‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 7)
‪หายไปไหนนะ
‪(นกดึกดำบรรพ์)
‪โทรไม่หยุดเลย รับหน่อยสิ ‪อาจมีเรื่องสำคัญ
‪ฮัลโหล คุณชินฮารี
‪ฮัลโหลค่ะ
‪มือถือคุณชินฮารีไม่ใช่เหรอ
‪คุณเป็นใครครับ
‪ว่าแต่เธอเถอะ ไหนว่าวันนี้มีเดตไง
‪มาเที่ยวกับแฟนเหรอ
‪เอ่อ คือว่า
‪แหม เพื่อนกันจะปิดทำไม
‪ไหนๆ เจอแล้ว ‪ขอยลโฉมแฟนเศรษฐีของเธอหน่อยสิ
‪ใช่ แนะนำทีนะ ฮารี
‪- ไหนโชว์ตัวซิ ‪- โชว์ตัวสิ
‪ที่จริง ฉันไม่ได้มากับแฟน…
‪ตัวเอง
‪รอนานไหม
‪ฮารีจ๊ะ
‪- ใครน่ะ ‪- อ๋อ
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ ‪ผมชื่อคังแทมู เป็นแฟนของคุณฮารี
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีนะคะ
‪ฮารีจ๊ะ ไหนๆ ก็จ๊ะเอ๋กันแล้ว ‪ไปกินมื้อเย็นด้วยกันนะ
‪- ติดอะไรไหมคะ ‪- เอางั้นเหรอครับ
‪ตัวเองไม่ติดอะไรใช่ไหม
‪ทางนี้ค่ะ
‪ทำอะไรคะเนี่ย
‪อยู่ๆ มาแอ๊บเป็นแฟนฉันทำไม
‪ขอบคุณกันก่อนไม่เป็นเหรอ
‪ผมเพิ่งช่วยคุณให้รอดพ้น ‪จากการจับโป๊ะของเพื่อนๆ นะ
‪ก่อนอื่น
‪ขอโทษฉันก่อนสิคะ
‪คุณทิ้งฉันไว้ข้างถนนกลางสายฝน ‪อ้างว่ามีประชุมอะไรนั่น
‪ขอโทษด้วยครับ
‪ผมถึงได้ยกเลิกประชุมและตรงมาหาคุณไง
‪พูดจริงนะคะ งั้นฉันเป็นห่วงเก้อน่ะสิ
‪ห่วงเหรอครับ
‪ช่างเถอะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก
‪เคลียร์ใจแล้วเข้าไปกันครับ เพื่อนๆ รอ
‪คะ จะเข้าไปไหน
‪ผมต้องสานต่อละครให้จบไม่ใช่เหรอ
‪ไม่จำเป็นค่ะ
‪อย่าให้เรื่องบานปลาย แค่…
‪สุดจัด ชินฮารีมีแฟนเป็นตัวเป็นตนด้วย
‪ใช่ไหมล่ะ ตัวเธอ
‪ท่าทางมีพิรุธ นึกว่านางแกงเราซะอีก
‪แต่ว่าฝ่ายชาย
‪หล่อจนจะวูบ
‪เห็นด้วย แม่
‪อย่างกับนายแบบมาเอง
‪ประโคมแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจดเท้า
‪ไม่แผ่วนะคนนี้
‪นี่ หรือว่าฮารีคบกับแฟนคนนี้ ‪โดยประเคนของแบรนด์เนมพวกนั้นให้ทั้งตัว
‪คงไม่ใช่ใช่ไหม
‪บ้า ฮารีจะไปหาเงินมาจากไหน
‪ในสถานการณ์นี้ การบอกความจริงไป
‪จะดีที่สุดเหรอครับ
‪รับความช่วยเหลือจากผม
‪และรักษาศักดิ์ศรีไว้เถอะครับ
‪เดี๋ยวนะ
‪ถ้าจะฉุดอีโก้ของเพื่อนๆ คุณลงมา
‪ใช้คอนเซปต์ไหนดีล่ะ
‪วันนี้ผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงพวกคุณเอง
‪- เชิญทานได้ตามสบายครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ขอบคุณที่เลี้ยงค่ะ ‪- ทำไมแพงจัง
‪ตัวเอง
‪จ้องเมนูทำไม มองเค้าก็พอ
‪ความรักที่เค้ามีให้ตัวเอง
‪กับบัตรเครดิตเหมือนกันยังไงรู้ไหม
‪มันไม่มีจำกัดยังไงล่ะ
‪รักเกินร้อยไม่ลิมิต
‪(หนุ่มอวดรวย)
‪เท่จังค่ะ
‪อย่ามัวแต่มองฉัน ทาน…
‪กินสิคะ
‪เค้าเห็นตัวเองกินก็อิ่มทิพย์แล้ว ‪ไม่เป็นไรหรอกครับ
‪ดูสิดู ยัยโก๊ะเอ๊ย
‪ไม่ต้อง ฉันเช็ดเอง
‪น่ารักเรี่ยราดนะ
‪ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ
‪ไปกันไหม
‪โอ้ ไม่เป็นไรๆ ฉันไปคนเดียวได้
‪เค้าไม่สบายใจเวลาตัวเองไม่อยู่ในสายตา
‪เดี๋ยวเดินไปส่งข้างหน้าแล้วกัน
‪(หนุ่มติดแฟนขั้นสุด)
‪ระวังหน่อยสิครับ
‪- เป็นอะไรไหม ‪- หา
‪- ไม่เจ็บตรงไหนนะ ‪- ไม่เจ็บ
‪หนุ่มคนนั้นนี่ยังไง
‪เพอร์เฟกต์ไปหมด แถมคลั่งรักฮารีสุดๆ
‪จริงจ้า ฉันล่ะอิจฉาสุดอะไรสุด
‪คุณครับ
‪ถ้าแฟนผมได้แผลขึ้นมา คุณจะชดใช้ยังไง
‪(หนุ่มลูกหมายักษ์)
‪ว่าแต่ชอบฮารีตรงไหนเหรอคะ
‪ความสวยไงครับ
‪ตั้งแต่เกิดมา ‪ผมเพิ่งเคยเห็นคนสวยแบบคุณฮารีเป็นครั้งแรก
‪อย่าอวยจนเว่อร์ต่อหน้าเพื่อนๆ ได้ไหมคะ
‪ไม่ได้เว่อร์นะ
‪เห็นแวบแรกก็รู้แล้วครับ
‪ว่าคุณคือผู้หญิงที่ใช่
‪อะไรหว่า เคยคบสาวๆ มากี่คนเนี่ย
‪ทำไมเต๊าะได้เต๊าะดีจัง
‪อิจฉานะยะ ยัยฮารี ‪แฟนเธอน่ารักยืนหนึ่งจริงๆ
‪อย่ามา มินอูก็กินกันไม่ลงมั้ง
‪ถ้ามินอูมาด้วย มีหวังหวานเรี่ยราดแหง
‪อี๋ แค่นึกภาพก็ขนลุกแล้ว
‪มินอูเหรอครับ ใช่เชฟอีมินอูหรือเปล่า
‪รู้จักมินอูเหรอคะ
‪เคยเจอกันที่บริษัทเพราะงานครับ
‪ทำงานที่เดียวกับฮารีนี่เอง
‪- อยู่แผนกอะไรคะ ‪- อ๋อ แผนก…
‪ไม่รู้สิครับ
‪ประธานบริษัทต้องอยู่แผนกไหนล่ะเนี่ย
‪- อุ๊ยตาย เป็นอะไรไหม ฮารี ‪- ฮารีจ๊ะ
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ‪- ค่ะ
‪ประธานบริษัทเหรอคะ
‪- ประธานบริษัท ‪- ไม่ได้หูฝาดใช่ไหม
‪โอ๊ย อิ่มแปล้
‪มื้อนี้อร่อยสุดยอดค่ะ ท่านประธานคังแทมู
‪เรียกแฟนเพื่อนว่า "ท่านประธาน" ได้ยังไง ‪ฟังดูห่างเหินนะ
‪อร่อยเพลินจริงๆ ค่ะ มื้อนี้
‪จริงสิ ทั้งคู่พักที่ไหนกันล่ะ
‪อ๋อ วันนี้เรา…
‪เราก็พักที่นี่ครับ
‪อ้าว จริงเหรอเนี่ย
‪พอดีเลย
‪รู้สึกผิดจังที่มากินฟรี ‪ไว้พรุ่งนี้เราเป็นเจ้ามือมื้อเที่ยงบ้างนะ
‪- อือ ได้สิ ตามนั้น ‪- เจอกันพรุ่งนี้
‪- พรุ่งนี้เจอกัน ‪- คืนนี้ฟินๆ นะจ๊ะ
‪ทำอะไรอยู่คะเนี่ย เราต้องกลับไปโซลนะ
‪รถบัสด่วนหมดแล้วครับ
‪เมาอยู่จะขับรถได้ยังไง
‪จริงด้วย
‪- ทำอะไรตรงนั้นครับ ‪- คะ
‪แหม วอลล์เปเปอร์สวยจัง ซื้อมาจากไหนนะ
‪ถ้าเหล้าไม่หนำใจ มาจิบไวน์กันไหมครับ
‪เหล้าเหรอ
‪ไม่ค่ะ ไม่ดีกว่าๆ เหล้าอะไรอีกล่ะคะ
‪ตามใจครับ
‪ท่านประธาน
‪เราแยกห้องกันไม่ได้เหรอคะ
‪ท่านประธานกับฉัน ‪จะพักห้องเดียวกันได้ยังไงล่ะคะ
‪แล้วมันเข้าท่าเหรอครับ ‪ที่แฟนกันนอนแยกห้อง
‪ถ้าเพื่อนๆ จับโป๊ะได้อีกล่ะ ‪คุณจะแก้ตัวว่ายังไง
‪เปล่า คือว่า
‪ก็จริงอย่างที่ว่า แต่…
‪ผมไม่จับกินหรอก อย่าห่วงน่า
‪คุณชินฮารีนอนบนเตียง ‪ผมนอนโซฟาเองครับ
‪โธ่ ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันนอนโซฟาได้สบาย
‪จะปล่อยท่านประธานนอนโซฟา ‪แล้วหนีไปนอนเตียงได้ยังไง
‪เอาล่ะ
‪งั้นก็นอนโซฟาไป
‪คุณหลับตอนไหน ผมจะอุ้มไปนอนเตียง
‪หรือใจจริง
‪คุณหวังแบบนั้นอยู่ครับ
‪ไม่ค่ะ ไม่ ฉันควรนอนเตียงเนอะ
‪ค่ะ ขอบคุณนะคะ
‪น่ารักจัง
‪เป็นรอยแหงๆ
‪จะนอนอย่างนี้ก็กระไรอยู่
‪ไม่สิ ใส่ชุดคลุมยิ่งประหลาด
‪แต่จะให้ใส่
‪แค่ชุดคลุม
‪ก็นอนไม่ลงหรอก
‪ก็สถานการณ์มันพิลึกกึกกือไปหมด ‪จะให้ทำยังไง ชินฮารี
‪หมั่นไส้ไม่ไหวแล้ว ‪ทำไมนางได้แฟนดีแบบนั้นล่ะ
‪ขวางหูขวางตาฉันไปหมด ยัยชินฮารี
‪ถ่ายทำเสร็จแล้วเหรอ กลับมาเร็วจัง
‪ใช่ ทำไมเป็นห้องสวีตล่ะ
‪แฟนฮารีอัปเกรดห้องให้
‪แฟนฮารีเหรอ
‪อือ เมื่อกี้บังเอิญเจอ ‪เราเลยไปกินข้าวเย็นมา
‪นายไม่รู้เหรอว่าแฟนฮารีคือใคร
‪ไม่รู้น่ะ
‪ใครเหรอ
‪อย่าตกใจล่ะ
‪แฟนยัยนั่นคือประธานคังแทมูแห่งจีโอฟู้ดน่ะ
‪ว่าไงนะ
‪ประธานคังแทมูเหรอ
‪เธอไปเจอคุณคังแทมูที่ไหน
‪นั่นน่ะสิยะ พนักงานต๊อกต๋อย ‪เป็นแฟนกับประธานบริษัทได้ยังไง
‪ปากแจ๋วจัง ยัยพวกนี้
‪มีอะไรครับ
‪อ๋อ ไม่มีอะไรนี่คะ
‪ทำไมไม่ตอบจ๊ะ
‪หรือว่าเข้าด้ายเข้าเข็มกันแล้ว
‪ดึกป่านนี้ใครทักแชตมาครับ
‪หรือหนุ่มที่คุยๆ กันอยู่
‪ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ สาวๆ แก๊งนั้นทักมาไม่หยุด
‪หรือสงสัยว่าผมไม่ใช่แฟนตัวจริง
‪สงสัยอะไรล่ะคะ
‪พวกนางอินตามกันจัดๆ
‪ถามกันใหญ่ว่าเราเจอกันยังไง
‪ก็นะ
‪แทมูการละครเนียนอยู่แล้ว
‪เฮ้อ ตอบกลับว่าอะไรดี
‪คิดมากทำไมครับ
‪บอกไปว่าผมปิ๊งคุณแรกพบที่บริษัท
‪- แล้วคอยตามจีบ ‪- อะไรนะคะ
‪ถ้าขนลุกจนไม่กล้าพิมพ์ตอบเอง ‪ให้ผมพิมพ์แทนไหมครับ
‪ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง ฉันพิมพ์เองได้
‪ว่าแต่ ทำยังไงดีล่ะคะ
‪อะไรครับ
‪สาวๆ แก๊งนั้นน่ะไม่เท่าไร ‪เพราะไม่มีเหตุให้วนมาเจอกันอีก
‪แต่มินอู ท่านจะเจอบ่อยไม่ใช่เหรอคะ ‪เพราะเรื่องงาน
‪เกรงว่าท่านประธานจะกระอักกระอ่วน
‪ตกลงห่วงว่าผมจะกระอักกระอ่วนเหรอครับ
‪หรือคุณชินฮารีห่วงเพราะแอบรักอีกฝ่าย
‪อุ๊ย
‪รู้ได้ยังไง…
‪เห็นผมบื้อนักเหรอครับ
‪ใช่ค่ะ
‪บื้อในบื้อเลยค่ะ
‪ชนิดที่ว่าเปิดประเด็นเรื่องรักข้างเดียว ‪ที่เป็นอดีตไปแล้วได้อย่างหน้ามึน
‪แน่ใจนะว่าจบไปแล้ว
‪ผมไม่อยากได้แฟนที่คบซ้อนนะครับ
‪เอ่อ…
‪แหม เท่าที่ดูเมื่อกี้ ‪ท่านประธานแสดงละครเก่งนะคะเนี่ย
‪เดบิวต์เป็นพระเอกได้
‪บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมเก่งทุกด้าน
‪เอ่อ ถ้างั้น เชิญสะสางงานที่ค้างให้จบเถอะค่ะ
‪ฉันว่าจะพักมือและเข้านอนแล้วค่ะ
‪เฮ้อ ง่วงจัง
‪ฝันดีครับ
‪นอนไม่หลับแหงๆ
‪วันนี้นอนไม่หลับแหงๆ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ยังนอนอยู่เหรอ
‪ลุกได้แล้วครับ
‪อยู่ไหนคะเนี่ย
‪ผมมาออกกำลังกายครับ ‪เพราะคุณหลับลึกจนผมทำใจปลุกไม่ลง
‪อ๋อ พอดีฉันนอนตาค้างทั้งคืน ‪เพิ่งจะมาผล็อยหลับช่วงเช้ามืดน่ะค่ะ
‪ค่ะ
‪เดี๋ยวจะมีคนขึ้นไป
‪รอเปิดประตูนะครับ
‪ใครจะมาเหรอคะ
‪ท่านประธานคังแทมูส่งดิฉันมาค่ะ
‪เห็นว่าคุณต้องเปลี่ยนชุดใหม่
‪คะ
‪มาเที่ยวกับแฟนทั้งที ‪ใส่ชุดติดกันสองวันก็จะพิลึกไปนิดครับ
‪เลือกตัวที่ถูกใจเลยครับ ‪ลองดูสไตล์ที่เป็นโทนสีขาว
‪จะได้ใส่คู่กัน
‪เอาจริงเหรอเนี่ย
‪อะไรกัน
‪หือ
‪เอ๊ะ
‪อะไรน่ะ
‪ที่นี่คือบ้านของคุณซองฮุนนี่นา
‪ที่ใส่อยู่ดูเป็นสไตล์ฉันที่สุดแล้ว
‪คงไม่เข้าใจผิดว่าเราใส่คู่กันหรอก
‪อ้าว มินอู
‪มาตอนไหนล่ะ ไหนว่ามาไม่ได้
‪มาดึกๆ เมื่อคืนน่ะ พอดียกกอง
‪อย่างนั้นนี่เอง
‪ได้ข่าวแล้วนะ
‪เธอเป็นแฟนประธานคังแทมูเหรอ
‪เอ่อ
‪ใช่
‪ตอนได้ยิน ฉันอึ้งไปเลย
‪เพราะคาดไม่ถึงน่ะ
‪ก็แหงล่ะเนอะ
‪ฉันก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน
‪ฮารี
‪คุณชินฮารี
‪ตื่นแล้วเหรอครับ
‪มาจนได้ เชฟอีมินอู
‪เชฟรู้หมดแล้ว คุณอายอะไรครับ
‪หรือไม่จริง
‪หิวจังค่ะ รีบไปกินอาหารเช้ากัน
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‪จริงด้วย
‪หลังจากนั้น…
‪บ้าไปแล้ว จริงๆ เลย
‪เสื้อโค้ตกับ มือถืออยู่นี่
‪- เป็นอะไรไหมครับ คุณยองซอ ‪- ไม่ค่ะ ไม่
‪ฉันไม่เป็นไร
‪มวนท้องใช่ไหม ผมซื้อซุปแก้เมาค้างมา
‪ไม่ต้องค่ะ ไม่ดีกว่า
‪ฉันต้องไปทำงาน
‪วันอาทิตย์ก็ไปเหรอครับ
‪อ๋อ
‪พักนี้ ฉันงานยุ่งจนหัวฟูเลยน่ะค่ะ
‪อย่าเพิ่งครับ
‪เรื่องเมื่อวาน
‪งั้นเรา…
‪ค่ะ เรื่องเมื่อวานนี้ เรามา…
‪ลืมๆ มันไปนะคะ
‪ลืมมันไปเหรอครับ
‪ก็
‪ตามนั้นค่ะ เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น
‪โมฆะไง เป็นโมฆะ
‪ขอตัวก่อนนะคะ
‪โมฆะเหรอ
‪วุ่นวายใจหรือไงเรา ‪ทำไมอาหารไม่ย่อยล่ะ
‪อยากกลับไปพักที่บ้านเร็วๆ จัง
‪ครับ ไว้จะติดต่อไปทันที
‪ผมต้องกลับโซลด่วนเพราะตารางงานน่ะครับ
‪อ๋อ ไม่มีปัญหาค่ะ
‪จะกลับแล้วเหรอ
‪ใช่ คุณแทมูยุ่งสุดๆ น่ะ
‪อะไรกัน อย่าเพิ่งกลับสิคะ ‪อยู่เที่ยวต่ออีกสักวัน
‪จริงค่ะ เราว่าจะไปทัวร์แถวนี้หลังกินมื้อเช้า
‪พอเถอะ คุณเขายุ่งอยู่
‪เธอก็อยู่ต่อสิ ฮารี
‪เธอไม่ต้องตามกลับไป ‪เพราะแฟนติดงานสักหน่อย
‪หรือไม่จริงครับ
‪จริงครับ
‪งั้นผมจะปรับตารางใหม่ให้ตรงกับคุณฮารี
‪ตัวเองครับ อยู่เที่ยวกับเพื่อนต่ออีกสักวันไหม
‪คะ เอ่อ…
‪หือ
‪ปังไม่ไหวๆ ไปเช่ามาจากที่ไหนคะ
‪ของคุณปู่น่ะครับ
‪ท่านชอบตกปลาอยู่แล้ว
‪คนรวยนี่เล่นใหญ่จัดเต็มคนละชั้นจริงๆ
‪อิจฉานะยะ ชินฮารี
‪ทำไมครั้งนี้อลังการอลังใจเบอร์นี้
‪ประสาทจะกิน
‪ไปกันครับ
‪ไปกันเนอะ
‪จับมือผม คุณฮารี
‪บ้าบอ
‪มาใจเต้นอะไรตอนนี้ ชินฮารี
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร ฉันขึ้นเองได้
‪ขอบคุณนะคะ
‪สักแก้วไหม
‪จิบบ้างก็ดีนะ
‪เอ่อ ไม่ดีกว่า
‪ชนจ้า สาว
‪ดูท่าวันนี้จะเห็นโลมายากแฮะ
‪คุณฮารีอยากเห็นโลมาแท้ๆ
‪น่าเสียดาย
‪รู้ได้ยังไงคะ
‪ล่าสุดคุณเล่าให้ฟังไง
‪จำไม่ได้เหรอครับ
‪ฉันเหรอคะ
‪ฮารี ใครๆ ก็รู้ว่าเธอรักโลมาจ้ะ
‪อัปเต็มหน้าโซเชียล
‪ถ้าแฟนไม่รู้ ไม่แปลกยิ่งกว่าเหรอ
‪ก็จริงเนอะ
‪จริงอย่างที่ว่า
‪ว่าแต่คุณสองคนคบกันได้ยังไงครับ
‪การที่ประธานบริษัท ‪คบกับพนักงานเป็นเรื่องยากนะ
‪นั่นน่ะสิ คิดไปคิดมา ‪ต่อมเผือกก็ชักจะทำงานซะแล้ว
‪เอ่อ
‪ผมปิ๊งคุณฮารีตั้งแต่แรกเห็นก็เลยตามจีบครับ
‪ปิ๊งแรกเห็นเหรอ เห็นฉันเพี้ยนล่ะไม่ว่า
‪ผมไม่เคยเจอใครเพี้ยนเท่าคุณฮารี
‪แปลกใหม่ดีครับ
‪เจอหน้าทีไรก็ทำตัวประหลาดใส่
‪และพูดจาสองแง่สองง่าม
‪จำมือปลาหมึกได้ไหมครับ
‪มือที่สามเนี่ยนะ
‪ฉันไม่เคยทำหรอกนะคะ
‪มือที่สี่ มือที่ห้า หรือมือปลาหมึก ‪ก็ว่าไปอย่าง
‪มาสืบรู้ทีหลังว่าที่ทำอย่างนั้น ‪ก็แค่พยายามสลัดผมให้หลุด
‪เพราะจับได้ว่าผมสนใจในตัวคุณฮารีครับ
‪อย่ามา ฟังไม่เห็นขึ้น
‪เธอเคยไม่ชอบคุณแทมูตรงไหนเนี่ย
‪ตอนเจอกันครั้งที่สอง
‪ผมก็ขอแต่งงานครับ
‪คุณฮารีปฏิเสธทันทีคงเพราะตกใจ
‪ผมจึงไปดูตัวกับผู้หญิงคนอื่นแบบไม่มีทางเลือก
‪แต่ยิ่งไปดูตัวเท่าไร ผมก็ยิ่งคิดถึงคุณฮารีครับ
‪เพราะงั้นผมจึงขอนัดเจอใหม่
‪อะไรกัน เรื่องแต่งอะไรเนียนเหมือนเรื่องจริง
‪ก็ใช่ไง อย่าเร่งรัดขอกันแต่งงานปุบปับสิคะ
‪ได้ครับผม
‪ใครเอ่ยที่เคยมีแฟนไม่กี่คน ‪แต่เล่นกับหัวใจผมเก่งขนาดนี้
‪คุณฮารีชอบให้ผมลุ้นครับ
‪รุกแรงไม่อ้อมค้อมเลย
‪- อันนี้เหรอ ไม่ชอบหรือไง ‪- เดี๋ยวจะโดน
‪- ฉันไปห้องน้ำนะ ‪- อะไรนะ อือๆ
‪เชฟอีมินอูครับ
‪ได้ยินว่าเมื่อวานถ่ายรายการช่องเอสบีซี
‪ครับ ผมเนื้อหอมอยู่ มีคนติดต่อมาเยอะ ‪เพราะการร่วมคอลแลบครั้งนี้
‪ทีมการตลาดก็มั่นใจว่าเชฟอีมินอู ‪จะได้กระแสตอบรับดีที่สุด
‪คุณฮารีของผมตาถึงอยู่นะครับ
‪ท่านประธาน
‪ครับ
‪ขอถามอะไรได้ไหม
‪เชิญครับ
‪เพราะอะไรต้องเป็นฮารีล่ะครับ
‪"ต้อง" เหรอ
‪หมายถึงอะไรครับ
‪ผมเข้าประเด็นเลยแล้วกันครับ
‪ว่ากันตามตรง ระดับท่านประธาน ‪จะคบสาวคนไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ
‪แต่ทำไมมาคบกับฮารี
‪พนักงานในบริษัทที่พื้นฐานครอบครัวธรรมดาล่ะ
‪ผมไม่เข้าใจครับ
‪คุณกำลังสื่อว่า
‪คุณชินฮารีไม่คู่ควรกับคนระดับอย่างผม
‪ใช่ไหมครับ
‪- ผมพูดเพราะเป็นห่วงฮารี ‪- ผมว่าเชฟอีมินอู
‪คงคบคนที่ "ระดับ" สินะครับ
‪ในสายตาผม
‪คุณชินฮารีคือผู้หญิงที่มีเสน่ห์เกินต้าน
‪เพราะงั้นอย่ามาจัดระดับแฟนผม
‪ส่งเดชอีก
‪เข้าใจหรือเปล่าครับ
‪เฮ้อ อากาศหนอ
‪ฉันเห็นคันเบ็ดอยู่ข้างหลัง
‪ขอตกปลาเล่นได้ไหมคะ
‪นั่นสิคะ ดูน่าสนุกออก
‪คันเบ็ดเหรอ
‪อ๋อ ของคุณปู่ผมน่ะ
‪นึกถึงสมัยก่อนที่ล่องเรือตกปลากับมินอูจัง
‪ตอนที่จับปลาจานแดงได้ ‪มินอูก็แล่เป็นซาชิมิให้กินสดๆ บนเรือ
‪สนุกจริงๆ เนอะ ว่าไหม
‪จริง หนึ่งในซาชิมิที่อร่อยสุดในชีวิตเลย
‪- อร่อยจริงไม่จกตา ‪- ถ้าไปต่ออีกนิด
‪จะเจอจุดตกปลาจานแดงที่ขึ้นชื่อ ‪ไปตกที่นั่นไหมครับ
‪จับปลาจานแดงไปพลาง ‪แล่กินเป็นซาชิมิไปพลาง เข้าท่าไหม ตัวเอง
‪ตกปลาเวลานี้…
‪ไป ก็ไปสิ จะรออะไร
‪โอเค
‪หลบมุมทำอะไรคนเดียว ยืนข้างๆ ผมสิ
‪คุณแทมู ที่จริงตอนนี้…
‪- เฮ้ย มินอูจับปลาได้แล้ว ‪- ว้าว สุดยอด
‪หนึ่งต่อศูนย์นะครับ
‪โธ่เว้ย ไปแอบเริ่มตอนไหน
‪- ไม่ค่ะ คุณแทมู ฉัน… ‪- อย่าเพิ่งครับ ไว้ค่อยคุย
‪มาแล้วๆ มาติดเบ็ดพ่อ ลูก
‪โอเค มาเลยครับ
‪เอาล่ะ
‪หนึ่งต่อหนึ่ง
‪ปังมาก มินอูได้อีกตัวแล้ว
‪จับได้อีกแล้ว
‪ได้มาอีกตัว
‪สองต่อหนึ่ง
‪บ้าเอ๊ย
‪ขนาดของผมดูจะใหญ่กว่าหน่อยนะ
‪เอ่อ เราพอแค่นี้กันดีไหมคะ
‪ตอนนี้เราเสมอกันอยู่ ‪ต่ออีกชั่วโมงเดียวพอครับ
‪โอเค หนึ่งชั่วโมง
‪อ้าว ตายล่ะ
‪ฮารี ทำไมมือร้อนจังล่ะ
‪- ไหวไหม ‪- ไหวสิ ไหว
‪ไหวไหมครับ
‪ขอไปโรงพยาบาลด้วยครับ
‪ผมจะดูแลเองครับ
‪ทนอีกนิดครับ อีกสิบนาทีจะถึงโรงพยาบาล
‪ไม่เป็นไรค่ะ เป็นแค่นี้จะไปทำไม
‪ฟังกันบ้างสิครับ
‪- ท่านประธานครับ ‪- ตอนนี้ยุ่งอยู่ ไว้ค่อยคุย
‪คุณยุ่งอยู่แท้ๆ
‪กลับโซลสิคะ อย่าเสียเวลา
‪ขอโทษนะครับ
‪คุณซองฮุน
‪เชิญด้านในครับ
‪สารภาพตามตรง
‪ตั้งแต่เห็นคุณครั้งแรกที่ร้านสะดวกซื้อ ‪ฉันก็ปิ๊งคุณทันทีค่ะ
‪วิ่งไปด้วยถือไอ้นี่ด้วย ได้หรือไม่ได้
‪ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪แต่นแต๊น
‪- ทายสิอะไรเอ่ย ‪- ขี้เหรอ
‪ไม่ใช่ มองยังไงให้เป็นขี้เนี่ย ดอกไม้
‪อุ๊ย ขอโทษค่ะ
‪สวยจัง
‪เจอตัวแล้ว ความรักของฉัน
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ถามดีไหม หรือไม่ถามดี
‪คุณ…
‪ตอนนั้นฉันก็ปิ๊งตั้งแต่แรกพบ
‪ไม่ไง เพิ่งบอกชอบกันหยกๆ
‪แต่ทำไมบอกว่า ‪เรื่องเมื่อวานถือเป็นโมฆะล่ะ
‪อ้าว ถึงแล้วก็ปลุกกันสิคะ
‪คุณหลับปุ๋ย ผมไม่กล้าปลุก
‪- ดีขึ้นบ้างหรือยังครับ ‪- ค่ะ
‪ได้ไปหาหมอและหลับสนิทมาตลอดทาง
‪เลยดีขึ้นเยอะค่ะ
‪ฮัลโหล คุณแมตทิส ‪ผมกำลังติดธุระอยู่ครับ
‪ไว้จะรีบโทรไป ได้ครับ
‪ขอโทษนะคะ เพราะฉันแท้ๆ
‪คุณจะขยันขอโทษอะไรนักหนาครับ
‪เปล่า ก็แค่
‪แค่นี้ฉันก็กินเวลาคุณไปเยอะแล้ว
‪ที่แอ๊บเป็นแฟนให้ฉันน่ะ หนำซ้ำวันนี้ ‪คุณยังเหนื่อยกับเรือยอชต์และสารพัดสิ่งอีก
‪ไม่ต้องขอโทษครับ
‪ที่ทำไปทั้งหมดเพราะผมอยากทำ
‪คะ
‪เอ่อ ฉันกลับก่อนนะคะ
‪ขับรถกลับดีๆ นะคะ
‪คุณชินฮารี
‪คุณไม่รู้จริงเหรอครับ
‪ว่าทำไมคนเกลียดการเสียเวลาเข้าไส้อย่างผม
‪ถึงแอ๊บเป็นแฟนคุณชินฮารีตลอดสุดสัปดาห์
‪ทำไมถึงขั้นไปไล่ส่องโซเชียลของคุณ ‪เพื่อสืบว่าคุณชอบอะไร
‪ทำไมมาอยู่ตรงนี้หลังเลื่อนงานบริษัท
‪ไม่รู้จริงเหรอครับ
‪อะไรนะคะ
‪ผมชอบคุณชินฮารีครับ
‪คุณตั้งตัวไม่ทัน ผมรู้ครับ เพราะผมก็เป็น
‪ผมมัวแต่เขม่นเชฟอีมินอูเพราะแรงหึงขึ้นตา
‪จนไม่เห็นว่าผู้หญิงที่ชอบป่วย
‪ทำตัวงี่เง่า
‪เพราะงั้นอย่าขอโทษผมบ่อยนักเลยครับ
‪ผมต่างหากที่ควรขอโทษ
‪ท่านประธาน
‪ชอบ
‪ฉันเหรอ
‪ฝันไปหรือเปล่า
‪หยิกแล้วไม่เจ็บนี่
‪ฮารี วันนี้แม่ไปห้างมาน่ะ
‪แต่พอแม่เห็นเสื้อตัวนี้ปุ๊บ ‪ก็รู้เลยว่าชุดนี้เกิดมาเพื่อแก
‪- ลองใส่ดู เร็ว ‪- หือ
‪เออ สวยเว้ย ลองใส่ซิ
‪- ตอนนี้เหรอ ‪- ลองดู ใช่ๆ
‪ไม่ ไม่เอาๆ
‪ไว้ลองใส่พรุ่งนี้นะ หนูเพลียๆ น่ะ
‪- เพลียเหรอ ‪- ค่ะ
‪โธ่ ดวงตาอิดโรยเชียว
‪ว่าแล้วไหมล่ะ บริษัทบ้าอะไร ‪ขนาดเสาร์อาทิตย์ก็ใช้ลูกจ้างหนักขนาดนี้
‪แล้วร้านไก่ทอดหน้าเลือดที่ใช้แรงงาน ‪ลูกชายคนเดียวแว้นส่งไก่จันทร์ถึงศุกร์
‪ควบเสาร์อาทิตย์คืออะไร
‪ว่าแต่ทำไมแม่ซื้อให้แต่พี่ ‪เป็นแม่หน้าเลือดหรือไง
‪ไอ้เด็กเหลือขอ ไอ้ลูกทรพี แกรู้ไหม
‪ฉันหมดค่าทำขวัญไปเท่าไรที่แกไปก่อเรื่องมา
‪มีปากก็สักแต่จะพูดหรือไง ไอ้ตัวแสบ
‪ผีเจาะปากมาพูด สักแต่จะพูด ‪หยุดอยู่ตรงนั้นเลย
‪ยังไม่หยุดอีก ไอ้ลูกบ้า
‪ไม่รู้ไม่ชี้
‪ดื้อซะไม่มี
‪(กุบเน)
‪- เอ้า ‪- ขอบใจค่ะ
‪แกใส่ชุดที่แม่ซื้อให้เหรอ
‪แกใส่ขึ้นดี สวยจริงสวยจัง ลูกสาวแม่
‪- จริงนะ ‪- อือ
‪ช้าก่อน
‪ลูกสาวพ่อ ห้ามใส่ชุดนั้นออกจากบ้านนะ
‪- ทำไมคะ ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะสวยไม่เผื่อแผ่ใคร
‪ถ้าหนุ่มๆ เห็นเข้าแล้วตามจีบแกล่ะ
‪ถูกของพ่อแก
‪ก็ลูกสาวสวยได้แม่มันมา ใส่อะไรก็ปัง
‪- ไปนะคะ ‪- อือ ไปดีมาดีนะ
‪เดี๋ยวนะ
‪ถ้าแต่งเต็มหลังโดนสารภาพรัก
‪ผู้ชายจะคิดว่าฉันแต่งสวยมาโชว์ให้เขาเห็น
‪กลับเข้าห้องทำไม
‪เปลี่ยนชุดค่ะ หนูจะแต่งสวยไปไม่ได้
‪ชินฮารีต๊องหรือเปล่า
‪ไอ้ลูกคนนี้ ทำไมพูดจาถึงพี่สาวแบบนั้น
‪ฉันไปก่อนนะคะ
‪ผมรู้ว่าคุณทำตัวไม่ถูก
‪เพราะคำสารภาพรักปุบปับ
‪ผมจะไม่เร่งรัดคุณ กลับไปใช้เวลาคิด ‪แล้วค่อยให้คำตอบนะครับ
‪(ประธานกรรมการคังแทมู)
‪หรือไม่ควรให้เวลาไปคิดนะ
‪ที่จริงควรกำหนดเดดไลน์ให้ด้วย
‪- ท่านครับ ท่านประธานใหญ่… ‪- ถอย ไอ้เด็กนี่
‪แกน่ะ มัวทำอะไรอยู่กันแน่ ไอ้หลานโง่
‪โมโหอะไรนักครับ
‪ที่ถามเพราะไม่รู้เหรอ
‪ดู แหกตาดู ดูซะ ไอ้นี่มันอะไรกัน
‪แล้วอะไร…
‪บ้าบอ
‪ใครส่งรูปพวกนี้มาให้ครับ
‪ประธานพัค เจ้าของโรงแรมนั้นส่งมาให้
‪ฉันนึกว่าแกไปเดตกับหนูคึมฮีอย่างเดียว ‪ตลอดสุดสัปดาห์
‪ผู้หญิงคนนี้คือใคร
‪ผมยังบอกคุณปู่ไม่ได้ครับ
‪อะไรนะ ไอ้หลานบ้า
‪แกทิ้งหนูคึมฮี เพื่อจับปลาสองมืองั้นเหรอ
‪- ไอ้หลานไม่รักดี ‪- เปล่า ไม่ใช่…
‪- ผมบอกว่าไม่ใช่ไง ‪- ยัง ยังไม่หยุดอีก
‪คุณปู่
‪หยุด ไม่ใช่อะไรของแก
‪- คุณปู่ ‪- หลักฐานอยู่ทนโท่ ไอ้หลานบ้า
‪แกถึงขั้นสั่งพนักงานโรงแรม ‪ให้ขนชุดไปให้แม่สาวนั่นใส่ใช่ไหม
‪แถมเอาเรือยอชต์ของฉันไปล่อง
‪ฉันรู้ว่าฉันเลี้ยงหลานชายมาผิดๆ ‪แต่ก็ไม่คิดว่าจะผิดขนาดนี้
‪- แกกล้าดียังไง ไอ้หลานคนนี้ ‪- คุณปู่ครับ
‪นี่ ไอ้เด็กกวนโอ๊ย
‪นี่แน่ะ
‪คุณปู่ หยุดก่อน
‪ผมก็มีเหตุผล
‪เหตุผลอะไร
‪เอาสิ
‪ไหน ฉันขอฟังเหตุผลของแกหน่อยซิ ถ้างั้นน่ะ
‪ผมเลิกกับคุณคึมฮีแล้ว
‪ว่ายังไงนะ
‪จบกันแล้วครับ
‪ต่อให้คบกับสาวคนไหน ‪ก็ไม่ถือว่าผมจับปลาสองมือ
‪ที่เลิกกันไม่ใช่เพราะแกนอกใจเหรอ
‪ไม่มีแน่นอนครับ ท่านประธานใหญ่
‪แกมันก็พวกเดียวกัน ‪ฉันจะเชื่อคำพูดของพวกแกได้ยังไง
‪พับผ่าสิ มันเรื่องบ้าบออะไรกัน
‪ปัดโธ่ เวียนหัวเว้ย
‪ทำไมถึงอ้างว่าเลิกกับคุณชินคึมฮีแล้วล่ะครับ
‪เพราะยังไงก็ต้องเคลียร์
‪จะบอกว่าเป็นคนคนเดียวกันไม่ได้
‪ก็ใช่ครับ
‪(ประธานใหญ่คังส่งข้อความแชตถึงคุณ)
‪ท่านมาเซ้าซี้ให้ผมจัดตารางดูตัวแล้วครับ
‪ทำไมท่านไม่รีบสารภาพรักกับคุณชินฮารี ‪และพาไปหาท่านประธานใหญ่ล่ะครับ
‪สารภาพรักน่ะ
‪ฉันทำไปแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪หรือว่าโดนปฏิเสธรักครับ
‪ปฏิเสธบ้าอะไร
‪ฉันรอคำตอบอยู่ต่างหาก
‪อ๋อ ฉันบอกว่าจะให้เวลาเธอกลับไปคิดน่ะ ‪ค่อยๆ คิด แล้วให้คำตอบทีหลัง
‪โดนปฏิเสธแล้วล่ะ
‪ฉันบอกว่าไม่ใช่ไง
‪(อร่อยจังค่ะ รักนะคะ)
‪วันนี้ฉันเปรี้ยวปากอยากกินต็อกบกกีแซ่บๆ น่ะ
‪ทำไม มีอะไรจ๊ะ ‪ไปเครียดอะไรมาถึงบ่นงุ้งงิ้งๆ
‪อย่าให้พูดเลย ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี
‪ที่จริงฉันก็มีเรื่อง
‪ว่ากันว่าเพื่อนกันย่อมศีลเสมอกัน ‪เธอมีประเด็นอะไร
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪เฮ้อ เริ่มตรงไหนดีล่ะ
‪ถ้าจะยึกยักอ้ำอึ้งละก็ ฉันขอเปิดก่อนนะ
‪ฉันนอนกับคุณซองฮุน
‪ว่าไงนะ
‪นอนน่ะ นอนจริง
‪แต่จำไม่ได้ ฉันตอกหน้าไปว่าถือเป็นโมฆะ ‪และหนีออกมาเลย
‪- อะไรนะ ‪- บ้าบอใช่ไหมล่ะ
‪แค่นอนด้วยกันก็ว่าช็อกแล้ว ‪แต่จำไม่ได้นี่สิ ช็อกโลกยิ่งกว่า
‪หมดคำจะพูดจริงๆ สาว
‪ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ
‪ไม่ ฉันใกล้จะสติแตกแล้วนะ
‪ไม่สิ นอนกับผู้ชายทั้งคนนะ ‪ทำไมฉันจำไม่ได้ล่ะ
‪แกรู้ใช่ไหมว่าฉันชอบคุณซองฮุนแค่ไหน
‪แต่ว่า แต่ทำไมฉันถึง ‪จำช่วงเวลาสำคัญเบอร์นั้นไม่ได้ล่ะ
‪ว่าก็ว่านะ ไอ้ที่ว่าโมฆะนี่ยังไง
‪หัวหน้าชาเงิบแล้วมั้ง
‪ไม่ไง ฉันก็เลิ่กลั่กสุดอะไรสุด ‪ไปไม่เป็นเหมือนกัน
‪บอกว่าจำไม่ได้ยังจะดีกว่าอีก
‪ยัยบ้า
‪ใครจะไปกล้ายะ
‪ผู้ชายจะมองว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ปล่อยตัวปล่อยใจ ‪ทุกครั้งที่เหล้าเข้าปากน่ะสิ
‪คุณซองฮุนจะเสียศักดิ์ศรีด้วย
‪ก็จริงนะ
‪แล้วยังไง จะยังไงต่อ
‪ฉันก็จนปัญญา
‪เอาเป็นว่านะ ประเด็นของเธอคืออะไรล่ะ
‪ไม่มีหรอก ช่างมัน ไว้คุยวันหลัง
‪(ดาฮเย)
‪ทำไมยะ
‪หือ
‪- อะไร ‪- ตกใจอะไรนัก
‪เปล่า ฉันตกใจเหรอ
‪ไม่บอกก็ตามใจ
‪ปิดอะไรฉันอยู่ มีพิรุธนะยะ
‪(ดาฮเย: เพราะเธอเลยได้ล่องเรือด้วย ‪สนุกมากเลย)
‪อะไรกันน่ะ
‪อะไร รูปนี้นี่ยังไง
‪เรื่องของเรื่องคือ
‪"ฝากความคิดถึงไปถึงแฟนเธอด้วยนะ"
‪อะไรยังไงเนี่ย ฮารี
‪ทำไมพวกนางเรียกประธานคังแทมูว่าแฟนเธอล่ะ
‪เรื่องมันยาวน่ะ
‪ว่าแล้วเชียว
‪จำไอ้โจรแอบถ่ายได้ไหม ‪ได้ยินว่าประธานคังแทมู
‪ออกโรงช่วยเหยื่อรายก่อนหน้าทั้งหมดยื่นฟ้องร้อง
‪เพื่อเพิ่มโทษล่ะ
‪ไอ้ฉันก็ว่ามันแปลกๆ ชอบกล
‪แต่เขาทำไปทั้งหมดเพราะชอบเธอนี่นา
‪ผมชอบคุณชินฮารีครับ
‪ผมจะไม่เร่งรัดคุณ กลับไปใช้เวลาคิด ‪แล้วค่อยให้คำตอบนะครับ
‪จู่ๆ โดนสารภาพรัก คิดดูว่าจะตกใจแค่ไหน
‪ฉันก็เลยให้เวลาไปคิดทบทวน ‪เพราะเห็นแก่ฝ่ายหญิงไง
‪อ๋อครับ
‪แต่โดยทั่วไปแล้ว ‪อีกฝ่ายจะตัดสินใจได้ภายในกี่วันเหรอ
‪เรื่องนั้นขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลครับ
‪อ๋อเหรอ
‪ในเมื่อให้เวลาคิดแล้ว
‪ฉันไม่ควรเป็นฝ่ายติดต่อไปก่อนใช่ไหม
‪ไม่ควรครับ
‪โอ๊ย อะไรเนี่ย
‪ไอ้พวกโทรมาขายของ
‪เอ่อ พอดีอยู่ๆ ตะคริวก็กินขา
‪เลิกทำให้ผมรู้สึกน่าสมเพชเถอะครับ
‪คะ
‪ผมจะถือว่าเรื่องคืนนั้นเป็นโมฆะไปให้หมด ‪ตามที่คุณจินยองซอขอ
‪ดังนั้นเลิกหลบหน้าผมครับ
‪- เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น… ‪- อีกอย่าง
‪ผมว่าจะไม่พูดเพราะกลัวคุณเคือง
‪แต่เหมือนความจริงใจของผมถูกมองข้ามไปด้วย
‪คืนนั้น ผมไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบครับ
‪คุณหมายถึง…
‪ตั้งแต่เห็นคุณจินยองซอครั้งแรกที่ร้านสะดวกซื้อ
‪ผมเองก็สนใจคุณ
‪ผมไม่อยากหวั่นไหว ‪จึงขีดเส้นแบ่งมาตลอด
‪ขอโทษครับ
‪ทำอะไรครับเนี่ย
‪คุณมีใจให้ฉันตั้งแต่แรกจริงเหรอคะ
‪จริงหรือเปล่า
‪มาหาคำตอบอะไรตอนนี้ครับ
‪ฉันไม่ได้หลบหน้าคุณซองฮุนนะ
‪- ที่จริงฉันมีเหตุผล… ‪- ช่างเถอะครับ
‪ผมไม่มีอะไรจะพูด
‪เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น
‪คือ…
‪ความจริง
‪คือฉันจำอะไรในคืนนั้นไม่ได้ค่ะ
‪ว่าไงนะครับ
‪ที่นอนกับคุณซองฮุน
‪ฉันจำไม่ได้เลยค่ะ
‪ฉันถึงเลิ่กลั่กหนักมากจนสะบัดบ๊อบหนีไป ‪หลังตอกหน้าคุณว่าให้ถือเป็นโมฆะไง
‪คือว่า
‪จริงเหรอครับ
‪คุณจำอะไรไม่ได้สักอย่างจริงเหรอ
‪ค่ะ
‪ฉันรู้ค่ะว่าตัวเองฟังดูเพี้ยนแค่ไหนตอนนี้
‪แต่มันไม่ยุติธรรมสำหรับฉันนะ
‪ฉันชอบคุณซองฮุนจะตายไป
‪แต่ดันจำไม่ได้ซะงั้นเนี่ยนะ
‪ฉันรู้สึกละอายใจ รู้สึกขายขี้หน้า
‪คุณขำเหรอ
‪ขำทำไมคะ
‪เพราะคุณยองซอน่ารักครับ
‪น่ารักเหรอคะ
‪ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเงิบหรอกเหรอ
‪ไม่ครับ
‪แต่เมื่อกี้คุณบอกให้เรา ‪กลับมามีเส้นกั้นระหว่างกันนี่คะ
‪ผมก็ปัดตกเป็นโมฆะ
‪แล้วจากนี้ไป
‪ผมจะทำให้คุณไม่ลืมอีกครับ
‪(วันต่อมา)
‪อะไรเอ่ย
‪(ผลิตภัณฑ์คอลแลบกับเชฟ)
‪(ราวีโอลีกิมจิขาว ‪ขายดีอันดับหนึ่ง)
‪ท่านประธานมาแล้วครับ
‪หน้าแห้งจัง
‪อะไรกัน
‪เพิ่งสารรักกับฉันหยกๆ
‪ฉันต่างหากเป็นอะไร
‪มานั่งน้อยอกน้อยใจทำไม
‪ในเมื่อจะปฏิเสธเขา
‪ตลกแล้ว ชินฮารี
‪(และวันต่อมา)
‪(ต็อกบกกีเผ็ดโดนใจ)
‪"ต็อกบกกีเผ็ดโดนใจ" ‪เป็นหนึ่งในสินค้าของบริษัทผมนะ
‪ผมคิดค้นเองครับ
‪อะไรเล่า
‪ทำไมคิดถึงคุณคังแทมูอยู่ได้
‪ท่านประธานมาแล้วครับ
‪(และวันต่อมาอีกที)
‪เราอยู่คนละโลกแท้ๆ
‪สวัสดีค่ะ ท่าน
‪ประธานบริษัทกับฉัน มันเข้าท่าที่ไหน
‪อะไรกัน ไม่เห็นหน้าฝ่ายหญิงสักหน่อย
‪ก็ใช่ไงคะ แอบเสียดาย
‪ผู้หญิงคนไหนเนี่ย
‪ก็เห็นๆ อยู่
‪สาวคนนั้น ถ้าไม่สวยตาแตก ‪ประวัติการศึกษาก็ต้องเลิศตาแตก
‪หรือไม่ที่บ้านก็รวยตาแตก
‪ไม่งั้นก็กินรวบทั้งสามข้อ
‪ทุกคนคงจินตนาการว่าสาวคนนั้นดีเลิศน่าดู
‪ถ้ารู้ว่าเป็นฉันคนนี้ ทุกคนจะช็อกแค่ไหนนะ
‪ข้อเสนอดังกล่าว ‪เราจะส่งให้ทันทีที่เรียบเรียงเสร็จครับ
‪อย่าพูดอะไรคลุมเครือแบบนั้นสิครับ ‪กำหนดวันมาให้ชัด
‪ไม่รู้เหรอว่าการรออย่างเลื่อนลอย ‪มันสูบพลังแค่ไหน
‪อะไรนะครับ
‪แม้ว่ายอดขายจีโอฟู้ดคอมปะนีของเรา ‪ทางฝั่งสหรัฐอเมริกากำลังไปในทิศทางที่พุ่งสูงขึ้น
‪แต่เนื่องจากมีประเทศคู่แข่งมากมาย ‪เข้ามาลงแข่งในตลาด
‪ดิฉันเชื่อว่าเราต้องมีกลยุทธ์เชิงรุกกว่านี้ค่ะ
‪อาหารเกาหลีมีภาพลักษณ์
‪ในเชิง "โฮมเมด" หรืออาหารเพื่อสุขภาพ ‪ที่ปรุงด้วยความรักและใส่ใจ
‪เราเน้นจุดขายนั้นกันครับ
‪ได้ค่ะ
‪ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วแฮะ
‪ท่านประธานคะ
‪มีปัญหาอะไร…
‪ไม่มีครับ
‪ปรับแก้บรรจุภัณฑ์ถึงไหนแล้วครับ
‪เพื่อซื้อใจลูกค้าท้องถิ่นที่คุ้นเคย ‪กับการซื้อในปริมาณมากซึ่งต่างจากเรา
‪เรากำลังหารือกับฝั่งนั่นเรื่องการจัดจำหน่าย ‪โดยบรรจุสี่แพ็กในกล่องเดียวกันค่ะ
‪ส่วนฉลากบรรจุภัณฑ์ ใช้คำภาษาอังกฤษ ‪ว่า "มันดู" ตามเดิมนะครับ
‪- คงไว้ซึ่งภาพลักษณ์แบบเกาหลี ‪- ค่ะ รับทราบค่ะ
‪(ท่านประธานใหญ่)
‪ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารครับ
‪เริ่มพัฒนาเกี๊ยวที่เหมาะกับแต่ละท้องถิ่นได้เลย
‪- ได้ค่ะ ‪- ได้ค่ะ
‪(ท่านประธานใหญ่)
‪(ข้อเสนอการถ่ายทำเพิ่มเติม)
‪(บุคลากรแนะนำสำหรับถ่ายทำ ‪ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 1)
‪การถ่ายทำเพิ่มเติมของโปรเจกต์ ‪คอลแลบกับเชฟเริ่มเมื่อไหร่ครับ
‪ดูสิ ดูมันทำ
‪ไอ้หลานขี้ดื้อ
‪ไปสืบมาเดี๋ยวนี้ว่าไอ้เด็กนี่อยู่ไหน
‪ครับ ท่าน
‪งามไส้จริงๆ
‪จะถ่ายทำแล้วนะ คุณฮเยจีไปไหน
‪ไปห้องน้ำมั้งคะ คงจะตื่นเต้น
‪อิจฉาคุณฮเยจีจัง
‪ผมอยากถ่ายน่ะ
‪กับแค่ได้เสนอหน้าเป็นตัวแถม ‪ในวิดีโอโปรโมตสั้นกระจิ๊ดเดียว
‪มีอะไรน่าอิจฉานักเหรอ
‪ประมาณว่าจะได้เป็นหน้าเป็นตาให้บริษัท ‪ด้วยภาพลักษณ์นักวิจัยแบบนี้ไง หนึ่งสองสามแชะ
‪จะได้เข้าตาท่านประธานด้วย
‪ไปไหนมาจ๊ะ
‪ไปซื้อยาคลายเครียดมากินค่ะ
‪อีกแล้วเหรอ เพิ่งกินไปนะ
‪ไหนว่าอดข้าวตั้งแต่เมื่อวาน ‪จะได้สวยขึ้นกล้องไง
‪ไปถ่ายท้องว่างๆ จะไหวเหรอ
‪ไหวค่ะ รีบไปที่สตูดิโอกันค่ะ
‪จ้ะ ไปเถอะ
‪สวัสดีครับ
‪อ้าว สวัสดีครับ
‪มาแล้วเหรอคะ เชฟ
‪ดีใจใช่ไหมคะที่ได้ถ่ายเพิ่มเป็นพระเอกของงาน ‪เพราะกระแสตอบรับดี
‪เพราะทุกคนไงครับ
‪แหม อย่ามา
‪ให้เครดิตถูกคนด้วย
‪- คราวหน้าเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่นะครับ ‪- ได้ครับ
‪ว่าแต่ฮารีอยู่ไหนครับ
‪นักวิจัยอาวุโสชินน่าจะไปห้องน้ำกับคุณฮเยจีนะ
‪แย่แล้วค่ะ หัวหน้า
‪ทำไมคะ
‪คุณฮเยจี…
‪ยาคลายเครียดนั่นสรรพคุณสุดติ่งค่ะ
‪กินไปกี่เม็ดล่ะเนี่ย
‪ประมาณ สามเม็ดมั้งคะ
‪สาม สามเม็ด
‪สภาพแบบนี้ คุณฮเยจีจะถ่ายได้ยังไง ‪จะเปิดกองแล้วด้วย
‪ช่วยไม่ได้ งั้นผมจะไปเตรียมตัว
‪- อย่าหาทำ ‪- ก็ได้
‪นักวิจัยชินไปเตรียมตัว
‪- ฉันเหรอคะ ‪- ก็ใช่น่ะสิ
‪คุณเป็นเพื่อนกับเชฟด้วย
‪เบ้าหน้าคุณดีกว่าหน้ายับๆ นี่อยู่แล้ว
‪(ราวีโอลีกิมจิขาว)
‪เป็นไงบ้าง หายดีหรือยัง
‪อือ แหม ผ่านมาตั้งนานแล้ว
‪เอาล่ะ สแตนด์บายนะครับ
‪มาทำให้ดีกัน
‪ไหนว่าจะรอจนกว่าคุณชินฮารีจะติดต่อมาไงครับ
‪อย่าห่วงน่า ฉันขอแวบไปเห็นหน้าเงียบๆ ‪แล้วก็จะออกมา
‪เอาล่ะ มาลองกันสักเทกครับ
‪ได้ค่ะ
‪อยู่ไหนล่ะเนี่ย
‪ได้ไง ทำไมสองคนนั้นถ่ายด้วยกัน
‪ฉันหั่นผักให้ไหมคะ ระหว่างที่เชฟปรุง
‪อ๋อ ฝากด้วยครับ
‪ค่ะ เชฟ
‪ว้าว ใช้มีดเก่งไม่เบานะครับ
‪อ๋อ ที่บ้านเปิดร้านไก่ทอดน่ะค่ะ
‪เพราะงั้นฉันเลยซอยกะหล่ำปลี ‪มาตั้งแต่สมัยยังเล็กๆ
‪อ๋อ อย่างนั้นเหรอ
‪หอมหัวใหญ่ได้หรือยังครับ
‪สักครู่นะคะ
‪คัต
‪เลือด เลือด เลือดไหล
‪เฮ้ย ไม่เป็นไรใช่ไหม ฮารี
‪เอ่อ ไม่ค่ะ
‪ไม่ใช่เลือดค่ะ ฉันพลาดไปบีบขวดซอส ‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪ไม่ได้เป็นไร
‪เฮ้อ จะบ้าตาย ทำไม…
‪ทำไมล่ะ โผล่มาทำไม
‪หรือว่า
‪มารอฟังคำตอบ
‪ไม่เจอกันนานนะครับ
‪สวัสดีค่ะ ท่านประธาน
‪ขอบคุณนะคะ
‪ขอบคุณอะไรครับ
‪เปล่าค่ะ คือฉัน…
‪ฉันได้ยินว่าท่านประธานเข้ามาช่วยสะสาง ‪คดีโจรแอบถ่ายด้วยตัวเอง
‪ขอบคุณจากใจค่ะ
‪- ท่านประธานใหญ่มานะครับ ‪- ว่าไงนะ
‪ไปสิ ไปรับหน้าก่อน
‪อ้าว
‪สวัสดีครับ
‪เจ้าแทมูมันหายหัวไปไหน
‪ผมก็ไม่ทราบครับ
‪อะไรนะ
‪พูดแบบนี้…
‪- ทางนี้ ‪- ทางนี้เหรอ
‪ไม่นะ ไม่ ไอ้หลานตัวแสบ เดี๋ยวจะโดน
‪โอ๊ย ขาฉัน
‪ขาอ่อนเลยเนี่ย ไอ้บ้า
‪- โอ๊ย ‪- ท่าน
‪เจ้านั่นอยู่ที่ไหน ไปตามมันมาเดี๋ยวนี้
‪ท่านครับ เดี๋ยวพนักงานได้ยิน
‪แก ฉันฝากไปบอกมันด้วยล่ะ
‪ว่าให้กลับไปคบหนูคึมฮี ไม่งั้นละก็
‪มันจะต้องกลับไปเริ่มดูตัวใหม่ตามสัญญา
‪ท่านครับ ใจเย็นๆ ก่อน
‪จะเย็นยังไงไหว ไอ้นี่
‪โอ๊ยเวียนหัว เฮ้อ เหนื่อยจะเป็นลม
‪- ไปกันครับ ‪- ไอ้หลานตัวดี
‪ทำไมไอ้ตัวแสบ…
‪ผมบอกคุณปู่ไปว่าเราเลิกกัน
‪เพราะยังไงผมก็แนะนำคุณ ‪ในฐานะชินคึมฮีไม่ได้อยู่แล้ว
‪ไปดูตัวเถอะค่ะ
‪คำนี้
‪คือปฏิเสธรักผมเหรอ
‪เหตุผลล่ะครับ
‪เหตุผล
‪มีเยอะเลยค่ะ
‪สมมติว่าคุณปู่รับรู้สถานการณ์นี้เข้า ‪แล้วท่านจะว่ายังไงคะ รวมถึง
‪คนอื่นในบริษัทก็ด้วย
‪ผมไม่ได้ถามความเห็นของคนอื่น
‪คุณชินฮารีคิดยังไงครับ
‪ขอแค่บอกมาครับ
‪ฉันก็ด้วยค่ะ
‪ฉันเองก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้
‪คุณไม่มีใจให้ผม
‪ถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪งั้นผมขอสารภาพอีกที
‪ผมชอบคุณครับ คุณชินฮารี
‪ผมจะไม่ยอมแพ้
‪ถ้าโดนปฏิเสธก็จะสารภาพรักใหม่ ‪จะสารภาพต่อไป
‪จนกว่าคุณจะชอบผมบ้าง
‪คุณชินฮารีก็ต้อง
‪ใจแข็งให้เก่งนะครับ
‪ทำไมชอบทำให้คนอื่นลำบากใจล่ะคะ
‪ทำไมชอบมาทำดีด้วย ชอบมาทำให้คิดถึง
‪รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ‪แต่ก็ชอบมาทำให้ฉันคิดไปไกลว่ามัน
‪อาจจะพอมีหวัง
‪คุณไม่เหมาะกับคนอย่างฉัน
‪ฉันรู้อยู่แก่ใจ แต่ทำไม
‪ทำไมชอบทำให้ฉันโลภล่ะคะ
‪อย่ามาชอบฉันเลยนะคะ
‪หมายถึงว่าอย่ามาใกล้กันอีกค่ะ
‪อะไรที่คุณฮารีกังวล
‪ผมจะพยายามไม่ให้มันเกิดขึ้นครับ
‪เพราะงั้น
‪อยู่เคียงข้างผมนะ
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน