SERIAL NETFLIX
ODCINEK 12
Już nie śpisz.
Pora wstać. Zjedzmy śniadanie.
Dobrze, ale zaczekasz na zewnątrz? Krępuję się.
Co?
Dobrze. Wyjdź na zewnątrz. Zaraz przyjdę.
Jestem głodny, pospiesz się.
Źle, że chcę sprawdzić, czy zięć może odziedziczyć moją firmę?
Chcesz powiedzieć, że zgadzasz się na mój związek z Sung-hoonem?
Inaczej nie zaprosiłbym go na kolację?
Wyjdziesz za mnie?
Tu Cha Sung-hoon.
Mówi prezes Jin.
Nie będę owijał w bawełnę.
Zerwij z moją córką.
Czemu nic nie mówisz?
Kazałem ci zerwać z Young-seo.
Zachowaj to przed nią w tajemnicy. Nie wątpię, że masz tyle rozumu.
Wchodzę, Sung-hoon.
Pewnie nie jadłeś. Chodźmy na zupę.
Rodzice Ha-ri szykują urodzinowy posiłek.
Rodzice Ha-ri?
Co roku wspólnie świętujemy moje urodziny.
Ale Ha-ri postanowiła wykorzystać mnie, żeby nie wracać na noc.
Pewnie była z Tae-moo.
Jak się czujesz, Young-seo?
Jak się czuję?
Dobrze.
Pomijając to, że miałam pecha do rodziców,
otacza mnie wiele osób, które się o mnie troszczą.
Ojejku.
Czemu się o mnie martwisz?
To ja powinnam ciebie pytać, jak się czujesz.
Przykro mi, że przechodzisz przez to przeze mnie.
Zdecydowanie coś tu śmierdzi.
Znowu do tego wracasz?
Regularnie chodzimy do tego sklepu od dziesięciu lat. Nigdy nas nie oszukali.
Nie o to mi chodzi. Chodzi mi o Ha-ri.
A co z Ha-ri?
Była wczoraj z dyrektorem Kangiem.
Gadasz bzdury.
Ha-ri taka nie jest.
Myślisz, że okłamałam rodziców i pojechałam z tobą na wycieczkę,
bo taka byłam?
Namówiłeś mnie.
Nieważne!
Ha-ri taka nie jest!
Jako matka powinnaś bardziej ufać dziecku.
Nie chcę zostać zdradzona przez kogoś, komu ufam.
Mam dziwne przeczucie.
Kiedy mówisz, że masz dziwne przeczucie,
zwykle okazuje się, że to nic.
Zaufaj naszej córce.
Rety.
Zmykaj, Ha-ri.
- Dobrze. - Chociaż wcale tego nie chcę.
Ja też.
Hej, Shin Ha-ri!
Kochanie!
- Kochanie! - Ha-ri!
Miałaś nocować u Young-seo,
ale ty spędziłaś z nim noc?
- Ty smarkulo! Oszalałaś! - Uspokój się, kochanie!
Mamo, uspokój się i porozmawiajmy.
„Mamo”? Nie nazywaj mnie tak!
- Smarkaczu! - Mamo!
Nic ci nie jest?
Nie.
- Smarkacze! - Mamo.
Jak mogłaś go uderzyć?
Miej trochę klasy! Uważaj na słowa!
„Klasa”? Mówisz poważnie? Chodź tu!
- Chodź tu! - Przestań.
Co mam przestać?
Chodź tu!
- Nie! - Chodź tu!
- Co? - Mamo!
Przepraszam, że skłamałam.
Ojcze, matko.
To nie wina Ha-ri.
To moja wina.
Panie Kang.
Słucham?
KANG TAE-MOO
Jest pan dyrektorem.
PRZEDSIĘBIORCA DYREKTOR GO FOOD
Jakim cudem związał się pan z Ha-ri?
Zakochałem się od pierwszego wejrzenia
i chciałem się z nią spotykać, więc używałem pracy jako pretekstu.
I tak zostaliśmy parą.
Dlaczego ktoś tak idealny jak pan
zakochał się po uszy w naszej Ha-ri?
W moich oczach
Ha-ri jest najpiękniejsza.
Poznałem różne piękne kobiety
z zamożnych rodzin.
Ale Ha-ri to pierwsza kobieta,
która sprawia mi taką radość i zawsze mnie rozśmiesza.
Dlatego chcę z nią być.
Czy pańska rodzina
wie o Ha-ri?
Pewnie nie są zadowoleni,
że szef spotyka się z pracownicą.
Jeśli będziemy dobrze wykonywać naszą pracę,
nie będzie problemu.
Rodzina na pewno nas zaakceptuje.
Więc jeśli i wy się zgodzicie…
chciałbym się spotykać z Ha-ri i ją poślubić.
Cicho!
Z czego się tak cieszycie?
Ty też chcesz tu klęknąć?
Wiem, że nie jestem całkiem niewinna,
ale mogę zjeść, zanim mnie pani zbeszta?
Jestem taka głodna.
Właśnie, mamo.
Dziś są urodziny Young-seo.
Prawda?
Boże.
Panie dyrektorze.
Przepraszam, że pana uderzyłam.
To nie było specjalnie.
Ale byłam wściekła, gdy Ha-ri wysiadła z pańskiego auta…
Smacznego.
W porządku, Sung-hoon? Napij się wody.
Słuchajcie!
To moje urodziny!
Macie zamiar siedzieć tu tacy smętni?
Czemu jesteście tacy przybici? Ha-ri znalazła super…
Najlepszego kandydata na męża. Powinniśmy urządzić imprezę.
Właśnie. Rozchmurzcie się.
Przyniosłam nam coś do picia.
Sung-hoon.
Co? Chcesz pić w środku dnia?
To szampan.
Ostatnio państwu smakował, więc kupiłem taki sam.
Może wypijemy po jednym kieliszku za moje zdrowie?
Musimy otworzyć bar.
Niech będzie po jednym kieliszku.
DZIŚ ZAMKNIĘTE
Panie dyrektorze.
Proszę się napić.
Dobrze.
Ma pan mocną głowę. Miło to widzieć.
Może pan o tym nie wie,
ale Ha-ri ma bardzo mocną głowę.
Po co o tym mówisz?
Trzy butelki wypijasz bez problemu.
- Trzy? Raczej cztery. Sama widziałam. - To nieprawda!
- Jasne. - Nie.
- Chyba wody. - Co?
Szczęściarz.
Wszystkiego najlepszego, Young-seo!
Co masz na myśli?
Mamę Ha-ri.
Chyba naprawdę cię lubi.
- Serio? - Ha-ri…
Co?
Gdzie mój prezent urodzinowy?
Porozmawiaj z jej ojcem.
- Mam pytanie. - Dawaj.
Teraz?
Musisz zdobyć jego przychylność.
- Mów. - Daj buziaka.
No dawaj!
Zdradzić pani sekret?
- Może lepiej jej nie mów. - Co?
Trzy lata temu Ha-min zadzwonił do mnie po pijaku.
Dzwoniłeś do niej po pijaku?
- Czemu zadzwoniłeś po pijaku? - To już przeszłość.
Podrywałeś ją?
Rety.
- Mamo. - No co.
Jak możesz flirtować z kobietą starszą od siebie?
Jestem jak twoja siostra. Czemu to zrobiłeś?
Ojcze.
Po co tu przyszedłeś?
Chciałem coś sprawdzić.
Rozumiem,
że jesteś na mnie zły.
Ale…
Ja nie jestem…
zły na pana.
Słucham?
Wie pan, Ha-ri…
od dziecka świetnie śpiewała.
Zapytałem ją, czy chce zostać piosenkarką.
Powiedziała, że nie.
W liceum dostała główną rolę,
gdy tylko dołączyła do kółka teatralnego
i nawet dostała nagrodę.
Zapytałem ją, czy chce być aktorką.
Powiedziała, że nie. Że to tylko hobby.
Potem się dowiedziałem…
że tak naprawdę nie chciała
się tym zajmować,
bo wiedziała, że mnie na to nie stać.
I teraz moja córeczka…
spotyka się z kimś tak niesamowitym jak pan.
Po prostu się martwię…
że ludzie będą was porównywać
ze względu na rodziców.
To ją zrani.
Mam jedno pytanie.
Czy Ha-ri na pewno nie będzie cierpieć…
z powodu waszego związku?
Jeśli powiem, że nie,
skłamię.
Wiem, że może przyciągać niechcianą uwagę
lub być obiektem plotek ze względu na mnie.
Nie będę w stanie tego powstrzymać.
Ale…
zawsze będę przy niej
i zrobię wszystko, by ją chronić.
Będę tym, który jest przy niej
i ją rozumie.
Więc proszę, czy możecie nam zaufać
i nam kibicować?
Mamo.
Nie nazywaj mnie matką.
BĄDŹ SILNA, GEO-HUI
Porzuciłam cię i chciałam ci zrujnować życie.
Co?
Chwila…
Czemu Geum-hui nazywa ją matką?
Chyba sporo przegapiłem.
To znaczy matko.
Okazało się, że Geum-hui to jej córka, którą porzuciła
zanim wżeniła się w tę bogatą rodzinę.
Co?
Cały czas darła się na Geum-hui, nie wiedząc, że jest jej córką?
Niewiarygodne.
Wróciłem.
Gdzie byłeś, przecież jeszcze nie doszedłeś do siebie?
Nic mi nie jest, nie martw się.
Spotkałeś się z panią Shin, czy jak jej tam?
Więc z niej nie zrezygnujesz,
choć jestem przeciwny waszemu związkowi.
Dziadku, udało ci się kiedyś mnie od czegoś odwieść?
Co? Ty smarkaczu.
Dziadku, chcę ożenić się z Ha-ri.
Wracam właśnie od jej rodziców.
Więc…
po prostu nas zaakceptuj.
Ty mały…
Boże, moje serce.
Boli.
Co za bachor.
Drzwi się zamykają.
Drzwi się otwierają.
Nie wsiadacie?
Hej.
Co robisz?
Chodzą ze sobą, prawda?
Tak mówią.
Czemu dyrektor Kang zachowuje się tak nonszalancko?
Zespół nr 1 nie zajmował się pierożkami z kolendrą?
Kto inny je przejął.
Na polecenie prezesa Kanga nasz zespół wycofał się z projektu.
Niech pani ludzie wznowią prace.
To pani zespół powinien doprowadzić projekt do końca.
Tak, panie dyrektorze.
Dziękuję.
- Pan nie wysiada, panie Cha? - Słucham?
Panie dyrektorze, dziesiąte piętro to biuro naszego zespołu.
Pójdę na górę schodami. Muszę myśleć o zdrowiu.
Chodźmy na 17. piętro, panie Cha.
Ja zawsze ćwiczę.
Proszę pana. Tędy.
Tak.
Zdrowia, panowie.
Zamówiłem ci herbatę zamiast kawy.
Mają twoją ulubioną, rooibos.
Co tu robisz tak wcześnie?
Dyrektor zaprosił mnie
do kolejnej współpracy
i kazał nie przejmować się plotkami.
Właśnie od niego wracam, odmówiłem.
Dlaczego? To świetna okazja.
Nie rób tego dla mnie.
Właściwie to ja…
zamykam restaurację i lecę do Europy.
Tak nagle?
Jedziesz z Yoo-rą?
Zerwaliśmy.
Powinniśmy zrobić to już dawno.
Chyba pomyliliśmy żal z uczuciem.
Yoo-rze jest przykro.
Sama nie potrafiła powiedzieć.
Jak długo będziesz podróżował?
Kupiłem bilet w jedną stronę do Neapolu.
Gdy odwiedzę włoskie restauracje, zjem dużo pysznego jedzenia
i skończą mi się pieniądze, znajdę pracę w restauracji.
Miałem to w planach od dawna.
Oczywiście. Marzyłeś o tym od studiów.
Nie wiem, kiedy wrócę,
ale…
zobaczymy się.
Dobrze. Uważaj na siebie.
Ha-ri?
Kiedy wrócę z podróży,
czy myślisz, że moglibyśmy
dalej się przyjaźnić?
To może…
zająć trochę czasu.
Wiesz…
polubiłam herbatę rooibos…
dzięki tobie.
Ponieważ ty ją lubisz,
też zaczęłam ją pić i mi zasmakowała.
Po jakimś czasie,
gdy nic już nie będę do ciebie czuła
i gdy nie będziemy się często widywać…
może wtedy moglibyśmy
znów się zaprzyjaźnić.
Dobrze.
No to do zobaczenia.
Przyjaciółko.
Pewnie. Uważaj na siebie.
Dobrze.
Miałem do ciebie dzwonić.
Pomyślałem, że najwyższy czas dać ci stanowisko dyrektora.
Dasz radę jak Yu-jeong, prawda?
Naprawdę się nie rozumiemy.
W dniu, gdy robisz mnie dyrektorem,
przychodzę złożyć rezygnację.
Przepraszam.
REZYGNACJA
Pan Cha ci powiedział?
Wyciągasz pochopne wnioski.
Byłam tam, gdy zadzwoniłeś.
Wszystko słyszałam.
Zatem…
co to ma znaczyć?
Zerwiesz z ojcem kontakt przez jakiegoś nieudacznika?
To nie tak.
Nie chodzi o niego.
To przez ciebie, bo zależy ci tylko na pieniądzach.
- Co? - Wiesz, jak mi było wstyd
przed Sung-hoonem?
Co ty dla mnie kiedykolwiek zrobiłeś?
Wyrzuciłeś mamę, bo nie spełniała twoich wymagań,
i chcesz rozdzielić mnie z ukochanym.
Nie jestem dla ciebie jak córka.
Jestem tylko twoją własnością.
Masz to po matce.
Ten wąski punkt widzenia.
Nic dla ciebie nie zrobiłem?
Myślisz, że możesz coś zrobić bez przywilejów otrzymanych z nazwiskiem?
Właściwie…
uważam, że tak.
I udowodnię ci to.
Dam sobie radę bez twojego nazwiska.
Dziękuję ci za to, że mnie wychowywałeś.
Wiesz, że dziś są moje urodziny?
Nowy przepis?
Co robisz?
Nie możesz tu wejść, nawet gdy bardzo tęsknisz!
A jeśli inni pracownicy nas zobaczą?
Nie jestem tu jako twój chłopak.
Przyszedłem jako szef nadzorować prace nad nowymi produktami.
Rozumiem.
Jak idzie?
Zwiększyłaś ilość kolendry.
Tak. Dodałam więcej przypraw,
ale martwię się, że niektórym może nie smakować.
To lepsze niż być mdłym i przeciętnym.
Też tak myślę, ale…
Tak, pani Yeo?
Czekam przed kuchnią.
- O Boże! Pani Kim tu idzie! - Co?
Czemu…?
Przekażę to pani Shin.
Co? Nie ma jej tu.
Poszła do łazienki?
Czemu się chowamy? Nie robiliśmy nic dziwnego…
W czasie godzin pracy jesteśmy sam na sam.
Pani Shin.
- Hye-ji? - Co?
- Jestem w kawiarni. - O Boże.
Mogłabyś na chwilę zejść?
Mam taką suchą skórę, bo nie mogłam spać!
Proszę.
Twarz mi się błyszczy.
No tak. Pani Shin.
Nieważne.
Nie śmiej się. Wiesz, jak się denerwowałam?
Co powiesz na to?
Przestaniesz?
Chwileczkę.
Tak, dyrektorze Go?
Panie dyrektorze, złe wieści. Prezes Kang stracił przytomność.
Co?
Po lunchu wzrosło mu ciśnienie.
Przywieźliśmy go do szpitala Kangsung.
Proszę się pospieszyć. Jesteśmy w szpitalu Kangsung!
Dobrze, zaraz będę.
Co powiedział?
Był zaskoczony, gdy usłyszał, że tu jestem?
Tak. Zaraz będzie.
Co teraz? Myśli, że zemdlałem.
Musi zerwać z tą dziewczyną.
Oczywiście!
Profesorze, niech pan przeprowadzi wszystkie badania,
by Tae-moo się przestraszył, dobrze?
- Tak jest. - Świetnie.
- Moja kolej. - Tak jest.
Myślę, że przegrasz.
DYREKTOR KANG TAE-MOO
To jest…
Dobrze, że tak naprawdę jest zdrowy.
To mu się nie uda.
SZPITAL SEOUL KANGSUNG
Nudzę się.
Strasznie tu duszno.
Ci dranie…
Czemu się nie otwiera?
Co?
Cholera.
Moja głowa.
Boże.
O rety.
Co? Co ty tu robisz?
Jak śmiesz tu przychodzić?
Dobry wieczór. Przyniosłam książki i ubrania.
Dyrektor Kang ma ważne spotkanie, więc przysłał mnie tu w zastępstwie.
Posłuchaj.
To przez ciebie zemdlałem!
Mogę znów zemdleć, jeśli nie przestanę na ciebie patrzeć.
Więc sio!
Wielkie nieba.
- Otworzę. - Cholera.
Ja to zrobię.
Proszę.
Tadam!
Kazałem ci wyjść!
Chce pan iść do łazienki? Pomogę.
Nie potrzebuję pomocy!
Kazałem ci wyjść!
Boże.
Nic panu nie jest?
Nie zemdlał pan przez nadciśnienie?
Teraz to nie ciśnienie.
Teraz mam skurcz w nodze.
Co?
Puszczaj. Dam sobie radę.
Pomogę panu, mimo że pan nie chce.
Jeśli znów pan zemdleje, będzie naprawdę źle.
- Nic mi nie jest. - Boże.
Chodźmy.
To nie tak miało być.
Proszę się nie spieszyć.
Dobrze, że tak naprawdę jest zdrowy.
To mu się nie uda.
Może ja pojadę do szpitala?
- Co? - Naprawdę mnie lubił,
gdy byłam Geum-hui.
Kto wie?
Może znowu mnie polubi, jeśli spędzimy trochę czasu razem.
Prawda?
Ja tu poczekam, aż prezes wróci.
Niewiarygodne.
Skończyłaś pracę? Wejdź, zjedzmy razem.
To twoje urodziny, a ja nie miałem okazji podać ci urodzinowego posiłku.
Siadaj.
Co?
Sam to zrobiłeś?
Tylko zupę.
Nie jestem dobrym kucharzem, więc zamówiłem resztę.
Śmiało, spróbuj.
Trzymałem się przepisu, ale nie wiem, czy ci posmakuje.
Dobra.
Naprawdę dobra.
Co się stało?
Coś w pracy?
Dziś złożyłam na ręce ojca rezygnację.
Myślałam, że poczuję się dobrze,
że więcej już nie muszę go widywać.
Young-seo.
Ale nie nienawidź za bardzo mojego ojca.
Im więcej człowiek ma, tym bardziej jest chciwy.
Od teraz będę dla ciebie jeszcze lepsza.
Dobrze?
Co zrobisz bez pracy?
Założę firmę na swoje nazwisko.
Kiedy na to wpadłaś?
Zawsze o tym marzyłam.
Chciałam założyć własną firmę i podzielić się jedną unikalną ideą.
Zawsze o tym myślałam. Zrobię to szybciej, niż planowałam.
Będziesz potrzebować dużo pieniędzy.
Wykorzystam odprawę, którą dostałam,
i wezmę pożyczkę.
Zaczekaj.
Co?
Co to?
STAN KONTA 1 700 600 000 WONÓW
Pieniądze od prezesa Kanga
i trochę moich udziałów. Rozkręć swoją firmę.
Nie trzeba.
To spora suma. Pary nie powinny sobie pożyczać.
Wcale tego nie robię.
Ja pierwszy inwestuję w twoją firmę.
- Naprawdę? - Jestem wybredny, to wiesz.
Więc najpierw pokaż mi biznesplan.
Jeśli mi się podoba,
wtedy w ciebie zainwestuję.
Sung-hoon!
Dziękuję.
To ci nic nie da.
Chcę zobaczyć biznesplan.
Nie martw się.
Chwila. Ona miała się mną opiekować. Gdzie ona jest?
Wielkie nieba.
Prezesie Kang.
Ponieważ jest zimno,
przyniosłam panu herbatę ssanghwa.
To w pobliskiej kawiarni.
Słyszałam, że robią tam dobrą herbatę ssanghwa.
Ale zapach.
Niesamowity.
Proszę spróbować.
Że niby jest aż tak dobra? To tylko herbata ssanghwa.
Chwileczkę.
Proszę.
Jeśli się wrzuci żółtko za wcześnie, rozgotuje się.
Naprawdę?
Prawdziwy rarytas. W sam raz na tę pogodę.
Prawda?
Cieszę się, że panu smakuje.
Bez przesady, szału nie było.
Pooglądajmy telewizję.
Jak pięknie.
Sama natura.
To morlesz, tak?
Morlesz czerwony. Znasz je?
Oczywiście. Zajmowałam się różnymi rybami, gdy robiłam gulasz rybny.
Duża, jak na morlesza.
Uważasz, że jest duża?
Złapał pan kiedyś coś większego?
Oczywiście.
Kiedyś nawet złowiłem rekina.
Rekina? Prawdziwego, z płetwą? Naprawdę?
Oczywiście! Nie wierzysz mi?
Był większy niż ja.
Pewnie był wielki jak to łóżko.
Ważył jakieś 80-90 kilo.
Wkręca mnie pan?
Rety. Pokazać ci dowód?
No nie.
Patrz!
Widzisz?
To naprawdę pan? Pan go złowił?
Oczywiście, że ja. Kto inny?
Ma pan jeszcze jakieś zdjęcia?
To się nazywa morlesz czerwony.
A to? To jakieś maleństwo.
Ma pan rację! To młode!
Coś ci powiem. W innych krajach rekiny są bardzo powszechne.
Ale widziałaś to zdjęcie, prawda?
Stałem na małym kamieniu z wędką
i sam walczyłem z tym rekinem!
Nie każdy tak potrafi.
O Boże.
To rzadki widok…
Jest pan profesjonalistą.
Cholera, co ja wyprawiam?
Nieważne.
Nie chcę już z tobą rozmawiać, więc oglądaj w ciszy telewizję.
Niesamowite.
- Dobrze. - Wygląda pysznie.
Przeprawa przez most Youngdong
W deszczową noc
On pewnie nie wie
Pewnie nie wie, jak to jest
Moi rodzice lubią tę piosenkę.
Nic nie mówiłem.
Podoba mi się ten fragment.
Żal, żal, żal
To zapewne żal
Tak już mam. Zawsze podśpiewuję, gdy z rodzicami oglądam telewizję.
Znowu jestem za głośno, tak?
Nie.
Jestem stary i niedosłyszę. W ogóle nie byłaś głośno.
Jeśli chcesz zaśpiewać, proszę bardzo.
Nie mam nic przeciwko.
Tak jest.
Spaceruję samotnie po Youngdong
W deszczową noc
On pewnie nie wie
Ja tonę w deszczu
W moim smutku i w moim bólu
Chodzę po Moście Youngdong
W deszczową noc
APARTAMENT VIP 1701 PAN KANG**-GOO
Dzięki.
Dziękuję. Dziadek dał ci w kość, co?
Sama chciałam tu przyjść. Nie martw się.
Czemu jesteś taka przybita?
Wiesz, ludzie po sześćdziesiątce bardzo mnie lubią.
Young-seo się ze mnie śmieje,
nazywa mnie Gwiazdą Domu Starców.
Ale z twoim dziadkiem…
nie bardzo mi wyszło.
Ja cię lubię. Nie bądź zbyt zachłanna.
Nie jestem w nastroju na żarty.
Zacznijmy powoli.
Nie ma pośpiechu.
Panie dyrektorze.
Profesorze.
Przepraszam za dziadka.
Nie trzeba.
Byłoby gorzej, gdyby nie poszedł na badania.
Słucham?
Co pan chce powiedzieć?
Nie pozwalają mi wyjść ze szpitala?
Profesor Kim chce przeprowadzić jeszcze kilka badań.
Nic mi nie jest.
Czuję się świetnie.
Udawałem, że jestem chory.
Powiedz mu, że może mnie wypuścić.
Przykro mi. Proszę zaczekać jeszcze jeden dzień.
Sam postawiłem się w takiej sytuacji.
Boże.
Tego drania, doktora Kima, to chyba…
Prezes Kang nie przeżyje kolejnych operacji.
Są jakieś inne metody leczenia?
Opracowano stenty pokryte komórkami macierzystymi.
Ale w Korei…
Co w Korei?
O czym wy mówicie?
Jaka operacja?
Jakie leczenie?
Proszę pana.
Tae-moo, co się dzieje?
Jest problem ze stentem, który został wszczepiony w tętnicę.
Ściany naczyń są uszkodzone.
Jako że miał pan już kilka operacji,
kolejnej mógłby pan nie przeżyć.
Dziadku.
Tak?
Trzeba było powiedzieć, że wybierasz się na ryby.
Przyjechalibyśmy jednym autem.
Zwykle mnie nie słuchasz, gdy zapraszam cię na ryby.
Dawno tego nie robiliśmy. Założymy się, kto złapie więcej?
Nie ma opcji, żebyście mnie obaj pokonali.
Nie przekonasz się, dopóki nie spróbujemy.
Pewnie.
Nie martw się.
Wyleczę cię.
Nie bądź zuchwały.
Nieważne, ile masz lat,
wciąż jesteś moim wnukiem.
Poradzę sobie ze swoją chorobą.
Zawsze byłeś dla nas silny jak góra.
Wyzdrowiej i bądź zdrów,
dziadku.
Nawet fajnie jest być chorym.
Nie sądziłem,
że usłyszę, jak nazywasz mnie dziadkiem.
Kiedy wróciłeś?
Co z prezesem Kangiem?
Jest problem z jego naczyniami krwionośnymi,
a w Korei nie robi się takich zabiegów.
Więc…
mam zamiar zabrać go do Stanów.
A skoro o tym mowa,
pojedziesz tam ze mną?
Wiem, że to samolubne.
Wiem, że proszę o wiele.
Ale chcę, byś była
przy moim boku.
Nie każę ci rzucać pracy.
Jest taki program, w którym wysyłamy pracowników za granicę.
Jeśli złożysz podanie, na pewno…
Nie.
Choć na pewno bym się dostała.
Ale…
jeśli to zrobię,
będą o tym plotkować w firmie.
Nie martw się o innych.
Inni ludzie też mnie nie obchodzą.
Ja…
nie chcę,
by ta sytuacja znów cię zraniła.
Ha-ri, bardzo się martwię.
Mój dziadek jest…
moim ojcem
i matką.
Ale jeśli…
coś mu się przytrafi…
Wiem.
Tym bardziej nie powinnam jechać.
Zdrowie prezesa jest teraz najważniejsze.
Nadal mnie nie akceptuje.
Więc jak mogłabym jechać?
Przepraszam.
Ja to wszystko wiem…
ale musiałem.
Rozumiem, co czujesz.
Poradzimy sobie na odległość?
Co? Już się nigdy nie zobaczymy?
Coś ty.
To czemu tak to mówisz?
Inni pomyślą, że zrywamy.
Wrócę, zanim się obejrzysz.
Zaczekaj tu na mnie.
Dobrze?
Dobrze.
ROK PÓŹNIEJ
FIRMA GO FOOD 2 BILIONY WONÓW DOCHODU
Myślicie, że dostaniemy premię?
Premię?
Za co?
Pierożki, które sprzedajemy w USA
podbiły światowy rynek.
Nasze Danji Kimchi też jest hitem.
Zgadza się.
Sprzedaż produktów Go Food wzrosła do dwóch bilionów wonów.
Ściśle mówiąc,
opracowaliśmy te produkty przed waszym zatrudnieniem.
A premia?
Premia?
Muszą nam ją dać. I dadzą!
Naprawdę?
- Wszyscy ciężko pracowaliście. - Tak się cieszę.
Zespole nr 1!
Czy to…
wszystko, na co was stać?
Co się stało? Co myśmy zrobili?
Wiecie, że Zespół nr 4 pracuje nad produktem curry?
I wygląda na to, że Zespół nr 1 też taki opracowuje.
Jak możecie nas tak zdradzać?
Wicedyrektorze Gye,
kiedy niby zdradziliśmy…?
Stój! Stój! Stop!
ZESPÓŁ NR 4 KIEROWNIK GYE
Nie nazywaj mnie tak.
Już od dawna jestem kierownikiem działu.
Wybacz, stare nawyki.
My robimy tosty z curry.
To przekąska!
Wy robicie z curry… Jak to szło?
Gulasz.
Właśnie. Gulasz z curry czy coś.
„Czy coś”?
Obrażasz naszą potrawkę z curry?
W domu zjadłaś cały talerz.
Przeproś!
Nieważne.
Przyszedłeś zrobić nam jatkę, bo zazdrościsz mi drużyny.
Jeśli zamierzasz tak robić,
to przynajmniej przynoś nam kawę, jasne?
„Jatkę”? „Jasne”?
Ale rymy.
Jesteś raperką czy co?
Powtórzę raz jeszcze.
Uważajcie, Zespole nr 1!
Proszę przestać.
Przepraszam, musimy już iść.
Pa!
Powinna pani być bardziej asertywna!
Ta nowa nawet nie wstała nas przywitać!
Ta dwójka jest przerażająca, gdy się kłóci.
A jeśli się rozwiodą?
Niemożliwe.
Kochanie.
Byłem twardy, bo mój zespół patrzył. Wybacz.
Wróćmy razem do domu, dobrze?
Obiecujesz?
Uważajcie, Zespole nr 1.
Znowu jej zrobię potrawkę.
Cześć, Young-seo.
Teraz?
Boże.
Wybacz, Sung-hoon.
Proszę.
Dzięki.
Reklamodawcy będą za dziesięć minut, a ja zostawiłam przeredagowaną wersję w domu.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
I tak nie pracuję. Możesz mnie wykorzystywać.
Jakie to miłe, że mój chłopak wziął rok wolnego.
Do zobaczenia w domu. Pa.
Young-seo?
Tak?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Smażony kurczak.
Dziękuję.
Nie ma sprawy. Smacznego.
- 170 milionów dolarów… - Co?
- Pańska córka tam nie pracuje? - …zysku w tym roku,
a popularność
tego produktu jest wciąż wysoka.
Panie Kang. Co może być powodem tego sukcesu?
Choć są to dania błyskawiczne,
lubię wierzyć,
że nasze oddanie naprawdę przemówiło do klientów
i wywołało całą tę magię.
To było banalne, prawda?
Ani trochę.
Muszę przyznać,
nawet najgorsze frazesy brzmią dobrze w pańskich ustach.
Może to przez pański urok.
Schlebia mi pani.
Dyrektor Kang pojawił się dziś w talk-show u…
Czemu to zrobiłaś?
Mówią o pierogach, które wymyśliła Ha-ri.
Nie ma powodu, żebyś tak długo się na niego gapił.
Mówił, że zaraz wróci,
ale od roku nie przyjechał w tego Nowego Jorku.
Pewnie pracuje nad czymś,
leczą tam przecież prezesa Kanga.
Kto wie?
Może ma inną dziewczynę.
Nie bądź śmieszna.
Myślałam, że go nienawidzisz. Czemu go teraz bronisz? Nie rozumiem.
Ha-ri?
Cześć, Tae-moo.
Dobrze spałeś?
Pracowałem do późna i się nie wyspałem.
Naprawdę? Obudziłeś się przeze mnie?
Nie, w porządku.
Radzisz sobie, prawda?
Oczywiście. Jak zawsze.
Jak twój dziadek?
Wczoraj był na badaniach i powiedzieli, że jest dobrze.
Co za ulga.
Tae-moo…
- Twoja praca w USA… - Zaczekaj, Ha-ri.
Muszę odebrać. To z pracy. Zadzwonię później.
Pewnie.
To było niegrzeczne z jego strony.
Mogło mi się to nie podobać, prawda?
- Obudź się. Musisz to zobaczyć. - Co?
- Dalej, wstawaj. - Dlaczego?
Pan Kang uwikłał się w skandal!
- Co? - Spójrz na to.
ROMANS POMIĘDZY DYREKTOREM KANGIEM A WIOLONCZELISTKĄ YUN-SEO
To tylko plotka, prawda? Nic złego się nie stało?
Tak.
Zauważyłaś coś w trakcie rozmów?
Wczoraj do niego zadzwoniłam, ale chyba był zajęty pracą.
Opamiętaj się.
Na pewno pełno wokół niego seksownych lasek.
O czym ty mówisz?
Ha-min,
wynoś się.
Wynocha!
- Wynoś się! - Opamiętaj się.
Abonent czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość.
I nawet nie odbierze?
Widziałeś artykuły o tym skandalu?
Masz zamiar się tak zachowywać?
Tak, pani Yeo.
Będę na urlopie do środy.
W końcu wzięłaś wolne?
Ale dlaczego?
Lecę do Nowego Jorku.
Może pan otworzyć bagażnik?
Co tu robisz?
Chciałem zrobić ci niespodziankę.
Dokąd jedziesz?
Wybierałam się do Stanów…
Cholera!
Co z tobą?
Co?
Mówisz o skandalu?
Wiedziałeś o tym?
I ignorowałeś moje telefony i wiadomości?
Wiesz, jak bardzo…?
Przepraszam. Dowiedziałem się w samolocie.
Więc wy nic…
To nic takiego, tak?
Oczywiście, że nie.
Ona spotyka się z jakimś studentem.
Jej rodzina jest przeciwna temu związkowi.
Przytul mnie.
Nie odepchniesz mnie i nie uderzysz, prawda?
A i tak mnie uderzyłaś.
Ślicznie wyglądasz.
Przejdziesz się ze mną?
Czemu jesteś tu sam? Co z twoim dziadkiem?
W przyszłym tygodniu wróci do Korei.
Mnie spieszyło się do ciebie.
Czy zaakceptował nasz związek?
Cóż…
Nie wiem, czy powinienem o tym mówić.
Przestań się ze mną droczyć!
Dobrze.
Powiem ci.
Kazał mi nie wracać, póki tego nie przyjmiesz.
Co to?
Czy ty…
oświadczasz mi się?
Wiesz, że nie lubię tracić czasu, prawda?
Nie mogę żyć bez ciebie.
Pobierzmy się.
To się jeszcze okaże.
Twoja strata, jeśli będziesz udawała trudną do zdobycia.
Wiesz, że jestem dobry w wielu rzeczach.
Trochę to trwało.
Jeszcze się nie zgodziłam.
Przyjęłaś pierścionek. To znaczy „tak”.
Mówiłam, że się okaże.
Powiedz, że mnie kochasz.
Co?
Bądź dla mnie dobry.
Napisy: Robert Prusakowski