SERIAL NETFLIX
MORDERCY
POGADAJ ZE MNĄ. GDZIE JESTEŚ? TĘSKNIĘ!
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Słucham?
Kto to jest?
María?
POŁĄCZENIE ZAKOŃCZONE
Nie, przysięgam.
To była María.
Przecież to był nieznany numer i ten ktoś nic nie mówił.
Wiem, że to bez sensu.
Ale uwierzcie mi. To była ona.
Ty wierzysz, że to była ona, choć wszyscy chcemy, by wróciła.
To nie tak.
Kiedy oddzwoniłeś, ktoś odebrał? Włączyła się poczta głosowa?
Dzwoniłem wiele razy.
Myślicie, że ona to @_wszystkietwojesekrety_?
Za wcześnie na takie wnioski.
Nie pomożecie mi, co?
Ech.
Sofío.
Musimy znaleźć szantażystę, nim nas zdemaskuje.
To Raúl.
Konto @_wszystkietwojesekrety_ należy do niego.
- Serio! - Do niego i kogoś jeszcze.
O czym oni tyle rozmawiają?
Pewnie o @_wszystkietwojesekrety_.
Co robisz, idioto?
No co? To mini-joint.
„Mini joint”. Co za kretyństwo.
Już idę.
Liceum Nacional Duch i lojalność
LICEUM NACIONAL
Cholera, co się stało?
Czemu się zacięło?
Po raz trzeci potrąciłeś moją roślinkę.
Nie dotykaj.
I nie dotykaj kabli, jeśli się na tym nie znasz.
Nie wiem, co się stało. Wcześniej wszystko dobrze działało.
Co z tego? Nie mamy czasu.
Ci kolesie włożyli w to sporo pracy.
Chyba uczniowie?
Tak, uczniowie.
Rozmawiam z nimi, używając ich żargonu.
Chcę, żeby czuli się bardziej na luzie.
Tu się puka, Raúlu.
No dobrze, wejdź.
Wzywała mnie pani, szefowo?
Nie nazywaj mnie „szefową” ani „dyrką”.
Nie siadaj.
Od roku nie płacisz czesnego.
Jeśli tego nie uregulujesz, nie ukończysz szkoły. Tyle.
Pani dyrektor, wkrótce sprzedam dom.
Nie obchodzą mnie twoje finanse. Zapłać.
Czy to jasne?
Żegnam.
Miłego dnia.
To oglądamy ten film czy nie?
Sprawdzę, co się stało, i zaraz przyjdę.
Przygotuj się wcześniej.
Raúl.
Darujcie sobie. To nie byłem ja.
Wiemy, że to nie ty.
„My”?
- Ty wiesz. - Javi.
- Zaufaj mi. - Sofío.
Twoi koledzy z klasy wybrali cię, żebyś wygłosiła mowę końcową.
- Co? Nie. - Rany.
- Gratulacje! - Nie.
Zrobili to, by mnie wkurzyć. To nie dla mnie.
Poradzisz sobie.
Napisz przemowę i dopracujemy ją.
Nie denerwuj się.
Dobrze. Na razie, Javi.
No to na razie.
Nara.
Pytanie: kto dał mu tę pracę?
- Nie wiem. - To wielka tajemnica.
Tak samo jak to…
czemu ty chodzisz z Sofíą.
Wystarczy. Raúl!
- Co jest? - Pomóż nam.
Musimy poznać tożsamość szantażysty.
Jasna cholera.
Patrz. Tutaj!
No nie!
Jest i nowy frajer.
- Kto? - Nowy frajer.
Przyprowadź go do mnie.
A ty dokąd?
Hej!
- Co ci odbiło? - Jak leci, stary?
Jak pierwszy dzień?
- Pytał, dokąd idziesz. - Ogłuchłeś, fiucie?
Nie fiut, tylko Bernardo.
Jaka twarda panienka.
Dokąd szedłeś?
Mówię do ciebie!
- Daj spokój. - Trzymaj go!
Trzymaj tego kutasa!
Trzymaj go!
No co jest?
Nie chcesz się bronić?
Broń się, fiucie!
Gerry, chcesz trochę?
Co wy wyprawiacie?
Co jest, Rudy?
- Wszystko gra? - Tak.
Dobra, dajcie piłkę.
Koniec zabawy.
Wypierdalaj.
Dość!
Też za nią tęsknię.
Gdyby María chciała z nami pogadać, na pewno by to zrobiła.
Może ma kłopoty?
Nie odzywa się, odkąd wyjechała.
Nie wiem, czy pamiętasz.
Dach…
dyrektorka.
Dość. Ktoś może nas usłyszeć.
Długo będziesz mnie olewać?
Wiem, zawaliłam.
Wy nigdy nie popełniliście błędu?
Popełniłem mnóstwo.
Ale…
nikogo nie pogrzebaliśmy żywcem
ani nie spaliliśmy nikomu domu.
I nikt nie wie o twoich numerach.
Poza tym, co tu robisz? Nie chcesz być aktorką.
Dzień dobry wszystkim!
Paco, słuchawki.
Ludziska!
Będziemy ćwiczyć aktorstwo i zmieniać świat.
Zaczynamy?
Bruno!
Co tu robicie?
Nie mam wam nic do powiedzenia.
Czemu nie?
Bo byłem w więzieniu.
Za ciebie, fiucie!
Wiem, ale dlatego tu jestem.
Wkrótce sprzedam swój dom
i wszystko ci wynagrodzę.
Nie wierzę ci.
Stary…
myślisz, że dlaczego tu jestem?
Nie żartuj sobie.
Co wy sobie myślicie? Że handluję wódą dla zabawy?
Nie, Bruno, ale wrócił @_wszystkietwojesekrety_.
Musisz nam pomóc, bo on znów sobie z nami pogrywa.
- Pieprzcie się. - Nie, proszę.
Poza tym, nawet gdybym chciał, to nie wolno mi zbliżać się do komputera.
- Bruno, proszę. - Co „proszę”?
Nie ma mowy.
Nie.
Wyszedłem z paki trzy miesiące temu.
Nie spierdolę tego ponownie.
Jeśli więc nie chcecie się urżnąć,
to wybaczcie, ale mam robotę.
Bruno, czekaj.
Świetnie ci poszło. Brawo.
Moja hojność jest szeroka jak morze.
Moja miłość głęboka.
Im więcej daję, tym więcej mam. Te uczucia są nieskończone.
Serio?
Uznaliście, że to…
zasługuje na brawa?
Alex, co o tym myślisz?
Milczysz. Dobrze.
Pablo?
Czemu klaskałeś?
Podobało mi się.
Słuchajcie, tu nie chodzi o to, co lubimy.
Chodzi o intencję,
więź emocjonalną.
Projekcję głosu.
Poszanowanie tekstu.
Czyli o to, czego tu nie pokazałaś.
Przepraszam.
Postaram się bardziej.
Tak?
Mam nadzieję, że się poprawisz. Usiądź.
I zostaw łzy na scenę.
Było świetnie.
Nie obchodzi mnie, dlaczego chcecie grać.
Ale jak tu przychodzicie, dajcie z siebie wszystko!
Żeby dotrzeć do najgłębszych uczuć,
trzeba się postarać.
Następnym razem opowiecie mi historię,
którą przeżyliście i która głęboko was dotknęła.
Dobrze?
Kończymy na dziś.
Do zobaczenia.
Chyba mu odbiło, jeśli myśli, że zrobię to zadanie.
Ale wyślij mi swoje.
Nie pokażę wam zdjęć Rosity, idioci.
- Tylko jedno. - To moja dziewczyna.
Poza tym ona tego nie robi.
Nie bądź dupkiem. Jedna fotka.
- Nie mam. - A ja nie mam laski!
A tu nie ma Wi-Fi…
żeby móc sobie zwalić.
Rudy!
Kogo tu mamy?
Naszą panienkę.
Jakaś ty piękna.
No dalej!
Musisz nauczyć się bronić.
Spójrz w górę.
Jebany pedał.
Co ty sobie myślałeś, głupku?
Nie płacz!
Nie chciałem ich wam dać, ale bierzcie.
Mam Klonazepam, Xanax. Trudno je dostać.
- Dawaj. - To rozumiem.
Są tylko moje, dupki.
Na razie, księżniczko.
Nie do wiary.
Dzięki.
Nie zrobiłem tego dla ciebie.
Alex, wkrótce ukończysz Liceum Nacional.
Jakie są twoje wrażenia?
Cóż, czuję, że…
chcę się już stąd wynieść.
Coś się stało?
Zauważyłem, że mniej rozmawiasz z kolegami z klasy.
Samotność nie jest fajna.
Samotni ludzie mogą popaść w depresję.
Nie chciałbym tego dla ciebie.
Mówisz jak jakiś psycholog.
Tak?
Zapisałem się na kurs online.
Nie jestem jeszcze psychologiem, ale może wkrótce będę.
No więc?
Nic się nie stało.
Nigdy tu nie pasowałam.
Ale na studiach na pewno będzie inaczej.
Dostałaś zaproszenie na hiszpańską uczelnię.
Mówiłem ci?
W Hiszpanii?
- Po co o tym mówiłem? - Z powodu Gabrieli.
Nie, to bardzo ważne stypendium.
Co tam, eks-dyrze?
Miałem naprawić komp.
Ernesto, nie nazywaj mnie „eks-dyrem”.
Mów mi „Quintanilla”, „Miguel”, albo „profesorze”.
„Eks-dyrze” brzmi źle.
- Prawda? - Tak.
- Przyjść później? - Nie, skoro już tu jesteś.
- Ten? - Tak.
Sprawdźmy go.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Na pewno ma to związek z tym, co jest na stole.
Dobra.
Wejdź, ale nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Bez obaw.
Będziesz słuchał?
Jak sknocę, to przez ciebie.
Dobra.
Już.
- Dobra. - Zaczynamy odliczanie!
- Masz dziesięć sekund! - Chwila.
Zielony, siedem!
Czerwony, jeden, dwa.
Trzy, cztery, pięć!
- Niemożliwe. - Żółty, jeden, dwa, trzy, cztery.
- Otwarte? - Co jest?
Co się dzieje?!
- Sofío! - Co się dzieje?!
- Oberwałem! - Javi!
Nikki!
- Sofío, oberwałem! - Otwieraj!
- Otwórz drzwi! - Sofío!
Ktoś mnie uderzył!
Czym oberwałeś?
Nikki!
Na pomoc!
Tam nie ma kamer.
Czemu nie?
Daliśmy się tam zamknąć, bo myśleliśmy, że nad nami czuwacie.
Nie widziałaś, żeby ktoś wchodził albo wychodził?
Wybacz, miałam telefon.
- Chodź. - To skandal!
Źle się czuję.
- Chodź. - To straszne.
- Nie twoja wina. - To jej praca!
Cześć.
Co robisz?
Co tu robisz, mamo?
Wzięłaś lekarstwo?
Pół godziny temu.
- Na pewno? - Przysięgam.
Dobrze. Zabiorę cię do łóżka.
- Tylko nie znów do łóżka. - Tak.
Możemy obejrzeć razem film.
- Spokojnie. - Mówiłem, że to boli!
Spokojnie.
Chryste, Javi, kto cię tak urządził?
- Rozciągnij nogę. Spokojnie. - Boli!
Tu są…
- Dzięki, Sofí. - Nie, tu boli!
Przyłóż to tutaj.
- Spokojnie. - Nie!
Potrzymaj chwilę.
Będę mógł grać?
Możesz ruszać nogą, choć jest stłuczona.
Nie widzieli sprawcy?
Ja byłam w drugim pomieszczeniu.
Nic mi nie będzie.
Tak, ale lepiej uważaj.
Ciężko pracowaliśmy, by tak daleko zajść.
Nie spieprz tego.
Sofi, opatrzysz go?
Tak.
To na razie.
- Pójdę już do domu. - Nie, zostań.
To na pewno sprawka @_wszystkietwojesekrety_.
Czego on chce?
Proszę.
Nie umiem wiązać bandaży, a ty?
Spróbuj.
Tęskniłaś za mną?
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Maria?
Wiem, że to ty. Odezwij się.
Co, do diabła? María?
Co robisz?
Odleciałeś przez leki przeciwbólowe.
Dzięki, że zostałaś.
- Nie ma za co. - Czuję się dobrze.
Zwłaszcza przy tobie.
Gdy jesteśmy razem, on nic nam nie zrobi.
Skoro o tym mowa…
KTO PRZENIÓSŁ CIAŁO?
- Kiedy to zrobiłaś? - W nocy.
Czemu mnie to nie dziwi?
Myślisz, że jemu chodzi o kogoś innego?
Tego nie wiem, ale…
muszę już iść.
- Zostań. - Spóźnię się.
- Widzimy się po południu. - Dobrze.
Pa.
Zgadza się, panie Raúlu.
Temat domu nie jest wcale łatwy.
Ale teraz przynajmniej wyglądam na eleganckiego gościa.
Dbaj o niego.
To mój ostatni i ulubiony.
Obiecuję.
Resztę zapłacę, gdy dostanę forsę za dom.
Dobiłeś targu, prawda?
- Cóż… - No nie.
- Tak. - Ej, prawie się zesrałem.
Panie León, ja w sprawie szkód wyrządzonych na pańskiej imprezie.
Marquitos,
mam ważnego gościa.
Dopisz to do rachunku.
Proszę wybaczyć.
Jacy oni są upierdliwi.
Co zrobisz z taką forsą?
Najpierw odzyskam moją dziewczynę.
Otwórz.
Dziękuję.
Przepraszam.
Co u ciebie?
W porządku.
To dobrze.
Świetnie, że studiujesz prawo.
Ale wolę, jak mi czytasz Czechowa.
Czechow nie pomoże mi cię stąd wyciągnąć.
Spójrz, znalazłam coś…
Najpierw powiedz, co u ciebie.
Jak się ma mama?
Co u Javiego?
Dobrze.
- Jest ktoś inny. - Nie.
Nie, tato.
- Oby nie Raúl. - Jasne, że nie.
No co?
O co chodzi?
W tym wieku możesz mieć, kogo tylko chcesz.
Kolegów, zalotników.
Nikt nie używa teraz słowa „zalotnik”.
- Amantów? - Tego też nie.
Dobra, skup się. Chcesz stąd wyjść czy nie?
Jasne, że tak.
Ale posłuchaj.
Mam wieści.
Pamiętasz tego prawnika z organizacji pozarządowej?
Tak.
Otworzył moją sprawę.
I jest bardzo…
optymistycznie nastawiony.
Mówi, że jeśli wszystko pójdzie dobrze, za tydzień będę wolny.
Poważnie?
- Tak powiedział. - Serio?
Żadnego dotykania.
Przepraszam.
Mam gdzieś @_wszystkietwojesekrety_.
Wygram konkurs i zgarnę forsę.
- Zobaczycie. - Jasne.
Paliłeś dziś coś?
- Konkurenci są mocni. - Nie aż tak.
- Co tam, koleś? - Ćwiczyliśmy i jesteśmy gotowi.
No co? Teraz witasz się tylko z kujonami?
- Zabawny jesteś. - Co tam?
Chodźmy.
Rosita jest taka poważna.
Czuję, że mnie rzuci.
Może nie rzuci, ale coś ją wkurza.
Do licha.
Zabujałem się po uszy.
Stary, czy ja wyglądam na psychologa?
Albo Quintanillę?
Czemu mi to mówisz?
- Bo jesteś moim kumplem. - Już nie.
Masz czas tylko dla Rosity.
Niech ci będzie, ale przestań mi truć o twoich problemach.
- Głowa do góry. - Jasne.
Dzień dobry.
Co tu robisz?
- Nie wolałeś zostać w domu? - Jestem silniejszy, niż myślisz.
I przy tym, co tu się dzieje, wolę być przy tobie.
- Przestań. - María jest w Acapulco.
- Co? - Skąd wiesz?
Zadzwoniła z numeru wskazującego na Acapulco.
Jej rodzice mają tam dom. To ona.
Podaj mi ten numer.
744-279-2964.
Na razie.
Cześć.
Odrobiłaś pracę domową?
Byłem dla ciebie surowy, żeby…
ci pomóc.
Wiem.
Clau.
Masz talent.
I to ogromny.
Dzięki.
Nie wierzysz mi.
Pokażę ci coś.
Zagraj w mojej nowej sztuce.
Dom Bernardy Alby.
Mówisz poważnie?
Bardzo poważnie.
Adela?
- No tak! - Oczywiście.
Dziękuję.
Nie mów nikomu.
Słowo.
Pogadamy później.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Oddajcie swoje eseje.
- Co tam? - Zaczynamy.
Coś ty taka radosna?
Co jest?
Czemu mi pomogłeś?
Skończyła mi się farba.
Jest w tamtym wiadrze.
- To twój szef? - Nie, jakiś 15-latek.
O nie. Kończy mi się farba.
Opuściliśmy już wiele lekcji
i nie sądzę, by ten gość nam pomógł.
Tego nie wiemy.
Jeśli ktoś może pomóc, to tylko on.
Skąd wiesz, że to ma związek z Maríą?
Nie wiem, ale…
Patrz, María jest online.
WINIARNIA
Bruno.
Co tu robicie? Dajcie mi spokój.
Musisz mi pomóc zlokalizować ten numer.
Siedziałem za hakerstwo.
Nie mogę wam pomóc, jasne?
Chcesz odzyskać swoją forsę?
Mógłbyś wtedy rzucić tę nędzną pracę.
Raúl obiecał, że mi zapłaci.
Oczywiście.
Ale jeśli go poproszę,
może tego nie zrobić.
To prawda.
Mogę mieć kłopoty.
To ten numer.
Przepraszam.
Jesteś pewien?
Skorzystałbyś na tym.
Oddychaj.
Przyj. Jeszcze trochę!
Wystarczy. Usiądź.
Dość tych wygłupów.
Dzieciaki, dorośnijcie.
Błagam,
zachowajcie historie o wybuchowej biegunce w szkole
na inne okazje.
Czekam na coś ciekawego.
Jest adres.
Acapulco?
Numer jest z Acapulco.
Ale telefon jest tu, w stolicy.
Gdzie?
Proszę.
Nie chcę was więcej widzieć.
Następny esej.
Dobrze.
Coś ciekawego.
Claudio, zapraszam.
Połóż się.
Alex, Pablo, Pepe.
Dobra, siedem osób stoi wokół tej kobiety.
Walczą o torbę pełną pieniędzy.
Ona jest na dachu, potyka się i upada.
Uderza o beton i umiera.
Wczujcie się w tę sytuację.
Pablo, ratuj ją.
Alex, zbieraj forsę, która spada.
No dalej, ona umiera!
Pablo, ona umiera. Jeśli jej nie uratujesz, będzie na ciebie!
Dalej. Tak jest!
Wczujcie się w to.
Pablo, ona umrze! Zrób coś!
Pomóżcie jej! Wszyscy stoją.
Mówię serio! Dalej, Pepe.
Wczuj się, proszę.
Jak ona umrze, będzie na ciebie!
Nie zostawiajcie jej tam.
Jeśli ona umrze, będzie na ciebie.
Wykrwawia się. Co robisz?!
To twoja wina!
Twoja wina!
Pablo!
Błagam!
- Co robisz? - To dość poważna sytuacja.
Pablo się zdenerwował. Dajmy mu chwilę.
CZY TWOI NOWI ZNAJOMI WIEDZĄ, ŻE JESTEŚ PEDAŁEM, GERRY?
Jest w złym humorze.
Kogo my tu mamy?
Mój złoty chłopak.
Co tam?
Jak leci…?
- Odjebało ci, fiucie? - Kurwa!
Szefie!
On znów sprawia kłopoty.
Wracajcie do pracy.
Wszyscy. Ale już!
Co jest?
Nie wiem, co mu odbiło.
Macie pracować.
Clau!
- To ty, prawda? - Co ja?
- Napisałaś ten esej. - Nie.
- Zgrywasz twardzielkę? - To nie ja!
- Przez ciebie oszalejemy! - Clau, do cholery!
Chyba wiem, kto to był.
María.
Wystarczy.
Niestety nie odbiera.
Pewnie wyszła.
Zaprowadzi nas pan do jej pokoju?
To niemożliwe.
Wie pan, że nie wolno wynajmować pokoi nieletnim?
Proszę ze mną.
To serio nielegalne?
Nie wiem.
Ale zadziałało.
Jeśli chcecie, sami otwórzcie drzwi. Nie chcę mieć kłopotów.
Jak miło.
Dziękuję.
Natalia? Co tu robisz?
Niespodzianka.
- Kiedy przyjechałaś? - Co z Maríą?
Zostaw moje rzeczy.
- Muszę wiedzieć. - Nie dotykaj!
- Wiem, że ona za tym stoi! - Sofío!
- Gdzie ona jest? - María nie żyje!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz