WATAK DAN BABAK DALAM SIRI INI ADALAH REKAAN SEMATA-MATA.
PENGGAMBARAN DIJALANKAN DI BAWAH PENGAWASAN PENJAGA PELAKON KANAK-KANAK.
Benjulle.
Muncullah dan dengarkan rintihanku.
Aku merayu kepadamu, Benjulle, dengan sepenuh hatiku.
LEE SU-RYEON
Sejak azali lagi,
wanita merupakan kaum yang lemah.
Tiada sesiapa akan tolong walaupun mereka ditindas.
Sebab itulah mereka seru dan harapkan pertolongan Benjulle.
Kalau tawar sesuatu milik mereka,
letak barang pemujaan di altar dan baca mantera,
rintihan mereka akan didengari dan dibaca
oleh roh suci, Benjulle.
Kenapa guna kertas?
Waktu itu, ramai orang buta huruf.
Daripada tulis panjang-panjang,
orang percaya barangan peribadi akan sampaikan isi hati mereka.
Bagaimanapun,
untuk padam keresahan yang terbuku di hati,
ada pengeras yang perlu dibayar.
Macam mana mereka bayar?
Mereka akan bayar sedaya upaya mereka.
Tak kira sama ada mereka miskin atau kaya.
Kalau orang itu kaya, tapi bayar sikit saja,
Benjulle takkan puas hati.
Nenek rasa Benjulle masih wujud?
Kamu rasa Benjulle masih wujud?
Ya!
Saya rasa dia ada di luar sana, sedia membantu sesiapa yang memerlukan.
Encik Chang, sedapnya bau!
Cik nampak ceria pagi ini.
Ya, sebab saya tidur lena malam tadi.
Baguslah.
Saya takut angin cik tak baik kerana hari ini hari pertama cik mengajar.
Oh, yalah. Saya kena mula hari ini.
Hari ini hari pertama. Makanlah banyak sikit.
Dah tiada selera.
Encik Chang.
- Saya upah pengawal peribadi. - Pengawal peribadi?
Dunia ini menakutkan. Saya rasa selamat kalau dia ada.
Kenapa tak beritahu saya?
Bolehkah kita percaya dia?
Sekarang, dialah orang yang paling boleh dipercayai.
Tolong kemaskan bilik untuk dia. Belikan perabot dan apa-apa yang patut.
Dia akan tinggal…
Dia akan tinggal di sini.
Dia boleh dipercayai, jadi jangan risau.
Saya patut periksa dulu…
Itu pun dia.
Encik Chang.
Dia pengawal peribadi saya.
Nama dia Van.
Kenalkan, ini Encik Chang.
Salam kenal. Saya…
Jangan ambil hati. Kemahiran sosial dia agak lemah…
Apa ini? Siapa nak memandu?
Dia memang melampau.
Dah tua bangka pun tak pandai memandu?
Awak kenalkah lelaki itu?
Siapa?
Encik Chang?
Ya, saya anggap dia macam pak cik saya…
Hei, saya tanya awak dulu!
Macam mana awak buru Syaitan Nafsu?
Jalan kaki saja?
Pandang depan.
Kita dah sain kontrak, jadi awak tak perlu berahsia.
Siapa awak?
Awak ada kuasa ghaib?
Awak boleh terbang macam Superman?
Awak ada kawan atau keluarga?
Aku cakap dengan dindingkah?
Jangan lari!
- Ferrari? Pewaris Kumpulan Daehan itu! - Hei, masuk.
Helo, tuan.
Kenapa awak yang memandu?
Siapa dia? Dia orang besarkah?
- Dia pengawal peribadi saya. - Oh…
Pengawal peribadi.
Mungkin tuan hairan saya bawa pengawal peribadi ke sekolah,
tapi situasi saya sekarang agak rumit.
- Saya harap tuan faham. - Ya, tiada masalah.
Terima kasih.
Ikut sini.
Tunggu di sini.
Kalau nak buang air, guna tandas guru di tingkat satu.
Saya akan pesan makan tengah hari, jadi jangan keluar dari bilik ini.
Kalau ada pelajar masuk, suruh mereka datang lain kali.
Kalau jumpa mana-mana cikgu, buat tak tahu saja.
Kalau awak rasa saya dalam bahaya, cepat-cepat datang, okey?
Kenapa?
Jangan mengarah-arahkan saya.
Jangan pergi mana-mana tanpa izin saya.
Jangan kongkong saya. Saya bukan teman wanita awak.
Awak rasa kenapa saya upah awak?
Saya nak hidup macam biasa dengan tenang,
jadi ke mana pun saya pergi, apa pun saya buat…
Awak cuma perlu ikut saya, okey?
Suka hati awaklah.
- Bagus. - Kalau awak nak mati, silakan.
Oh, Tuhan.
Berani awak ugut bos sendiri?
Rehatlah.
Helo.
Mulai sekarang, cikgu ialah guru kelas kamu.
Nama cikgu Won…
Mi-ho! Gu Mi-ho?
Won Mi-ho? Kurang ajar.
Perhatian.
Panggil saja Cikgu Won Mi-ho.
Betulkah cikgu pewaris Kumpulan Daehan?
Hari ini hari pertama, jadi cikgu nak ambil kehadiran.
Na Young-hwa?
Kenapa cikgu datang ke Pulau Jeju?
Kwon Ji-eun?
Cikgu!
Cikgu pernah bercinta dengan selebriti?
Wah, selebriti!
- Kim Hee-sub? - Cikgu!
Betulkah Hotel Daehan itu cikgu punya?
- Cikgu nak mengajar pada hari pertama? - Biar betul? Takkanlah!
Kamu…
Ramai yang tak datang.
Sesiapa yang tak menyahut akan didenda.
Simpan telefon kamu.
Lee Su-ryeon?
Kamu tak kisah kalau didenda?
Su-ryeon tak datang hari ini.
Hei, nanti dulu.
Apa kamu buat?
Ponteng kelas.
Apa? Hei!
- Hei! - Cikgu boleh denda saya.
Berani dia ponteng kelas macam itu saja?
- Siapa nama dia? - Boo Yeom-ji.
Boo… Boo Yeom-ji?
Dia sangat…
Dia langsung tak peduli.
Su-ryeon, saya ini.
Su-ryeon, rugi awak tak datang sekolah hari ini.
Awak tahu Won Mi-ho, bukan? Pewaris tunggal Kumpulan Daehan itu.
Dia jadi cikgu kelas kita.
Sampai bila awak nak ponteng?
Saya tak patut keluar rumah.
Saya tak boleh keluar.
Dia yang pukul awak, bukan?
Kenapa awak masih jumpa dia? Tinggalkan dia sekarang!
Saya dah cuba.
Su-ryeon.
Nyanyilah satu lagu.
Tak apa, awak sajalah yang nyanyi.
Hei, kenapa awak ini bodoh sangat?
Hei…
Kenapa awak buat macam itu?
Apa saya buat?
Di Kafe Woljeong-ri tempoh hari.
Oh, lelaki miang itu?
Dia memang patut diajar. Dasar lelaki miang.
Dia suka tengok kaki anak dara orang.
Bengang pula saya memikirkannya.
Menyesal saya tak bunuh dia hari itu.
Maksud saya, dinding itu…
Dinding?
Oh, itu?
Sebab…
kalau nak belasah orang, ada pantang yang tak boleh dilanggar.
Contohnya…
kita mesti pukul saja dan tak boleh guna apa-apa senjata.
Kita mesti belasah orang itu cukup-cukup…
supaya dia takkan berani melawan.
Kalau awak nak belasah seseorang…
cekak leher dan seret muka dia ke dinding atau lantai.
Itu dah memadai.
Itulah cara paling efektif.
Biar muka dia berparut sampai tua.
Kenapa?
Awak rakam sayakah?
Taklah…
Rasanya, saya dah ajar awak cukup-cukup…
tapi awak tak serik.
Tak…
Tak apa.
Saya boleh tengok nanti.
Tak apa! Rakaman itu tak penting.
Dia tentu ada hantar mesej, bukan?
Tiada…
Tiada apa-apa.
Kenapa?
Apa saya patut buat?
Yeom-ji, apa saya nak buat?
Beritahu seseorang.
Beritahu ibu bapa awak atau polis. Awak mesti beritahu…
Su-ryeon, pandang saya.
Saya boleh teman awak.
- Saya boleh tolong. - Tak!
- Matilah saya! Dia akan bunuh saya! - Jangan mengarut!
Awak pun kenal dia!
Saya tetap akan mati.
Kalau gambar ini tersebar, saya akan bunuh diri.
Tak.
Awak tak boleh mati.
- Bangun. - Tak nak!
- Bangun! - Jangan buat saya macam ini!
Jangan ganggu saya!
GYEONG-JUN
Ya, Gyeong-jun.
Ya, saya ini.
Apa maksud awak? Saya di rumah.
Mestilah. Saya pun rindu awak.
Siapa ada dengan awak?
Apa?
Awak pekakkah? Saya tanya siapa ada dengan awak?
Tiada sesiapa.
Okey.
Yeom-ji, balik sekarang.
Cepat balik.
Su-ryeon…
Berambuslah!
Su-ryeon! Lee Su-ryeon!
Oh, Tuhan!
Boo Yeom-ji?
Ada apa?
Kamu nak ponteng kelas pertama hari ini?
Saya nak jumpa cikgu. Ada hal penting.
Cikgu belum bersedia untuk jumpa sesiapa.
Datang lain kali, okey?
Saya ingat cikgu datang ke sini untuk muhasabah diri.
Boo Yeom-ji?
- Antara pelajar dan cikgu… - Cikgu bukan cikgu.
Cikgu pura-pura jadi cikgu.
Apa kamu cakap?
Sebab itu saya mesti jumpa cikgu.
Cikgu harap kamu tak ambil hati.
Betul cakap kamu. Cikgu cuma pura-pura jadi cikgu,
tapi cikgu tetap cikgu.
Cikgu tiada masa nak layan budak yang pura-pura jadi pelajar.
- Kamu boleh pergi. - Su-ryeon.
Lee Su-ryeon kawan saya.
Dah beberapa hari dia tak datang.
Lee Su-ryeon?
Bukan semalam saja?
Teman lelaki dia hendap dan pukul dia.
Pergilah lapor polis. Kenapa cari cikgu?
Tiada bukti.
Apa maksud kamu?
Saya tak boleh cerita lebih lanjut. Pokoknya, dia dalam masalah.
Cikgu lain tak peduli tentang hal yang berlaku di luar sekolah.
Kalau lapor polis pun, keadaan akan jadi lebih teruk.
Cikgu pewaris tunggal Kumpulan Daehan.
Cikgu boleh ajar sesiapa saja, bukan?
Apa?
Cikgu tak boleh ajar orang sesuka hati cikgu…
jadi lebih baik kamu lapor kepada polis.
Masuk kelas.
Saya tak tahu awak nak makan atau minum.
Puan.
Puan tak ingat saya?
Tak apalah, awak dah minum.
Saya bekerja untuk Won Mi-ho.
Atau lebih tepat lagi, Wonjeong.
Awak… awak paderi muda itu?
Paderi Choi, tolonglah sedar.
Paderi Choi!
Manusia takkan mampu melawan Syaitan Nafsu.
Kalau nak selamat…
tinggalkan pulau ini dan lari sejauh mungkin.
Saya ingat awak dah mati selepas jumpa Syaitan Nafsu…
kerana awak terus hilang tanpa berita.
Van…
Van selamatkan saya.
Oh, macam itu…
Kenapa awak nampak takut?
Van ada dengan Mi-ho.
Puan dah tahu?
Awak takut dengan Van?
Dia bukan manusia.
Sebab itulah dia boleh bunuh Syaitan Nafsu.
Takkan tak tahu?
Saya takut dia apa-apakan Mi-ho sekali lagi.
Ironinya, dia saja yang boleh lindungi budak itu.
Kalau bukan sebab Van, budak itu dah lama mati.
Puan nak saya percayakan dia?
Awak tak perlu percaya dia, tapi percayalah yang dia rasa bersalah.
Awak dah jumpa dia, jadi kenapa masih takut?
Dengar sini.
Sama ada Van, budak itu, saya mahupun awak,
kita semua terikat pada takdir.
Kita semua ada tujuan hidup masing-masing.
Apabila masa itu tiba, saya akan lunaskan tanggungjawab saya.
Sebenarnya, saya yang silap.
Saya patut bayar pendahuluan selepas awak sain kontrak.
Encik Chang.
Jangan terkejut sangat.
Kalau nak pergi mana-mana, beritahu saya.
Nah.
Mulai esok, pakai baju baharu.
Encik Chang, tunjukkan bilik dia.
Okey.
Ikut saya.
Aku dah agak.
Duit boleh beli segala-galanya.
Seronoknya!
Saya tak sempat nak sediakan bilik yang lebih selesa untuk awak.
Mungkin tak seberapa, tapi sementara…
Awak jadi pelupa sebab dah tuakah? Atau awak dah tak takut?
Saya suruh awak lari jauh-jauh kerana awak tak boleh buat apa-apa.
Saya mesti lindungi seseorang.
Tadi, saya jumpa Geum Baek-ju.
Saya pilih untuk percayakan awak.
Patutkah saya rasa terharu?
Manusia takkan mampu melawan Syaitan Nafsu.
Anggap sajalah kami pinjam kuasa awak untuk sementara waktu.
Macam biasa, awak memang senang percaya orang.
Tolong jaga Cik Won Mi-ho baik-baik.
Won Mi-ho?
Kalau awak buat kerja awak…
dia dah jadi Wonjeong sekarang.
Awak nak pergi mana?
Su-ryeon.
Awak pernah dengar tentang Benjulle?
Sejak azali lagi…
Benjulle ialah roh suci yang tinggal di pohon suci Bonhyangdang.
Benjulle dengar rintihan manusia dan bantu sesiapa yang memerlukan.
Benjulle, Benjulle.
Muncullah dan dengar rintihanku.
Aku merayu kepada Benjulle…
dengan sepenuh hatiku.
Sentak tangan kanan dalam-dalam!
Saya lupa nak beritahu cik.
Maafkan saya, cik.
Saya tak tahu awak ada anak saudara.
Nama awak Johan, ya?
Ya, nama Korea saya Kang Chan-hyeok.
Amboi, kasualnya.
Saya tak sangka awak lebih tua daripada saya.
Budak ini…
Boleh saya panggil awak Mi-ho?
Tak boleh.
Okey.
Awak boleh panggil saya Johan.
Johan.
Sebelum ini, dia tinggal di Itali. Dia balik kerana ada urusan.
Tiada sesiapa boleh tengok-tengokkan dia di sini.
- Maafkan saya. - Tak apa.
Buat macam di rumah sendiri.
Awak tahu siapa saya, bukan?
Ya.
Di Itali, saya belajar bahasa Korea. Saya selalu baca berita tentang awak.
Awak banyak kontroversi.
Apa?
Teknik sentakan awak memang sempurna.
Tengoklah budak ini!
Saya mula suka dia.
Encik Chang, ambil dan buka wain yang lebih bagus.
- Okey? - Okey.
Ya, cik.
Awak buat apa?
Saya sangat tertekan.
Bila saya boleh tinggalkan tempat ini?
Saya rasa Pulau Jeju dah sumpah saya.
Johan, saya tak suka tinggal di sini.
Saya pun sama.
Kalau awak tak suka, saya lagi tak suka!
Johan.
Ada orang sayang awak?
Saya menyayangi dan disayangi.
Siapa?
Tuhan.
Tuhan?
Untunglah.
Nak tahu satu rahsia?
Saya pun disayangi.
Siapa?
Tuhan. Eh, hantu.
Hantu suka saya.
Saya asyik kena kacau. Hantu terlalu sayang saya.
Tak guna betul…
Johan, dengar sini.
Saya ingat hidup saya dah cukup menyedihkan.
Setiap hari, ada saja masalah.
Ahli keluarga sibuk berebut harta…
Saya ingat itu dah cukup menyedihkan,
tapi tiba-tiba,
hidup saya jadi macam…
filem cereka sains, blockbuster, fantasi dengan plot eksorsis!
Eksorsisme.
Awak dengar?
- Penat saya cakap. - Ya, eksorsisme.
Yang buat saya bengang,
satu-satunya orang yang boleh selamatkan saya,
langsung tiada akal budi, tak faham perasaan dan arahan saya!
Bukan.
Dia sain kontrak untuk lindungi saya. Malah, dia dah ambil duit saya,
tapi di mana dia sekarang?
Van!
Siaplah kalau saya jumpa dia.
Itu pun dia!
Awak nampak macam cendawan beracun.
Apa?
Muka awak kuning.
Muka awak nampak kuning sebab asyik pakai baju hitam.
Awak tiada baju lainkah?
Sakitlah!
Dasar cendawan beracun…
Jangan pergi. Jangan tinggalkan saya.
Tuan macam ayah dia.
Siapa lelaki bersut hitam itu?
Nama dia Van.
Wah!
Akhirnya, kita berjumpa juga.
Tak sangka kita jumpa secepat ini.
Saya ingat awak cuma wujud dalam ramalan itu.
Berapa umur awak?
Apa saya patut panggil awak?
Abang?
Pak cik?
Atuk?
Itu tak penting.
Kebanyakan syaitan yang saya jumpa banyak cakap.
Saya tahu awak separuh syaitan.
Sut hitam, rambut hitam…
Pisau! Di mana pisau awak?
Di dalam kot atau di dalam poket?
Mungkin terpacak di leher awak.
Macam mana awak boleh ugut orang, tapi masih nampak comel?
Mata awak jernih dan bersinar-sinar.
Bagi saya, awak nampak macam budak yang menyedihkan.
Mungkin sebab itu…
badan awak berbau.
Bau darah.
Buatlah apa pun, awak takkan boleh sorok bau itu.
Awak Syaitan Nafsu.
Manusia suka berlagak pandai kerana tahu keupayaan mereka terbatas.
Jangan jolok sarang tebuan.
Saya boleh baca hati awak.
Kalau jumpa dia, awak akan menggigil ketakutan.
Apa dia buat itu?
Dia nampak salih.
Hei.
Awak tidur lena malam tadi?
Apa? Betulkah awak paderi?
Maksudnya cinta yang awak maksudkan semalam ialah Tuhan?
Amin.
Maafkan saya.
Kenapa?
Saya bandingkan Tuhan awak dengan hantu saya.
Habislah saya masuk neraka.
Taklah. Apa maksud awak?
Tuhan Maha Mengetahui.
Saya akan doakan awak.
Tak.
Saya tetap akan mati.
Awak nak buat pengakuan atau makan dulu?
Ke mana lagi dia pergi?
Oh, Tuhan!
Wah!
Bila awak masuk?
Mi-ho!
Awak nak pergi mana?
Saya bosan.
Kalau ikut awak, taklah bosan sangat.
Saya bukan nak pergi berseronok.
Saya nak berseronok.
Mungkin awak dalam bahaya.
Sampai bila saya nak memandu?
Awak siapa? CEO?
Jalan.
Dia ingat dia siapa? Dah tua bangka pun tak pandai memandu.
Berhenti.
- Apa? Kita tak boleh berhenti di sini. - Berhenti sekarang!
Kenapa?
Apa masalahnya? Ada hantu lagi?
Awak nak pergi mana? Awak mesti lindungi saya.
Awak dah langgar kontrak!
Aduh, sakit kepala aku.
Saya yang bayar gaji dia, tapi kenapa dia pula jadi bos?
Dia memang teruk…
tapi jangan risau.
Saya pun boleh lindungi awak.
Dengan apa? Doa?
Jangan pandang saya sebelah mata.
Dengan iman!
Harapan?
Apa yang dia harapkan? Cinta?
Cepat naik.
- Hei, naiklah. - Wah!
Tak apalah, dekat saja.
Helo.
Wah, kacaknya awak!
Ramai orang cakap macam itu.
Mestilah.
Selamat berkenalan!
Saya kawan Mi-ho, Su-jin.
Saya Johan.
Wah, runcingnya jari! Saya suka lelaki macam awak.
Su-jin, teman lelaki awak tahu yang awak macam ini?
Habislah kalau dia tahu.
- Dahlah, kami pergi dulu. - Jom!
Awak kata dekat saja! Jumpa nanti.
Kenapa tinggalkan dia? Biarlah dia naik.
Awak pun nak jalan kaki?
Cantiknya cuaca hari ini.
- Hei. - Kamu okey?
- Boo Yeom-ji? - Cikgu…
Kamu okey?
Cikgu, tolong saya.
Saya rasa dia seru Benjulle.
Benjulle?
Apa itu? Cikgu tak faham.
Benjulle.
Roh yang dengar rintihan dan bebaskan manusia daripada kesengsaraan.
Orang dewasa tak nak dengar…
jadi budak-budak macam kami perlukan tempat mengadu.
Okey.
Cikgu tak tahu apa itu Benjulle,
tapi kamu cakap ada sesuatu yang tak kena dengan Su-ryeon?
Selepas habis sekolah, cikgu telefon Su-ryeon...
Tak sempat!
- Masa dah suntuk. - Apa masalah awak?
Duduk.
Mungkin cikgu takkan faham kerana cikgu tak perlukan pertolongan…
atau tagih kepercayaan sesiapa pun.
Cikgu pun manusia biasa…
Sebelum pergi, saya nak ambil barang di vila.
Kita dah sampai.
Okey, kamu baliklah dulu.
Tak, saya nak ikut.
Biar kami yang uruskannya. Pergi balik.
Pagar tak kunci.
Ada sesiapa di rumah?
Siapa awak?
Puan ibu Su-ryeon, bukan?
Saya cikgu Su-ryeon.
Alamak, saya…
Maafkan saya.
Dia tak boleh pergi sekolah, tapi…
Cikgu nak masuk?
Maaflah rumah saya bersepah.
Tiba-tiba saja, perangai dia berubah.
Dia asyik mengamuk.
Bahaya. Banyak kaca. Pakai kasut.
Okey.
Dia tak nak pergi sekolah dan asyik berkurung di dalam bilik.
Bingung saya dibuatnya.
Di mana Su-ryeon sekarang?
Di bilik dia di atas.
- Ikut saya. - Puan.
Lebih baik puan tunggu di sini.
Apa?
Jangan risau, paderi boleh temankan saya.
Okey, baiklah.
Oh, Tuhan!
Awak jalan dulu.
Tak nak minta tolong sesiapakah?
Saya ada, bukan?
Apa? Awak tak takutkah?
Saya pun ada senjata.
Senjata? Senjata apa?
Apa?
Iman.
Bilik yang mana?
Kenapa pintu terbuka sendiri?
Su-ryeon.
Su-ryeon?
Kamu tidur?
Cikgu nak cakap dengan kamu.
Su-ryeon?
Kenapa ini? Dia nampak terlalu tenang.
Lee Su-ryeon!
Sekejap.
Mi-ho, dia…
Kenapa?
Hei! Dia kena rasuk hantu, bukan?
Ikat dia.
- Apa ini? - Cepat! Kita tiada masa!
Ya Tuhanku yang Maha Melindungi, aku mohon kepada-Mu.
Lindungilah hamba-Mu ini!
Kau yang Maha Melindungi. Aku mohon kepada-Mu…
Lindungilah hamba-Mu ini!
Atas nama Bapa, Anak dan Roh Kudus.
Habislah kau.
Van.
Terjemahan sari kata oleh Saffura .