
ฉันจะไม่มีวันอ้อนวอนให้คุณช่วยอีก
แต่มาเคลียร์เรื่องนึงให้ชัดเจนก่อน
สิ่งที่เปราะบางไม่ใช่คำสัญญาหรอก
แต่เป็นความมุ่งมั่นของคุณต่างหาก
พี่
ออกมาทำไม
ผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับ
ไปไหนมาแต่เช้าครับ
ผมเป็นห่วงนะครับ
- ฉันไปปีนเขามาค่ะ - พี่
ต่อไปอย่าไปไหนโดยไม่มีผมนะครับ นับจากวันนี้เป็นต้นไป
ผมจะอยู่เคียงข้าง และเป็นองครักษ์อารักขาพี่เอง
ผมกังวลเพราะพานไม่อยู่ที่นี่
ผมเลยขอให้เขาช่วยน่ะครับ
แต่ทำแบบนี้ได้เหรอคะ
โยฮันต้องสำรวจ…
ไม่สิ ไหนบอกว่าต้องเรียนไง
ผมเก่งเรื่องทำอะไรทีละหลายอย่างน่ะ
ผมจะเรียนไปด้วย และอารักขาพี่ไปด้วยพร้อมๆ กัน
อนุญาตเถอะครับ คุณหนู
งั้นก็ฝากด้วยนะ
ฉันจะไปเตรียมตัวไปทำงานนะคะ
ครับ
ช่วยตรวจสอบทีนะครับว่ามันอยู่ที่ไหน
ครับ ครับ
พี่ครับ
- หือ - ผมอยู่นี่นะ
ผู้อารักขาของพี่
รู้แล้ว รีบขึ้นรถเถอะ
นายต้องอยู่คนเดียวในห้องแนะแนว จะไม่เป็นไรแน่เหรอ
พี่ไม่ได้อยู่ในจุดที่จะมาห่วงคนอื่นนะ
พี่ไปสอนคนเดียวได้เหรอครับ วันนี้มีสอนกี่คาบเหรอ
หรือให้ผมพาพี่ไปห้องเรียนดี
พี่ เอางี้ไหม
ผมจะเนียนเป็นนักเรียน
นักเรียนจากอิตาลี
โธ่เอ๊ย ใจเย็นๆ หน่อยนะคะ คุณพ่อโยฮัน
นี่ ถ้าใส่เครื่องแบบนักเรียน คิดว่าเด็กผู้หญิงจะปล่อยนายไว้เหรอ
ถ้าไม่ใช่เพราะชุดบาทหลวง ฉันคงเป็นฝ่ายคอยปกป้องนายแล้ว
ไม่หรอกมั้ง
- เพราะนายนั่นแหละ - ไม่มีตาหรือไง
นี่ ยัยนั่นไง ที่ไปคบกับเด็กมหาลัยน่ะ
อ๋อ ยัยนั่นเหรอ น่าขำจริงๆ
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรนะ
รู้ไหมว่าอะไร ที่เยียวยาบาดแผลได้ดีที่สุด
เวลา
รีบดูแลบาดแผลให้เร็วที่สุด เท่าที่จะทำได้
แต่ก่อนจะถึงจุดนั้น
ต้องรู้ก่อนว่าจริงๆ แล้ว บาดแผลของเธอมันลึกแค่ไหน
มันอาจใช้เวลาสักระยะ
หรืออาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเลย
เพราะงั้นก็ค่อยๆ ใช้เวลา อย่าฝืนตัวเองมากเกินไปนะ
เพราะบาดแผล มันทำเธอเจ็บปวดมากเกินไปนี่นา
ขอบคุณค่ะ
- แต่ว่า… - อือ จะเรื่องอะไร ก็บอกฉันได้เลย
คุณเป็นใครคะ
อ๋อ อ้อ ฉันเป็นใครงั้นเหรอ
ซูรยอน
มาแล้วเหรอ
อ้อ คนนี้แหละ ครูวอนมีโฮ
โอ้
สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะ
จ้ะ แล้วพักนี้เป็นไงบ้าง
เพราะครูแท้ๆ ฉันเลยค่อยยังชั่วขึ้นเยอะเลยค่ะ
แต่ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้มากนัก
ยอมจีเล่าให้ฉันฟังแล้วค่ะ
ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ
ไม่หรอก มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
คุณพ่อก็มาโรงเรียนด้วยเหรอคะ
อือ
งั้นท่านนี้ก็…
อือ คนที่ฉันเล่าให้ฟังน่ะ
ท่านนี้คือบาทหลวงโยฮัน
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ
เลิกขอบคุณได้แล้ว
ยังไงก็เถอะ ได้เห็นเธอที่โรงเรียนก็ดีแล้ว
ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
ก็บอกฉันได้ไม่ต้องลังเลเลย เข้าใจไหม
ค่ะ
ไปกันเถอะ
- รีบเข้าไปเถอะ - ค่ะ
ไปเถอะ
- ดีจัง - อะไรเหรอ
ได้เห็นพี่สดใสขึ้นไง
ฉันสดใสเมื่อไรกัน
ไฮ
- เจอกันอีกแล้วนะคะ - สวัสดีครับ
- แม่เจ้า - เคยเจอเขาแล้วใช่ไหม
เขาอยากมาชมโรงเรียน ก็อย่างที่เธอเห็นนะ เขาเป็นบาทหลวง
นึกแล้วเชียว หน้าคุณถึงได้มีออร่า
โธ่เอ๊ย เลิกอวยเขาสักทีเถอะ
วันนี้เธอจะไปเลือกชุดเจ้าสาวใช่ไหม
โอ้ นึกว่าลืมไปแล้วซะอีก
ฉันวาดดาวไว้บนปฏิทินเลย ว่าต้องไปกับเธอให้ได้
เลิกงานแล้ว ฉันจะไปที่คาเฟ่เธอนะ
ได้สิ
พาคุณบาทหลวงไปด้วยให้ได้นะ
แล้วถ้าคุณลุงพ่อบ้านจาง ไปร่วมงานด้วยได้ก็คงดี
โธ่เอ๊ย
เธอจะจัดงานที่คาเฟ่จริงๆ เหรอ
ไปจัดในสวนของโรงแรมเราก็ได้นี่
ถ้าไปจัดที่โรงแรมเธอ มันก็ไม่ใช่งานแต่งเล็กๆ น่ะสิ
ต้องเป็นงานช้างแล้ว
จะงานเล็กหรืองานใหญ่ มันจะสำคัญอะไร จริงไหม
สัปดาห์หน้าซูจินของเราจะแต่งงานแล้ว นั่นต่างหากที่สำคัญ
ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่าสักวัน เธอจะแต่งงาน
ฉันภูมิใจในตัวเธอมากเลย
ใช่ไหมล่ะ
ฉันก็อยากภูมิใจในตัวเธอเหมือนกัน ไม่มีแววบ้างเลยเหรอ
ไม่มีทาง ทีนี้ก็ไปได้แล้ว
ถ้าพอมีเวลา ก็มากับมีโฮด้วยนะคะ
- มาให้ได้นะคะ - ครับ
ยัยเพื่อนบ้า
พี่ เดี๋ยวฉันจะไปกับมีโฮ ทำของอร่อยๆ ให้เรากินด้วยนะ
เจอเธอทีไร ก็ทิ้งความประทับใจไว้ทุกทีเลย
ใช่ไหมล่ะ
เพื่อนคนเดียว ที่เห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน
ถ้าไม่ใช่เพราะยัยนี่ ฉันคงไม่มาที่โรงเรียนทัมนาหรอก
สัปดาห์หน้าเธอกับแฟนที่คบกันมานาน จะแต่งงานกันแล้ว
ว่าที่เจ้าบ่าวทิ้งทุกอย่างในโซล แล้วมาอยู่ที่เกาะเชจูเลยนะ
เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก จนฉันอิจฉาเลย
- อิจฉาเหรอครับ - อือ
ไปกันเถอะ
คุณลูกค้าเอามือออกไปเลย
บอกแล้วไงว่าวันนี้ฉันจะบริการเอง
ฉันทำตัวเหมือนคุณย่าเลยเนอะ
ว่าไหม
ไก่ต้มโสมของเราหมด กินไก่ตุ๋นไปก่อนนะ
แล้วก็ดื่มนี่ด้วย
มันร้อนนะ ระวังด้วยละ จะป้อนแล้วนะ
เอาไปเลย
อยากกินต๊อกจังเลย
อร่อยใช่ไหมล่ะ บอกแล้วไง
โอ้ ดูชีสพวกนี้สิ
หือ
ฉันบอกว่าขอบคุณ
เป็นอะไรของเธอ
ขอโทษนะ
ที่ตอนนั้นฉันโกรธและตะคอกใส่เธอ
นี่ อยู่ดีๆ เป็นอะไรไป
ถ้าเป็นฉัน เธอก็คงทำเหมือนกันละน่า จริงไหม
เพราะงั้นก็กินๆ เข้าไปเถอะ
จะไปรำลึกถึงผู้ล่วงลับในสภาพนี้เหรอ
ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้
เจ้าควรไปอยู่เคียงข้างเด็กคนนั้นสิ
ผมทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว ผมจะคอยมองเธอห่างๆ แทน
ทำไม
ผมเกือบฆ่าเธออีกแล้ว
บางที…
พอเทียบกับปีศาจโลกีย์ ผมอาจเป็นอันตรายต่อเธอมากกว่าอีก
เธอจะอยู่ได้ ถ้าผมไม่อยู่ด้วย
พาน
รู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงกลับมาเกิดใหม่
เพื่อสำนึกในบาปครั้งเก่าก่อน
และเพื่อให้มีโอกาส ชำระล้างบาปกรรมของพวกเขา
มันคือโอกาสที่จะได้มีชีวิตใหม่ และไถ่ถอนกรรมครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำไมเจ้าถึงติดอยู่ในชะตากรรม ที่เลวร้ายยิ่งกว่าการกลับชาติมาเกิด
เฝ้าไว้ทุกข์แก่ผู้วายชนม์ ในชุดดำทะมึนนั้นอยู่ร่ำไป
เจ้ามีความเชื่อที่ว่าสามารถปลดปล่อย ตัวเองจากชะตากรรมนี้ได้นี่นา
ไม่ใช่เพราะความเชื่อนี้หรอกเหรอ
ไม่ใช่หรอก
หลังจากเกิดเรื่องนั้น ทุกอย่างมันก็ผิดเพี้ยนไปหมด
หนทางเดียวที่ผมจะหลุดพ้น จากชะตากรรมนั้นได้
ก็คือถ้าผมตายเท่านั้นละ
ผมไปนะ
- เรากลับมาแล้วครับ - กลับมาแล้วค่ะ
เหนื่อยแย่เลยสินะครับ คุณหนู
โยฮันสิคะที่น่าเหนื่อย เล่นนั่งข้างคนขับสบายใจเลย
เพราะคุยกับพี่เขาไปด้วย ผมเลยไม่เหนื่อยเลยครับ
น่าอร่อยจังเลย
ขอตัวแป๊บนะครับ
สวัสดีครับ ครับ
ครับ คุณคังชานฮี
ครับ ใช่ครับ พี่ชายผมเองครับ
พี่ชายเหรอ
คุณลุงยังมีหลานอีกคนเหรอคะ
อ้อ ครับ มีอีกสิ
ว้าว
สุดยอดเลย
ครับ
ไม่เป็นไรครับ
เข้าใจแล้วครับ
โยฮันพรากจากพี่ชายของเขา ตั้งแต่ยังเด็กครับ
พวกเขาได้รับอุปถัมภ์ไปด้วยกัน และต้องพรากจากกันที่นั่นเช่นกัน
เขาเฝ้าตามหาพี่ชายนับแต่นั้นมาครับ
นี่ คังชานฮี ทำไมไม่มาทำความสะอาด
ครับ
นี่ แค่ทำความสะอาด ทำไมถึงนานนักล่ะ
อ่อนแอแล้วยังชักช้าอีก
เราจะออกเรือกันแล้ว ไปทำความสะอาดข้างในเคบินด้วยนะ
เจ้าหมอนั่นทำฉันจะบ้าตาย
เจ้าชานฮีไม่เหมาะกับงานแบบนี้เอาซะเลย
จะทำยังไงกับมันดีนะ
แล้วความเจ็บปวดของเจ้าหายไปหรือยัง
ตลอดมาจนถึงตอนนี้…
ข้าเห็นเจ้าลำบากลำบนตามหาสิ่งนี้
เพราะเวทนาหรอกนะ
ข้าเลยจะบอกวิธี กำจัดความเจ็บปวดของเจ้าให้
นี่ ได้กำชับให้ชานฮีทำงานดีๆ หรือยัง
เฮ้อ ช่างหัวไอ้เวรนั่นเถอะ
- พี่ครับ - ว่าไง
- พี่จะออกเรือไปเรื่อยๆ เหรอ - ไม่รู้ด้วยแล้ว ฉันปวดฉี่
- ฉันไปฉี่ก่อนนะ - รีบไปรีบมานะครับ
ไว้ชีวิตผมเถอะ
นี่ก็ไม่ใช่ของข้า
พี่ครับ
จะฉี่ทั้งคืนเลยหรือไง
นี่ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้
คือ…
ผมหาถังแก๊สไม่เจอครับ
โธ่เอ๊ย เจ้าพวกนี้ ให้น้องเล็กทำงานทุกอย่าง
แล้วออกไปก๊งเหล้ากันสินะ
นี่ มากินรามยอนก่อนเถอะ
ครับ
จำเป็นต้องทำงานนี้จริงๆ เหรอ
ผมต้องการเงินครับ
จากที่ฉันเห็น
คงหมดไปกับค่ายาซะมากกว่าสินะ
เอานี่ไป
ทำไมไม่ไปหางานอื่นทำล่ะ
รับไปสิ
รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้างนอก ก็เอาไปใช้ได้นะ
ขอบคุณครับ
ทำหน้าเหมือนทลฮารือบังเลย
คุณผู้อารักขา เรามีที่ที่ต้องไป ออกมาข้างนอกด้วยค่ะ
ครับ พี่
เราจะไปไหนกันครับ
คาเฟ่ของซูจิน
โยฮัน
ไม่ต้องห่วงนะ
อะไรเหรอครับ
จะเรื่องอะไรก็เถอะ
นายมีพี่สาวอยู่ทั้งคนนี่นา
- ใครเหรอครับ - ฉันไง ฉันนี่แหละ
ไม่รู้ใช่ไหม ว่าพี่เป็นคนพึ่งพาได้แค่ไหน หือ
พี่พยายามจะพูดอะไร ผมไม่ค่อยแน่ใจแฮะ
นายมองวิวนอกหน้าต่างก็พอ
- ผมควรเอานี่ออกมาด้วยใช่ไหม - อือฮึ
ซูจิน
ทำไมมาช้านักล่ะ
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
- ลูกค้าเยอะนะเนี่ย - ใช่ไหมล่ะ
แล้วคุณซึงจุนล่ะ
พี่คะ
- มีโฮมาแล้วค่ะ - โอ้ คุณมีโฮ
- สบายดีไหมคะ - ครับ สบายดีนะครับ
นี่ครับ
ว้าว น่าอร่อยจัง
ทานเยอะๆ นะครับ คุณพ่อ
ครับ
แล้วก็…
การ์ดเชิญครับ
สวยมากเลย สัปดาห์หน้าใช่ไหมครับ
ครับ
ถ้าคุณพ่อมาร่วมอวยพรให้เราด้วย คงวิเศษไปเลยครับ
แต่นแต๊น
ว้าว อะไรเนี่ย
อะไรเนี่ย
ว้าว
ท่านางแบบ
สวยมากเลย ซูจิน
เปลี่ยนท่า
โอ้ๆ
- เป็นไงคะ - สวยมากเลย
- จริงเหรอ - พี่ก็สวยนะครับเนี่ย
- สวยเหรอ - อือ
- ใส่ได้พอดีไหม - เธอตัดออกมาสวยขนาดนี้ได้ไงเนี่ย
เรื่องชุดแต่งงาน กับชุดเพื่อนเจ้าสาวน่ะ
การได้ออกแบบและตัดชุดเอง เป็นความใฝ่ฝันของฉันเลยนะ
เจ๋งสุดๆ เลย
ซูจินไปเรียนตัดเย็บมาเลยนะครับ
จริงเหรอคะ
จริงสิ พี่คะ มีโฮให้ของขวัญวันแต่งงาน
เป็นสิทธิ์เข้าพักห้องสวีต ของโรงแรมแทฮันแบบไม่จำกัดเลย
อะไรนะ คุณไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลย
จริงเหรอ งั้นฉันเอาคืนแล้วกันนะ
เพื่อนอุตส่าห์ลำบากเอามาให้
ถ้าต้องให้เอากลับคืนไป ก็เสียมารยาทน่ะสิ
ทำไมถึงเดินท่อมๆ ไปทั่ว อย่างกับแมวโดนทิ้งแบบนี้นะ
กินข้าวเย็นหรือยัง
ยังไม่ได้กินเลย
ได้ข่าวหรือยัง
เจออีกศพแล้วนะ อยู่ที่ร้านพันโฮรี
อีกแล้วเหรอ
แล้วคราวนี้เครื่องในกับตับ ก็ถูกควักออกไปอีกไหม
เราก็นึกว่าจะเป็นแบบนั้น แต่ว่าคราวนี้ดันไม่ใช่
เห็นเขาว่าตามตัวมีแต่รอยโดนมีดแทง
ตามที่ตำรวจว่า ตามเนื้อตามตัว มีแผลโดนแทงลึกๆ ตั้ง 12 แผลเลย
พิโธ่เอ๊ย มันเกิดอะไรกันขึ้นนะ
ศพอยู่ที่ไหน
พ่อหนุ่มเป็นใคร ถึงมาพูดจาไม่มีหางเสียง
ศพนั่น ตอนนี้อยู่ที่ไหน
ก็คงอยู่ที่โรงพยาบาลมหาลัยใหญ่ๆ ที่พันโฮรีนั่นแหละมั้ง
โลกคงใกล้แตกแล้วแหงเลย
คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่แล้ว
อะไรของเขา
(ศูนย์การแพทย์แทฮัน)
คุงทัน…
วันนี้มีนัดเหรอครับ
โรงเรียนก็…
ไปกันเถอะ วันนี้มีนัดสำคัญ
- จะไปไหนเหรอครับ - เป็นความลับ
เดี๋ยวครับ
- ขอผมหยิบเสื้อผ้าก่อนนะครับ - รีบๆ มานะ
ครับ
มาแล้วเหรอครับ
- คงลำบากแย่เลยสินะคะ - ขอบคุณครับ
(บ้านเด็กกำพร้าความหวัง)
เอาละ มองทางนี้นะ
เอาแขนโอบไหล่เขาหน่อยสิ
แบบอ่อนโยนน่ะ
ชานฮยอก มองตรงนั้นนะ
อย่างนั้นแหละ
นี่ ยิ้มหน่อยสิ ยิ้ม
ยิ้มกว้างๆ เลย
นี่เป็นรูปที่จะเอาไว้ให้ พ่อแม่อุปถัมภ์ของพวกเธอดูนะ
อย่างนั้นแหละ ยิ้มหน่อยนะ
พี่ครับ
ที่นี่…
ใช่แล้ว บ้านเด็กกำพร้าที่นายเคยอยู่ไง
งั้นตอนนี้พี่ชายของโยฮัน ก็อยู่ที่เกาหลีเหรอคะ
ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นครับ
แต่คุณลุงนี่ฉลาดจริงๆ นะคะ
คุณลุงน่าจะใช้ทรัพยากร ของบริษัทเราสิคะ
ทีมกฎหมายของบริษัทเรา ปังสุดแล้วไม่ใช่เหรอคะ
แค่การตามหาใครสักคน ไม่น่าจะใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขานะ
ติดต่อพวกเขาแล้วให้ตามหา หลานชายคนโตของคุณลุงเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
ครับ ได้เลยครับ
- เราไปกันเลยไหมคะ - ครับ เชิญด้านในครับ
ไปกันเถอะ
(บ้านเด็กกำพร้าความหวัง)
ชานฮยอก
ชานฮยอก มาทำอะไรอยู่ตรงนี้
รีบไปกันเถอะ ทุกคนรออยู่นะ
ชานฮยอก ตอนนี้เรามีพ่อมีแม่ เหมือนคนอื่นแล้วนะ
- จริงเหรอ - อือ
ไปกันนะ
ทักทายพวกเขาสิ
โยฮัน ไม่เป็นไรใช่ไหม
ดูเหมือนที่นี่จะเปิดทำการ โดยไม่ได้รับอนุญาตครับ
หลังจากคุณชานฮีกับคุณชานฮยอก ได้รับอุปการะไป ที่นี่ก็ปิดตัวลงครับ
แล้วที่อยู่ของคุณคังชานฮีตอนนี้ล่ะ
เขาอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ครับ
- พี่ผมอยู่แถวนี้เหรอครับ - ครับ
เป็นที่ที่ชื่อว่าพงยงโฮครับ
ขอบคุณนะคะ
พี่ครับ
สำหรับเรื่องนี้ ผมไม่แน่ใจว่าจะขอบคุณพี่ยังไงดี
ได้คิดหรือยังว่าพอได้เจอพี่ชายแล้ว นายจะพูดอะไร
กับพี่เขาน่ะ
ผมอยากขอโทษครับ
ผมเคยไม่เชื่อฟังพี่เขาบ่อยๆ
โยฮัน พี่เขาคงไม่ได้จดจำนาย ในมุมนั้นหรอก
หลังจากไปส่งพี่กลับบ้านพัก
ผมจะไปหาพี่เขาตามลำพังนะครับ
ได้สิ เอาตามนั้นแหละ
งั้นเราไปกันเลยดีไหม
- บอกแล้วไงว่าพี่ไปส่งให้ได้นะ - ความปลอดภัยของพี่สำคัญกว่านะครับ
งั้นนายเอารถคันนี้ไปนะ
ผมไม่มีใบขับขี่นะ
อ้อ
- งั้นเดี๋ยวพี่เรียกแท็กซี่ให้… - ไม่ต้องหรอก พี่ครับ
- ผมไปเองได้ ไม่มีปัญหา - เดี๋ยวสิ โยฮัน
นายไปเองคนเดียวได้แน่นะ
ผมว่าผมควรไปเจอพี่เขาด้วยตัวเอง
เดี๋ยวผมมานะครับ
- นายก็ระวังตัวด้วยนะ - อือ พี่ด้วยนะ
- ไปดีมาดีนะ - เข้าบ้านได้แล้วครับ
อือ ซูจิน
มีโฮ
เมื่อวานฉันลืมเอาของให้เธอ
ฉันทำดอกไม้ผูกข้อมือ สำหรับใส่ในพิธีให้เธอด้วย
โอ๊ย จริงเหรอ
ฉันทำเค้กแคร์รอตให้เธอด้วยนะ
เดี๋ยวฉันเอาไปให้ สะดวกไหม
มันจะเหนื่อยแย่น่ะสิ เธอไม่ต้องลำบากมาถึงที่นี่ก็ได้
เธอให้ของขวัญวันแต่งงานชิ้นใหญ่มาก
เราเลยคิดว่าต้องทำอะไรให้เธอบ้าง
ดูเหมือนตอนนี้ว่าที่เจ้าบ่าวของฉัน ก็กำลังทำอะไรให้เธออยู่ด้วย
ฉันละเชื่อพวกเธอเลย
งั้นเดี๋ยวฉันไปหาเธอเองดีกว่า
ไม่ต้อง แป๊บนึงนะ
พี่ไปได้ใช่ไหม
พี่เขาจะไปเอง
ฉันยังต้องให้เกรดเด็กต่อ
ฉันรู้ว่าเธอจะต้องคิดถึงฉัน
ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะมีเพื่อนแบบเธอ
ชีวิตของวอนมีโฮ ก็ไม่ได้เลวร้ายเกินไปนะเนี่ย
ฉันมีเพื่อนที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพลสุดๆ
ชีวิตฮันซูจินก็ไม่เลวเหมือนกันเนอะ
มีฉันในชีวิตเธอน่ะ ไม่เลวเลยสักนิด
- ขอโทษนะ พี่ต้องไปคนเดียวเลย - ไม่เป็นไรหรอก
แป๊บเดียวก็กลับแล้ว
งั้นฉันจะยังไม่ปิดและรออยู่ที่คาเฟ่นะ
ฉันเปิดประตูให้นะ
แต๊งกิ้ว
- อือ ซูจิน - ไปถึงหรือยัง
อือ
ฉันขับตามจีพีเอสมา
แต่แผนที่มันหยุดลงแค่ตรงนี้
จากตรงนี้ ฉันจะไปตามทางที่คุณมีโฮบอกนะ
หวังว่าจีพีเอสจะกลับมาใหม่
เข้าใจแล้ว รีบกลับนะคะ
อือ
สวัสดีครับ
พอจะทราบไหมครับว่าพงยงโฮอยู่ที่ไหน
พงยงโฮ น่าจะอยู่แถวๆ นั้นนะครับ
คุงทัน
ได้ ฉันจะออกไปก่อน เขาจะได้ไม่ต้องรอ
พาน
คุณซึงจุน
คุณลุง พาน มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง
ทำไมถึงเป็นแบบนี้
คุณลุงคะ พาน…
เราจะทำยังไงดี
ลำนี้สินะ
ขอโทษครับ
คือว่า…
มีใครอยู่ไหมครับ
คุณเป็นใครครับ
มาหาใครเหรอครับ
คุณคือ…
คุณคังชานฮีใช่ไหมครับ
ชานฮยอก
นาย…
คือชานฮยอกเหรอ
ไม่เจอกันนานเลยนะ พี่ชาย
คุงทัน