SERIAL NETFLIX
Chodźcie! Szybciej!
- Chodźcie! - Dokąd idziecie?
Nie możemy stąd pójść!
Sofío!
Chodź.
Wszystko stało się tak szybko.
Nie chciałem mu mówić.
Ale nie wiedziałem, co robić.
Szukałem cię cały wieczór. Nie wiedziałem, że znasz te dziewczyny.
Co się stało?
Hej, co się stało?
Czułem się osamotniony.
Nie jestem mordercą.
Przecież wiem, że nie jesteś.
Nie chciałem.
O czym ty mówisz?
Javi.
O czym ty mówisz?
- Nie zabiłem jej! - Cicho bądź.
- Nie chciałem… - Cicho!
Cisza!
Idź na górę, przebierz się i przynieś tabletki mamy.
Odurzyłeś mnie,
więc obudziłam się dopiero nazajutrz.
Sofío?
Sofío!
Mam tu bałagan, który musisz posprzątać.
Początkowo nie wiedziałem,
że mój tata przeniósł zwłoki.
Potem nie umiałem ci tego powiedzieć.
- Bałem się, że cię stracę. - Za późno.
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_ CZY JEST Z TOBĄ SOFÍA?
NATALIA TAK, ALE MNIE IGNORUJE.
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_ MAM INNE PYTANIE.
NATALIA ZNOWU? NIE, DOŚĆ TEGO…
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_ NIE CHCESZ WIEDZIEĆ,
CO SIĘ STAŁO Z TWOJĄ SIOSTRĄ?
NATALIA CZEGO CHCESZ?
Co robisz? Natalio!
Nie, Natalio!
Głowa mi pęka. Możesz to ściszyć?
WTS NAS PODSŁUCHUJE
O co chodzi?
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_ WYŚLIJ ZDJĘCIA DOMU SOFÍI, JEJ PLAN DNIA,
KTÓRE OKNO JEST JEJ, A KTÓRE JEJ MAMY…
CO NAJWAŻNIEJSZE, O NICZYM JEJ NIE MÓW.
- Sofi. - Gotowe.
Już nas nie słyszy.
On chce wiedzieć wszystko: gdzie jesteś, kiedy wracasz.
Odpisz mu i daj mu to, czego chce.
- Nie rozumiem. - Zrób to.
Musimy być z nim w kontakcie.
Nie rozumiesz, że on chce cię dorwać?
Wiem, ale będę gotowa.
Hej!
Co tu robisz? Zaraz zaczyna się mecz Javiego.
Sofi…
Nie wierzę. Jak on mógł spudłować?
To drużyna przeciwna.
O przepraszam.
Też nie rozumiem tego sportu.
Naty, podgłośnisz nieco?
Przy linii bocznej rozgrzewa się Javier Williams.
Syn Damiana Williamsa…
To Javi.
Jaki przystojny.
Może stać się gwiazdą, jak niegdyś jego ojciec.
Chyba zaraz wejdzie.
I jest na boisku!
To dobry moment, bo jego drużyna ma dużą przewagę.
Sofi, co robisz? To Javi.
Mam go gdzieś. Niech się połamie.
Co jej jest?
Cóż…
rozstali się.
Gerry.
Dzięki, że mi powiedziałeś.
Myślałem, że się do mnie nie odezwiesz.
Żeby móc myśleć o przyszłości… trzeba przebaczyć przeszłość.
Rany.
Nie ja to wymyśliłem,
tylko mój psychiatra.
Był idiotą, ale czasem miał rację.
Fajnie.
Co jest grane?
Muszę wziąć prysznic.
Co tam, Gerry? Wszystko gra?
- Tak. - Woda jest ciepła?
Tak.
Dobrze.
Uważaj na tego pedała, Gerry.
To zaraźliwe.
Wychodzisz czy nie?
Spierdalaj, cioto.
Ciesz się debiutem, zamiast myśleć o tej dziewczynie.
- Ona ma imię. - Wszystko da się załatwić.
- Zabierz ją do Punta Mita. - Nie, tato.
Sofía taka nie jest.
Dobra, opowiadaj.
Czemu z tobą zerwała?
Synu, rozumiem, że za nią szalejesz.
Ja też bardzo lubię Sofíę.
Ale są ważniejsze rzeczy w życiu.
- Grałeś w pierwszej lidze. - Dziesięć minut.
Ale grałeś!
Kogo obchodzi, że ona dała ci kosza?
Nie wiedziałem, że ty i Sofía…
Nie musiałeś. Nie twoja sprawa.
Nie mieszaj się.
NATALIA ZAZNACZYŁAM OKNO SYPIALNI SOFÍI.
WYSŁAŁAM CI JEJ PLAN DNIA. CO JESZCZE?
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_ ZDJĘCIA DOMU W ŚRODKU I NA ZEWNĄTRZ.
NATALIA DOBRA, ALE NIE SKRZYWDŹ SOFÍI,
BO TO MOJA PRZYJACIÓŁKA.
@_WSZYSTKIETWOJESEKRETY_
Co robisz?
Biorę udział w wyzwaniu z TikToka.
Pięćdziesiąt selfie w pięćdziesiąt dni.
Co za strata czasu.
Jadę do klientów. Dobrze wyglądam?
Pięknie.
- Mówiłaś, że zieleń mi pasuje. - Podkreśla oczy.
Poradzisz sobie?
Tak.
Dobrze.
W razie czego dzwoń.
Zostały mi tu dwa miesiące.
Nie wiem, co potem.
Myślę, że czegoś się nauczyłem.
- Tak. - Świetnie.
Co z resztą?
Rudy, czego się nauczyłeś?
Że możecie mi ssać fiuta.
Cisza!
Cicho!
Ostatni raz powtarzam. Tutaj się tak nie mówi.
Gibránie, czego się nauczyłeś oprócz zaplatania warkoczyków?
Obserwowania.
Obserwowania. Dobrze.
A pan?
Czego się pan nauczył?
Niczego?
A ty, Gerry?
Żeby móc spojrzeć w przyszłość, trzeba…
przebaczyć przeszłość.
Dziękuję, Gerry.
To dla was okazja, żeby zmienić perspektywę.
Żeby oduczyć się starych zachowań i stać się…
Ale z niego kretyn.
„Oduczyć się starych zachowań”. Co to miało być?
O co mu chodzi?
Podobają mu się twoje warkoczyki.
Chyba o nich marzy.
Przecież to pan Cnotka.
- Mógłby być twoim wujkiem. - Właśnie.
- Czekaj, sikam. - Pospiesz się.
Szybko!
To Gibrán i ci kretyni. Czekaj.
Daj spokój.
MAMA DZWONI
Mamo?
Jak się masz, córuniu?
Jak tam w Querétaro?
Dobrze.
A targi? Wiesz już, co będziesz studiować?
Nie, jeszcze nie.
Nieważne.
Cokolwiek zdecydujesz,
tata i ja będziemy z ciebie dumni.
Jasne?
Nat, wszystko dobrze?
Tak.
Ale tęsknię za wami.
A my za tobą.
Widziałaś akwedukt i klasztor De la Cruz?
Co jadłaś?
Nawiązałaś przyjaźnie?
Opowiadaj. Chcę wiedzieć wszystko.
Tak zmarł mój kumpel.
Pobito go, poczuł się źle i wykorkował.
- Kłamiesz. - Skarbie, idę do łazienki.
Jasne.
Kto wie, czy on…
Czy on…
Skarbie?
- Co to jest? - Co takiego?
To.
O nie.
Wybacz, przyłapałeś mnie.
- Ups. - Całowałaś się z nim?
Nie złość się, ale musimy mieć więcej wolności,
poznawać nowych ludzi.
Prosisz o otwarty związek?
- Co? - Jeśli tego ci trzeba, to rozumiem.
- Nie o to mi chodziło. - Tak powiedziałaś.
Mnie to nie przeszkadza. Wybaczam ci.
To nas wzmocni, pomoże nam się rozwinąć.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Fajnie, że zadebiutowałeś w drużynie.
- Dziękuję. - Serio.
- Fajnie. - Dzięki.
Ari, zrobisz nam zdjęcie?
Dziękuję.
Wielkie dzięki.
Widziałeś gdzieś Sofíę?
Moje gratulacje! Dobra robota!
- A Sofía? - Nie widziałem jej.
Wiem o Pablu. Czemu nic mi nie powiedzieliście?
Nadal nie wiemy, kto to.
Może Sebastián?
- To nie on. - Skąd ta pewność?
Podobnie jak ja, Sebastián ma na głowie inne rzeczy
poza tą głupotą.
Wkrótce usłyszycie pogłoskę na temat mojej śmierci.
Następna sprawa.
Panie sekretarzu.
- Proszę, panie sędzio. - Dziękuję.
Proszę wprowadzić pana Rogelio Herrerę Ugarte.
Numer akt: 0486.
Proszę o ciszę.
Dziś zostaną przedstawione wszystkie ważne dowody w sprawie.
Zaczynamy rozprawę.
Jakieś uwagi?
Wysoki Sądzie, mogę podejść?
- Proszę zwięźle. - Oczywiście.
Trzeba to odroczyć. Wycofuję się.
- Dlaczego? - Nie spełniono warunków...
Tato?
Co się dzieje?
Rozumiem i biorę to na siebie.
Rozprawa zostaje odroczona na wniosek obrońcy.
- Co się stało? - Zabrać go.
- Przykro mi. - Tato?
Grożono panu?
- Muszę wiedzieć. - Co się stało?
- Spokojnie. - Co teraz?
- Pogadam z nim. - Tato!
Panienko, proszę wyjść.
Tania Barajas przeciwko Juanowi Carlosowi Gonzálezowi.
Rozwód.
Hej!
Kto kazał panu opóźnić rozprawę?
- Kim jesteś? - Córką Rogelia Herrery.
Szantażuje pana @_wszystkietwojesekrety_?
Mogę pomóc.
Nikt mnie nie szantażuje.
To w czym problem?
Bez pieniędzy nie ma obrony.
Nie pracował pan pro bono dla organizacji typu non-profit?
Nie. Wybacz, że zmarnowałem ci czas.
Niewzruszonymi pozostają święci.
Zatem ziść mój cel, stojąc niewzruszenie,
i ustom mym daj rozgrzeszenie.
Wystarczy.
Tak całujesz dziewczynę?
Wiem, że to tekst Szekspira i trudno się z nim utożsamić.
Ale zrozum.
To dwójka piętnastolatków,
którzy pragną się całować.
Nie potrzeba tu wielkiej techniki.
Pozwól mi.
Claudio, od początku.
Niewzruszonymi pozostają święci.
Zatem…
ziść mój cel, stojąc niewzruszenie,
i moim ustom daj rozgrzeszenie.
I pocałunek.
Rozumiecie? Kontynuujmy.
Kwestia.
„Moje teraz obciąża grzech zdjęty”.
Moje teraz obciąża grzech zdjęty.
Grzech z moich ust?
O, grzechu pełen ponęty.
Pozwól mi go odebrać.
I drugi pocałunek!
Świetnie, Claudio.
Zanim sobie pójdziecie,
chciałbym zapowiedzieć moją nową sztukę.
Musicie przyjść na jej premierę,
żeby wesprzeć waszego ulubionego belfra.
Ale także…
aby wesprzeć Claudię,
która zadebiutuje w jednej z głównych ról.
To wszystko na dzisiaj.
Dziękuję i spływajcie stąd!
Mieszkam na ulicy!
Wysłałem zaliczkę na konto, które mi podałeś.
Muszę lecieć. Pogadamy później.
- Daj nam znać. - Oczywiście. Pa.
Od dawna się pieprzycie?
Co powiedziałaś?
Dlatego dostałaś rolę.
Jesteś wkurzająca, Alex.
Wiesz, że on tobą manipuluje?
Uważaj, co mówisz.
Czemu udajesz?
- Nie dlatego dostałam tę rolę. - Czyli się pieprzycie.
Kochamy się.
Akurat ty powinnaś to zrozumieć.
Nie chrzań, Clau.
Gabriela nigdy tak mną nie manipulowała.
On mną też nie manipuluje.
Po prostu to przemyśl, dobrze?
Bądź ostrożna.
Co tam?
Po co to spotkanie?
- Naćpałem się i pomyślałem o tobie. - Daj spokój, jest nasza wspólna.
Zatrzymaj ją.
Jak leci?
Dobrze.
W porządku.
Świetnie.
Bardzo się cieszę.
Czekaj.
- Wiszę ci stówę. - Daj spokój.
Nie mam całości. Będę spłacał po 20.
- Tobie bardziej się przyda. - Proszę.
No dobrze.
Dzięki.
Zostań na chwilę.
Masz coś do zrobienia?
Wciąż możemy się kumplować.
Muszę iść do domu.
Ale dzięki za forsę.
Przyjechałyśmy tu razem.
Natalio!
Co z tobą?
- Co robisz? - Przepraszam.
Nie chciałem patrzeć.
- Jak tu wszedłeś? - Klucz jest pod wycieraczką.
Szukałem Sofíi.
Gdybym wiedział, że ty tu jesteś, nie wszedłbym. Przysięgam.
Przepraszam.
Nigdy nie sądziłem…
- Cóż… - Javi.
Nie idź.
Skąd wiedziałaś, że go zatrudniłem?
Zobaczyłam zegarek.
Widziałam go na imprezie.
Nawet to mu nie wystarczyło.
Wciąż sporo mu wiszę, ale odkąd straciłem dom…
Raúlu, mam to gdzieś.
Nie obchodzi mnie to, jasne?
Odroczyli rozprawę mojego taty.
On teraz nie ma nawet adwokata i nie wiadomo, czy kiedyś wyjdzie.
Przepraszam.
Myślałem, że tym razem wszystko się ułoży.
Powiem to po raz ostatni.
Nie próbuj mi więcej pomagać.
W porządku?
Chciałam…
zrozumieć Maríę.
Poczuć, czego doświadczyła.
- Nie chciałaś się zabić? - Oczywiście, że nie.
Kto się topi w wannie?
Cieszę się, że przyszedłeś.
Wybacz.
Hej!
Zawsze nawalam, gdy chodzi o ciebie.
Czyli teraz to moja wina czy co?
Nie. Mówię, że robię to dla ciebie.
Dobra.
Gdy mnie widzisz, czas się zatrzymuje, co?
Gdy mnie widzisz, czujesz, że możesz wszystko.
Choćby włamać się do szkoły albo oszukać wiele osób.
Wszystko to, bo mnie kochasz?
Śmiej się, ile chcesz.
Już wiem. Javier powiedział ci, że zerwaliśmy.
- Dlatego to wszystko mówisz. - Daj spokój.
Czekam na tę chwilę od roku. Wiesz czemu?
Bo zależy mi na tobie.
Zależy ci na mnie?
Tak kiepsko wysyłam sygnały?
Może nie potrafię ich czytać.
Chyba tak.
Czemu zerwaliście?
Myślisz, że teraz znów chcę coś spieprzyć?
Nie umiesz wyciągać wniosków.
To właśnie twój problem.
Przestań na chwilę myśleć.
Nie chcę.
- Sofío. - Nie!
- Nie rozmawiam z tobą! - Posłuchaj mnie!
Spójrz na mnie.
- Rób to, co czujesz. - Nie!
Czemu nie chcesz zaryzykować?
Nie mogę.
Ja też nie chcę zranić Sofíi.
Nie o to chodzi.
Ale nie mogę więcej powiedzieć.
Szanuję cię.
Powiesz mi, kiedy zechcesz.
Ale nie chcę żałować, że znów nie powiedziałam, co czuję.
Jestem gnojkiem.
Wręcz przeciwnie.
Jesteś świetną osobą. Dlatego cię lubię.
Nie wiesz, w co wplątałem się z moim tatą.
No dobrze.
Nie pozwoliłeś mi wyjaśnić, co się stało.
Myślę, że musimy po prostu porozmawiać…
Mój tata przeniósł ciało.
Rozumiesz?
To jasne, że coś do mnie czujesz.
Za kogo ty się masz?
Czego teraz chcesz?
- Czego chcesz? - Nie zbliżaj się!
- Czego chcesz?! - Przestań.
Chodź tu!
Czego ty chcesz?
Sofío?
Powinniśmy stąd uciec.
Dokąd?
Do lepszego miejsca.
Cóż… Nie wiem.
Do Tulum.
- Nie. - Nie?
Dobra…
do Cancún.
Nie? Do Miami!
Tak, do Miami.
No co?
- Nie? - Nigdy nie wyjeżdżałem z Meksyku.
Naprawdę?
Spodoba ci się.
Są tam najlepsze plaże na świecie. Można poczuć wolność.
Mówisz serio?
Tak.
Co z naszymi rodzinami?
Nie wiem.
Szczerze mówiąc,
mojej i tak raczej nie zobaczę.
I nawet nie chcę.
To jedziemy?
ŁĄCZENIE…
ŁĄCZNOŚĆ ZDALNA
POBIERANIE
Uda nam się znaleźć adres właściciela?
Tak.
Dobry haker zdoła to dla nas ustalić.
Mam pogadać z Brunem?
Nie. On nam nie pomoże.
Myślę o kimś innym.
Clau.
- Hej. - Co tutaj robisz?
Nie mieliśmy się dziś spotkać.
Chciałam cię zaskoczyć.
Dobra, zaskoczyłaś mnie.
Fajnie.
Tu też musimy się ukrywać?
- To nie jest ukrywanie się. - Mam dość.
Clau, już o tym rozmawialiśmy.
Dobra, przepraszam.
Pójdę sobie.
Nie, wejdź.
- Na pewno? - Tak, skarbie. Wejdź.
Chodź.
Osie trzy, cztery i pięć są w osobliwości.
W czym?
- Nie wiesz, co to osobliwość? - Jasne, że wiem.
Ale one nie są w osobliwości.
Jak zamierzasz wygrać ten konkurs?
Myślę, że to coś innego.
Ustal mi adres domowy tego drona.
Niby czemu miałbym to zrobić?
Bo wyciągnęłam cię z dołka.
- Zawsze będziesz mi to przypominać? - Aż do twojej śmierci.
Ten ma osobliwość.
Jest zepsuty.
- Pokaż. - Co ty powiesz, Sherlocku?
- Pomożesz czy nie? - Tak.
Ja też pomogę.
- Potrzebuję to na już. - Nie pamiętam, gdzie go się podłącza.
Tutaj.
- Tu się wtyka? - Tak.
Tutaj.
- Gotowe? - Czekaj, to język COBOL.
Bardzo stary.
- Używają go w bankach. - Nie znam się na tym.
- Potrzebuję tylko adresu. - Daj mi chwilę.
Ulica Siqueiros 14 w dzielnicy Colonia Molino.
- Siqueiros 14. - Zapisz.
Nie trzeba. Dzięki.
- Idę z tobą. - Nie.
- Alex. - Pomogłam ci.
Mówię serio. Ale dziękuję.
- Twój dron. - Zatrzymaj go sobie.
Naprawimy go?
- Sofío? - Muszę iść.
Martwię się. Wszystko dobrze?
- Musimy pogadać… - Może innym razem?
- Muszę gdzieś iść. - Gdzie?
- Powiedz. - Kto to zrobił?!
- Chodzi o @_wszystkietwojesekrety_? - Kto?!
Co jest nie tak z tą pieprzoną szkołą?!
- Odpowiedzcie! - Odbiło mu.
O co chodzi? Sukinsyny!
Wszyscy jesteście chorzy!
- Proszę się uspokoić. - Wal się!
Sofío?
- Sofío. - Próbuję to zakończyć.
- Jasne? - Rozumiem, ale posłuchaj.
Nie puszczę cię samej.
To niebezpieczne.
Idę z tobą.
Pojedziemy moim wozem.
Wszystko będzie dobrze.
Jesteś bardzo inteligentna.
- To gdzieś tutaj? - Nie zmieniaj tematu.
Uważam cię za bardzo mądrą kobietę
i bardzo cię podziwiam.
Mówisz tak, bo tęsknisz za Norą.
Nie wpłynę na życie mojej mamy.
Tęsknię za nią, ale rozmawiam z tobą.
Chcę ci powiedzieć, że…
zależy mi na tobie.
No co?
Powiedz.
- Co? - No mów.
Rzuć jakąś swoją ironiczną uwagą.
Nie dzisiaj.
- Nie? - Nie.
- Może jutro. - Dobrze.
Możliwe. Zobaczymy.
W porządku.
To tutaj.
Co mam robić?
Zapukaj do drzwi.
Dobrze.
Dowiedzmy się, kto z nami zadziera.
Zbiry mojego taty dokończyły robotę.
Jesteś na mnie zła?
Nie.
- Oni popełnili przestępstwo. - Wiem.
Wiem.
- Dlatego grasz w piłkę? - Tak.
- Muszę odwdzięczyć się tacie. - Nie.
Nie musisz spłacać długów wobec twoich rodziców.
- Wobec moich muszę. - Nie.
Nagrywają nas.
- Podsłuchiwali nas. - Hej!
Czego chcesz?
Pablo.
Pablito.
Kto to? O co chodzi?
- Czego chcesz? - Spójrz na mnie.
Hej! Stary!
Czego ty chcesz? Zostaw mnie!
Co do diabła?
Hej!
Ustaliłam, że tutaj znajduje się adres domowy drona.
Nie wiem, o czym mówisz.
Może się mylimy?
Nie mylimy się, to ten adres!
Bzdury pleciesz. Żegnaj, Sofío.
Zna pani moje imię?
Co robisz?!
Otwierać!
Zostaw mnie. Co jest, kurwa?
Dziękuję.
A teraz idź spać.
Nie widziałem cię.
Chciałeś połamać mi nogi!
To nie ja! To ktoś inny.
To znaczy?
Mów, dupku!
Jest nas dużo. Bardzo dużo.
Dzwonię na policję.
Już panią widziałam.
Przepraszam.
Wynocha z mojego domu.
Zna pani mojego tatę.
WOJNA I POKÓJ
Patrz, co ci przyniosłem.
Znowu rosyjska?
Zna pani moje imię, więc…
mnie również.
Można kochać więcej niż jedną osobę naraz.
Wyjdź, proszę.
Nie słyszałaś? Wyjdź.
Jesteś córką mojego taty.
Tak.
Przez ciebie i twoją mamę on jest w więzieniu.
Ale to już nie twój problem.
- Zajmiemy się tym. - Nie jesteś @_wszystkietwojesekrety_.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Idź już.
Co się stało?
Mów, co się stało.
Co się stało?
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz