SERIAL NETFLIX
LICEUM NACIONAL 2022
Odpowiedź jest tutaj.
Co z tym zrobić?
Zachowaj to. Jest ważne.
Zero bezkarności.
SPRAWIEDLIWOŚĆ NIE ISTNIEJE…
Sofío…
Sofío.
Wszystko dobrze?
Jesteś tu.
Znalazłam cię.
Na to wygląda.
Ale jak?
Bruno…
Nie, czekaj.
To wiadomość od niego.
Ten dupek za tym stoi?
Stał na początku.
Później ci wyjaśnię.
Jak się stąd wydostaniemy?
Tylko ty wiesz, że tu jestem.
Poczekamy, aż przyjdzie Bruno, albo sprowadzi pomoc.
- Daj spokój. - Chodzi o to, że…
On mnie nienawidzi. Chyba żartujesz.
Zatem sami musimy się stąd wydostać.
Nie wiem, czego oni chcą, ale wolę nie wiedzieć.
MORDERCY
GERRY FAJNIE BYŁO U NONY, PRAWDA?
Przeczytajcie.
RAÚL JASNE! PÓŹNIEJ POGADAMY.
Zapytałem go o Nonę.
Odpisał, że było super i potem pogadamy. To nie Raúl.
Mam to w dupie. Już się przyznał, że nas wydymał.
Oni cię dorwą…
- Już mnie dorwali. - Więc wiesz, jak to jest.
Pablo!
Odpuść mu, proszę.
Sam widzisz, że nie miał lekko.
- Dlatego gada bzdury. - Niczego się nie nauczyliście.
Nie zjem tego.
A ja umieram z głodu.
A jak coś tam włożyli?
- Już dawno mogliby nas otruć. - Nie, Raúl.
Wygląda obrzydliwie i jest całe brudne.
Nie pomożesz mi?
Nie umiesz kłamać.
Pomóż mi.
Nie.
Ubrudziłeś się.
Hej.
Podziękowałem ci za próbę uratowania mnie?
Wiesz, że lubię ciekawe tajemnice.
Może i kiepsko kłamię,
ale ty gorzej ukrywasz, że ci na mnie zależy.
Wybacz, Sofío.
Gdybym wszystkich nie zhakował, nie doszłoby do tego.
Czyli to moja wina?
Byłam dla ciebie inspiracją?
Mogłem po prostu zaprosić cię na kawę.
Tak.
Ale łatwe rzeczy nie są warte zachodu.
Chyba wiem, jak stąd wyjść.
Ale musisz się postarać, dobrze?
Nie wyciągacie wniosków.
Stary, wierzę ci.
Sofía mówiła, że Raúl ma spore kłopoty.
- Nie odbiera. - Bo przecież zerwaliście.
Oczywiście zniknęła tuż po tym, jak nas wydała.
Nie miała innego wyboru.
Tak?
To ona.
SOFÍA NIE MOGĘ TERAZ ROZMAWIAĆ.
Nie może teraz rozmawiać.
Widzicie? Nie ma się czym martwić.
Sprawdź to.
SOFÍA PÓŹNIEJ POGADAMY, SKARBIE.
To na pewno nie Sofía.
Nigdy nie nazwałaby mnie „skarbem”, zwłaszcza teraz.
Pomóżcie nam, proszę!
Pomocy!
Nie oddycha. Coś się stało.
Co jest?!
Kurwa.
Albo Sofía i Raúl znowu robią sobie z nas jaja.
Sofío…
Niby czemu? Jesteś zbyt podejrzliwy.
Nie.
Nie znacie ich?
Nie, puśćcie mnie!
- Proszę, nie! - O nie. Sofío!
- Puśćcie! - Szybko!
Proszę, nie!
- Przestańcie! - Zostawcie ją!
- Nie. - Nie bądź taki.
- Właź! - Puszczajcie!
- Przestańcie. - Kurwa!
Puśćcie mnie!
On udawał.
- Jesteś cała? - Tak.
Zrób to.
O co chodzi?
No zrób to!
Nie, nie. Spokojnie.
Tylko spokojnie.
Otworzę.
Zawsze się wściekasz.
Wszyscy się denerwujecie.
- Co tu robisz? - Kazałem jej przyjść.
Wiem, że mnie nie znosicie i wiele spieprzyłam.
Ale chyba wiem, kto z nami się tak bawi.
Co?
Sofía miała rację. W plecaku dzieciaka było coś jeszcze.
Wyglądało to na logo, ale to nie to.
To kod QR, który przenosi cię na forum internetowe.
Kurde.
Tylko spokojnie.
Hej, wyluzuj.
Nie!
Dość. Przepraszam.
- Następnym razem nie przeżyjesz. - Pierdol się.
Jesteś cały?
Pewnie tam piszą, gdzie ich przetrzymują.
W tym problem, że nie piszą.
Jest ich tak wielu.
- Musimy powiadomić policję. - Żeby nas aresztowali?
- Do tego policja meksykańska? - Nie możemy.
Nie patrzcie tak na mnie. Próbuję pomóc.
- Ciszej proszę! - Nie mamy czasu.
Za godzinę wypuszczą filmiki.
- Filmiki? - Gdzie je wypuszczą?
Jakie filmiki?
Na rozdaniu dyplomów?
Nagranie Quintanilli.
- Pokażą śmierć Susany. - Filmiki? Jest ich więcej?
Jakie inne filmiki?
Tu jest napisane, że są w czarnej strefie.
@_wszystkietwojesekrety_ kazał mi przynieść taką maskę.
Była na niej żółta pieczątka z taką twarzą.
Żółta.
- Żółta strefa. - Dobrze.
To ma sens.
Jest tu kilka stref: zielona, szara, czerwona.
I czarna.
Są tutaj.
Przepraszam.
Nie ruszaj się.
Zebrałam twoje smarki.
Chciałam wiedzieć, ilu ich tu jest.
Widziałam tę trójkę.
Daj spokój.
I za to mnie pobili?
Byłeś kiedyś w escape roomie?
Chodziłaś do jednego z Javim.
Tak.
W escape roomach zawsze są kamery.
Z martwymi punktami.
Nie jest ważne, czego nie widzą, ale to, co widzą.
Są zwrócone w stronę wskazówek.
W porządku, ale to nie jest escape room.
Tu nie ma wskazówek.
Nie.
Ale jest coś, na czym im zależy.
Nie możemy wszyscy ich szukać.
Ktoś musi zatrzymać pokaz filmów.
Ja poszukam Sofíi.
- I ja. - Ja jadę do szkoły.
Poszukam Raúla. Nie mam po co być w szkole.
Pojadę z nimi.
Skoro już się wystroiłam…
- Wezwiemy taksówkę? - Tak.
- Miłej zabawy. - Dziękujemy.
Dobry wieczór, Darío. Wszystko dobrze?
Dobry wieczór.
Dobry wieczór. Witam rodziny.
Miło panią widzieć.
- Lulu. - Tak?
- Gdzie Javier, Sofía i reszta? - Nie mam pojęcia.
- Daj znać, jak przyjdą. - Jasne.
Dobry wieczór. Jak leci?
Pierwszy raz widzę cię ubranego na elegancko.
Dobra robota.
Zaraz wracam.
Chyba siedzimy razem.
Tak.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki. Ty też.
Dobry wieczór. Jak się miewamy?
Zdecydowałaś już?
Wspaniale. Moje gratulacje.
Dobry wieczór.
Cześć.
Co u ciebie?
Dobrze. U ciebie?
W porządku.
Znalazłaś już uczelnię?
Cóż… mam się dobrze.
Ale…
Gdzie Sofía?
Nie wiem. Jeszcze jej nie ma.
Ach tak.
Miała wygłosić dziś mowę.
Nie mówiła ci?
Nie.
Wybrali ją pozostali uczniowie.
- Razem pracowaliśmy nad tą mową. - Serio?
- Tak. Nie powiedziała ci? - Nie.
Nie jest zbyt gadatliwa.
Może chciała mnie zaskoczyć?
- A ja to zepsułem. - Być może.
- Ładnie wyglądasz. - Ty też.
- Dobry wieczór. - Cześć!
- Quintana. - Quintanilla.
- Widzieliście Javiera? - Nie.
Wybaczcie na chwilę.
- Może są razem. - Wolne?
Tak, siadaj.
- Tutaj. - Tak.
Javi, to Quintanilla…
- Nie odbieraj! - Odbierz.
- A po co? - Żeby się nie martwił.
Zamknijcie się!
- Nie. - Halo?
Gdzie jesteście?
Jedziemy.
Pospieszcie się.
Daj mi Sofíę do telefonu.
Nie.
To teraz niemożliwe.
Mogę przekazać jej wiadomość.
Powiedz jej, żeby się nie martwiła. Nerwy to normalna rzecz.
Zwłaszcza przed przemówieniami.
Nie o to chodzi.
To o co? Przyjeżdżajcie, bo jest już późno.
- Zamknij się. - Quintanilla, bez obaw.
Sofi miała mały problem, ale już się tym zajmujemy.
Daj nam trochę czasu. À propos, tu mówi Natalia.
Jak leci, Nat?
Powiedz mi: Sofíi nic nie jest?
Wszystko z nią w porządku.
Postaram się opóźnić uroczystość tak długo, jak się da.
Ale bądźcie niebawem.
Pa!
Teraz gość nabierze podejrzeń.
- Zamknij się. - Ech, stary.
Rosita!
- Cześć. - Jak się masz?
Mam prośbę i to wielką.
Wygłosisz parę słów na scenie?
- O nie. - Rosita.
Koledzy o to prosili?
- Tak. - Oczywiście.
- Rosa… - Natalia miała rację.
- To wina tego dupka Dario. - Zważaj na język, Rosito.
I proszę: nie bądź wulgarna i mów tak wolno, jak się da.
- Dobra. - Jasne? Powiem ci kiedy.
Dziękuję.
Zdrówko!
Ernesto.
Zmiana planów.
- Puść film po występie Rosity. - Dobra.
- Jasne? Najpierw ona, potem film. - Tak.
- Dobrze. - Co z Rositą?
Nic takiego. Rosita coś powie, a potem puszczę filmik.
Pójdę z tobą.
Dobrze. Fajnie.
Szanowni rodzice i krewni naszych uczniów,
których tak uwielbiam i za którymi będę tęsknić,
witam was na rozdaniu dyplomów Liceum Nacional.
Brawa dla was wszystkich!
Skurwysyn. Uciekają. Szybko!
Cholera.
Jak się tam dostali?
Nie, uciekają!
Uciekają! Otwórzcie!
- Szybciej! - No nie.
Pospiesz się!
To tutaj.
Wyłącz światła.
Nikogo tu nie ma.
- Gdzie to jest? - Tak, to tam.
- No nie wiem. - Patrzcie!
Nie mogę. To ona była wtedy w barze z koleżanką.
- Nie. - Tak, stary. Spójrz.
Zakłada maskę, którą przyniosłam.
- Mogą być w środku? - Chyba tak.
- Chodźmy. - Nie wiemy, ilu ich jest.
Javi, ostrożnie.
Biegiem!
Biegnij. Szybciej.
Czekaj, Raúl!
- Nie ma czasu! - Twój telefon. Zadzwoń do kogoś.
- Kurwa, nie ma karty SIM. - Wyjęli ją.
Co to jest? Chodź.
Szybciej.
Tutaj. Tędy weszłam.
- Słuchaj. - Co jest?
Pomocy! Wyciągnijcie mnie stąd!
- To Güero. - Tak.
Güero.
Co się stało?
Sofía? Raúl? Co tutaj robicie?
Co ty tu robisz?
Byłem w domu.
Dostałem w prezencie butelkę tequili i obudziłem się tutaj.
A wy?
- To samo. - Tak.
To pewnie jakiś kiepski żart.
Musimy się stąd wydostać.
To niebezpieczne miejsce.
- Twoje obcasy! - Nie słychać ich.
Nikogo tu nie ma.
Nie, nikogo nie słyszę, Javier.
Musimy tam wejść, bo Sofía nas potrzebuje. Sprowadźmy pomoc.
Kto nam pomoże. Ci w maskach?
- Nie. - Wespnę się.
- Serio? - Tak.
- Gerardo. - Słuchaj, kretynie.
- Gerardo, spadniesz. - Przekonamy się?
- Zejdź stąd. - Tak, mamo.
- Pablo, ściągnij go. - Odsuńcie się!
- Spadniesz. - Czekaj.
Boże!
Co do diabła?
- Javi. - Idiota.
- Jesteś cały? - Tak.
Odbiło ci.
- Ale się udało. - Nie dbasz o swoje wozy, co?
- To auta mojego taty. - No tak.
- Idziemy? - Zostaję.
- Co? - Stanę na czatach.
- Chodźmy tam razem. - Nie, wolę zostać.
Poradzisz sobie?
Tak, a ty?
Serio?
Chodź!
Javi, nie mamy czasu.
Uważaj na siebie.
- Idziesz? - Idę.
Ostrożnie.
- To było tam. - Nie.
- Tylko spokojnie. - Wyjście było tam!
Musimy się zmywać.
Tu są nasze imiona.
Güero, chodźmy.
Nie powinno nas tu być.
To niebezpieczne, rozumiesz?
- Jasne? - Nie ma czasu.
- Chodźmy. - Trzeba uciekać.
Posłuchajcie.
Ktokolwiek to robi, zapłaci mi za to.
Nauczyłam się tu nie dawać się wykorzystywać innym.
Kochajcie siebie! Dość konformizmu.
Niech żyje wolność, Liceum Nacional
i pieprzyć Daría!
Cholera, Rosita ci dopiekła!
Proszę was…
- To było żałosne. - Racja.
- Co ona tam robiła? - Przepraszam.
- Ma cię w dupie. - Po co z nią chodziłem?
Chwila.
Ernesto, puść filmik.
Miałeś go puścić po Rosicie.
Pamiętasz naszą umowę? Nie bądź miękiszonem.
Nie wiem, co się stało.
Nie wiesz? Kto za to odpowiada?
- Ja. - Zatem…
- Drinka, pani dyrektor? - Sama go wypij.
Trzymaj.
Nie miałeś odtworzyć tego?
Ładujemy się w niezłe gówno.
Obym tego nie spierdolił.
Obejrzyjmy film. Dobrze wyszedł.
- Güero, nie warto. - Naprawdę.
Raúl.
Liceum Nacional. Duch i lojalność.
- Poszukiwanie prawdy. - Uwielbiam…
Moje 200 tysięcy peso.
…tę szkołę i to, kim dzięki niej się stałam.
Odkryłam teatr.
Przyjechałam tu z Kolumbii
i moi koledzy oraz nauczyciele byli dla mnie bardzo mili.
Wszystko mi pokazali. Nie miałam żadnych problemów.
Ilu pilotów stąd pochodzi?
To jakiś inny wstęp.
Futbol jest świetny.
Świetny.
MARTWA
- Nawaliłem. - Co to jest?
- To nie ten film. - Nie.
- Czekaj. - Zatrzymaj to.
Coś uzgodniliśmy.
Chcę przynieść dumę Liceum Nacional.
- Gdzie? - Tam!
Chodź.
- Co ty robisz? - Zatrzymaj to.
Ogłuchłeś?
Co ty wyprawiasz?!
Patrzcie.
Co do cholery?!
Nie!
- Czemu to zrobiłaś?! - Myślałam, że się przyjaźnimy!
DYREKTORA PRESTIŻOWEGO LICEUM SKOCZYŁA Z DACHU
ZNALEZIONA MARTWA
To nie było samobójstwo. Zabili ją i ukryli ciało.
Chcę występować przed publicznością.
- Zabili ją. - Będę tęsknić za tą szkołą.
ILE OSÓB WIE , ŻE TO BYŁA ZEMSTA?
Prawo to coś…
ZAPŁACISZ
jak badania naukowe.
Zabili ją.
Tutaj dojrzałem.
Cieszę się.
Güero, posłuchaj. To nie tak, jak wygląda.
- Można to wyjaśnić. - To nie było samobójstwo.
To oni ją zabili.
Zabili ją.
- Chcą nas wkurzyć. - Spójrz na mnie.
- Musimy uciekać. - Güero, spójrz na mnie!
- To był wypadek. - Co zrobiliście?
- Spokojnie. - Nic nie zrobiliśmy!
- To był wypadek? - Tak!
- Chodźmy. - Posłuchaj.
Jaki wypadek?!
Co zrobiliście mojej żonie?! Czemu kłamaliście?
Odłóż ten kij!
- Posłuchaj. - Co zrobiliście mojej żonie?!
Uspokój się.
Uciekaj!
Skurwysyny!
Zatrzymajcie się!
Uciekają nam!
Cholera.
- Mój laptop się spieprzył. - Nie przerywaj mi.
- Co wy wyprawiacie? - Możemy to wyjaśnić.
- Słucham. - Alex.
- Musimy tylko… - Czekam!
To moja wina!
Chciałem nagrać zabawny filmik i biorę wszystko na siebie.
Nie, to był mój nieudany dowcip.
Co takiego?
Nie, to była moja wina!
- Tak. - Czyli my razem.
- To byliśmy my. - Obaj.
No proszę.
Chwileczkę.
Pani dyrektor, rodzice pytają, co się dzieje.
Zapomnijcie o dyplomach.
A ty to napraw.
Lulú, przynieś mi laptopa.
- Robi się. - Ernesto, mój filmik.
Ten mój.
Nie dostaniesz dyplomu.
- W porządku? - Tak, a ty?
Ja też.
Dzięki, stary.
W końcu się przyjaźnimy.
Przejdzie im.
- Jasne. - Chcesz zapalić?
Pewnie!
Szybciej.
- Zabiję was! - Uciekaj.
Kurwa mać!
- Stójcie, sukinsyny! - Uciekaj, do cholery!
Biegnij.
Sofío! Tędy!
Dziś umrzecie!
NATALIA JAVI, IDĄ PO WAS.
JEST ICH MNÓSTWO!
Gerry…
Güero?
Co tutaj robisz?
Wszystko dobrze?
Biegnij.
- Znajdźmy wyjście. - Nie.
- To jest pieprzony labirynt. - Chodź.
Przedstawiam naszego gościa honorowego.
Człowieka, który przybył do nas, by opowiedzieć o swoim sukcesie.
Powitajcie Damiána Williamsa!
Przepraszam.
Słuchajcie, nie musicie tego robić.
Nikomu nie powiemy, że tu jesteście.
Puśćcie nas i już.
Nie możemy was puścić.
Panie i panowie, to zaszczyt być tu dziś z wami.
Javi wie, jak cenię tę szkołę.
- I wartości, które reprezentuje. - Güero!
- Uspokój się.
Güero, nie!
Güero, uspokój się!
Przestań! Przestań już!
Dobra.
Wypuśćcie ją.
Za późno.
Jak to za późno?
Jedynym sekretem sukcesu
jest konieczność ponoszenia wyrzeczeń.
Dość! Okłamaliście mnie.
Okłamaliście mnie!
I nigdy, przenigdy
nie pozwólcie, by ktoś stanął między wami i waszymi…
marzeniami.
Brawo!
Zabiłam go?
Dziękuję.
Kim wy jesteście? Chodzicie do Liceum Nacional?
Czego, kurwa, chcecie?
Raúl.
Odpowiedz, dupku.
Nie, przestań!
- Zasady to zasady. - Zrób to!
Nie możemy was puścić.
NIE WYPUSZCZAJCIE ICH!
DORWIJCIE ICH!
Wykonujecie rozkazy.
Kto wam je wydaje?
- Kto wam mówi, co robić? - Sofío…
Pytam serio!
Nie jesteście psychopatami,
tylko dzieciakami.
Ktoś was szantażował.
Zhakował was tak jak nas,
a teraz jesteście pionkami.
Mam rację?
Najpierw rozmawialiśmy o waszych postach.
Ale ruch zaczął żyć własnym życiem.
- To wariaci. - Przestań!
Łatwo zapalić zapałkę.
Ale ugasić pożar jest dużo trudniej.
Okłamał mnie.
Nigdy nie stracił kontroli.
- Kto? - Bruno.
- Bruno? - Tak.
Żeby dostać forsę, musiałem zrobić dla niego jeszcze coś.
Odtworzyć filmik.
Co oni teraz im zrobią?
Nie wiem.
- Co? - Przysięgam.
Odtworzyłeś filmik.
O czym ty mówisz?
Co to za Bruno?
To gość, który za tym stoi.
Co robisz? Oni ujawnią nasze sekrety.
Nikt nie wyjawi niczyich sekretów!
Nie pokazujecie twarzy, prawda?
Łatwo to rozwiązać.
Zdejmijcie maski.
Zdejmij maskę i to wszystko się skończy!
Dobrze.
Ty też zdejmij.
Zdejmijcie maski i to się skończy! Wasze sekrety będą bezpieczne.
Jedyną osobą, która nie może zdjąć maski,
jest dupek, który za tym stoi.
Prawda, Bruno?
Jeśli się zbliżycie, ujawnię wasze sekrety.
Wyjawię wszystkie wasze tajemnice!
Spierdalaj!
Za kogo się macie? Ja tu rządzę!
Masz przesrane, dupku!
- Samochód Javiera. - Sofío…
- Co do cholery? - Wszystko w porządku?
- Jesteś cała? - Tak.
Musimy iść.
Nie, słuchajcie. Nie ma się czym martwić.
Co się z wami działo? Gdzie jest Güero?
- Natalia go znokautowała. - Co?
- Trochę. - Nic wam się nie stało?
- Wszystko dobrze. - Tak?
- Tak, ale musimy iść. - Dokąd?
Zrobić to, co od początku należało zrobić.
Futbol jest super.
Oczywiście polityka.
Jestem świetną przywódczynią i wszyscy w szkole to wiedzą.
Uwielbiam tę szkołę
i to, kim dzięki niej się stałam.
LICEUM NACIONAL
Dziękuję, Liceum Nacional.
Chcę podziękować za tak wspaniały rok.
- Dziękuję ci, szkoło. - Dziękuję.
Dzięki, Quintanilla i Liceum National.
Natalio, wszystko gra? Sofío, co się stało?
- Jesteś cała? - Tak, tak.
…by wygłosić mowę końcową. Sofi, zapraszam.
Później wyjaśnię. Muszę wygłosić przemowę.
- Co tak późno? - Wkrótce się dowiesz.
Mogłaś choć pożyczyć od kogoś sukienkę.
To było wredne.
Niedawno wyobraziłam sobie moją przyszłość.
Studia na uczelni.
Studiowanie prawa, żeby wyciągnąć tatę z więzienia.
Wyobrażałam sobie także, że wygłaszam tu nudną przemowę.
Że kończę szkołę.
Może w ładnej sukience.
Przemowę na temat przyszłości
z osobami, które są nam bliskie.
Z nowymi przyjaciółmi, którzy stali się dla nas rodziną.
Mowę o naszych marzeniach.
O walce, by je zrealizować.
O tym, czego musimy doświadczać.
Marío!
Puść, Marío!
Ale to były kłamstwa.
Nie mamy wyboru.
Choć trudno to pojąć,
to nie można budować przyszłości, ignorując przeszłość.
Jestem Javier Williams.
Była północ. Tak mniej więcej.
Claudia, María i Susana weszły na górę
z pieniędzmi zabranymi z szafki.
Nauczycielka się zdenerwowała.
I choć chcielibyśmy cofnąć nasze błędy, to…
trzeba stawić im czoła, by nas nie prześladowały.
Bo ostatecznie…
przeszkody na twojej drodze stają się twoją drogą.
To lepsze niż kłamstwa, od których uciekaliśmy.
Czas ujawnić prawdę.
O czym ona mówi?
Zaraz wszyscy będą na ciebie patrzyć, tato.
Piętnaście miesięcy temu
na dachu Liceum Nacional
moi koledzy i ja zobaczyliśmy coś, co od dawna staramy się ukryć.
Śmierć dyrektorki Susany.
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Skoro o tym mówisz,
to na pewno będziesz świetną dziennikarką.
Najlepszą.
Ale tym razem nie pakuj się w kłopoty, dobrze?
Niczego nie obiecuję.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Javi, o co chodzi?
Chcesz coś wyznać, ale nie wiesz jak. Dlatego tu jestem.
- Nic ci nie umknie, co? - Nic a nic.
Jeśli chodzi o Natalię, to w porządku.
Widziałam zdjęcia z plaży. Dobrze razem wyglądacie.
Oboje macie takie…
- Proporcjonalne twarze. - …proporcjonalne twarze.
Właśnie.
Będąc z Natalią, myślałem o wielu rzeczach.
I jest coś, czego nie rozumiem.
Co takiego?
Natalia mówi, że szantażysta wysłał ją tu, by nas szpiegowała.
A jeśli to nie był jego prawdziwy zamiar?
Może…
@_wszystkietwojesekrety_ chciał rozdzielić ciebie i mnie?
A komu najbardziej na tym zależało?
Na imprezie wdrożył swój plan.
Zapraszam!
Wmówił nam, że jest spłukany.
Pieniądze trafiły na fałszywe konto.
Niemal dał się potrącić…
żeby nie być podejrzanym.
Oddzielił nas od ciebie. Twojego tatę też.
I tylko ty widziałaś, kiedy go porywano.
Wiedział, że nie spoczniesz,
póki nie znajdziesz sprawcy.
I znalazłaś Bruna.
Gdzie jest Raúl?
Tylko ty wiesz, że tu jestem.
Obmyślił cały plan, żebyś mogła podążać za wskazówkami.
KTO PRZENIÓSŁ CIAŁO?
Wiesz, że lubię ciekawe tajemnice.
Raúl to @_wszystkietwojesekrety_.
Nie przestał nim być.
Robił to, by być blisko ciebie.
Czemu masz taką minę?
Wiedziałaś o tym?
Nadal masz dziwne teorie.
Ech, Javi.
Muszę już iść.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Oby.
Bardzo.
Jak poszło z Javim?
W porządku.
Co takiego ważnego chciał ci powiedzieć?
Spróbuj się domyślić.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz