‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 12)
‪ตื่นแล้วเหรอคะ
‪ลุกเถอะครับ ไปกินข้าวเช้ากัน
‪ก็ได้ค่ะ แต่คุณไปรอข้างนอกได้ไหม ‪ฉันเขินน่ะ
‪ทำไมคะ
‪รู้แล้วค่ะ ออกไปก่อน เดี๋ยวฉันรีบตามไป
‪ผมหิวแล้ว รีบออกมานะครับ
‪แค่ถามว่าลูกเขยจะมารับช่วงต่อกิจการได้ไหม ‪มันผิดตรงไหน
‪ที่พูดมาคำนั้น หมายความว่าพ่ออนุญาตให้หนู ‪กับคุณซองฮุนคบกันใช่ไหมคะ
‪ถ้าไม่อนุญาต แล้วจะชวนมากินข้าวด้วยทำไม
‪แต่งงานกับผมไหมครับ
‪ชาซองฮุนพูดครับ
‪อือ ฉันประธานจินนะ
‪ขอเข้าประเด็นเลยแล้วกัน
‪เลิกกับลูกสาวฉันซะ
‪ทำไมไม่ตอบล่ะ
‪ไม่ได้ยินที่บอกให้เลิกกับยองซอเหรอ
‪แล้วก็เก็บเป็นความลับจากยองซอด้วย ‪แค่นั้นคงทำได้นะ
‪คุณซองฮุน ฉันเข้าไปนะคะ
‪ยังไม่กินข้าวใช่ไหมคะ ไปกินซุปสาหร่ายกัน
‪พ่อแม่ฮารีจะเตรียมมื้อวันเกิดให้ค่ะ
‪พ่อแม่คุณฮารีเหรอครับ
‪ทั้งสองท่านฉลองวันเกิดให้ฉันทุกปีค่ะ
‪แต่ดูทรงแล้ว ยัยฮารีใช้ฉันเป็นข้ออ้าง ‪ไปค้างนอกบ้านนะคะเนี่ย
‪เมื่อคืนนางคงอยู่กับคุณแทมู
‪คุณยองซอไหวไหมครับ
‪หมายถึงอะไรคะ
‪ฉันไม่เป็นอะไรนะ
‪ประมาณว่ามีกรรมแค่เรื่องพ่อแม่
‪แต่ก็มีคนคอยดูแลฉันอยู่รอบตัวเยอะแยะ
‪โธ่ คุณแฟน
‪ทำไมเป็นฝ่ายดูแลฉันก่อนอีกแล้วล่ะคะ
‪คนที่ควรถามว่าอีกฝ่ายไหวไหม ‪คือฉันต่างหากไม่ใช่คุณ
‪ขอโทษนะคะ เพราะฉันแท้ๆ ‪คุณถึงมาเจออะไรแบบนี้
‪ยังไงๆ ก็มีพิรุธ
‪ปัดโธ่ เปิดประเด็นอีกแล้ว
‪เราเป็นลูกค้าประจำร้านต็อกมาสิบปีนะ ‪เขาไม่โกงข้าวเราหรอก
‪ใครพูดเรื่องต็อกแท่งกันล่ะ ‪ฉันหมายถึงฮารีโน่น
‪ฮารีทำไมล่ะ
‪เมื่อคืนลูกเราน่าจะอยู่กับประธานคังแทมูค่ะ
‪บ้า คุณนี่ก็ พูดอะไรไปเรื่อยเลยนะ
‪โธ่ ฮารีของเราไม่ใช่เด็กแบบนั้นสักหน่อย
‪แล้วฉันเป็นเด็กแบบนั้นเหรอ ‪คิดว่าฉันโกหกพ่อแม่ว่าไปเที่ยวกับมยองซุก
‪แล้วไปซอรัคซานกับคุณหรือไง
‪คุณตะล่อมฉัน…
‪เออน่า เอาเป็นว่านะ
‪ฮารีไม่ใช่เด็กแบบนั้นแล้วกันครับ
‪เป็นพ่อเป็นแม่คน ทำไมไม่หัดเชื่อคำพูดของลูก
‪ฉันก็แค่ไม่อยากโดนทรยศ ‪จากคนที่ไว้ใจก็เท่านั้นเอง
‪แต่คนมันตงิดๆ นี่คะ
‪เวลาคุณตงิดทีไรน่ะนะ
‪สุดท้ายมันก็ไม่มีอะไรทุกที
‪เชื่อเถอะน่า ลูกสาวเรานะ
‪โธ่เอ๊ย
‪เข้าบ้านเถอะครับ คุณฮารี
‪- งั้นเข้าบ้านแล้วนะคะ ‪- ไม่อยากให้ไปเลยเนี่ย
‪งู้ย เหมือนกันค่ะ
‪แก ชินฮารี
‪ที่รัก
‪- ที่รัก เดี๋ยวที่รัก ‪- ชินฮารี
‪ไหนว่าแกไปนอนบ้านยองซอไง
‪แต่อยู่กับผู้ชายทั้งคืนเหรอ
‪- ยังสติดีอยู่ไหม แกบ้าไปแล้วเหรอ ‪- ตายๆ ที่รัก ใจเย็นก่อน
‪คุณแม่ ใจร่มๆ แล้วคุยกันดีๆ นะครับ
‪"คุณแม่" เหรอ ใครใช้ให้เรียก
‪- นังตัวดี ‪- แม่
‪- ที่รัก ‪- คุณแทมู เป็นไรไหมคะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪- นังลูกบ้า ‪- แม่
‪ไปตีคนอื่นเขาได้ยังไง
‪ป่าเถื่อน มีอะไรก็คุยกันสิ
‪"ป่าเถื่อน" เหรอ ‪ยังมีหน้ามาว่าฉันอีก แกมานี่เลย
‪- ยังไม่มาอีก ‪- หยุด
‪หยุดอะไร
‪มานี่เลยนะ
‪- ฮารี อย่ามานะ ลูก ‪- ฉันบอกให้มาไง นังตัวดี
‪- อะไรของแม่ ‪- คุณแม่ครับ
‪พ่อ หนูขอโทษที่โกหกนะคะ แต่…
‪คุณพ่อ คุณแม่
‪คุณฮารีไม่ได้ทำอะไรผิดครับ
‪ผมไม่รู้จักคิดเองครับ
‪คุณคังแทมู
‪ครับ คุณพ่อ
‪(คังแทมู)
‪ประธานบริษัทอย่างคุณ
‪(นักธุรกิจส่วนตัว ‪ประธานกรรมการจีโอฟู้ด)
‪ทำไมมาคบกับฮารีได้ล่ะ
‪ผมปิ๊งคุณฮารีตั้งแต่แรกเห็นครับ
‪และใช้งานเป็นข้ออ้างในการนัดเจอบ่อยๆ ‪เพราะใจผมเรียกร้องอยากเจอ
‪ก็เลยลงเอยคบกันแบบนี้ครับ
‪ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมจนน่าหนักใจอย่างคุณ
‪ทำไมมาหลงฮารีของเราหัวปักหัวปำแบบนั้นได้ล่ะ
‪ในสายตาผม คุณฮารี…
‪สวยที่สุดครับ คุณแม่
‪ผมเคยเจอทั้งนางงาม ‪ผู้หญิงที่จบมหาลัยดัง
‪เจอผู้หญิงโปรไฟล์ดีมาเยอะก็จริง
‪แต่ผู้หญิงที่อยู่ด้วยแล้ว ‪สนุกและทำให้ผมหัวเราะได้เสมอ
‪คุณฮารีเป็นคนแรกครับ
‪ผมเลยไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปครับ
‪ทางบ้านของคุณ
‪รู้เรื่องฮารีหรือเปล่าครับ
‪ประธานบริษัทคบกันพนักงาน
‪ครอบครัวไม่น่าจะปลื้มนะ
‪ในส่วนนั้น ผมเชื่อว่าถ้าเราทำหน้าที่ ‪ในส่วนของเราได้อย่างดี
‪ก็จะไม่มีปัญหาครับ
‪ผมจะทำให้ทางบ้านผมไฟเขียวเอง
‪เพราะฉะนั้น ขอเพียงแค่คุณพ่อคุณแม่อนุญาต…
‪ผมอยากคบหาคุณฮารีถึงขั้นแต่งงานครับ
‪เงียบนะ เงียบไปเลย
‪คิกคักๆ อะไรกัน
‪ทำไม อยากคุกเข่าด้วยเหรอ
‪เปล่าค่ะ หนูรู้ตัวว่า ‪หนูก็มีส่วนผิดเรื่องนี้เหมือนกัน
‪แต่กินข้าวก่อนแล้วค่อยด่าได้ไหม
‪หนูหิวไม่ไหวแล้ว
‪นั่นสิ แม่
‪วันเกิดพี่ยองซอทั้งที จะปล่อยให้หิวได้ไง
‪เนอะ
‪เฮ้อ
‪นี่ ประธานคัง
‪ขอโทษด้วยนะคะ ที่ทุบหลังคุณดังแอ๊กเมื่อกี้
‪ฉันไม่ได้เจตนา
‪ไม่ไง พอเห็นฮารีลงจากรถ ฉันก็แบบ…
‪ทานเยอะๆ ค่ะ
‪ทานเลยค่ะ
‪คุณซองฮุนเป็นอะไรไหมคะ น้ำค่ะ
‪โทษนะ ทุกคน
‪วันนี้วันเกิดฉัน
‪จะเข้าโหมดสำรวม ‪เหมือนวันเซ่นไหว้บรรพบุรุษแบบนี้เหรอคะ
‪จริงพี่ เจี๋ยมเจี้ยมอะไรเบอร์นั้น พี่ฮารีพา…
‪ลูกเขยนัมเบอร์วันมาเลยนะ ‪เราก็ต้องปาร์ตี้กันหน่อย
‪นั่นสิคะ คุณพ่อคุณแม่ก็พักยกก่อน
‪หนูเอาเหล้ามาขวดหนึ่งด้วยนะ
‪คุณซองฮุน
‪ได้ไงเล่า มากินเหล้าอะไรกลางวันแสกๆ
‪แชมเปญน่ะครับ
‪คุณแม่บอกว่าชอบขวดที่คุณยองซอซื้อมาคราวก่อน ‪ผมเลยซื้อแบบเดียวกันมาครับ
‪มาดื่มกันคนละกรึ๊บ ‪เป็นการฉลองวันเกิดให้หนู ดีไหมคะ
‪แต่เราต้องเปิดร้านนะ
‪งั้นก็ได้ แก้วเดียวไม่เป็นไรเนอะ
‪(วันนี้ร้านปิด)
‪ประธานคัง
‪เดี๋ยวฉันรินเหล้าให้
‪อ๋อ ได้ครับ
‪แหม คอแข็งนะพ่อคุณ เห็นแล้วปลื้ม
‪ไม่รู้นะว่ารู้หรือยัง ฮารีของเรา
‪มันขี้เมาจ้า
‪แม่ อย่าแกงหนูได้ไหมล่ะ
‪ทำไม สามขวดนี่เด็กๆ สำหรับแก
‪- สามขวดที่ไหนคะ สี่ต่างหาก ‪- ไม่จริงสักหน่อย
‪- จริง เห็นด้วย ‪- เปล่า
‪- ขอน้ำหน่อย ‪- น้ำเหรอ
‪ดีใจใช่ไหมครับ
‪ยองซอของแม่ สุขสันต์วันเกิด
‪เรื่องอะไร
‪แม่คุณฮารีไงครับ
‪คุณแม่ดูจะปลื้มท่านสุดๆ
‪- จริงเหรอ ‪- ว่าแต่ชินฮารี
‪ว่าไง
‪ของขวัญวันเกิดฉันล่ะ
‪ไปชวนคุณพ่อคุยสิครับ
‪- ขอถามหน่อย ‪- อือ ถามมา
‪ตอนนี้เลยเหรอ
‪อยากได้คะแนนก็ต้องเข้าทางพ่อตาไว้
‪- เร็วครับ ‪- จุ๊บฉันหน่อย
‪จุ๊บ
‪ฉันบอกความลับให้ไหม
‪- แม่ อยากรู้ความลับไหม ‪- อะไร
‪สามปีก่อน ฮามินเมา ‪และเคยโทรหาหนูครั้งหนึ่งค่ะ
‪ไอ้เด็กนี่ เมาแล้วโทรป่วน
‪- ทำไมเมาแล้วชอบโทรหาพี่ ‪- เรื่องมันผ่านไปแล้ว พี่
‪แกจีบพี่เขาเหรอ
‪เฮ้อ
‪- แม่คะ แม่… ‪- อือ ว่าไง
‪แกกล้าไปจีบผู้หญิงโตกว่าได้ยังไง
‪เอาจริง พี่ก็เหมือนพี่สาวนายแท้ๆ ‪ทำไมมาทำแบบนั้นกับฉัน
‪คุณพ่อ
‪ลงมาที่ร้านทำไมครับ
‪ก็ มาเช็กอะไรนิดๆ หน่อยๆ น่ะ
‪ที่คุณพ่อโกรธ
‪ผมเข้าใจครับ
‪คุณพ่อ แต่ผม…
‪ผมไม่ได้โกรธ
‪คุณคังแทมูครับ
‪อะไรนะครับ
‪ฮารีน่ะครับ
‪ร้องเพลงเก่งมาตั้งแต่เด็ก
‪ผมเลยถามว่าอยากเป็นนักร้องไหม
‪แต่ฮารีปฏิเสธครับ
‪สมัยอยู่ม.ปลาย พอเข้าชมรมละครเวทีปุ๊บ
‪ฮารีก็ได้รับบทนำทันที
‪แถมได้รางวัลอีก
‪พอถามว่าอยากเป็นนักแสดงไหม
‪แกก็ตอบอีกว่าไม่อยาก ‪แค่ทำเป็นงานอดิเรกเฉยๆ น่ะครับ
‪จากนั้นก็รู้ว่า
‪แกยอมทน
‪ไม่ทำอะไรที่อยากทำ
‪เพื่อพ่อที่ไม่มีกำลังสนับสนุนลูก
‪พอเด็กคนนั้น
‪มีแฟนที่เลิศเลออย่างคุณคังแทมู
‪ผมก็อดคิดไม่ได้
‪ว่าคนจะเปรียบเทียบฮารีกับคุณ
‪เพราะพ่อแม่ที่ไม่ได้มีพร้อมอย่างเรา
‪กลัวว่าลูกจะเจ็บปวดเพราะเรื่องนั้น
‪ผมขอถามอะไรอย่างนะครับ
‪คุณมั่นใจหรือเปล่าครับ ‪ว่าจะไม่ทำให้ฮารีของผม
‪ต้องเจ็บปวดและยากลำบาก
‪ถ้าผมบอกว่ามั่นใจ
‪ผมก็คงโกหกครับ
‪ผมรู้ดีครับว่าการที่คุณฮารีคบกับผม ‪เธออาจตกเป็นเป้าสนใจโดยที่ไม่จำเป็น
‪และเป็นขี้ปากให้ชาวบ้านซุบซิบนินทาได้
‪ไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน ‪ก็ห้ามเรื่องพวกนั้นไม่ได้
‪แต่ว่า
‪ผมจะปกป้องคุณฮารีอยู่ข้างๆ
‪ด้วยกำลังทั้งหมดที่มีครับ
‪ผมจะเป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้าง
‪และคอยเข้าใจเธอครับ
‪เพราะฉะนั้น คุณพ่อช่วยเชื่อมั่นในตัวเรา
‪และเป็นกำลังใจให้ได้หรือเปล่าครับ
‪คุณแม่
‪อย่าเรียกฉันว่าแม่เลย
‪(สู้สุดใจ ยัยคึมฮี)
‪ฉันคือคนที่ทิ้งแกไป ‪และพยายามทำลายชีวิตของแก
‪อะไรเนี่ย
‪- เดี๋ยว… ‪- ผมจะดูแล…
‪ทำไมคึมฮีเรียกเจ๊คนนั้นว่าแม่ล่ะ
‪ระหว่างที่ไม่ได้ตามดู ‪เรื่องมันไปถึงไหนแล้วเนี่ย
‪คุณแม่ ผม…
‪ไปๆ มาๆ ลูกสาวที่ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นทอดทิ้งไป
‪ก่อนไปแต่งงานกับครอบครัวเศรษฐี ‪คือคึมฮีน่ะค่ะ
‪ถามจริง
‪เดี๋ยว เจ๊แกแว้ดๆ ใส่คึมฮีตลอดเวลา ‪โดยไม่รู้ว่าเป็นลูกสาวตัวเองเหรอ
‪แม่ประสาอะไร ชิชะ
‪กลับมาแล้วครับ
‪หายหัวไปตะลอนที่ไหนมาถึงเพิ่งกลับมาล่ะ ‪สภาพแกก็ยังไม่หายดี
‪ผมดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
‪แกไปอยู่กับนักวิจัยอาวุโสชินอะไรนั่นใช่ไหม
‪ปู่ของแกค้านหัวชนฝาขนาดนั้นแล้ว
‪แต่แกก็จะไม่ยอมถอดใจใช่ไหม
‪คุณปู่เคยดัดนิสัยดื้อๆ ของผมได้เหรอครับ
‪อะไรนะ ไอ้หลานบ้า
‪คุณปู่ ผมจะแต่งงานกับคุณฮารีครับ
‪ผมเพิ่งกลับมาหลังไปพบพ่อแม่คุณฮารี
‪เพราะงั้น
‪ยอมแพ้เถอะครับ คุณปู่
‪เดี๋ยว ไอ้ ไอ้นี่…
‪โอ๊ย หน้าอกฉัน
‪โอ๊ย เจ็บจัง จี๊ดๆ เลย
‪ไอ้หลานดื้อ มันน่านัก
‪ประตูกำลังปิดค่ะ
‪ประตูกำลังเปิดค่ะ
‪ไม่ขึ้นเหรอครับ
‪เธอจ๋า
‪ทำอะไรคะเนี่ย
‪สองคนนั้นเป็นแฟนกันจริงไหม
‪เห็นว่าจริงนะคะ
‪ว่าแต่ทำไมท่านประธานดูชิลขนาดนั้นล่ะ
‪ว่าแต่เดิมทีทีมพัฒนาหนึ่ง ‪ดูแลโปรเจกต์เกี๊ยวผักชีไม่ใช่เหรอครับ
‪แต่เห็นทีมอื่นส่งรายงานมา
‪ท่านประธานใหญ่มีคำสั่งให้ ‪ทีมของเราวางมือจากโปรเจกต์นั้นน่ะค่ะ
‪กลับไปทำเหมือนเดิมเถอะครับ
‪ให้ทีมเจ้าของงานทำต่อจนจบ ‪ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
‪ค่ะ รับทราบค่ะ ท่านประธาน
‪ขอบคุณครับ
‪- ไม่ออกมาล่ะ หัวหน้าชา ‪- อะไรนะครับ
‪ท่านประธาน ชั้นสิบคือออฟฟิศของทีมเรานะคะ
‪ผมว่าจะเดินขึ้นบันไดน่ะครับ ‪เพื่อสุขภาพที่ดี
‪ไปกันเถอะ หัวหน้าชา ขึ้นไปถึงชั้น 17
‪ฉันเข้าฟิตเนสประจำอยู่แล้วนะ
‪ท่านประธานๆ ทางนี้ครับ ทางนี้
‪เออเนอะ
‪ขอให้ฟิตๆ ครับ
‪เธอคงไม่กินกาแฟ ฉันเลยสั่งชาให้น่ะ
‪ชารอยบอสของโปรดของเธอด้วย
‪ทำไมนัดมาที่นี่แต่เช้าเลยล่ะ
‪ประธานคังแทมู
‪ยื่นข้อเสนอคอลแลบมาใหม่
‪บอกว่าไม่ต้องไปสนใจข่าวลือ
‪แต่ฉันมาที่นี่หลังเพิ่งปฏิเสธข้อเสนอไป
‪ทำไมล่ะ โอกาสดีแท้ๆ
‪ถ้าเป็นเพราะฉัน ‪ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้นะ
‪ที่จริงฉัน…
‪ตัดสินใจจะปิดร้านอาหารและไปยุโรปน่ะ
‪กะทันหันแบบนี้เลยเหรอ
‪อ๋อ ไปกับยูราเหรอ
‪เราเลิกกันแล้ว
‪จริงๆ เราควรเลิกกันตั้งนานแล้ว
‪แต่เราคงเข้าใจผิดไปว่าเหลือเยื่อใยให้กันอยู่
‪ยูราฝากมาขอโทษด้วยนะ
‪เจ้าตัวคงไม่กล้าสู้หน้าเธอ
‪แล้วจะไปเที่ยวนานแค่ไหนล่ะ
‪ฉันมีแค่ตั๋วเที่ยวเดียวไปเมืองเนเปิลส์
‪ฉันจะไปหลายๆ ที่ในอิตาลี ‪ตระเวนชิมของอร่อยให้หนำใจ
‪ถ้าเงินหมดก็ว่าจะหางานทำในร้านอาหาร
‪เธอก็รู้นี่ มันอยู่ในลิสต์ ‪สิ่งที่อยากทำก่อนตายของฉันตั้งนานแล้ว
‪รู้สิ มันคือความฝันของนายตั้งแต่สมัยเรียนนี่นา
‪ยังไม่มีกำหนดกลับหรอก
‪แต่ยังไงก็
‪ฉันจะกลับมาแน่
‪ได้ รักษาเนื้อรักษาตัวล่ะ
‪ฮารี
‪พอฉันกลับจากทริปนี้
‪ถึงตอนนั้น
‪เราจะกลับมาเป็นเพื่อนกัน ‪เหมือนเดิมได้ไหม
‪ก็อาจจะ
‪ใช้เวลาหน่อยนะ ว่าไหม
‪ฉันน่ะนะ
‪เริ่มกินชารอยบอส
‪ก็เพราะนายนี่แหละ
‪เพราะเป็นชาโปรดของนาย
‪พอกินตามนาย ไปๆ มาๆ ‪ฉันก็เลยพลอยชอบไปด้วย
‪ไว้เวลาผ่านไปสักพัก
‪พอนายไม่ใช่สเปกฉันแล้ว
‪และฉันไม่ได้ป้วนเปี้ยน ‪อยู่ในชีวิตประจำวันของนาย
‪ตอนนั้นเราอาจจะ…
‪กลายเป็นเพื่อนกันจริงๆ ก็ได้
‪ได้สิ
‪ไว้เจอกันตอนนั้นนะ
‪เพื่อน
‪ได้เลย ดูแลสุขภาพล่ะ
‪ไว้ฉันจะกลับมานะ
‪อือ
‪ว่าจะโทรตามอยู่พอดี
‪ฉันว่าจะหาตำแหน่งให้แก ‪ที่ฝ่ายการบริหารงานบุคคลอยู่
‪แกก็ไม่ด้อยกว่ายูจองนะ
‪ความเป็นพ่อลูกของเราไม่คลิกกันจริงๆ นะคะ
‪วันที่พ่อจะแต่งตั้งหนูเป็นผู้บริหาร
‪หนูดันมายื่นจดหมายลาออก
‪ขอโทษนะคะ
‪(จดหมายลาออก)
‪ไอ้หัวหน้าชามันฟ้องแกเหรอ
‪อย่าด่วนสรุปเองค่ะ
‪วันที่พ่อโทรมาหาคุณซองฮุน หนูก็อยู่ข้างๆ
‪หนูแค่บังเอิญได้ยินเอง
‪แล้วยังไง
‪แกหมายถึงอะไร
‪แกจะตัดลูกตัดพ่อกับฉัน ‪เพราะไอ้หนุ่มไม่เอาไหนนั่นเหรอ
‪พูดให้มันถูกๆ สิคะ พ่อ
‪ไม่ใช่เพราะคุณซองฮุน
‪แต่เป็นเพราะพ่อที่ไม่เอาไหน ‪และสนแต่เงินต่างหากค่ะ
‪- อะไรนะ ‪- หนูอายและรู้สึกผิด
‪ต่อคุณซองฮุนแค่ไหน รู้ไหมคะ
‪พ่อเคยทำอะไรเพื่อหนูบ้าง
‪พ่อไล่แม่ไปเพราะแม่ไม่ตรงตามมาตรฐานที่พ่อตั้ง
‪แถมคิดจะพรากผู้ชายที่หนูรักไปอีก
‪หนูไม่ใช่ลูกสาวคนหนึ่งของพ่อ
‪แต่เป็นหนึ่งในทรัพย์สินใช่ไหมคะ
‪แกนี่ได้แต่อะไรด้อยๆ ของแม่แกมานะ
‪แยกแยะอะไรไม่เป็นกับเขาสักนิด
‪ฉันไม่เคยทำอะไรให้เหรอ
‪แกคิดว่าตัวเองมีปัญญาทำอะไร ‪โดยไม่ต้องใช้ชื่อเสียงของพ่อเหรอ
‪ยังไงดีล่ะคะ
‪หนูคิดว่าหนูทำได้
‪หนูจะพิสูจน์ให้ดูค่ะ
‪ว่าหนูได้ดีด้วยตัวเองได้ ‪โดยไม่พึ่งชื่อพ่อที่หนูเดินตามรอยมาทั้งชีวิต
‪ขอบคุณนะคะ ที่เลี้ยงหนูมาตลอดหลายปี
‪รู้ไหมคะว่าวันนี้วันเกิดหนู
‪ผสมสูตรอยู่เหรอครับ
‪อะไรคะเนี่ย
‪เดี๋ยวนะ ต่อให้คิดถึงกันแค่ไหน ‪โผล่มาแบบนี้ ฉันก็แย่น่ะสิ
‪พนักงานคนอื่นเห็นเข้าจะว่ายังไงคะ
‪ผมไม่ได้มาในฐานะแฟน
‪แต่มาในฐานะประธานบริษัท ‪ที่อยากรู้ความคืบหน้าผลิตภัณฑ์ใหม่ครับ
‪อ๋อ
‪ค่ะ ท่าน
‪ราบรื่นดีไหมครับ
‪คุณเติมผักชีอีกนะเนี่ย
‪ค่ะ ฉันเพิ่มอัตราส่วนเครื่องเทศอีกนิด
‪แต่ก็แอบหวั่นๆ ‪โดยรวมคงมีทั้งคนชอบและไม่ชอบ
‪ผมว่าแบบนี้ดีกว่า ‪แบบที่จืดจางจนไม่มีอะไรให้จำครับ
‪ฉันก็ว่าอย่างนั้น แต่…
‪ค่ะ หัวหน้าฝ่ายยอ
‪ตอนนี้ฉันอยู่หน้าครัวแล้ว
‪- ทำไงดี ดูท่าคุณฮเยจีจะมาค่ะ ‪- หือ
‪ทำไม…
‪ค่ะ เดี๋ยวฉันบอกนักวิจัยอาวุโสชินให้
‪อ้าว ไม่อยู่แฮะ
‪ไปห้องน้ำเหรอ
‪หลบทำไมครับ เราไม่ได้ทำอะไรแปลก…
‪แปลกตั้งแต่เราตัวติดกัน ‪ในเวลางานแบบนี้แล้วค่ะ
‪นักวิจัยอาวุโสชินคะ
‪- ฮเยจี ‪- อุ๊ยตาย
‪- ฉันอยู่คาเฟ่ที่ล็อบบี้บริษัทเธอ ‪- วาร์ปมายังไง
‪ลงมาแป๊บหนึ่งได้ไหม
‪แต่ฉันหน้าแห้งเพราะเมื่อคืนนอนไม่อิ่มนะ
‪ได้อยู่
‪หน้าผ่องขึ้นมาเชียว
‪จริงสิ นักวิจัยชิน
‪โอ๊ย ไม่รู้ด้วยแล้ว
‪เลิกขำได้แล้วค่ะ ‪รู้ไหมว่าฉันใจหายใจคว่ำขนาดไหน
‪อยากใจหายใจคว่ำอีกไหมครับ
‪ยังเล่นไม่เลิกอีกนะคะ
‪แป๊บนะครับ
‪ครับ ผอ.โก
‪ท่านประธาน เป็นเรื่องแล้วครับ ‪ท่านประธานใหญ่ล้มหมดสติครับ
‪ว่าไงนะครับ
‪หลังนัดมื้อเที่ยง ‪จู่ๆ ท่านความดันขึ้นระหว่างทางกลับ
‪ตอนนี้ ไม่สิๆ ‪เราพาท่านมาส่งโรงพยาบาลคังซองครับ
‪รีบมานะครับ ที่โรงพยาบาลคังซอง
‪จะไปเดี๋ยวนี้ครับ
‪มันว่าไง
‪พอบอกว่าฉันแอดมิตแล้วมันดูมันตกใจไหม
‪แหงสิครับ ตอนนี้กำลังรีบบึ่งมาที่นี่
‪ฉันเป็นลมเชียวนะ หลานฉันไม่กล้าหือหรอก
‪มันต้องเลิกกับนักวิจัยอาวุโสชินอะไรนั่น
‪แน่นอนครับ
‪เออ หมอคิม ตรวจร่างกายฉัน ‪ตั้งแต่หัวจรดเท้าให้หมดทุกรูปแบบเลยนะ
‪เอาให้ไอ้แทมูมันกลัว เข้าใจไหม
‪- ครับ ท่าน ‪- ดี
‪- ตาฉันใช่ไหม ‪- ครับ ท่าน
‪เอาล่ะ ฉันว่านายคงจะแพ้แล้วล่ะ
‪(ประธานกรรมการคังแทมู)
‪โธ่เอ๊ย
‪โล่งใจไปทีนะคะ ที่ท่านไม่ได้ป่วยจริง
‪แต่ยังไงก็ปล่อยไว้ไม่ได้แล้วครับ
‪(โรงพยาบาลโซลคังซอง)
‪โอ๊ย เบื่อแท้
‪เฮ้อ อึดอัดโว้ย
‪ไอ้หลานคนนี้…
‪ทำไมเปิดไม่ออก
‪อ้าวเฮ้ย
‪ออกสิ
‪โอ๊ย ปวดหัว
‪โอย
‪โอ๊ยๆ ตายล่ะหว่า
‪อะไรกัน คุณมาทำอะไรที่นี่
‪หน็อย รู้ไหมที่นี่ที่ไหน
‪สวัสดีค่ะ ฉันหอบหนังสือกับเสื้อผ้าบางส่วน ‪จากที่บ้านของท่านมาให้
‪ท่านประธานติดประชุมสำคัญด่วนจี๋ ‪ก็เลยส่งฉันมาแทนน่ะค่ะ
‪ดูทำเข้า
‪ผมเป็นลมก็เพราะใครล่ะ
‪เห็นหน้าคุณแล้ว ‪จะโมโหจนอกแตกตายหรือเปล่าก็ไม่รู้
‪รีบกลับไปเลยครับ
‪ให้ตายสิ
‪- เดี๋ยวฉันเปิดให้ค่ะ ‪- ไอ้ขวดนี่
‪ฉันเปิดให้นะคะ
‪ได้แล้ว
‪แต่นแต๊น
‪เดี๋ยวนะ กลับไป บอกให้กลับไปไง
‪จะไปห้องน้ำเหรอคะ ฉันช่วยประคอง
‪หยุดเลย ไม่จำเป็นครับ
‪บอกให้รีบกลับไปไง
‪อุ๊ยๆ
‪ไหวไหมคะ
‪ไหนว่าล้มหมดสติเพราะความดันขึ้นไงคะ
‪ความดันไม่ได้ขึ้น
‪ตอนนี้ ผมตะคริวกินขา…
‪คะ
‪ปล่อยครับ ไม่ต้องเลย
‪ถึงท่านไม่อยาก แต่ให้ฉันช่วยเถอะค่ะ
‪ถ้าท่านล้มตรงนี้อีกรอบ ‪ทีนี้งานเข้าของจริงแน่ค่ะ
‪- ผมไม่เป็นไร โอ๊ย ‪- อุ๊ย
‪เดินค่ะ
‪ปัดโธ่ ตามแผนไม่ใช่อย่างนี้นะ…
‪ตามสบายนะคะ
‪โล่งใจไปทีค่ะ ที่ท่านไม่ได้ป่วยจริง
‪ยังไงก็ปล่อยไว้ไม่ได้แล้วครับ
‪ให้ฉันไปที่โรงพยาบาลเองดีไหมคะ
‪- อะไรนะครับ ‪- ช่วงที่ฉันเป็นคึมฮี
‪คุณปู่ออกจะเอ็นดูนี่คะ
‪ไม่แน่นะคะ
‪พอใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ‪คุณปู่อาจจะหายเคืองฉันบ้างก็ได้
‪เนอะ
‪ฉันจะอยู่เฝ้าจนกว่าท่านประธานจะมาค่ะ ท่าน
‪เหลือเกินจริงๆ
‪เลิกงานแล้วเหรอครับ ‪เข้ามาสิครับ มากินข้าวกัน
‪วันเกิดคุณทั้งที ‪แต่ผมยังไม่ได้ทำอะไรให้กินเลยนี่ครับ
‪นั่งสิครับ
‪ได้ไงกัน
‪คุณทำเองหมดเลยเหรอคะ
‪แค่ซุปสาหร่ายครับ
‪ผมไม่อยากให้คุณกินของไม่อร่อย ‪ที่เหลือสั่งมาครับ
‪ลองชิมดูครับ
‪ผมก็ต้มตามสูตรนะ ‪แต่ไม่รู้จะถูกปากคุณหรือเปล่า
‪อร่อยจัง
‪อร่อยมากเลยค่ะ
‪เป็นอะไรครับ คุณยองซอ
‪ที่บริษัทมีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪วันนี้ฉันไปยื่นใบลาออกกับพ่อค่ะ
‪ตอนแรกฉันนึกว่าจะโล่งใจซะอีก
‪เพราะคิดว่าต่อให้ไม่ได้เจอพ่ออีกก็ไม่เป็นไร
‪คุณยองซอ
‪แต่อย่าเกลียดพ่อฉันนักเลยนะคะ
‪คนเรายิ่งมีมากเท่าไรก็ยิ่งไม่รู้จักพอ
‪แต่ต่อไปฉันจะยิ่งดีกับคุณซองฮุน ‪ให้มากขึ้นอีกหลายเท่าค่ะ
‪เข้าใจไหมคะ
‪ตอนนี้คุณตกงานแล้ว จะทำยังไงต่อครับ
‪ฉันจะเปิดบริษัทโดยใช้ชื่อฉันค่ะ
‪คุณคิดไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
‪เป็นความฝันของฉันอยู่แล้วค่ะ
‪ว่าสักวันอยากมีบริษัทของตัวเอง ‪ที่มีจุดขายเป็นไอเดียเดี่ยวๆ ที่สดใหม่
‪ฉันแค่คิดๆ ไว้ แต่ได้ทำเร็วกว่าที่คิดนะคะ
‪คุณคงต้องใช้เงินทุนเยอะพอตัวเลย
‪เพราะงั้นฉันจะใช้เงินชดเชยที่ได้รอบนี้
‪กับหาทางกู้เอาค่ะ
‪รอเดี๋ยวนะครับ
‪หือ
‪อะไรคะเนี่ย
‪(ยอดคงเหลือ ‪1,700,600,000 วอน)
‪เงินนี้ ท่านประธานใหญ่ยกให้ผม
‪กับหุ้นบางส่วนที่ผมถือ เอาไปเปิดบริษัทนะครับ
‪เอ่อ ไม่ได้หรอกค่ะ
‪มันก้อนใหญ่ไปค่ะ ‪และแฟนกันก็ไม่ควรยืมเงินกัน
‪ไม่ได้ให้ฟรีนะครับ
‪ผมจะเป็นผู้ลงทุนรายแรก ‪ในบริษัทของคุณยองซอ
‪- พูดจริงเหรอ ‪- รู้ใช่ไหมครับว่าผมเขี้ยว
‪ไปเขียนแผนธุรกิจมาดีๆ ก่อนครับ
‪ถ้าผมเห็นดีเห็นงาม
‪ก็จะลงทุนเต็มๆ ให้
‪คุณซองฮุนขา
‪ขอบคุณนะคะ
‪อย่ามาตีเนียนกลบเกลื่อนแบบนี้สิครับ
‪เขียนแผนธุรกิจมาให้ดีๆ นะครับ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪เดี๋ยวนะ คนที่มาเฝ้าไข้แอบย่องไปไหนอีกล่ะ
‪ไม่ได้เรื่อง
‪ท่านประธานใหญ่ขา
‪อากาศเย็นแบบนี้
‪ดื่มชาซังฮวาหน่อยนะคะ
‪ฉันไปซื้อที่คาเฟ่ใกล้ๆ
‪เพราะได้ยินว่าร้านนั้น ‪มีชาซังฮวาแบบดั้งเดิมค่ะ
‪ละมุน ละมุนไปหมด
‪จัดว่าเด็ดค่ะ
‪ลองชิมค่ะ
‪แหม ก็แค่ชาซังฮวา ไม่เห็นจะอะไร
‪สักครู่ค่ะ
‪เสริมด้วย…
‪ที่ร้านบอกว่าถ้าใส่ไข่แดงเร็วไป ‪ก็จะสุกเกินน่ะค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪จัดว่าเด็ดของจริง เหมาะกับอากาศช่วงนี้
‪ใช่ไหมล่ะคะ
‪ถูกปากท่านซะด้วย ค่อยยังชั่วค่ะ
‪ถูกปากอะไร ไม่เห็นได้เรื่อง
‪เฮ้อ ดูทีวีดีกว่า
‪ว้าว สวยจัง
‪ธรรมชาติล้วนๆ
‪ปลาจานแดงนี่คะ
‪- ปลาจานแดงค่ะ ‪- รู้จักปลาจานแดงด้วยเหรอครับ
‪แน่นอนค่ะ ฉันวิจัยปลาทุกชนิด ‪ตอนที่คิดค้นผลิตภัณฑ์ปลาตุ๋น
‪ใหญ่เกินเป็นปลาจานแดงนะคะเนี่ย
‪กระติ๊ดเดียวแค่นั้นไม่เห็นจะใหญ่
‪เคยจับตัวใหญ่กว่าเหรอคะ
‪อือ แหงสิ
‪สมัยยังหนุ่ม ผมเคยจับฉลามได้ด้วยนะ
‪ฉลามเหรอคะ ฉลามบุกแบบนี้ จริงๆ เหรอ
‪ก็จริงน่ะสิ บอกแล้วทำไมไม่เชื่อล่ะ
‪ขนาดใหญ่กว่าความสูงของผมอีก
‪ใหญ่เท่าเตียงนี้มั้ง
‪น่าจะ 80 หรือ 90 กิโล
‪ฮั่นแน่ โม้ให้อึ้งเล่นๆ ใช่ไหมคะ
‪พูดมาได้ อยากเห็นหลักฐานไหมล่ะครับ
‪คอยดูเถอะ
‪นี่ไง
‪เห็นไหมครับ
‪ว้าว สุดปัง ใช่ท่านจริงเหรอคะ ‪จับเองจริงๆ เหรอ
‪แหงสิ ก็ผมไงไม่งั้นจะใครล่ะ เดี๋ยวเถอะ
‪มีรูปอื่นไหมคะ ว้าย สุดจริง
‪นี่สิปลาจานแดงของจริง
‪ในทีวีตัวอะไรไม่รู้ แค่ลูกปลาเอง
‪ลูกปลาจริงด้วย โอ้โฮ
‪จะบอกอะไรให้ฟัง เวลาไปต่างประเทศ ‪จะเจอฉลามง่ายเป็นปกติเลยครับ
‪แต่เห็นรูปนี้ใช่ไหม
‪ผมยืนอยู่บนหินก้อนเล็กโดยมีแค่เบ็ด
‪และสู้กับฉลามตัวต่อตัว
‪ใช่ว่าใครก็ทำได้นะ
‪อย่างเจ๋ง
‪และก็บนฝั่ง ที่ไหนสักที่…
‪ระดับมือโปรนะเนี่ย มือโปร
‪ชิ มันใช่เวลามาโม้ไหม
‪เอาเป็นว่าพอก่อน
‪ผมไม่อยากเสวนากับคุณแล้ว ‪ดูทีวีไปเงียบๆ แล้วกันครับ
‪สุดยอดเลยค่ะ
‪- ได้ค่ะ ‪- ดูน่าอร่อยจัง
‪เดินไปด้วยหัวใจที่เดียวดายนี้
‪เขาคนนั้นไม่มีทางรู้หรอก
‪ไม่มีวันรู้
‪อ้อ พ่อกับแม่ฉันชอบเพลงนี้น่ะ
‪ยังไม่ทันว่าอะไร
‪ท่อนนี้โดนใจอย่างแรงค่ะ
‪ความเสียใจ ความเสียใจ ความเสียใจ
‪เป็นเพราะความเสียใจล่ะมั้ง
‪อุ๊ย ฉันติดนิสัยชอบร้องเพลงตาม ‪เวลาดูทีวีกับพ่อแม่น่ะค่ะ
‪หนวกหูอีกแล้วใช่ไหมคะ
‪ก็ไม่นะ
‪แก่ปูนนี้แล้ว หูตึงไม่ค่อยได้ยินหรอก ‪แค่นั้นจะไปหนวกหูอะไร
‪ถ้าอยากร้องตามสักท่อนก็ไม่ว่านะ ‪เชิญตามสบายครับ
‪เพราะผมไม่สนใจคุณอยู่แล้ว
‪อ๋อค่ะ
‪เขาคนนั้นไม่มีทางรู้หรอก
‪ว่าใจที่อยากเดินเตร็ดเตร่
‪บนสะพานยองดงที่ฝนโปรยปรายนั้นเป็นอย่างไร
‪เปียกปอนไปด้วยน้ำฝน ‪เปียกปอนไปด้วยความเศร้า
‪เปียกปอนไปด้วยความเจ็บปวด
‪ฉันเดินเตร็ดเตร่อยู่สะพานยองดง
‪อย่างไร้จุดหมาย ในคืนฝนพรำ
‪(ผู้ป่วยวีไอพี ห้อง 1701 ‪คุณคัง*กู)
‪ขอบคุณค่ะ
‪เหนื่อยแย่เลยครับ เจอฤทธิ์คุณปู่ใช่ไหม
‪ก็ฉันอาสามาเองนี่คะ
‪แต่ทำไมดูหมดแรงล่ะ
‪ที่จริงฉันป๊อประเบิดระเบ้อ ‪ในหมู่ผู้อาวุโสโอเควัย 60 ขึ้นไปนะคะ
‪เพราะงั้น วันหนึ่งยองซอเลยแซวฉัน
‪ว่าเป็นไอดอลบ้านพักคนชราค่ะ
‪แต่อย่างว่า เจอท่านประธานใหญ่ไป
‪ก็ยากเลยล่ะค่ะ
‪คุณป๊อปในสายตาผมก็พอแล้ว ‪โลภเกินไปหรือเปล่าเนี่ย
‪ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกนะคะ
‪เราค่อยเป็นค่อยไปกันก็ได้
‪ไม่ต้องรีบร้อนหรอกครับ
‪ประธานคัง
‪คุณหมอคิม
‪ขอโทษครับ เพราะคุณปู่ ‪คุณหมอก็เลยยุ่งยาก
‪เล็กน้อยน่า
‪ถ้าไม่ได้ตรวจร่างกายรอบนี้แย่แน่
‪อะไรนะครับ
‪หมายถึง…
‪อะไร วุ่นวายอะไรกัน ‪ทำไมไม่ให้ฉันออกจากโรงพยาบาลล่ะ
‪คุณหมอคิมอยากเช็กร่างกายเพิ่มน่ะครับ
‪ซองฮุน ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย
‪แข็งแรงดี
‪ที่เห็นเจ็บออดๆ แอดๆ อะไรนั่น ‪ฉันเล่นละครเฉยๆ ไอ้เด็กคนนี้
‪รีบไปบอกหมอคิมให้ปล่อยฉันกลับบ้านได้แล้ว
‪ขออภัยนะครับ แต่ทนอยู่อีกสักวันเถอะครับ
‪จริงๆ เลย ฉันหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
‪หมดกัน
‪หมอคิมนะหมอคิม เดี๋ยวจะ…
‪ท่านประธานใหญ่ผ่าตัดไม่ไหวหรอกครับ
‪ถ้างั้นมีวิธีรักษาอื่นอีกไหมครับ
‪มีการพัฒนาขดลวดชนิดเคลือบสเต็มเซลล์
‪แต่ในเกาหลี…
‪ในเกาหลีทำไมครับ
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪ว่าไงนะ ผ่าตัดเหรอ
‪รักษาเหรอ
‪ท่านประธานใหญ่
‪แทมู เกิดอะไรขึ้น ว่ายังไง
‪ขดลวดที่สอดเข้าไป ‪ในหลอดเลือดหัวใจของท่านมีปัญหาครับ
‪ผนังหลอดเลือดเสียหายหนัก
‪และเนื่องจากผ่าตัดซ้ำหลายรอบแล้ว
‪ผมว่าการผ่าซ้ำร่างกายจะรับไม่ไหวครับ
‪คุณปู่
‪อือ
‪จะมาตกปลาก็บอกกันล่วงหน้าหน่อยสิ
‪ไหนๆ จะได้นั่งรถมาด้วยกันไงครับ
‪ปกติตอนฉันเซ้าซี้ชวนไปตกปลา ‪แกทำเป็นหูทวนลมใส่
‪นานๆ รวมตัวกันที ‪เรามาพนันกันไหมครับ ว่าใครจะจับได้มากสุด
‪แกสองคนจะชนะฉันได้ยังไง ไอ้ลูกหมา
‪ไม่ลองไม่รู้นะครับ คุณปู่
‪เอาก็เอา
‪อย่ากังวลเลยครับ
‪ผมจะรักษาโรคนั้นให้คุณปู่เอง
‪อย่ามาซ่า
‪ต่อให้ตัวโตแค่ไหน
‪แกก็อยู่ในกำมือของฉัน
‪โรคของฉัน ฉันจัดการเองได้น่า
‪ท่านคือขุนเขาสำหรับเราเสมอครับ
‪แข็งแรงๆ อยู่เป็นขุนเขาต่อไปนะครับ
‪คุณปู่
‪ป่วยก็ดีเหมือนกันนะ
‪ได้ยินเจ้านั่น
‪เรียกว่าปู่เป็นบุญหูด้วย
‪มาตอนไหนคะเนี่ย
‪ท่านประธานใหญ่เป็นยังไงบ้างคะ
‪หลอดเลือดมีปัญหาครับ
‪ที่เกาหลียังไม่มีทางรักษา
‪ผมเลย…
‪จะพาท่านไปอเมริกาครับ
‪เพราะงั้นนะ คุณฮารี
‪ไปกับผมไหมครับ
‪ผมรู้ว่าผมเห็นแก่ตัว
‪และรู้ว่าคุณอาจลำบากใจ
‪แต่ผมอยากให้คุณฮารี
‪มาอยู่เคียงข้างผมครับ
‪ผมไม่ได้จะให้ลาออกนะครับ
‪มันมีโปรแกรมที่ส่งนักวิจัย ‪ไปฝึกอบรมต่างประเทศ
‪ถ้าคุณฮารีสมัครโปรแกรมนั้น ‪ผมว่าคุณได้…
‪ไม่ล่ะค่ะ
‪ฉันมั่นใจว่าได้รับคัดเลือกนะ
‪แต่ว่า
‪ถ้าฉันไปด้วย
‪ที่บริษัทก็จะลือให้แซ่ดกันอีกค่ะ
‪อย่าไปสนใจคนอื่นสิครับ
‪ฉันก็ไม่ได้สนใจคนอื่นหรอกค่ะ
‪ฉันแค่…
‪ไม่อยากให้เรื่องนี้
‪มาทำร้ายคุณแทมูอีกแล้วค่ะ
‪ผมใจไม่ดีครับ คุณฮารี
‪สำหรับผม คุณปู่…
‪เป็นทั้งพ่อ
‪และเป็นทั้งแม่
‪แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น
‪กับคุณปู่แม้แต่นิดละก็…
‪ฉันรู้ค่ะ
‪เพราะงั้นฉันยิ่งไปด้วยไม่ได้
‪สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ ‪คือสุขภาพของท่านประธานใหญ่ค่ะ
‪ท่านไม่ชอบขี้หน้าฉันนะ
‪ฉันจะไปด้วยได้ยังไงล่ะคะ
‪ขอโทษครับ
‪ผมเองก็รู้หมดทุกอย่าง
‪แต่กลับใช้อารมณ์
‪ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณแทมูค่ะ
‪เราจะอยู่ไกลกันได้เหรอครับ
‪อะไร เราจะแยกจากกันตลอดกาลเหรอคะ
‪ไม่ครับ
‪แล้วดราม่าทำไมคะเนี่ย
‪ใครมาเห็นคงคิดว่าเรากำลังบอกเลิกกัน
‪อีกไม่นานผมจะกลับมา
‪รอผมอยู่ที่นี่นะ
‪เข้าใจไหมครับ
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪(1 ปีต่อมา)
‪(จีโอฟู้ด คอมปะนี ‪ทุบสถิติยอดขายสองล้านล้านวอน)
‪เราจะได้โบนัสไตรมาสนี้ใช่ไหมครับ
‪โบนัสเหรอ
‪โบนัสอะไร
‪คือว่าเกี๊ยวที่เข้าตลาดสหรัฐ
‪ครองส่วนแบ่งการตลาดอันดับหนึ่ง ‪ในตลาดโลกครับ
‪ดันจีกิมจิก็กำลังดังเปรี้ยงเลย
‪ใช่ค่ะ
‪ได้ข่าวว่ายอดขายของบริษัทเรา ‪รอบนี้ทะลุสองล้านล้านวอนนี่คะ
‪พูดกันตรงๆ นะ
‪เราพัฒนาสินค้าพวกนี้ก่อนพวกคุณเข้ามาอีกค่ะ
‪โบนัสเนี่ยนะ
‪โบนัสงั้นเหรอ
‪ก็ต้องได้ไหมล่ะ ได้แน่นอน
‪จริงเหรอคะ
‪- เหนื่อยกันมามากนะ ทุกคน ‪- ดีใจที่สุด
‪ทีมพัฒนาหนึ่ง
‪พวกคุณ
‪ทำงานได้แค่นี้เหรอครับ
‪มีอะไรเหรอคะ เราไปทำอะไรไว้
‪คุณก็ทราบใช่ไหมครับว่า ‪ทีมสี่ของเราพัฒนาผลิตภัณฑ์แกงกะหรี่อยู่
‪แต่ว่าทีมหนึ่งก็กำลังพัฒนา ‪เมนูแกงกะหรี่งั้นเหรอครับ
‪หักหลังกันด้วยวิธีนี้เหรอ ว่าไงครับ
‪ไม่ รองหัวหน้าฝ่ายกเย
‪เราไปหักหลังทีมสี่ตอนไหนถึงได้…
‪หยุด หยุด ทุกคนหยุด
‪(ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 4 ‪หัวหน้าแผนกกเยบิน)
‪ผมเป็นหัวหน้าแผนกนานแล้ว
‪ยังไม่เลิกเรียกว่ารองหัวหน้าฝ่ายกเยอีก
‪โทษทีค่ะ มันชินปาก
‪แต่ยังไง ผลิตภัณฑ์ที่ทีมเราทำอยู่ ‪คือขนมปังปิ้งแกงกะหรี่ค่ะ
‪เป็นของว่างค่ะ ของว่าง
‪แต่ที่ทีมคุณทำอยู่คือแกงกะหรี่ ‪อะไรนะ แกงบ้าแกงบออะไร
‪หม้อไฟ
‪ใช่ หม้อไฟแกงกะหรี่ หรืออะไรทำนองนี้นี่คะ
‪"อะไรนะ แกงบ้าแกงบอ" เหรอ
‪ดูถูกหม้อไฟแกงกะหรี่เหรอครับ
‪ตอนทำให้กินที่บ้าน ‪เห็นเคี้ยวง่ำๆ อย่างเอร็ดอร่อย
‪ขอโทษเดี๋ยวนี้ครับ
‪ช่างมัน
‪คงเพราะทีมหนึ่งของเรามันเก่งเลิศ ‪คุณเลยมาเพื่อหาเรื่อง
‪ต่อไปถ้าจะมาหาเรื่องกัน
‪ก็ซื้อกาแฟซื้อกาเฟืองมาฝากด้วยสิ
‪"หาเรื่อง" เหรอ "กาเฟือง" เหรอ
‪คล้องจองจังนะ
‪แร็ปเปอร์มาเองเลยเหรอเนี่ย
‪ขอย้ำอีกครั้งนะ
‪ทีมพัฒนาหนึ่ง ระวังไว้ให้ดีครับ
‪พอเถอะค่ะ หัวหน้าแผนก
‪ขอโทษด้วยค่ะ เราไปก่อนนะ
‪ตั้งใจทำงานนะคะ
‪คุณฮเยจีก็พูดอะไรบ้างสิ
‪ขนาดน้องใหม่ยังไม่ลุกมาสวัสดีเราเลย
‪หัวหน้าสองคนนั้นตีกันหนุบหนับจังครับ
‪จะหย่ากันไหมเนี่ย
‪หย่าอะไรล่ะ
‪ตัวเองครับ
‪เมื่อกี้ลูกทีมดูอยู่ ‪ผมเลยเก๊กทำตัวเข้มๆ น่ะ โทษทีนะ
‪เดี๋ยวเลิกงานแล้ว กลับบ้านด้วยกันนะ
‪สัญญา
‪สัญญาเร็ว
‪ทีมหนึ่ง ระวังไว้ล่ะ
‪ทำหม้อไฟแกงกะหรี่ให้อีกดีกว่า
‪ครับ คุณยองซอ
‪ตอนนี้เหรอ
‪โธ่เอ๊ย
‪คุณซองฮุน ขอโทษนะคะ
‪ออร์เดอร์มาส่งครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪นักโฆษณาจะมาในอีกสิบนาที ‪แต่ฉันลืมสคริปต์ถ่ายทำฉบับแก้ไว้ที่บ้าน
‪ช่วงนี้สติสตังฉันหล่นหายไปไหนหมดก็ไม่รู้
‪ผมพักงานหนึ่งปีอยู่แล้ว ‪ไม่ต้องเกรงใจและสั่งมาเลยครับ
‪แหม แฟนฉันหยุดพักยาวๆ หนึ่งปีนี่ ‪ดีเลิศประเสริฐศรีจริงๆ
‪ไว้เจอกันที่บ้านค่ะ ไปนะ
‪คุณยองซอ
‪คะ
‪รักนะครับ
‪ฉันก็รักคุณค่ะ
‪ไก่ได้แล้วครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ครับ ทานให้อร่อยนะครับ
‪- มูลค่า 170 ล้านดอลลาร์ ‪- โอ๊ะ
‪- ลูกสาวคุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ ‪- รายได้ของปีนี้
‪- และความนิยม ‪- ไงนะครับ
‪ของผลิตภัณฑ์นี้ยังพุ่งสูง
‪คุณคัง คิดว่าเหตุผลเบื้องหลัง ‪ความสำเร็จนี้คืออะไรคะ
‪ถึงเป็นสินค้าอาหารสำเร็จรูป
‪แต่ผมเชื่อว่า
‪ความทุ่มเทของเราไปถึงผู้บริโภคจริงๆ ครับ
‪เพื่อเนรมิตทุกสิ่งให้เป็นจริง
‪คำตอบจำเจนิดๆ ใช่ไหมครับ
‪ไม่เลยค่ะ
‪ฉันบอกเลย คุณคัง
‪คุณพูดอะไรจำเจแค่ไหนก็ฟังรื่นหูอยู่ดีค่ะ
‪เพราะหน้าหล่อๆ ของคุณคงพูดแทนหมด
‪ชมจนผมตัวลอยเลยครับ
‪วันนี้ประธานกรรมการคังแทมู ‪ไปออกรายการทอล์กโชว์…
‪อ้าว ปิดทำไมล่ะครับ
‪รายการพูดถึงเกี๊ยวที่ฮารีทำนะ
‪หล่อตายล่ะ หน้าตาแบบนั้น ‪ไม่เห็นมีอะไรให้มองเลย
‪ไหนว่าจะรีบกลับมา
‪แต่พ่อหนุ่มนั่นเงียบหายไปเกินปี ‪ไปประจำสาขานิวยอร์กอะไรนั่น
‪ท่านประธานใหญ่ยังรักษาตัวอยู่
‪ระหว่างนั้นพ่อหนุ่มก็ทำงานไปด้วยไง
‪ใครจะรู้คะ
‪ว่าติดงานหรือติดสาวคนใหม่
‪อย่าเลอะเทอะน่า
‪ไม่ไง เพิ่งเกลียดพ่อหนุ่มนั่นอยู่หยกๆ ‪ไหงมาเข้าข้างกันได้ล่ะ ไม่เห็นเข้าใจ
‪คุณฮารี
‪คุณแทมู หวัดดีค่ะ
‪หลับสบายไหมคะ
‪เมื่อคืนทำงานจนเช้ามืด ‪เลยได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองครับ
‪จริงเหรอ ไม่ได้ตื่นเพราะฉันใช่ไหมคะ
‪เปล่าครับ ไม่เป็นไร
‪คุณฮารีสบายดีนะครับ
‪ฉันก็สบายดีตลอดนั่นแหละ
‪คุณปู่ล่ะคะ
‪เมื่อวานไปตรวจรายการประจำมาครับ ‪หมอว่าไม่เป็นไร
‪ค่อยยังชั่ว
‪เอ่อ คุณแทมูคะ
‪- งานที่อเมริกา… ‪- สักครู่นะครับ คุณฮารี
‪มีสายเรื่องงานเข้ามา เดี๋ยวโทรไปใหม่นะครับ
‪ได้ๆ
‪นี่ คุณแทมูทำเกินไปไหมเนี่ย
‪ที่จริงฉันน้อยใจก็ไม่ผิดไหมล่ะ
‪- ตื่นๆ มีเรื่องแล้ว ‪- อะไร
‪- ลุกขึ้นเร็ว ‪- ทำไม
‪ดูนี่สิ พี่เขยมีข่าวฉาว
‪- ฮะ ‪- โธ่พี่ ดูสิดู
‪(ประธานคังแทมูกับนักเชลโลแพคยุนซอ ‪ออร่าสีชมพูมาเต็ม)
‪ข่าวมั่วใช่ไหม ‪พี่สองคนไม่ได้มีปัญหากันใช่หรือเปล่า
‪อือ ก็ไม่นะ
‪ตอนวิดีโอคอลก็ไม่เจอพิรุธใช่ไหม
‪เมื่อวานตอนคอลกัน ‪เขาก็แค่ดูยุ่งๆ เพราะงานนะ
‪ขอร้องล่ะ พี่ดึงสติหน่อยเถอะ
‪รอบตัวพี่เขยคงมีแต่สาวสวยสะบะละฮึ่มแหงๆ
‪แล้วยังไง
‪ฮามิน
‪ออกไป
‪ออกไปสิวะ
‪- ออกไป ให้ไวเลย ‪- พี่แหกหูแหกตามาดูบ้าง ไม่รู้ได้ไง
‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ ‪กรุณาฝากข้อความ…
‪ข่าวออกขนาดนี้ก็ไม่รับสายเหรอ
‪เห็นกระทู้ข่าวซุบซิบหรือยังคะ
‪จะเล่นอย่างนี้ใช่ไหม
‪ค่ะ หัวหน้า
‪ฉันขอลาหยุดถึงพุธหน้านะคะ
‪ใช้วันลากับเขาเป็นแล้วเหรอ
‪ทำไมจ๊ะ
‪ฉันจะไปนิวยอร์กค่ะ
‪คุณโชเฟอร์ เปิดกระโปรงท้ายหน่อยค่ะ
‪คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ
‪ผมกะว่าจะเซอร์ไพรส์ ‪เลยมาโดยไม่บอกก่อน
‪ว่าแต่คุณจะไปไหนครับ
‪แหม ก็จะไปอเมริกา…
‪นี่แน่ะ
‪เป็นบ้าอะไรของคุณคะ
‪อะไรครับ
‪อ๋อ ที่ผมมีข่าวฉาวน่ะเหรอ
‪โอ้โฮ ก็รู้ตัวซะด้วยนี่
‪ข่าวออกโครมๆ แต่คุณขาดการติดต่อ
‪รู้บ้างไหม รู้บ้างไหมว่าฉัน…
‪ขอโทษนะครับ ผมก็เพิ่งรู้ตอนขึ้นเครื่องแล้ว
‪คุณสองคน แบบว่า…
‪ไม่ใช่ใช่ไหมคะ
‪ไม่อยู่แล้วครับ
‪เธอคบกับนักเรียนแลกเปลี่ยนธรรมดา
‪ครอบครัวฝ่ายหญิงคัดค้านการแต่งงาน ‪ก็เลยปล่อยข่าวปลอม
‪กอดฉันหน่อยค่ะ
‪คงจะไม่ผลักและทุบหลังกันใช่ไหม
‪ทุบหลังแล้วหนึ่ง
‪วันนี้คุณสวยจัง
‪ไปเดินเล่นกับผมไหมครับ
‪จริงสิ คุณกลับมาคนเดียวแบบนี้ ‪แล้วคุณปู่ล่ะคะ
‪ท่านจะกลับเกาหลีสัปดาห์หน้าครับ
‪ผมล่วงหน้ามาก่อนเพื่อมาหาคุณ
‪คุณปู่ไฟเขียวหรือยังคะ
‪คือ เรื่องนั้น…
‪บอกหรือไม่บอกดีล่ะ
‪ยัง ยังจะแกล้งอีกเหรอ
‪ครับๆ ยอมแล้ว
‪บอกก็ได้ครับ
‪คุณปู่ไม่ให้ผมกลับบ้าน ‪จนกว่าคุณจะรับสิ่งนี้ไว้ครับ
‪แล้วอันนี้ คืออะไรคะ
‪คุณกำลัง…
‪ขอฉันแต่งงานเหรอคะ
‪รู้นี่ครับว่าผมไม่ชอบเสียเวลา
‪ผมแยกจากคุณไม่ได้อีกแล้ว
‪เรามาแต่งงานกันนะครับ
‪ขอดูพฤติกรรมคังแทมูก่อนค่ะ
‪เล่นตัวไป คุณฮารีจะมีแต่ขาดทุนนะ
‪รู้ใช่ไหมครับ ว่าผมเก่งสารพัด
‪ใช้เวลานานจัง
‪ก็บอกว่าฉันยังไม่ตอบตกลงไง
‪สวมแหวนแล้วก็ถือว่าแต่งครับ
‪อย่ามา ขอดูพฤติกรรมคังแทมูก่อน
‪ไหนบอกรักหน่อย
‪ว่าไงนะครับ
‪ทำดีกับฉันหน่อยนะคะ
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน