(ตัวละครและเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นเรื่องสมมติ)
(นักแสดงเด็กอยู่ภายใต้การถ่ายทำ ที่ปลอดภัยและมีผู้ปกครองอยู่ด้วย)
พาน
นี่มันที่ไหนกันเนี่ย หา
ผมก็เพิ่งเคยมาที่นี่เหมือนกัน
พ่อแก้ว แม่แก้ว
มีอะไรไม่รู้ผ่านไปตรงนั้น
นั่นมันตัวอะไร
แก้แค้น
ฉันจะแก้แค้น
ซูรยอน
ฉันจะแก้แค้น
อีซูรยอน
อีซูรยอนใช่ไหม
หา
ฉันจะแก้แค้น
มันคือวิญญาณที่สถิตอยู่ ที่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์พนฮยังดัง
มันคอยรับฟังความทุกข์โศกของผู้คน
และช่วยปลดเปลื้องให้หายไป
ฉันจะแก้แค้น
พี่
พี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม
- ไปหาที่ซ่อนก่อนนะ - อือ ได้เลย
บ้าเอ๊ย
พี่ครับ
พาน
บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปไหน ถ้าฉันไม่อนุญาต
เราไปบ้านซูรยอนกันมา
แต่ฉันไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน และมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
นี่คือป่าที่เพนจุลแลสร้างขึ้น
ป่าของเพนจุลแลเหรอ
ซูรยอน
เราต้องช่วยซูรยอนก่อน รีบไปช่วยซูรยอนเถอะ
กฎแห่งกรรมน่ะ
"กฎแห่งกรรม" อะไรกัน
ขอโทษนะครับ
นั่นคือราคาของการปลดเปลื้องความแค้น ฉันฝืนกฎแห่งกรรมไม่ได้หรอก
เธอยังเด็กอยู่เลยนะ
เพราะลนลานและหวาดกลัว เธอเลยตัดสินใจผิดไป
เด็กคนนั้นเลือกทำแบบนี้เอง
และฉันขอย้ำอีกครั้งนะ นี่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรา
คนขี้ขลาด
ขอโทษนะครับ ทางนี้
- หา - ฉันบอกว่าคุณขี้ขลาด
- ลองพูดอีกทีซิ… - คนขี้ขลาด
ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันนะ คนจะตายอยู่…
ก็มันจริงนี่นา คุณกลัวปีศาจตัวนี้ ก็เลยจะหนี
ทั้งชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครเรียกฉันแบบนั้นเลย
คิดว่าฉันจะกลัวเพนจุลแลนั่นเหรอ
ฉันว่าคุณได้ยินไปหลายรอบแล้วนะ
ฉันว่าตอนนี้คุณก็กลัวด้วย
ไม่งั้นทำไมไม่ไปช่วยเธอล่ะ
เมื่อกี้ฉันก็บอกเธอไปแล้วไง
- มันคือการตัดสินใจของเด็กคนนั้น - นั่นมันข้ออ้างชัดๆ
นี่ ทางนี้
เราทำสัญญากันแล้วนี่นา คุณรับเงินฉันไปแล้วด้วย
เพราะงั้นก็ทำตามที่ฉันสั่ง ไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้
โธ่โว้ย เฮ้ย
อย่าเที่ยวมาชี้นิ้วสั่งฉัน
คนขี้ขลาด
พี่ครับ
พี่ ขอทีเถอะ…
พี่ครับ ไม่เป็นไรใช่ไหม
อือ
อะไรกันเนี่ย
พี่ครับ
พาน
มาขวางทางฉันทำไม
ในที่สุดฉันก็จะได้แก้แค้นแล้วแท้ๆ
ซูรยอน
ออกมาเถอะนะ แล้วกลับบ้านด้วยกัน
หุบปาก
ฉันไม่กลับไปหรอก
เธอไม่รู้หรอกว่าไอ้เดนคนนั่น มันทำอะไรกับฉัน
แม้แต่แม่กับพ่อก็ช่วยฉันไม่ได้
ไม่มีใครช่วยได้
ฉันจะทำเอง ฉันนี่แหละ
ฉันจะช่วยเธอเองนะ
จริงๆ นะ
ครูสัญญานะ
อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย
ฉันจะสะสางด้วยตัวเอง
ท่านเพนจุลแลจะพาไอ้เศษสวะนั่น ลงนรกไปกับท่านด้วย
ท่านจะยุติปัญหาทุกอย่างให้ฉัน
อีซูรยอน
ท่านเพนจุลแล ท่านเพนจุลแล
หมุนวน แกว่งไกวและโปรดลงมา รับฟังความเศร้าโศกของข้าที
ข้าขออุทิศพิธีกรรมนี้ จากก้นบึ้งของหัวใจ
ให้แด่ท่านเพนจุลแล
ผู้ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ โปรดแก้แค้นให้ฉันด้วยค่ะ
ฉันขอแลกด้วยร่างกายตัวเองค่ะ
ซูรยอน
อีซูรยอน
ปล่อยฉันนะ
อีซูรยอน
ซูรยอน
อีซูรยอน
แก้แค้นเหรอ
ไอ้สัตว์ประหลาดนี่ไม่ใช่พระเจ้า ที่จะแก้แค้นให้เธอได้หรอก
ยอมจีบอกเรื่องนี้กับเธอใช่ไหม
ที่ว่าเพนจุลแลเป็นวิญญาณ ที่ช่วยแก้แค้นให้ผู้คน
แต่เพนจุลแลนี่ มันแก้แค้นให้เธอยังไงเหรอ
มันตัดแขนตัดขาหมอนั่นให้… ไม่สิกระชากหัวใจหมอนั่นออกมาเหรอ
ท่านเพนจุลแล
การแก้แค้นของฉันล่ะคะ
ท่านเพนจุลแล
ฟังฉันให้ดีนะ
การแก้แค้นของเธอ ฉันจะทำให้เอง
ฉันทำให้เธอได้
มันอาจสายไปจนเธอต้องมาถึงจุดนี้
แต่ฉันจะทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน
เพื่อให้เขาได้รับโทษในสิ่งที่ทำ
ฉันจะทำให้เธอเอง ฉันสัญญา
ช่วยฉันด้วยนะคะ
ฉันจะช่วยเธอเองนะ
ฉันเอง ฉันจะช่วยเอง
ออกไปจากที่นี่กับครูนะ
ซูรยอน
ช่วยหนูด้วยค่ะ
ซูรยอน
โอ๊ย
ซูรยอน
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ไม่ต้องห่วงครับ ผมคิดว่าเธอแค่สลบไป
งั้นเหรอ
ว่าแต่เราจะออกไปจากที่นี่ยังไงล่ะ
ไปกันเถอะ
พี่ไม่เป็นไรนะครับ
อือ
เป็นสิ
ซูรยอนล่ะ
อยู่ห้องข้างๆ
เพนจุลแลล่ะ ตายหรือยัง
เพนจุลแลเป็นวิญญาณแห่งป่า มันไม่ตายหรอก
มันกลับคืนสู่ป่าแล้ว
แล้วมันหมายความว่าอะไร…
มันปลดเปลื้องความโกรธแค้น โดยมีข้อแลกเปลี่ยนก็จริง
แต่มันไม่แก้แค้นโหดเหี้ยมแบบนี้
แล้วไอ้ตัวเมื่อกี้มันคืออะไรล่ะ
ฉันคิดว่ามันปนเปื้อนโดยปีศาจโลกีย์
ปีศาจโลกีย์เหรอ
ปีศาจโลกีย์
- ถ้างั้นก็แปลว่า… - ใช่แล้ว
พวกมันหมายหัวเธอมาตั้งแต่ต้น โดยใช้เด็กคนนั้นเป็นเหยื่อล่อ
ไม่สิ…
ไม่นะ
ทำไมล่ะ เพราะอะไรกัน ฉันไปทำอะไรผิดไว้หรือไง
เพราะงั้นทั้งหมดทั้งมวลนี่…
ที่ซูรยอนต้องเจอเรื่องแบบนั้น เป็นเพราะฉันงั้นเหรอ
ปกติในสถานการณ์แบบนี้ คุณต้องพูดว่า "ไม่ใช่หรอก" สิ
ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
- จะไปไหนน่ะ - ฉันจะออกไปทำเรื่องชั่วๆ
พอใจไหม
ฝากดูแลแกด้วยนะคะ คุณหมอ
สวัสดีค่ะ
ซูรยอนเป็นยังไงบ้างคะ
จากการตรวจไม่พบอะไรผิดปกติก็จริง
แต่เราต้องติดตามดูกันต่อไป ว่าเธอจะฟื้นจากภาวะโคม่าได้ไหม
ช่วยดูแลเธอเป็นพิเศษด้วยนะคะ
- คุณหมอยัง - เข้าใจแล้วครับ คุณหนู
ขอบคุณค่ะ
คุณครูครับ
ขอบคุณมากจริงๆ ครับ
ซูรยอนของเราจะไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมคะ
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกอยู่ในสภาพนี้
เราจะขอบคุณคุณยังไงถึงจะเพียงพอ
เดี๋ยวซูรยอนจะต้องหายเป็นปกติแน่ ไม่ต้องกังวลนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ใช่แล้ว
พวกมันหมายหัวเธอมาตั้งแต่ต้น โดยใช้เด็กคนนั้นเป็นเหยื่อล่อ
นี่ฉัน… เองนะ
พี่ครับ
นี่อีกคน เป็นตัวอะไร
หยุดเลย
หยุดเหรอ ก็ได้
- นายเป็นอะไร - หือ
ตัวตนของนายคืออะไร
พี่ครับ
บอกฉันมาตามตรงเลย
นายเป็นใครกันแน่
สรุปคือเรื่องแปลกๆ ทุกอย่าง ที่พี่ต้องเจอที่นี่
ผมมาเพื่อตรวจสอบเรื่องพวกนั้นแหละครับ
งั้นนายก็รู้ทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น
และจงใจมาตีสนิทฉันใช่ไหม
ซึ่งก็แปลว่าคุณลุงพ่อบ้านจาง ก็รู้ทุกอย่าง แต่ยัง…
ผมรู้เองและมาที่นี่เองครับ
แล้วยังไง หาข้อสรุปได้หรือยัง
เรื่องอะไรเหรอครับ
ก็นายบอกว่านายตรวจสอบอยู่นี่นา
ฉันคิดว่าเรื่องร้ายๆ ที่กำลังเกิดขึ้น มันเป็นเพราะฉันละ
และฉันรู้สึกว่า มันน่าจะเกิดขึ้นอีกเรื่อยๆ เลย
จะเป็นแบบนั้นจริงเหรอ
ไม่ว่าอะไรก็ตามที่พี่ได้เจอมาแล้ว
และกำลังจะต้องเจอในอนาคต
พวกมันจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรอกครับ
แล้วนายรู้ได้ยังไง
จะไม่รู้ได้ไงล่ะครับ
พี่ไปช่วยซูรยอนด้วยตัวเอง บอกว่านั่นคือการตัดสินใจของพี่เอง
อย่างน้อยนายก็น่าจะยังดีกว่าอีกคน
ตาคนอวดดีนั่น
ไม่มีไหวพริบแถมโง่งี่เง่า
ผมขอถามบ้างได้ไหมครับ
พี่รักษาระยะห่างกับเจ้าคนอวดดี โง่งี่เง่านั่นหน่อยดีไหมครับ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเพนจุลแล จะกลายเป็นปีศาจโลกีย์ได้
พวกมันควรโดนสวรรค์ลงโทษ
พวกมันทำแบบนั้นกับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ แห่งทัมนาได้ยังไง
นี่มันเรื่องใหญ่นะ เรื่องใหญ่แล้ว
พวกมันปราดเปรื่องขึ้น
แต่กลับมีแค่เจ้าที่ต้องต่อกร กับพวกมันไม่หยุดไม่หย่อน
เพราะต้องใช้พลังปีศาจในการต่อสู้
ข้าละกังวลจริงๆ ว่าสักวัน เจ้าอาจกลายเป็นพวกมันไปอีกคน
มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก
เจ้าจะมั่นใจได้ยังไง
ข้าเคยเห็นมันเกิดขึ้นกับตาตัวเองนะ
ข้ารู้แล้วน่า เจ้าเด็กนี่
เพราะข้าตายไม่ได้ ความปราดเปรื่องของข้าเลยไม่หายไปไหน
ผมกำจัดความปราดเปรื่องนี่ให้ดีไหม
เจ้าเด็กเหลือขอนี่
แต่ว่านะ
ถึงจะแค่ชั่วครู่ก็เถอะ แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของเด็กคนนั้น
ข้าเข้าใจไม่ผิดใช่ไหม
เจ้าได้เห็นนางด้วยตาตัวเองนี่
ถูกต้องแล้วครับ
โอ้โฮ
ในที่สุดก็มีข่าวดีจนได้สินะ
ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงดู กระวนกระวายใจแบบนั้นล่ะ
เพนจุลแลโดนครอบงำ
แปลว่ามีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเหรอ
ผมเองก็ยังไม่แน่ใจ
ระหว่างนี้ก็ระวังตัวไปก่อนนะ
ยังคุยกันไม่ทันจบ จะไปไหนน่ะ
เจ้าทำให้ข้าคาใจนะ
จะพูดอะไรก็พูดให้มันจบๆ สิ เจ้าเด็กเหลือขอ
เจ้าเด็กคนนี้นี่
ย่า
ใช่ ฉันให้เขากินฟรี แกจะทำไม
เลิกโกรธฟอดแฟดได้แล้ว
- หนูหิวข้าว - หา
บอกว่าหิวข้าวไง
มาๆ กินนี่สิ
เขายังไม่ได้แตะเลย กินสิ
ครับ
ช่วยสืบเรื่องเขาทีค่ะ
อาชีพ การศึกษา ทรัพย์สิน พ่อแม่ เพื่อนฝูง ผู้หญิง
หรือแม้แต่เขาจับอะไรในพิธีครบขวบแรก ไปสืบมาให้หมดเลยค่ะ
คุณหนูครับ คุณหนูต้องทำถึงขนาดนี้…
ใช่ค่ะ ฉันขอให้คุณลุงทำ ฉันถึงจะได้ไม่ต้องลงมือเองไง
- คุณหนูครับ - ฉันรู้ค่ะ
ว่าคุณลุงจะพูดอะไรต่อ
"เพราะสร้างเรื่องไว้เลยโดนส่งมาที่นี่ แต่ก็ยังจะรนหาเรื่องอีก
ไม่รู้จักคิดเลยหรือไง"
- "ตั้งสติสักทีได้ไหม" - ผมเคยพูดแบบนั้น…
"ฉันคงได้ตายไวเพราะเด็กคนนี้แน่
ฉันต้องคอยตามล้างตามเช็ดไปถึงเมื่อไร
ฉันก็แก่จนปูนนี้แล้ว"
- "เลิกทำตัวแบบนั้นสักทีเถอะ" - ผมกำลังไปแล้วครับ
ผมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ
เธอได้แสดงพลังของตัวเองออกมาแล้ว
อีกไม่นาน เธอคงจะฟื้นคืนสติ
นั่นเป็นหลักฐานยืนยันว่า เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว
ปัญหาก็คือ…
ชายในชุดดำ
เขามีพลังของปีศาจโลกีย์
แต่เขาปกป้องเธออยู่
ปกป้องเธอเหรอ
พูดอะไรของคุณน่ะ
แน่นอนว่าเขาอันตรายมาก
อย่างที่ถูกระบุไว้ในคำทำนาย
แต่…
ผมรู้สึกได้ว่า…
เขาจะไม่ทำอันตรายต่อเธอ
และยังเป็นความจริง
ที่เขาช่วยชีวิตเธอจากสถานการณ์อันตราย นับครั้งไม่ถ้วน
แต่เขาเคยทำอันตรายวอนจองมาแล้ว จริงไหม
คำทำนายนั้นศักดิ์สิทธิ์ และไม่เคยผิดพลาด
ระลึกถึงข้อนั้นไว้เสมอ บาทหลวงโยฮัน
มันเป็นหน้าที่ของคุณในการปลุกเธอ
เพื่อที่เธอจะได้สร้างหินผนึก
ไม่ว่ายังไง คุณก็ต้องดูแลให้เธอปลอดภัย
งั้นคงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
นอกจากจะต้องจัดการด้วยตัวผมเอง
พี่เขาไว้ใจคุณมากเลยนะ
รู้หรือเปล่าครับ
แต่ทำไมเธอถึงไว้ใจคุณนะ
ก่อนอื่น ถ้าเป็นเรื่องหน้าตา…
บุคลิกท่าทาง
คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนไว้ใจได้ไหมครับ
มันรู้สึกยังไงเหรอครับ
ที่ได้พบเธออีกครั้งน่ะ
หรือว่าคำถามนี้ยากเกินไป
หรือผมควรถามว่า การได้เจอคนที่คุณเคยฆ่ามันรู้สึกยังไง
จริงหรือเปล่าครับ
งั้นก็จริงสิเนี่ย
ว้าว จริงๆ ผมก็ไม่เคยแน่ใจเลย
ว่าคำทำนายนี่มันจริงหรือไม่จริงกันแน่
แต่ว่า…
ฉันทำให้นายรู้ความรู้สึกของคนที่ เคยโดนฉันฆ่าได้ตอนนี้เลยนะ
เรื่องนั้นไว้คราวหน้าแล้วกัน พอดีตอนนี้ผมยุ่ง
ผมยังต้องไปร้านอาหารอร่อยๆ อีก
จะพูดว่าผมไปออกแสวงบุญก็ได้
ทำไมถึงเอาแต่จ้องผมไม่วางตาเลยล่ะ
ผมก็พอรู้แหละว่าผมมันคนมีเสน่ห์
งั้นผมไปก่อนนะครับ และคราวหน้า
ช่วยให้คำตอบผมด้วยนะ
ยุนกยองจุน อายุ 22 ปี
ตอนนี้เขาโดนพักการเรียน จากโรงเรียนมัธยมปลายทัมนาครับ
แต่คุณหนูครับ เหตุผลที่แท้จริงของเรื่องนี้
คืออะไรเหรอครับ
มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกค่ะ
ฉันแค่โกรธ
และจะรู้สึกดีขึ้นก็ต่อเมื่อได้เอาคืน เป็นสองเท่าที่ฉันโดนมา
และฉันก็มีกำลังพอทำได้ด้วย
ฉันยังอยากเอาไปโม้ด้วยว่า ฉันได้ลงโทษคนเลว
ตอนนั้นคงมีใครสักคน เขียนข่าวดีๆ ถึงความดีของฉันด้วย
- ใครจะเขียนเหรอครับ - ก็พ่อบ้านจางคนเก่งของเราไงคะ
มีอีกหลายคนเลยครับ
ที่โดนคล้ายๆ กับที่ นักเรียนซูรยอนเคยโดน
เขาเป็นผู้ต้องสงสัยในหลายๆ คดี
ว่าอาจใช้ความรุนแรง และแอบติดตามคู่รักของเขา
แต่กลับไม่เคย ถูกลงโทษตามกฎหมายเลยครับ
เขาไม่เคยถูกลงโทษ แม้แต่ครั้งเดียวเหรอคะ
เพราะคุณพ่อของนักเรียนยุนกยอง
เป็นผู้มีอิทธิพลในสังคมเกาะเชจูครับ
ถึงแม้ทุกอย่างจะชี้ไปที่เขา
แต่ตำรวจไม่เคยรับเรื่องไว้เป็นคดี เพราะขาดหลักฐานสนับสนุนครับ
ซึ่งเหมือนกับ กรณีของนักเรียนซูรยอนครับ
ฉันให้โทรศัพท์ของซูรยอนไปด้วยใช่ไหมคะ
ได้เอาไปวิเคราะห์หรือยังคะ
- ผมคิดว่าเรื่องนั้นน่าจะยากสักหน่อย - ทำไมเหรอคะ
มีการติดตั้งแอป ที่ชื่อ "ไซเลนต์แชต" เอาไว้
แต่หลักๆ แล้ว มันต้องขออนุญาตก่อน…
ก็เลยไม่มีบันทึกหลงเหลืออยู่เลยสินะ
แล้วถ้าไปขอจากผู้พัฒนาแอปล่ะคะ
พวกเขาไม่มีการสำรองข้อมูลไว้เลยเหรอคะ
เหตุผลที่แอปนี้ได้รับความนิยม
ก็เพราะมันมีมาตรการ รักษาความปลอดภัยสูง
แต่คนก็ใช้ประโยชน์จากความปลอดภัยนี้ ไปในทางที่ผิดกันไม่จบไม่สิ้น
แต่บริษัทนี้น่ะ พวกเขายึดนโยบายของผู้พัฒนาแอป
จึงไม่เคยรับคำร้องขอความร่วมมือ ในการสืบสวนเลยครับ
ถ้าเราใช้กำลังล่ะ เราจ้างแฮกเกอร์ไปแฮกมาได้ไหม
ถ้าจ้างแฮกเกอร์ เราก็ต้องได้หลักฐานมาอยู่แล้ว
แต่หลักฐานที่ได้มาโดยผิดกฎหมาย จะไม่ถูกใช้เป็นหลักฐานนะครับ
เราอาจทำให้หลักฐานที่มีค่า กลายเป็นของไร้ค่าไปได้เลย
- งั้นไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอคะ - ผมไม่ได้บอกว่าไม่มีนี่ครับ
นี่คือรายละเอียดของบริษัท ที่พัฒนาแอป "ไซเลนต์แชต"
มันเป็นบริษัทเปิดใหม่ ยังไม่ได้จดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์
ปรากฏว่าพวกเขามีปัญหาเรื่องเงินทุน
ฉันพอมีทุนที่จะใช้ได้…
ไม่มีเลยครับ
ถ้าเราไม่มีเงิน
ก็ต้องใช้คนที่มีเงินใช่ไหมคะ
(ผู้อำนวยการโรงแรมแทฮัน วอนโบรัม เข้าซื้อบริษัทผู้พัฒนา "ไซเลนต์แชต")
เงื่อนไขล่ะครับ
ทั้งโรงแรมแทฮันและมูลนิธิวัฒนธรรม
ฉันรับปากว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายค่ะ
ลุงคะ ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ว่าไหมคะ
ไม่ว่าจะคิดยังไง ก็บ้าจริงๆ ครับ
แค่สามปีเหรอ
คุณอัยการ ได้เห็นหลักฐานหรือยังคะ
เขาทั้งข่มขู่ ถ่ายรูป อัดคลิป แต่แค่สามปีเนี่ยนะคะ
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ…
มันเป็นการถ่ายกันเองสองคน หรือเป็นการถ่ายด้วยความยินยอมก็ได้
อ้างแค่คำให้การของเหยื่อ กับหลักฐานที่รวบรวมมาได้
มันยังไม่เพียงพอให้พิสูจน์ได้น่ะครับ
ไม่ได้สิ เหยื่อต้องทุกข์ทรมานตลอดไป
แต่ไอ้คนที่ควรโดนตัดคอทิ้ง กลับได้รับโทษแค่สามปีงั้นเหรอ
กฎหมายน่ะครับ กฎหมายก็แบบนี้แหละ
ฉันแค่ขอให้ลงโทษคนชั่ว ที่สมควรโดนลงโทษ
แล้วนี่มันกฎหมายอะไร กฎหมายหน้าโง่ประเภทไหนกัน
ผมเองครับ
ครับ คุณอัยการ
ผมจะติดต่อไปใหม่นะครับ
อะไรนะครับ
เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงคะ
คุณหนูครับ
วันนี้ผู้กระทำผิด จะเข้าไปเพื่อไกล่เกลี่ยกับเหยื่อครับ
ว่าไงนะคะ
ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
ไม่ต้องกังวล บอกคุณพ่อด้วยนะ
ยุนกยองจุน
นายน่ะ โผล่หน้ามาทำอะไรที่นี่
เดี๋ยวก่อนครับ คุณกำลังทำอะไรครับ
คุณยุนกยองมาเพื่อยอมรับความพลาดพลั้ง
และขออภัยต่อเหยื่อนะครับ
พลาดพลั้งเหรอ
บ้าไปแล้ว
ไม่ว่าต้องทำอะไร ฉันจะทำให้นายถูกลงโทษให้ได้
นี่ คุณครับ
สักครู่นะครับ
- ไม่สิ มัน… - ไม่เป็นไรครับ
คุณวอนมีโฮครับ
สวัสดีครับ
คุณสินะครับ ที่ช่วยซูรยอนของเรา
ผมขอโทษครับ
ถึงเราจะคบหากันอยู่
ผมก็ไม่ควรทำอะไรแบบนั้น
ถึงซูรยอนจะยินยอมพร้อมใจ
ผมก็ไม่ควรบันทึกภาพแบบนั้นไว้
ผมขอโทษครับ
ขอโทษครับ
ผมขอโทษจริงๆ ครับ
แต่ว่าที่ผมทำมันผิดอะไรนักหนาเหรอ
ไอ้ชาติ…
นี่
คิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอ
ถึงจุ้นจ้านแบบนี้ หา
ให้ตายสิ
ถึงว่าสิ ปกติแม่นั่นหงอเป็นลูกหมา ก็สงสัยอยู่ว่าจู่ๆ ทำไมเปลี่ยนไป
อ๋อ
คิดว่าคนชั้นสูงอย่างเราๆ
ต้องทำดี มีจิตใจกว้างขวางงั้นเหรอ
ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ
นังซูรยอนนั่นมันก็ต่ำตมเหลือเกิน
อย่างกับอยู่คนละโลกกับเราเลย จริงไหม
ก็อย่าพยายามนักเลยครับ
คุณวอนมีโฮ
กยองจุน
จับไว้ให้แน่นๆ นะ นี่รุ่นลิมิเต็ด
ค่ะ
อะไร
ถ้ามีอะไรจะพูด ก็ว่ามาเลย
คือ ฉัน…
ซูรยอน…
อีกเดี๋ยวก็หายแล้วละ
เธออยู่ในความดูแล ของทีมแพทย์ที่เก่งมากๆ
อีกไม่นาน เธอต้องฟื้นขึ้นมาแน่
อยากไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลไหม
ไม่เป็นไรค่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับไอ้ชั่วนั่นคะ
มันอาจไม่ยุติธรรมนัก แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้มาก
กฎหมายมันเป็นแบบนั้นนี่
แต่ว่า…
เขาจะต้องโดนลงโทษอย่างแน่นอน
ถ้าคนอย่างหมอนั่นไม่โดนลงโทษ
ก็เท่ากับว่าคนข้างบนนั้นละเลยหน้าที่
ไม่ว่าจะเป็นพระเจ้า พระพุทธเจ้า
หรือแม้แต่อัลเลาะห์
อย่างน้อยคงมีสักคน ที่ทำหน้าที่ตัวเอง จริงไหม
ขอบคุณค่ะ
เพนจุลแล
นี่เป็นของเด็กคนนั้น
ค่าตอบแทนเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วนะ
พ่อ ผมโดนทำร้ายนะครับ หา
ผมจะฟ้องนังตัวดีนั่น
ถ้าไม่ได้เอาคืน ผมทำใจอยู่ต่อไม่ได้แน่
ช่างเถอะ
ผมจะเอาคืนให้สาสมเลย
แม่งเอ๊ย
อีซูรยอน
ก็ได้ มาดูกันว่า แกจะกล้าออกนอกบ้านไหม
ฉันจะอัปโหลดให้หมดเลย
คอยดูได้เลย
ซูรยอน
แม่…
ฟื้นแล้วเหรอ
เก่งมาก ลูกแม่
หายแล้วนะ ลูกแม่
รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน
เจ้าๆ จริงด้วย
คะ
ดีแล้ว
ดีแล้วที่เจ้ามา
คุณย่า ทำอะไรคะเนี่ย
จริงสิ เจ้าจะจำข้าไม่ได้ก็ไม่แปลก
โอ้ ผู้อาวุโสคึมแพคจู มาแล้วเหรอคะ
ซูจิน
- รู้จักคุณย่าคนนี้เหรอ - แน่นอนสิ เธอก็แนะนำตัวเองสิ
ในเมืองที่โรงเรียนทัมนาตั้งอยู่นี้น่ะ ท่านคือผู้อาวุโสที่อายุยืนที่สุด
ท่านเป็นแฮนยอ นักดำน้ำหาหอย
เปิดร้านอาหารอยู่บนเขา
ท่านบริจาคเงินที่หามาได้จากท้องทะเล
เราเลยได้เอามาใช้กับเด็กๆ ของเรานี่แหละ
และท่านยังเอาต๊อก มาให้คุณครูทุกคนอยู่บ่อยๆ ด้วย
ค่ะ ฉันเป็นคุณย่าของยอมจีค่ะ
ยอมจีเหรอคะ พูยอมจีน่ะเหรอ
ถ้ามีเวลา ก็แวะไปที่ร้านเราสักครั้งสิ
ต้องไปให้ได้นะ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟังเยอะเลย
- ผู้อาวุโสคะ กลับบ้านดีๆ นะคะ - จ้ะ
เดินทางปลอดภัยนะคะ
ใจร้อนเหมือนกันนะเนี่ย
ทำไม ที่ไปเพราะกำจัด ความปราดเปรื่องนั่นไม่ได้งั้นเหรอ
ข้าไปเพราะอยากเห็นหน้านางหรอก
นางเป็นเด็กที่ข้าเคยอุ้ม ไว้ในอ้อมแขนนี่นา
ข้าคิดถึงและอยากเจอนาง
นางหน้าตาเหมือนเดิมเปี๊ยบเลย
มันทำให้ข้านึกถึงวันคืนเก่าๆ
มันช่วยไม่ได้จริงๆ
แต่ก็เถอะ…
เพราะแบบนั้นเจ้าถึงได้ มาอยู่ข้างๆ นางไม่ใช่เหรอ
พูดอะไรของท่านอีกล่ะ
จนกว่าวอนจองจะตื่นขึ้นมา นางก็ยังไม่ใช่วอนจองหรอก
ก็จริง
ถ้ามีเจ้าอยู่ด้วย ความทรงจำ ของเด็กนั่นอาจกลับมาเร็วขึ้น
ดูแลนางให้ดีนะ
ทำไมถึงเอาแต่บอกให้ดูแลนางให้ดี…
เจ้าก็ทำได้ดีแล้วละ
เจ้าก็ทำหน้าที่อย่างดีมาตลอด ทำไมต้องทำท่าทำทางแบบนั้นด้วย
คุณย่า
สองคนนั้นรู้จักกันเหรอ
เป็นการผสมผสานที่ไม่น่าไว้ใจเลย
ฉันมีอะไรจะถามหน่อย
แต่ขอไม่พูดที่นี่ดีกว่า
ตามฉันมา
คุณเพิ่งเริ่มงานวันแรก เราก็ควรกินอะไรอร่อยๆ กันนะ
ทำอะไรอยู่ ไม่กินเหรอ
ฉันไม่นึกอยากกินไก่
งั้นเหรอ
งั้นฉันกินเอง
ลองกินดูสิ
คุณย่าคนเมื่อกลางวันน่ะ
รู้จักกันเหรอ
ใคร
คนนั้นไง คุณย่าที่แวะมาที่โรงเรียนน่ะ
คุณย่าของยอมจี
จำคุณย่าได้เหรอ
พูดเรื่องอะไร
ช่างเถอะ กินไปเถอะ
ลองกินหน่อยสิ
นี่ๆ ลองดู กินสิ
กินกับชีสด้วย
จริงเหรอคะ
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
พาน
พี่
- โอ้ - ทำไมถึงรีบนักล่ะครับ
- กลับมาแล้วเหรอ - ครับ
- ฉันแค่ต้อง… - เดี๋ยวครับ
รู้ไหมครับว่าผมไปไหนมา
ผมอยากไปซื้อโครเก็ตกุ้งแสนอร่อย…
ดีแล้วๆ นายกินไปก่อนเลย
- พี่ - กินไปเลย
พาน
ยุนกยองจุนตายแล้ว
ไม่ใช่ฝีมือคุณใช่ไหม
ฉันไม่ฆ่ามนุษย์
เหรอ
งั้นก็ค่อยโล่งใจหน่อย
แต่มันรู้สึกแปลกๆ นะ
ใจนึงก็คิดว่าดีแล้ว
แต่อีกใจมันก็ไม่ใช่
มันไม่ควรจบลงแบบนี้
ฉันคิดแบบนั้นน่ะ
มันไม่มีบทสรุปไหน ที่จะถูกใจคนทุกคนหรอก
คุณน่ะ
ทำให้ฉันนึกถึงพ่อตัวเองเลย รู้ไหม
ไร้ซึ่งความอบอุ่น ไม่มีความอ่อนหวาน
ปลอบใจคนก็ไม่เป็น ไม่แสดงความห่วงหา
รับไปสิคะ
เจ้านี่น่ะ มันเรียกว่าโทรศัพท์มือถือ
ไม่รู้จักเหรอคะ มือถือไง
รู้จัก
- ไม่รู้สินะ ไม่รู้จักมือถือละสิ - รู้จัก
รู้จักโทรศัพท์ใช่ไหม
คอมพิวเตอร์ก็ไม่รู้จักสินะ
นี่น่ะคือสมาร์ตโฟน
มันเป็นการรวมกันของโทรศัพท์ กล้องและคอมพิวเตอร์
มันฉลาดสุดๆ เลยนะ
โทรศัพท์ในมือ
ฉันเหมือนคนโง่เหรอ
ฉันรู้หรอกว่ามือถือคืออะไร
รู้เหรอ
แล้วทำไมถึงไม่มีล่ะ
เพราะมันไม่จำเป็นไง
มือถือมันก็แบบนี้แหละ
ตอนที่ไม่มี คุณก็ไม่รู้หรอกว่ามันไม่สะดวก
แต่มันแทบทำให้คนอื่นเป็นบ้าได้เลยนะ
เพราะพวกเขาติดต่อกันไม่ได้
รับสายอย่างเดียวพอ
รับสายฉันคนเดียว
ทุกครั้งที่ฉันโทรไปเลยนะ
ไม่ว่าจะยังไงก็ตามด้วย
(นายท่าน)
เธอนี่มัน…
อะไรล่ะ
ก็มันจริงนี่นา ฉันเป็นเจ้านาย
ถ้าไม่ชอบก็เปลี่ยนเองแล้วกัน
ทำไมฉันต้องกลัวหมอนั่นด้วยนะ
ไม่สิ ดูจากตำแหน่ง
บทบาทและสถานะทางสังคมของเรา
ฉันอยู่เหนือกว่า ก็ควรเป็นนายไม่ใช่เหรอ
แต่ชีวิตฉันมันคงเปราะบาง เกินกว่าจะพูดแบบนั้นได้
อร่อยจัง
หมอนั่นอาจไม่เคยลองอะไรแบบนี้ก็ได้นะ
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
ทำไมฉันต้องสนใจคนอวดดีแบบนั้นด้วย
ฉันควรกินคนเดียวให้หมดต่างหาก
ฉันจะกินให้หมดเลย
(นายหญิง)
จะหลบๆ ซ่อนๆ ไปถึงเมื่อไร
ออกมา
ผมเหรอ
โดนจับได้ตั้งแต่เมื่อไรนะ
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
ตาลุงนี่ใจร้ายจริงๆ
นึกว่าลบร่องรอยตัวเองแล้วแท้ๆ
ต้องอย่างนี้สิ
นายยังมีกลิ่นของเด็กอ่อนหัดอยู่
ผู้ลุงครับ
ดูเหมือนคุณจะอ่อนไหวกับเรื่องกลิ่นนะ
ผมน่ะ
รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับวอนจอง
นั่นไม่ใช่ชื่อที่เด็กอ่อนหัดอย่างนาย จะพูดออกมาพล่อยๆ ได้
แค่ได้ยินชื่อวอนจอง ความรู้สึกผิดคงพรั่งพรูขึ้นมาสินะครับ
- แกมัน… - แต่ว่า…
ทำไมถึงมาอยู่ข้างๆ พี่มีโฮล่ะครับ
วันนึงพี่มีโฮ… ไม่สิ
วอนจองน่ะ
คุณก็จะฆ่าเธอนี่นา
เดี๋ยวก่อน
โอ้
ผมไม่ใช่แนวปุบปับก็จะสู้กัน แถมวันนี้ก็หนาวด้วย
ผมต้องอบอุ่นร่างกาย กับกล้ามเนื้อให้ดีก่อน
โทษทีครับ
ถ้างั้น คราวนี้…
เรามาเริ่มกันเลยดีไหมครับ
พยายามจะเล่นลูกไม้สินะ
ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมครับ
คุณต้องผ่านบททดสอบ
จะเรียกว่าการตรวจสอบความปลอดภัยก็ได้
พาน
จริงๆ เลย จะหาเจ้านายอย่างฉันได้ที่ไหนอีก
เอาใจใส่สุดๆ
ว่าแต่หายไปไหนของเขานะ โยฮันก็…
อะไรเนี่ย
โยฮัน
ผมก็ไม่ได้อยากทำอะไรแบบนี้หรอกนะ
แต่การที่มนุษย์ต่อสู้กับปีศาจน่ะ
มันไม่ยุติธรรมมาตั้งแต่ต้นแล้ว
แต่พอคิดๆ ดู
คุณก็ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด
งั้นเหรอ
จริงด้วย คุณเป็นปีศาจโลกีย์แน่ๆ
ระวังด้วยนะครับ
ขืนทำแบบนั้น ระวังมือจะขาดเอา
เซนต์มิคาเอล หัวหน้าคณะทูตสวรรค์ และผู้นำกองทัพสวรรค์
ด้วยพลังแห่งพระเจ้า ไปจนสู่ขุมนรก
ซาตานและวิญญาณปีศาจร้าย ที่เร่ร่อนบนโลก
ข้าขอถามในนามของพระเจ้า
ชื่อของเจ้า
คืออะไร
พี่
พาน…
หนี…
ไป