SERIAL NETFLIX
Od początku nie chciałam kłamać.
Tak się złożyło, że poszłam na tę randkę w ciemno z panem Kangiem…
Na randkę w ciemno?
Jak do tego doszło?
Jestem znajomą Jin Young-seo z Marine Group.
Nie chciała iść na tę randkę.
I?
Gdy pan Kang odkrył, że ja to nie ona,
kazał mi udawać swoją dziewczynę.
Nie chciał tracić czasu na randki w ciemno.
Więc nie byliście prawdziwą parą,
ale zaczęliście się spotykać, by mnie oszukać?
- Tak, ale… - Jeśli między wami nic nie ma…
- Zakończmy tę rozmowę. - Ale…
Przestań widywać się z Tae-moo.
Nie chcesz chyba znaleźć się w sytuacji,
którą inni mogą źle zinterpretować.
Muszę panu coś powiedzieć…
Tak, Sung-hoon?
Co?
Co z Tae-moo?
Nie trzeba.
Tak, chodźmy.
Mamo!
Tae-moo, chodź!
Tato!
Jak śmiesz tu przychodzić?
Proszę pana.
Nie słyszałaś, co mówiłem?
Nie chcę, by ktoś coś źle zrozumiał.
Dziadku…
Nie nazywaj mnie tak.
Przez kogo Tae-moo miał wypadek?
Nic mi nie jest, nie denerwuj się.
Wszystko w porządku, Tae-moo?
Zraniłeś się gdzieś jeszcze?
Wszedłeś w udawany związek, bo nie chciałeś chodzić na randki?
Jak możesz tak kłamać?
Pójdę już, panie dyrektorze.
Dziadku.
Nie jesteśmy w udawanym związku.
Kocham Shin Ha-ri.
ODCINEK 11
Czy ty…
wiedziałeś o tym?
Przepraszam.
Razem mnie oszukaliście?
Dranie!
Nie złość się na niego.
To mój sekretarz. Trzyma moją stronę.
Co ty sobie myślisz?
Musisz to zakończyć!
Dobrze.
Ale…
nie spodziewaj się prawnuków.
Co?
- Co ty chcesz…? - Wątpię, bym kiedykolwiek pokochał
inną kobietę tak, jak kocham Ha-ri.
Więc skoro tak chcesz,
poświęcę się tylko pracy i nie ożenię się.
Grozisz mi?
Dziadku, nie to chciałem…
A jeśli ja powiem: „po moim trupie”?
Polubiłeś ją, gdy poznałeś ją jako Geum-hui.
Wtedy
nie wiedziałem, że to wszystko było kłamstwem.
Wszystko w niej było kłamstwem.
Ja jestem wszystkiemu winien.
Zmusiłem ją do podpisania kontraktu.
To głównie moja wina.
Więc przekieruj swoją nienawiść na mnie,
a jej trochę odpuścić.
Naprawdę ją lubię,
dziadku.
Tak się cieszę, że Tae-moo nie został poważnie ranny.
Prezes Kang musiał być zaskoczony.
Tak.
Co ci powiedział?
Dał ci pieniądze i kazał zerwać?
Próbujesz mnie rozweselić?
Nie o to chodzi.
Pamiętasz mojego byłego ze studiów? Tego, co grał muzykę indie?
Tata dał mu kopertę z pieniędzmi, bo miałam na jego punkcie obsesję.
I zniknął z tą kopertą.
Co jest?
Czemu ostatnio tyle pada?
Young-seo, przepraszam, ale muszę wrócić do szpitala.
Co? Dlaczego? Przecież leje!
Przepraszam. Możesz się tu zatrzymać?
Może pan wracać.
Dobrze.
Przepraszam.
Zaczęło padać.
Martwiłam się
o Tae-moo.
Może pani wejść.
Nie włączaj świateł.
Co tam robisz?
Patrzyłem przez okno.
Dlaczego wróciłaś?
Nie mów, że…
to z tęsknoty?
Masz rację.
Chodź tu.
Widzisz to?
Mówisz o Wieży N Seoul?
Ojciec kiedyś powiedział mi, że ta wieża
wygląda jak choinka.
Co ty sądzisz?
Faktycznie tak wygląda.
Tamtego dnia
mój ojciec znalazł się w niezręcznej sytuacji.
Przyłapałem go, jak pakował prezenty dla mnie pod choinkę.
Płacząc, zapytałem, czy Święty Mikołaj nie istnieje.
Mamie nie było łatwo mnie uspokoić.
Twoi rodzice musieli być naprawdę zmieszani.
Tak.
Ale mama powiedziała mi,
że Święty Mikołaj jest zajęty i kazał tacie zapakować prezenty.
Wymyśliła dobrą historyjkę.
Jeszcze przez kilka lat wierzyłem w Mikołaja.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio
tak długo patrzyłem na deszcz.
Dziękuję, że wróciłaś, bo się o mnie martwiłaś.
Kiedyś tego nienawidziłem.
Słów pełnych współczucia i zmartwienia.
Czułem, że nikt nie wie, co tak naprawdę czuję.
Te słowa wydawały mi się puste.
Udawałem, że jest dobrze, aż w końcu też w to uwierzyłem.
Ale pewnego dnia…
zrozumiałem, że gniję od wewnątrz.
Przez jakiś czas bardzo cierpiałem.
Myślę, że…
każdy czułby to samo.
Wypadek rodziców
wydarzył się przeze mnie.
Nie idź, mamo.
Mam dziś urodziny.
Tato, mówiłeś, że pójdziesz ze mną do parku rozrywki.
Tae-moo.
Zaraz wrócimy.
Wracamy, żeby pójść z tobą do parku rozrywki, Tae-moo.
Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Pospieszcie się. Jesteśmy już spóźnieni.
Szybko!
Nie mów tak do matki.
Dobrze, na razie.
Mama już jedzie?
Tak. Niedługo przyjedzie.
Szybko.
Tato!
Tae-moo, nie patrz!
- Mamo! - Nie patrz.
Mamo!
Tae-moo, chodź!
Mamo!
Tae-moo!
Tato!
Nie płacz, Tae-moo!
Mamo!
W snach nigdy nie widuję
twarzy moich rodziców.
Zawsze tylko tył głowy.
Za każdym razem
wydaje mi się, że mają do mnie żal.
I dlatego…
nie pokazują mi swoich twarzy,
nawet w snach.
Jak mogłeś
powiedzieć coś tak absurdalnego?
Tae-moo.
Wiesz, jak twój uśmiech rozjaśnił ci twarz,
kiedy mówiłeś o rodzicach?
Po twojej twarzy widać,
jak bardzo twoi rodzice cię kochali.
Kochali cię bardzo mocno. Naprawdę sądzisz, że…
mają do ciebie żal?
Cholera.
Teraz sama zaczynam się bać.
Myślisz, że twój wypadek to moja wina i będziesz miał do mnie żal?
Ani trochę.
Jak możesz tak myśleć?
Widzisz?
To absurd.
Jak twoi rodzice mogliby…
mieć żal do własnego syna?
Pewnie chcą po prostu,
żebyś był szczęśliwy.
Wiesz…
myślałem, że na to nie zasługuję.
Że nigdy nie powinienem…
sobie wybaczyć.
Jestem pewna, że…
oni chcą, żebyś był szczęśliwy.
Pewnie chcą,
byś uwolnił się od przeszłości
i żył szczęśliwie jak wszyscy.
Co się ze mną dzieje?
Naprawdę zasnęłam?
Śpij dobrze.
Hej!
Idziesz tak wcześnie do pracy?
Tak.
Mam dziś dużo pracy.
Ciężko pracujesz na swoje pieniądze.
Dasz radę! Miłego dnia!
Dobrze.
I bądź ostrożna.
- Dobrze, ale… - Leć.
Jedz wszystkie posiłki i nie kupuj nic niezdrowego, dobrze?
- Dobrze. - Jestem z ciebie dumna.
No leć.
- Do zobaczenia. - Okej.
Gdzie mój telefon?
Zostawiłam go w szpitalu?
Ha-ri?
Co ty tu robisz?
Trzymaj.
Rety!
A więc to tu był! Myślałam, że go zgubiłam!
Dziękuję, kochana.
Zobacz komentarze pod tym waszym filmem.
Po co?
To skomplikowane. Sama zobacz.
Yoo-ra znowu wszystko schrzaniła.
Szef kuchni Lee Min-woo i ta analityk pasują do siebie.
To prawda. Może już są razem.
Rano twój telefon się rozdzwonił,
więc sprawdziłam, czy coś jest nie tak.
Pasują do siebie, prawda?
Nawet jako jego dziewczyna
też uważam, że słodko razem wyglądają.
Może za bardzo.
Ona od siedmiu lat kocha się w Min-woo
i biega za nim jako przyjaciółka.
A teraz podrywa go, używając pracy jako wymówki.
Najśmieszniejsze jest to, że jej chłopak jest prezesem.
Zawsze kreuje się na taką miłą, zadumaną,
i udaje ofiarę,
dryfując między dwoma mężczyznami.
Rzygać się chce.
Jeśli to prawda, to czy ta analityk z Go Food nie jest żmiją?
Wiadomość z ostatniej chwili! Jej chłopak to dyrektor Go Food!
O Boże. Zdradza dyrektora z kucharzem?
Wielkie nieba…
Spotyka się z szefem, żeby zdobyć tego drugiego?
To jak fabuła bardzo kiepskiego serialu.
Niezłe z niej ziółko.
Czyli to prawda, co piszą w komentarzach?
Dlatego to wrzuciła.
Zdjęcie mówi samo za siebie.
Jak może się teraz spotykać ze swoim pracownikiem?
Jaki jest sens usuwać film z Internetu
i blokować komentarze,
gdy tacy jak wy plotkują o tym w realu?
Proszę pana, to nie tak.
Martwiliśmy się.
Jeśli się martwicie,
to uważajcie, co mówicie!
Góra panią wezwała, tak? Co powiedzieli?
Pani Shin zostanie ukarana?
Pani Kim, powiesiła pani kartkę na drzwiach?
Tak.
TYLKO DLA ZESPOŁU NR 1
Przestańcie, przecież wszyscy należymy do Działu Rozwoju Produktów.
Jesteśmy jak rodzina.
Wiedzieliście, że byli parą?
Gdybyśmy wiedzieli,
bylibyśmy teraz w takim szoku?
Jak pani Shin uwiodła dyrektora Kanga?
Dyrektor Kang wie, że ona go zdradzała?
A jak myślisz, czemu nie przyszedł dziś do pracy?
To szok i upokorzenie być na drugim miejscu.
Na jego miejscu też bym nie przyszła.
Nie mogłabym.
Przepraszam za spóźnienie.
Patrz, która godzina! Jak mogłaś się spóźnić? I nie odbierać telefonu!
Przepraszam. Zgubiłam telefon.
- Miłego dnia. - Na razie.
Wiesz, w jakiej jesteśmy sytuacji.
Tak.
- Ale pani Yeo… - Chwila moment. Posłuchaj.
Góra każe nam przerwać prace.
Co?
- Jak to? - Usunęli film z sieci.
I zablokowali komentarze,
ale wieści już się rozeszły. Nie wygląda to dobrze.
Chyba uznali, że kontynuowanie projektu, którego ty jesteś twarzą,
to zły pomysł.
Co będzie z naszym projektem?
Przekażą go Zespołowi 2 i 3.
To co mamy teraz robić?
Po co przychodzić do pracy?
Mamy pomóc dwójce i trójce.
Wykonaliśmy kawał dobrej roboty,
ale pozostałe zespoły przypiszą sobie zasługę.
Miałem nadzieję, że tym razem dostanę awans.
Chyba nic z tego.
Prezes Kang martwił się, że Tae-moo się zdenerwuje,
więc mieli mu nie mówić.
Naprawdę?
A ty? Wszystko w porządku?
Twoi współpracownicy obgadują cię za twoimi plecami?
Ani trochę.
Właśnie idę z nimi na lunch.
Muszę już kończyć.
W porządku.
Tak. Zadzwonię później.
Ja ciebie też kocham.
Dobrze się bawisz.
Co? Czemu tak na mnie patrzysz?
- Masz mi coś do powiedzenia? - Lepiej uważaj.
Nie znasz swojego ojca?
Czemu psujesz mi zabawę?
Po co o nim wspominasz?
Nie obnoś się w pracy z tym swoim związkiem.
Będzie zły, gdy się dowie, że jesteś z Sung-hoonem.
Pilnuj swojego nosa.
Nie waż się mu mówić. Zabiję cię, jeśli to zrobisz.
Nie martw się!
Nie zrobię tego dla ciebie.
- Co? - Nie dla ciebie będę milczeć!
Nie powiem mu
dla dobra Sung-hoona.
To ostatnia miła rzecz,
jaką mogę dla niego zrobić.
Wiesz, o czym mówię?
Tak.
Co jest?
Sung-hoon chyba naprawdę ci się spodobał.
Szkoda, że mamy podobny gust.
Może to źle, że przyszłam do pracy.
Tak.
- Usiądźmy na chwilę. - Dobrze.
Jasne.
Gdzie jest pani Shin? Nie widziałam jej na stołówce.
Nie martw się o nią. Martwmy się o siebie.
Ktoś nam bardzo utrudni życie zawodowe.
Słyszałaś?
Ta analityk z Działu Rozwoju Produktów, która spotyka się z dyrektorem Kangiem…
ponoć nagrodę Mega Hit zdobyła właśnie dzięki temu.
- Serio? - Tak.
Widziałam jej zdjęcie, nie jest wcale taka ładna.
Jak jej się udało uwieść dyrektora Kanga?
Właśnie.
Podobno spotykała się też z innymi.
- Nie powinniśmy powiedzieć dyrektorowi? - Zrobisz to?
- Dobrze się bawicie? - Słucham?
Rozmawiacie o czymś, co nie zostało jeszcze
- potwierdzone. - A pan to kto?
Ja? Jestem w Zespole nr 1.
Tak jak ta analityk, o której rozmawialiście.
Zastępca szefowej, Gye Bin.
Dzień dobry.
Nie dostała nagrody, bo spotykała się z dyrektorem Kangiem.
Zawsze była kompetentna.
- Prawda? - Tak.
Pani Shin zawsze dobrze wykonywała swoją pracę.
Oczywiście!
Dostała nagrodę zamiast starszego pracownika.
Ja jestem tym starszym pracownikiem.
Rozumiem.
- Pokonała mnie. - Oczywiście. Tak.
Nie mówmy źle o czymś, o czym nie mamy pojęcia.
Jasne?
Poza tym pani Shin jest
o wiele ładniejsza od pani.
Słucham?
Widzisz? To…
Chodźmy. Tak.
Do widzenia. Zaczekaj.
To było świetne. Nie sądziłam, że cię na to stać.
To nic takiego.
Tak. Ciągle narzekałeś, że nie ty dostałeś nagrodę,
ale w końcu gramy w jednej drużynie.
Oczywiście, że tak.
Ja mogę obrażać swoją rodzinę,
ale nie znoszę, gdy robią to inni.
Coś takiego.
Co?
Ha-ri?
Od dawna tu jesteś?
Gye Bin!
O Boże.
- Chwileczkę. - Czekaj. Możesz mnie puścić?
Przepraszam.
Myślałam, że mnie nienawidzicie.
Kocham was.
Co cię tu sprowadza? Spotykasz się z Ha-ri?
Tak. Czy coś się tu stało?
Co? Mamo, nic się tu nie stało, prawda?
Nie, a co?
Young-seo pyta. Ja mam dostawę.
- Leć. - Na razie.
Ach, ten Ha-min. Ja tylko pytam o bar.
- Pani Han. - Tak?
Dwa razy piwo z beczki i smażony kurczak.
Po jednym dla mnie i Ha-ri.
- Dla was? - Tak.
Jasne.
Przyniosę piwo.
Dobrze.
Dzięki Bogu, chyba nic nie wie.
Rety, dyrektor Go Food spotyka się z pracownicą.
Ale ktoś odkrył, że go zdradzała
i zrobił się wielki bałagan.
Córka właścicieli pracuje w Go Food.
- Serio? - Tak.
Ej, rozlewasz nasze cenne piwo. Skup się.
- Przepraszam. - Spokojnie.
Zapytamy właścicieli?
Proszę pana.
- Tak? - Mówił pan,
że pańska córka pracuje w Go Food, tak?
Tak, a co?
Co? Czemu krzyczałaś? O co chodzi?
- Ja… - Proszę.
- Niech pan… - To ja…
Stawiam wszystkim drinki!
- I jedzenie! - Naprawdę?
Poproszę menu.
- Jasne. - Dwa piwa.
- Mogę prosić piwo? - Mamy wielu klientów.
- Powoli. - Ostrożnie.
Boli?
Bądź delikatniejszy.
- To nie… - To nie…
Wrócę później.
Chwileczkę.
To twoja wina!
Z jakiej racji?
Co?
Powoli.
Zacznijmy od tej strony.
Niecierpię,
jak tak nade mną stoisz.
Czemu tak szepczesz?
To lepsze niż krzyk.
- Chciałem być miły. - To przestań, proszę.
Dawaj.
Ładnie pachniesz. Co to?
Przestań!
Sam się zapnij.
Masz wszystko, czego chciałem?
Czemu kazałeś mi to przywieźć?
Po co ci nagle tyle książek?
Nudzę się.
Prezes nie pozwala mi pracować.
Pomyślałem, że ci się przyda.
Co zamierzasz zrobić
odnośnie Ha-ri?
Prezes Kang się temu sprzeciwia.
Musisz zdecydować, co dalej.
Porzuciłbyś Young-seo, gdyby jej ojciec nie zaakceptował waszego związku?
Choć jest mi żal dziadka,
nie zrezygnuję z Ha-ri.
Nie sądziłem, że wydam 457 000 wonów na kurczaka.
Może oprawię to w ramkę.
Dlaczego zapłaciłaś za to wszystko?
A jak myślisz? Nie chciałam, żeby się o tobie dowiedzieli!
Dzięki.
Mój budżet już jest ograniczony.
Będę spłukana w tym miesiącu.
Moja szyja.
Nic ci nie jest?
Young-seo, co cię boli?
Gdzie?
- Tutaj? - Jestem trochę obolała.
Shin Ha-ri.
Bądź wdzięczna, że masz taką przyjaciółkę jak ja.
Oczywiście, że jestem.
Dlatego tak dobrze cię traktuję.
Tak.
To wszystko przez Yoo-rę.
Oboje narobili bałaganu, a teraz siedzą cicho.
Min-woo się odzywał?
Tak, ale…
Ale co?
Po prostu
nie odebrałam.
Dlaczego? Powinnaś była go ochrzanić.
Miałam zamiar,
ale przemyślałam sprawę.
To też moja wina.
W jednym z komentarzy ktoś napisał:
„Była w nim zakochana przez siedem lat,
to prawie jak stalking”.
Nie przejmuj się głupimi komentarzami. To do ciebie niepodobne.
Sama mówiłaś, że mam na jego punkcie obsesję.
To co innego.
Jeśli moja przyjaciółka tak sądzi,
to co musiała…
myśleć o mnie Yoo-ra?
Wychodzi na to…
że jesteśmy kwita.
Jak możesz tak mówić?
Ja bym walnęła Yoo-rę w twarz.
Miałam kiedyś ksywkę Krwawa Głowa.
Pokazać ci jeszcze raz, co potrafię?
Young-seo.
Ha-ri.
Co?
Halo?
Rozmawiam z Shin Ha-ri?
Kto mówi?
Zadzwoniłem, żeby przypomnieć ci o czymś ważnym.
Zgadniesz, co to takiego?
Co robisz, Tae-moo?
A jak myślisz?
Dzwonię do dziewczyny, która ignoruje swojego rannego chłopaka.
Sądziłem, że wpadniesz po pracy.
Przepraszam. Miałam dziś urwanie głowy.
Wiesz, z kim teraz jestem?
Co? Z kim jesteś?
Z przyjaciółką.
Pewnie też ją znasz.
Ja? Znam twoją przyjaciółkę?
- Kto to? - To bardzo dobra przyjaciółka.
Troskliwa, słucha mnie i jest przy mnie, gdy wpadam w złość.
W zasadzie jest bardzo do ciebie podobna.
Ta przyjaciółka musi być bardzo ładna.
Nie, jest bardzo brzydka.
Słucham?
Żartuję.
Ta przyjaciółka
to prezent, który mi dałaś za to,
że poszedłem z tobą na koncert.
To ta laleczka.
Opowiadam jej o moich zmartwieniach.
Rozumiem.
Czemu wzdychasz?
Coś się stało?
Nie, ja…
ziewnęłam tylko.
Ziewasz w trakcie rozmowy z chłopakiem?
To przykre.
Nie, ja…
Nie spałam zbyt dobrze.
Nie?
Słyszałem, jak chrapiesz.
Ja nie chrapię.
Naprawdę chrapałam?
Nie.
Ha-ri?
Wiesz co?
Co?
Szczerze, czuję teraz
wielką ulgę.
Źle się czułem,
ukrywając nasz związek
przed dziadkiem.
Ale skoro nie muszę już go ukrywać,
ulżyło mi.
Od teraz chcę mówić o nim wszystkim
i spotykać się z tobą bez ukrywania się.
Więc…
by móc to zrobić, Ha-ri…
No?
Powinniśmy…
wziąć ślub.
Halo?
Przerwało mi…
Halo.
Halo?
Ha-ri?
Halo?
Nie słyszę. Halo?
Ha-ri?
Ha-ri!
Są tu jakieś monety?
Monety…
Cholera.
Musiało mnie rozłączyć w tak ważnym momencie?
Za miesiąc wyślę tam Tae-moo.
Proszę przygotować dom i samochód w Nowym Jorku.
Dobrze, to tyle.
Lecę do Stanów?
Gdzie byłeś?
Powiedz mi. Wysyłasz mnie tam?
Siadaj.
Nawet ze mną o tym nie pogadałeś.
Robisz to ze względu na Ha-ri?
Chcesz nas w ten sposób rozdzielić?
Myślisz, że to zadziała?
Wiem.
Wiem, że to za mało, żeby was rozdzielić.
Więc po co to robisz? To do ciebie niepodobne.
Powiedzmy, że…
zaakceptuję wasz związek.
Ale gdy ludzie dowiedzą się, że z nią jesteś,
myślisz, że będzie mogła spokojnie przychodzić do pracy?
Pracownicy będą plotkować.
Tobie nic nie będzie,
ale to tylko pracownica.
Nie poradzi sobie z tym.
Dopóki sytuacja się nie uspokoi,
popracuj w amerykańskim oddziale przez dwa lata.
Jeśli po tym wszystkim nie zmienisz zdania,
zgodzę się.
Nie.
- Tae-moo! - Czy to dwa, czy 20 lat.
Moje uczucia się nie zmienią.
Poza tym…
nie chcę być z dala od niej.
Ożenię się z Ha-ri.
- Tae-moo! - Wtedy ludzie przestaną plotkować.
Więc proszę,
zaakceptuj nasz związek.
Powinnam była powiedzieć Tae-moo.
Powinienem był najpierw porozmawiać z Ha-ri o małżeństwie.
Zjedzmy razem kolację w ten weekend.
Naprawdę?
Ostatnio byliśmy zbyt zajęci, by iść na randkę.
- Będę czekać. - Jasne.
Young-seo.
Tato. Co tu robisz?
Wpadłem się z tobą zobaczyć, między innymi.
Kto to?
Dzień dobry. Jestem Cha Sung-hoon. Ja…
Spotykasz się z moją córką?
Obserwowałeś mnie?
Jest wielu ludzi, którzy donoszą mi o różnych rzeczy.
Miło pana poznać.
Myślę, że Young-seo cię ukrywała,
żeby nas sobie nie przedstawiać.
Może zjemy razem kolację?
Co ty kombinujesz?
Co masz na myśli?
Chcę tylko zjeść kolację z chłopakiem córki.
Nie przeciągajmy tego. Może dziś?
Wymieszaj teraz nadzienie.
Wiem, że mamy im pomagać,
ale oni każą nam robić całą robotę za nich.
Skupmy się na pozytywach.
Lepiej, żebyśmy dalej to robili.
Mam ochotę złożyć rezygnację, bo to niesprawiedliwe,
ale nie mogę, bo się żenię.
Że co?
Żenisz się pan z panią Yeo?
A co mam zrobić? Wie o nas cała firma.
Muszę wziąć za to odpowiedzialność.
Nie gadaj bzdur.
Małżeństwo, też coś.
Pani też tego chce, pani Yeo.
Pani Shin Ha-ri?
Prezes Kang chce panią widzieć.
Prezes Kang mnie wzywa?
Zaraz wracam.
O co chodzi?
Może…
Chcą ją zwolnić?
Nie gadaj bzdur.
Zobaczymy, co się stanie.
Dlaczego mnie pan wezwał?
Przeniesiesz się do fabryki w Daejeonie,
dopóki sytuacja się nie uspokoi.
Dae…
Daejeon. Czy to nie…
nasze centrum dystrybucji?
Analityk nie ma tam co robić.
Jeśli nie jesteś zadowolona,
możesz zrezygnować.
Co…?
Zrezygnować?
Pojawiło się coś jeszcze?
Nie.
Bogacze to straszne typy. Pozbyli się plotek.
SZPITAL SEOUL KANGSUNG
Myślisz, że ta pracownica, Shin Ha-ri, nadal tam pracuje?
Coś ty. Pewnie już ją wylali.
Podobno zdradzała wnuka prezesa.
Musieli ją zwolnić.
O czym panie mówią?
O co chodzi?
Gdzie ty się…?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Słucham?
- To… - Powinieneś…
Powinieneś był mi powiedzieć.
Ha-ri musiała to wszystko znosić sama.
A ja o niczym nie wiedziałem.
Wracasz do pracy? Poczekaj, aż prezes się trochę uspokoi…
Tyle czasu minęło, a ja mam jeszcze czekać?
Nie mogę.
Musicie to usłyszeć. Właśnie…
DZIAŁ ROZWOJU PRODUKTÓW
Gdzie pani Shin?
Prezes Kang ją wezwał.
Minęło już dość dużo czasu, a ona jeszcze nie wróciła.
Cholera.
Co tu robisz?
O czym rozmawiałeś z Ha-ri?
O tym, że przenoszę ją do fabryki na prowincji.
I że może się zwolnić,
jeśli jej się to nie podoba.
Naprawdę…
musiałeś to zrobić?
Na pewno słyszałeś już plotki.
Wiesz, co zrobiła naszej firmie.
Ma być temu winna?
To moja wina.
Mnie pierwszemu wpadła w oko,
wszystko przeze mnie.
Chyba nie rozumiesz powagi sytuacji.
Zarząd mógłby
pociągnąć cię za to do odpowiedzialności
i kazać ci zrezygnować.
Jeśli do tego dojdzie,
wezmę za to pełną odpowiedzialność i złożę rezygnację.
Więc…
nie rób nic Ha-ri.
Tae-moo!
- Dzień dobry. - Witamy.
- Nie ma go tu. - Młody właściciel dziś nie pracuje.
- Młody właściciel? - Tak.
- Proszę usiąść. - Dzięki.
Mówicie o ojcu Ha-ri?
Kochanie, chodź na chwilę.
Po co?
O co chodzi?
- Proszę. - Słucham?
- O Boże. - To nie on.
To był…
taki wysoki przystojniak.
Tak.
Z młodą kobietą.
Młoda kobieta i wysoki facet?
Mowa o Ha-ri i Ha-minie?
Pewnie rozmawiają o naszych dzieciach. Są wysokie.
Chyba tak.
O, właśnie wszedł.
Przystojny młody właściciel!
To jakaś pomyłka.
To kolega córki z pracy.
- Co? - To pan Gye.
To na pewno ten sam co wtedy.
Dzień dobry. Czy…
Panie Gye.
Co pana tu sprowadza o tej porze?
Czy Ha-ri wróciła do domu?
Co? Ha-ri jest w pracy.
Tak.
Nie ma jej tam?
O, cześć.
- Porozmawiajmy chwilę. - Jasne.
Przepraszam. Następnym razem przedstawię się jak należy.
Ojcze, matko.
Dobrze.
Czy on nazwał nas „ojcem i matką”?
Tak.
Mam złożyć wypowiedzenie?
Tak. Zrezygnuj
i odejdź z firmy.
Nie mogę…
Nie mogę tego zrobić.
Słucham?
Nie zrezygnuję.
Wie pan, jak ciężko pracowałam, odkąd tu jestem?
Ile wymyśliłam produktów?
Wszystkie były w tym roku w pierwszej piątce.
Moja Bucket Fish List jest w pierwszej trójce.
W dodatku jako najmłodsza dostałam nagrodę Mega Hit.
Rezygnacja nie ma w ogóle sensu.
Jeśli miłość jest zbrodnią,
to tak, jestem przestępcą.
Ale zrezygnować?
Nie mogę!
Mogłam tego nie mówić.
Ha-ri, ty idiotko!
Coś ty narobiła?
Nie odbiera.
Co się stało?
Trudno to wyjaśnić.
Mogę pożyczyć twój telefon? Nie mam swojego chwilowo.
Szwagier…
Mam nadzieję, że pogodzisz się z moją siostrą, szwagier.
Pan Gye jest twoim szwagrem?
- Mamo. - Matko.
Mówisz do nas, jakbyśmy byli twoimi teściami.
Czy pan i Ha-ri…
Spotykacie się? Panie Gye?
Niech pan mówi!
Co pana łączy z Ha-ri? Dlaczego pan do nas przyszedł?
- Mów, człowieku! - Matko, to…
Przestań mnie tak nazywać!
Masz ponad 40 lat. Chcesz być z Ha-ri?
Myślisz, że ci można, bo jesteś taki przystojny?
Jak śmiesz?
Nie wolno ci używać przemocy.
Lepiej już idź.
- Dokąd? - Po co?
Później wam wyjaśnię.
Matko i ojcze.
Znowu to zrobił.
Dokąd pan idzie?
- Panie Gye! - Mamo, posłuchaj.
To nie pan Gye. To dyrektor Go Food, pan Kang.
Co?
O czym ty mówisz?
Jakim cudem on…?
Mówię poważnie!
Trudno było utrzymać to w tajemnicy.
Nasza harówka dobiegnie końca. Będziecie mieć bogatego zięcia!
Co? Bogaty?
Dyrektor?
Bogaty…
Coś takiego.
KOMÓRKA HA-MINA NIE UKRADŁ JEJ
Gdzie jesteś, Ha-ri?
Sung-hoon.
Jeśli nie chcesz tu być, możemy wyjść.
Ojciec jest zmienny i potrafi zrobić awanturę.
- Może po prostu… - Spokojnie.
Musimy się z tym kiedyś uporać.
Chodźmy.
Jak długo jesteście razem?
Ponad miesiąc.
Martwiłem się o córkę, więc trochę poszperałem.
Nie masz rodziców,
wychowywał cię prezes Kang, prawda?
Tak jest.
Skoro prezes Kang cię wspierał,
nie możesz odejść z Go Food i pracować w innej firmie?
- Chodźmy, Sung-hoon. - Young-seo.
- Mam tego dość.
Czemu spytałeś o coś takiego?
A co w tym złego?
Może zostać moim zięciem.
Zięciem?
Tak.
Mam tylko ciebie, więc kto wie?
Źle, że chcę sprawdzić, czy zięć może odziedziczyć moją firmę?
Chcesz powiedzieć, że zgadzasz się na mój związek z Sung-hoonem?
Inaczej nie zaprosiłbym go na kolację.
Wiem.
Wiem, jaki byłem uparty i arogancki.
Ale nie chcę być dłużej skłocony z moją jedyną córką.
Więc starajmy się lepiej siebie rozumieć.
Wrócisz do domu?
Young-seo.
Dobrze.
Ale potrzebuję czasu, by przemyśleć powrót do domu.
O czym myślisz?
Chodzi o tatę.
Jak to mówią, przed śmiercią ludzie robią dziwne rzeczy.
A jeśli jest chory?
Nie sądzę.
Gdy zdarza się coś dobrego,
podejdź do tego pozytywnie.
Nie myśl o czymś złym.
Nigdy nie widziałam go takiego.
Przepraszam, Sung-hoon.
Masz chusteczkę?
Nie masz.
O.
Co to?
To nic takiego. Odłóż to.
To dla mnie, prawda?
Pierścionek?
Z brylantem?
Czy to na oświadczyny?
Niedługo twoje urodziny.
To prezent dla ciebie.
Czyli jednak nie chciałeś się oświadczyć?
Kiedyś to zrobię.
Twój ojciec jeszcze nie wyraził zgody.
I nie wiem, co ty o tym myślisz.
Tata wyraził zgodę,
a ja chcę za ciebie wyjść.
Co?
Więc…
pobierzmy się.
Sung-hoon.
Nie chcesz się ze mną ożenić?
To nie tak.
Przestań kraść moje słowa.
Wyjdziesz za mnie?
Shin Ha-min zostawił mi wiadomość.
Rety.
Ha-ri, to ja.
Gdzie jesteś? Czemu nie odbierasz?
Byłem wszędzie, ale nie mogłem cię znaleźć.
Ukryłaś się gdzieś, bo jesteś na mnie zła?
Oddzwoń, proszę.
Ha-ri, gdzie jesteś?
Jestem…
przy choince.
Przy Wieży N Seoul.
Co tam robisz?
Nie wiem.
Nie mam dokąd pójść, więc chodzę bez celu.
Tak po prostu.
Nigdzie nie idź. Zaraz tam będę.
Czekaj…
Masz pojęcie, jak się martwiłem?
Nie jestem dzieckiem.
Już nigdy nie znikaj tak
bez słowa.
Napisy: Robert Prusakowski