‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 5)
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ฮัลโหล คุณคังแทมู
‪อะไรของเขา
‪ทำไมวางสายเฉยเลย
‪คาใจนะเนี่ย
‪คาใจอะไรเหรอ
‪เปล่า ไม่มีอะไรหรอก
‪ว้าว หอยเป๋าฮื้อสดจัง
‪แม่คะ พ่อคะ เสร็จแล้วมากินเร็วค่ะ
‪- ได้ ‪- จ้า
‪น่ากินสุดๆ
‪ว้าว สวยงามตามท้องเรื่อง
‪รู้งี้น่าจะซื้อเหล้าเกาเหลียงมา
‪โอ้โฮ ของแพงน่าดู ไม่เห็นต้องสิ้นเปลืองเลย
‪ผมนึกได้น่ะครับว่าครั้งก่อนคุณแม่อยากกิน
‪จริงเหรอจ๊ะ น่ารักจัง พ่อคุณ
‪แม่ล่ะอยากเบ่งมินอูออกมาแทนไอ้เด็กนี่จัง
‪จริงสิ เอาแบบนี้ไหม ‪มาเป็นลูกเขยของแม่แทนเป็นไง มินอู
‪แม่ อย่าเยอะ
‪อะไรยะ
‪หมดสิทธิ์แล้ว
‪พี่ยองซอมาเม้าท์ให้ฟัง ‪ว่าพี่มินอูกลับไปคบกับแฟนเก่าแล้วครับ
‪คนนั้นไง
‪ที่เลิกกันตอนนางไปเรียนเมืองนอก ‪แต่กลับมาคบกันใหม่เหรอ
‪พอเถอะ คุณ
‪เบาได้เบา
‪เออใช่ พี่ทะเล่อทะล่า ‪ทำกระเป๋าสตางค์ร่วงได้ยังไง
‪- อะไรเนี่ย ‪- ตกอยู่หน้าร้านน่ะ
‪อ้าว ฉันทำตกไว้ตอนไหน
‪(ประวัติส่วนตัวบุคลากร ‪ชื่อ-สกุล: ชินฮารี)
‪(ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 1)
‪เส้นผมบังภูเขาจริงๆ
‪ฉันไปนัดบอด
‪กับพนักงานมา
‪- คุณยองซอ ‪- คะ
‪- ชื่อจริงคุณชื่ออะไรครับ ‪- คึมฮีค่ะ
‪คึมฮี
‪- คุณชินฮารี ‪- ขอโทษด้วยนะคะ
‪- คุณจะนำเสนอแบบนั้นเหรอ ‪- คะ
‪ฉันเป็นตากุ้งยิงน่ะค่ะ
‪กล้าดียังไง
‪มาหลอกฉัน
‪คุณคงเบื่อ ถ้าเราอยู่ด้วยกันทั้งวัน
‪ฉันให้ค่ะ
‪สวยจังครับ
‪อย่าปฏิเสธสิ แต่งงานกันนะครับ แต่งกับผม
‪ชินฮารี ชินคึมฮี ชินฮารี ชินคึมฮี
‪ผิดมหันต์
‪แบบนี้ผิดมหันต์
‪(จีโอฟู้ด)
‪พักกลางวัน ‪มาเจอกันแถวๆ บริษัทของคุณคึมฮีนะครับ
‪แถวๆ บริษัทเหรอ
‪แถวบริษัทของฉัน
‪เจอหน้ากัน แล้วอะไรจะเปลี่ยนหรือไง
‪ขอโทษนะคะ ช้ามากใช่ไหม
‪ฉันตีรถไปถึงคังนัม เพราะมีประชุมนอกสถานที่
‪เป็นบริษัทขนาดย่อมใช่ไหม
‪- ทำเกี่ยวกับอะไรครับ ‪- คะ
‪บริษัทของฉันผลิต ‪สารพัดของใช้ประจำวันน่ะค่ะ
‪"สารพัดของใช้ประจำวัน" เช่นอะไรครับ
‪อย่างเช่น แก้วกาแฟเอย
‪ก้านไม้หอมเอย
‪เข็มกลัดเนกไท เป็นต้นค่ะ
‪ผลิตเยอะจังนะครับ
‪คุณคงยุ่งน่าดูเลยนะครับ ‪ที่ทำงานให้บริษัทแบบนี้
‪งานก็เป็นแบบนี้หมดล่ะค่ะ
‪เพราะบริษัทของเราผลิตทุกอย่างที่ทำเงินได้
‪ว่าแต่ คุณนัดเจอทำไมคะ
‪ชื่อของคุณชินคึมฮี
‪เขียนอักษรจีนยังไง
‪อยู่ๆ ก็ถามเหรอ ทำไมล่ะคะ
‪พอมาคิดดูแล้ว
‪ผมไม่รู้เรื่องคุณคึมฮีเลย
‪ในขณะที่คุณรู้ซอกแซกเกี่ยวกับผม ‪เช่นเรียนที่ไหน ทำบริษัทอะไร รู้ยันงานอดิเรก
‪ก็เราไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ
‪ไม่ต้องรู้หมดก็ได้นี่คะ
‪คุณปู่อาจจะถามได้นะครับ
‪คือว่า
‪"คึม" แปลว่า "เหล็ก" ‪"ฮี" แปลว่า "ปีติ" ค่ะ
‪จนแล้วจนรอดก็ยังจะแถข้างๆ คูๆ ใช่ไหม
‪เรื่องแค่นี้ ถามทางโทรศัพท์ก็ได้นะคะ
‪คุณคังแทมูไม่ชอบเสียเวลานี่คะ
‪ไม่ชอบครับ
‪งั้นกลับกันดีไหม
‪เอ๊ะ
‪อะไรเนี่ย โทรนัดให้ฉันถ่อมาถึงอิลซาน ‪เพื่อถามแค่นี้เหรอ
‪เดี๋ยว…
‪หัวหน้าชา
‪นัดประชุมกับทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร ‪ทีมหนึ่งตอนบ่ายสองที
‪ได้ อย่าให้เสียเวล่ำเวลา
‪บริษัทอยู่ไหนครับ
‪- ถ้าไปทางเดียวกัน… ‪- ไม่ค่ะ ไม่
‪ฉันกลับเองได้
‪ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ
‪กระแสตอบรับจากลูกค้าวัยกลางคนดีสุดๆ
‪เพราะวัตถุดิบหลักคือกิมจิขาวค่ะ
‪ครับ แม่ผมชอบเป็นพิเศษ
‪ขนาดว่าแม่เป็นคนเลือกกิน แต่พอ…
‪เข้าไปตอนนี้ มีหวังตกเป็นเป้าสายตา
‪นักวิจัยชิน มาแล้วเหรอคะ
‪นักวิจัยชินมาแล้วค่ะ
‪มาสายนะครับ คุณชินฮารี
‪ทำอะไรจ๊ะ ทำไมไม่เข้ามา
‪อ๋อ ได้ค่ะๆ
‪ทำไมมาสายนักล่ะ
‪ท่านประธานรออยู่นะ เพราะมีอะไรจะคุยกับคุณ
‪- ทำอะไรเล่า ‪- ฉันเหรอ มีอะไรจะคุยเหรอคะ
‪ไปทำราวีโอลีมาใหม่ครับ คุณชินฮารี
‪เดี๋ยวนะ ทำไม…
‪เราได้คะแนนสูงสุดจากการทดสอบชิม
‪ราคาขายแพงไปครับ
‪ลดลงไปอีก 20 เปอร์เซ็นต์
‪เอ๊ะ ถ้าลดลงอีก 20 เปอร์เซ็นต์ ‪ยังไงคุณภาพของผลิตภัณฑ์ก็…
‪งานของนักวิจัยคือลดราคาขาย ‪และเพิ่มคุณภาพผลิตภัณฑ์ไม่ใช่เหรอครับ
‪ผมว่าผมจ้างคุณมาเพื่องานนี้
‪หรือไม่จริงครับ คุณชินฮารี
‪- แต่… ‪- ไม่เข้าใจที่ผมพูดเหรอ
‪ในฐานะนักพัฒนาผลิตภัณฑ์นี้
‪คุณมีหน้าที่ลดราคา ปรับรสชาติให้มีระดับ
‪รักษาสมดุลโภชนาการให้ไร้ที่ติ ‪ไปทำมาใหม่ให้ผลิตภัณฑ์ขายดีในตลาดครับ
‪เข้าใจไหมครับ
‪ค่ะ เข้าใจแล้ว
‪จู่ๆ ก็ไล่ไปทำราวีโอลีมาใหม่เหรอครับ
‪ตามที่หัวหน้าฝ่ายยอบอก ‪เมนูนี้ได้คะแนนทดสอบชิมดีที่สุด
‪ประธานบริษัทอย่างฉันสั่งให้ทำใหม่ ‪ต้องมีเหตุผลอื่นเหรอ
‪คือว่า วิธีนั้นดูไม่สมเป็นท่านครับ
‪แล้วท่าทีของท่านที่ปฏิบัติต่อคุณชินฮารี ‪ก็ดูใช้อารมณ์ไปหน่อย
‪หัวหน้าชา
‪ดูไม่ออกเหรอว่าชินฮารีคือใคร
‪จะใครล่ะครับ คุณชินฮารีก็คือคุณชินฮารี
‪ชินฮารีคนนั้นคือ…
‪คุณชินคึมฮี
‪ว่าไงนะครับ
‪พูดอะไรเหลวไหลครับ
‪- เรื่องจริงเหรอครับ ‪- ใช่
‪ฉันยืนยันได้แล้ว
‪เดี๋ยวนะ
‪ขอเวลาสักครู่ครับ
‪ทำไม…
‪แล้วท่านประธานจะยังไงต่อครับ
‪จะยังไงได้ล่ะ
‪ฉันจะค่อยเป็นค่อยไป กินเวลานานๆ
‪เพื่อสั่งสอนให้ยัยนั่นรู้ซึ้งว่าตัวเองทำผิดพลาด
‪ครั้งใหญ่หลวงแค่ไหน
‪(ประธานกรรมการคังแทมู)
‪ไปทำมาใหม่ครับ
‪ไปทำมาใหม่
‪ไปทำใหม่
‪ไปทำมาใหม่
‪ไปทำใหม่
‪ไปทำมาใหม่
‪ท่านประธานคะ
‪กรุณาแจกแจงรายละเอียดทีค่ะ ‪ว่าจะให้ฉันไปทำใหม่มาแบบไหน ท่านประธาน
‪ผมหมายถึงให้คุณไปทำมาใหม่ดีๆ ‪จนกว่าผมจะถูกใจครับ
‪ไม่สิ ทำไม…
‪ณ จุดนี้ นักวิจัยอาวุโสชินถึงขั้น ‪ต้องหมักกิมจิขาวใหม่เลยเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ระหว่างที่หมักกิมจิ ‪ฉันจะคิดทบทวนใหม่ตั้งแต่ต้นไปด้วย
‪น่าสงสารจริงๆ น่าสงสาร
‪ทำงานเกินเงินเดือนของแท้
‪สวัสดีครับ
‪- มาแล้วเหรอคะ ‪- สวัสดีครับ
‪- นี่ครับ ‪- ขอบใจนะคะ
‪เชฟอีมินอู มีธุระอะไรเหรอคะ
‪ผมมีประชุมกับทีมการตลาดก็เลยแวะเข้ามาครับ
‪ว่าแต่ทำอะไรอยู่ ชินฮารี หมักกิมจิเหรอ
‪ก็นะ
‪สวัสดีครับ ทานเยอะๆ นะ
‪ครับผม
‪ตามสบายครับ
‪ไม่ต้องๆ นั่งเถอะ คุณ
‪เอาล่ะ เชิญทานกันตามสบายนะครับ ‪เร็วเข้า นั่งลงสิ
‪ดีๆ
‪ตายล่ะ
‪สวัสดีค่ะ ท่านประธาน
‪เอ่อ ท่านประธานใหญ่
‪เดี๋ยวนะ ทำไมทุกคนทำท่าทำทางอย่างนั้น
‪แกใช้งานพนักงานหนักล่ะสิท่า
‪แต่ละคนถึงเผ่นแน่บ ไม่กินข้าว
‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ทุกคนเลิ่กลั่กหมด ‪เพราะอยู่ๆ ท่านประธานใหญ่โผล่มาไงครับ
‪- บอกกันล่วงหน้าบ้างสิครับ ‪- ชิชะ
‪บอกล่วงหน้าอะไร
‪กรรมการบริหารก็แห่กันมาน่ะสิ
‪เพราะฉันไม่อยากให้
‪วุ่นวายเอิกเกริก
‪ถึงได้มาโดยไม่แจ้งไง
‪เฮ้ย
‪ผลิตภัณฑ์ใหม่นี่นา
‪ครับ
‪เราเตรียมผลิตจาจังมังสวิรัติ
‪กับแครมบรูว์เลครับ ส่วนราวีโอลี…
‪กำลังปรับสูตรครับ
‪เริ่มช้าสุดเลยใช่ไหม
‪ฟังดูไม่ค่อยคืบหน้าเท่าไรนะ
‪ครับ เพราะเกิดปัญหาไม่คาดคิด
‪ปัญหาอะไร
‪ชินฮารี
‪ใช่พนักงานคนนั้นที่ทำฉันล้มก้นจ้ำเบ้าไหม
‪แหม หน้าตาไปวัดไปวาได้กว่าที่คิดไว้นะ
‪ทำไมปล่อยผมเผ้าปิดหน้าปิดตา ‪เหมือนผีสาวชุดขาวล่ะ
‪เพราะกลัวจะโป๊ะแตกน่ะสิ
‪อะไร แกว่าอะไรนะ
‪นี่ หมายถึงกลัวอะไร
‪- กลัวหิวน่ะครับ ‪- งั้นเหรอ
‪- ไปยกของกินมาสิ ‪- ครับ
‪ดูจากพฤติกรรมคนทำ
‪ราวีโอลีดูท่าจะบูดเหมือนนิสัย
‪ดูเหมือนรสชาติจะถูกปากท่านนะครับ
‪อือ อร่อยใช้ได้อยู่นะ
‪เออใช่ การเตรียมงาน ‪พิธีฉลองครบรอบการก่อตั้งบริษัทราบรื่นดีไหม
‪ครับ เราเลือกจัดสถานที่เดิมเหมือนปีก่อน ‪ซึ่งก็คือโรงแรมของเรา
‪ส่วนพิธีกรก็จะเป็นคุณยูแจซอก ‪คนที่ท่านชื่นชอบครับ
‪จริงเหรอ ฉันชอบเจ้านั่นนะ
‪ช่วงนี้ เจ้านั่นโปรโมตในร่างไหนอยู่ล่ะ
‪ฉันรู้สึกผิดที่เธอต้องทำราวีโอลีใหม่นะเนี่ย
‪ไม่หรอก ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รสชาติ ‪แต่อยู่ที่ราคาขาย
‪เป็นหน้าที่ของนักวิจัยทุกคนอยู่แล้ว อย่าคิดมาก
‪ไม่เบื่อเหรอ ออกไปกินของอร่อยกัน
‪ไม่เอา กินที่นี่แหละ ‪จะได้ส่องกระแสตอบรับผลิตภัณฑ์ด้วย
‪ว่าแต่คนโล่งดีจังนะ
‪นั่นสิ ปกติคนแน่นโรงอาหารแทบแตก
‪มินอู ไปกินข้างนอกกันไหม
‪- ไหนว่าไม่อยากไป ‪- เอ่อ อย่างที่นายว่า
‪พอได้กลิ่นราวีโอลีคู่บุญคู่กรรม
‪ฉันก็หมดอารมณ์จะกินน่ะ
‪ออกไปกินข้างนอกนะ
‪จริงสิ พักนี้หนูคึมฮียุ่งเหรอ
‪สำลักอะไร ไหวไหม
‪ครับ ไหวครับ
‪เดี๋ยวนี้กล้า
‪จู๋จี๋กับหนุ่มกลางออฟฟิศเหรอ
‪แกฟังฉันพูดอยู่หรือเปล่า
‪จ้องอะไรเอาเป็นเอาตายนัก
‪เอ๊ะ ท่านถามหาคุณคึมฮีทำไมครับ
‪เปล่า ก็คนมันคิดถึงไง
‪อยู่ด้วยกันแล้วเฮฮาปาจิงโกะดี
‪แทมู แกไปเคลียร์คิวเคลียร์ตาราง ‪หาวันที่เราจะได้เจอกันพร้อมหน้าซะ
‪ไปเลือกมาสักวัน
‪ได้ครับ ผมจะลองนัดวันให้ โดยเร็วที่สุด
‪เป็นอะไรเนี่ย ไหวไหม
‪ไหวครับ ท่าน
‪คะ คุณจะให้ฉันไปร่วม ‪พิธีฉลองครบรอบการก่อตั้งบริษัทเหรอ
‪ใช่ครับ
‪คุณปู่บอกว่าคิดถึง อยากให้มาเจอกัน
‪แล้วผมเคลียร์คิวได้แค่วันนั้น
‪ทำยังไงดีล่ะคะ แต่ฉันไปร่วมงานวันนั้นไม่ได้
‪ทำไมครับ ไม่ไปทำงานวันเสาร์ไม่ใช่เหรอ
‪เผอิญว่าวันนั้นตรงกับ ‪งานแต่งเพื่อนซี้เบอร์หนึ่งของฉันน่ะค่ะ
‪- ขอดูการ์ดเชิญครับ ‪- คะ
‪ผมจะส่งดอกไม้กับเงินใส่ซองไปให้ครับ
‪ชดเชยที่คุณชินคึมฮีไปไม่ได้
‪โอ๊ย สมงสมอง
‪คิดไปคิดมา งานแต่งของเพื่อนจัดสัปดาห์หน้าค่ะ
‪ที่จริงแล้ว วันนั้นที่บ้านของฉัน ‪จัดพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษน่ะค่ะ
‪พิธีเซ่นไหว้จัดช่วงค่ำไม่ใช่เหรอครับ ‪งานฉลองเลิกก่อนอยู่แล้ว
‪ที่จริงแล้ว
‪บรรยากาศที่บริษัทกำลังมาคุสุดๆ น่ะค่ะ
‪บรรยากาศมาคุเหรอ
‪หมายถึงอะไรครับ
‪ความจริงเป็นอย่างนี้ค่ะ ‪บริษัทของเราอยู่ในภาวะหวุดหวิดจะล้มละลาย
‪เพราะงั้นพนักงานทุกคนอยู่ปั่นงานดึกทุกวัน ‪เนื่องจากสถานการณ์ฉุกเฉิน
‪การจะไปร่วมพิธีฉลองครบรอบการก่อตั้งบริษัท ‪สำหรับฉันแล้ว ความหวังดูริบหรี่น่ะค่ะ
‪เหรอครับ
‪งั้นก็ช่วยไม่ได้
‪คุณคงจะต้องจ่ายค่าปรับ
‪ค่าปรับเหรอคะ
‪อะไรเนี่ย
‪ไม่มากไม่มายหรอก ‪แต่เอาไปจ่ายค่าปรับซะ
‪ทั้งตัวมีแค่นี้
‪ไม่มากไม่มายจริงๆ ด้วย
‪แล้วจะไปพออะไรล่ะ
‪ขอโทษทีนะ
‪แต่ช่วงนี้ฉันก็ไส้แห้งจนกรอบ
‪ลำพังแค่เงินเดือนก็แทบไม่พอกิน
‪ทั้งค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ ค่ากินค่าอยู่
‪ทำไมค่าส่วนกลางแพงจัง หรือแพงอยู่แล้ว
‪ฉันมีเวลามานั่งฟัง ‪ลูกสาวเศรษฐีบ่นหรอกมั้ง
‪จะทำยังไงดีเนี่ย
‪ถ้าแบกหนังหน้านี้ไปงาน
‪มีหวังเพื่อนร่วมงานจำได้แน่ เป็นอันจบข่าว
‪เพื่อนสาว ใจร่มๆ เย็นไว้นะ
‪ว่าแต่ใครจะมาจำเธอได้
‪ชินฮารีกับชินคึมฮีต่างกันราวฟ้ากับเหว
‪- ไม่มีใครจำได้แน่ ‪- อย่างนั้นเหรอ
‪ว่าไงนะ บริษัทจะล้มละลายเหรอ
‪แถสีข้างถลอก ‪จนเผลอแช่งบริษัทชาวบ้านให้เจ๊งเนี่ยนะ
‪เจริญล่ะ แม่คุณ
‪หิวไหมครับ สั่งอะไรมากินไหม
‪ไม่ล่ะ
‪สั่งอะไรเยอะแยะ พัสดุเป็นกอง
‪อ้อ ปล่อยไว้เถอะครับ
‪(ชาซองฮุน)
‪(จินยองซอ)
‪จินยองซอเหรอ
‪หยุด
‪ไม่ใช่จินยองซอคนนั้นใช่ไหม
‪ที่จริง
‪ผมพลาดจังหวะจนไม่ได้บอกน่ะครับ
‪ใช่ครับ เพื่อนบ้านที่ย้ายมาใหม่ ‪คือคุณจินยองซอคนนั้น
‪ต้องต่อก๊อกสองที่บ้านเธอด้วยเหรอ
‪ถ้าจ๊ะเอ๋กับหัวหน้าชาขึ้นมา ไม่ตลกนะยะ
‪เราถึงได้ขึ้นบันไดแทนลิฟต์ไงล่ะ
‪ไม่เห็นจะต้องกลัวเบอร์นี้
‪- เธอคือใครนะ ‪- ฮารีเหรอ
‪ตอนนี้คือชินคึมฮีย่ะ
‪อีตานั่นคงคิดว่าชินคึมฮีคือเพื่อนของฉัน ‪ไม่เป็นไรหรอกน่า ไปเร็ว
‪เอาจริงเหรอ
‪แบบนี้ฉันตายก่อนอายุขัยแน่
‪ไปหาห้องมาให้กวาดๆ ถูๆ เล่นดีไหม
‪อ้าว คุณชาซองฮุน
‪มาทำอะไรหน้าห้องฉันคะ
‪พัสดุของคุณชอบส่งมาห้องผมน่ะครับ
‪คะ พัสดุของฉัน ‪ส่งผิดไปห้องของคุณได้ยังไง
‪พนักงานเข้าใจผิดหรือเปล่า
‪คนผิดน่ะคือคุณ ดูที่อยู่สิครับ
‪(จินยองซอ ห้อง 603)
‪จริงด้วย
‪รอบหน้าเขียนให้ถูกล่ะครับ
‪ขอโทษด้วยค่ะ
‪ดูเหมือนคุณจะมีแขก
‪- ใกล้เสร็จ… ‪- แบ่งไป…
‪แอปเปิ้ลอร่อยจริงๆ
‪ผมบอกแล้วไงว่าไม่อยากสุงสิงด้วย ‪อย่าล้ำเส้นสิครับ
‪ยิ่งคิดยิ่งฟังไม่ขึ้น
‪คนเราก็ผิดพลาดกันได้ไหมล่ะ ‪จะตีหน้ายักษ์ แยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ ใส่ทำไม
‪ก็จริง อยู่ที่ทำงานเห็นคนอวยไส้แตกว่า ‪หัวหน้าชาสุภาพและแสนดี
‪แต่วันนี้ดูจะเป็นคนละร่างนะ
‪ไอ้ปากเจ้ากรรมของฉันก็ช่างหาอวยยศ ‪ว่าเขาคือ "หนุ่มหล่อฟ้าลิขิต" โดยหารู้ไม่ว่า
‪พี่แกขี้รำคาญขาวีนเบอร์นั้น
‪คอยดูแล้วกัน
‪หัวหน้าชาซองฮุน
‪เดี๋ยวเจ๊จัดให้ตามคำขอ ‪เจ๊จะขีดเส้นแบ่งให้คมชัดระดับเอชดีเลย
‪ที่พูดว่าจะพาคุณชินคึมฮี…
‪ไม่สิ คุณชินฮารีไปพิธีฉลองครบรอบก่อตั้งบริษัท ‪แค่พูดส่งๆ ไปใช่ไหมครับ
‪เปล่า ฉันจะพาไปจริงๆ
‪สงสารคุณชินฮารีจังครับ
‪อะไรวะ
‪นายคิดว่าการแสดงความเห็นนั้น ‪มันเหมาะสมกับสถานการณ์นี้เหรอ
‪- ถือหางชินฮารีอยู่หรือไง ‪- ผมไม่ได้ถือหาง
‪แต่พี่เป็นคนเสนอไอเดีย ‪แฟนกำมะลอตามสัญญา
‪ทั้งที่รู้ว่าเธอมาดูตัวแทนคนอื่นนะ
‪หนำซ้ำยังกึ่งๆ ข่มขู่อีก
‪เจอแบบนั้นเข้าไป เธอก็ต้องปกปิด
‪ว่าเป็นพนักงานของเราสิครับ
‪ผมว่าแบบนี้เกินเบอร์ไปนะ
‪นายกำลังบอกว่าฉันเป็นฝ่ายผิดหรือไง
‪แทนที่จะตั้งแง่อย่างนั้น
‪ไหนๆ แล้วพี่ก็ลองยกโทษให้อีกฝ่ายดูไหม
‪ในฐานะพนักงาน คุณชินฮารีก็ไม่ได้ทำผิดอะไร
‪ทำไมจะไม่ผิด
‪เธอออกจะทำงานเก่ง
‪เก่งทิพย์น่ะสิ
‪คนอะไรแยกแยะไม่เป็น ‪ให้ผู้ชายที่ตัวเองแอบรักเจ็ดปีมาทำ…
‪เอาเป็นว่า
‪ยัยนั่นลากเรื่องส่วนตัวทั้งดุ้นมาปะปนกับงานเอง
‪- มองแรงทำไม ‪- ไม่ใช่อะไร
‪พอเป็นเรื่องคุณชินฮารี
‪พี่ดูจะเก็บทรงไม่อยู่นะ
‪แบบว่า ที่ผ่านมาไม่มีใครยั่วโมโหฉันได้ขนาดนี้ไง
‪คอยดูเถอะ วันนั้นฉันจะทำให้ชินฮารี ‪ถอดหน้ากากอันชั่วร้าย
‪ด้วยมือของตัวเอง ‪จนอ้อนวอนขอความเมตตาจากฉัน
‪เฮ้อ ขี้เกียจไปทำงานจัง
‪กล่องอะไร
‪เห็นเธอวางไว้ตรงโน้น ‪ฉันเลยแกะออกมาติดตั้งให้
‪ฉันว่าเธอคงซื้อมาแล้วลืมน่ะ
‪ฉันไม่ได้ซื้อ ‪ผู้ชายสักคนที่อยู่ชั้นหกให้มาเป็นของขวัญ
‪จริงเหรอ
‪ได้มาแล้วทำไมไม่แกะดู
‪ก็ตานั่นให้มาแบบไม่มีเหตุผล
‪ตามจีบตามตื๊ออยู่ได้
‪ยองซอคนนี้ย้ายมาปุ๊บ ‪ก็คว้าใจหนุ่มเพื่อนบ้านมากินเรียบ
‪ก็สวยดีไม่ใช่เหรอ
‪อือ สวยแหละมั้ง
‪สวัสดีเช้าที่แจ่มใสค่ะ
‪ฉันไม่แจ่มใสด้วยหรอก
‪คะ
‪จำรายงานปลาที่ดีสุดในชีวิตฉบับแก้ ‪ที่ส่งไปคราวก่อนได้ไหม
‪ลองเช็กดูใหม่นะ
‪น่าจะมีปัญหานะ
‪ไม่มีทางค่ะ ฉันตรวจทานละเอียดยิบก่อนส่งแล้ว
‪ตรวจทานละเอียดแล้วแน่นะ
‪ไม่ได้สติล่องลอย ‪เพราะสาละวนกับราวีโอลีอยู่ใช่ไหม
‪เปล่านะคะ ฉันอุตส่าห์โต้รุ่งทั้งคืน ‪นั่งตรวจซ้ำสองรอบก่อนส่ง
‪เพราะคุณทำงานจนร่างพังไงล่ะ
‪นักวิจัยอาวุโสอย่างคุณ ‪ถึงคว้ารางวัลเมกะฮิตมาได้ไง
‪อะไร…
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ‪ได้รับเลือกให้เป็นผู้ชนะรางวัลเมกะฮิตค่ะ
‪- ยินดีด้วยนะคะ ‪- จริงเหรอ
‪เดี๋ยว หัวหน้าฝ่ายยอ จริงเหรอคะ
‪จริงสิ ฉันได้ยินมากับหู
‪โอ๊ย บ้านหมุน
‪บ้านหมุนๆ เวียนหัว
‪ดีจังนะ นักวิจัยอาวุโสชิน
‪คุณจะได้รับรางวัลกับท่านประธาน
‪ต่อหน้าพนักงานทั้งบริษัท ‪ในพิธีฉลองครบรอบก่อตั้ง
‪ก็ใช่ไงคะ ฉันจะได้รับรางวัล ‪ในพิธีฉลองครบรอบก่อตั้งบริษัท
‪จากมือท่านประธาน…
‪ว่าไงนะคะ
‪ไปรับ
‪รางวัล
‪คะ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ‪ดีใจที่ได้รางวัลขนาดนั้นเลยเหรอคะ
‪ก็ต้องดีใจน่ะสิ
‪หัวเราะให้หนำใจค่ะ นักวิจัยชิน
‪สถานการณ์แบบนี้ก็มีเหรอ
‪(ฉลองครบรอบ 40 ปี การก่อตั้งจีโอฟู้ด)
‪ฉันจะไปร่วมงานฉลองครบรอบก่อตั้งบริษัท ‪กับคุณคังแทมูจ้า
‪เย่ ไชโย
‪แถมยังรับรางวัลกับคุณคังแทมูอีกจ้า
‪ซองฮุน แกก็ควรมองหาคู่ชีวิตของตัวเองบ้างนะ
‪ผมหยุดสั่งงานดีไหม หัวหน้าชา
‪- นักวิจัยอาวุโสชินอยู่ไหน ‪- หนูคึมฮีไปไหนล่ะ
‪หนึ่งคนสองร่าง
‪ยิงปืนนัดเดียว ได้นกสองตัว
‪ใช้ไม่ได้ล่ะมั้ง
‪แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ
‪ก็ได้ ทางออกมีทางเดียว
‪ชินคึมฮีต้องไปงานเพราะเงินค่าปรับ
‪เพราะงั้นพนักงานชินฮารีจะต้องอดไป
‪(วิธีชิ่งอีเวนต์สำคัญของบริษัท)
‪(คู่มือเอาตัวรอดฉบับพนักงานบริษัท)
‪ขั้นที่หนึ่ง
‪ปูเรื่องเปรยๆ ไว้ให้ดีล่วงหน้า ‪ว่าตัวเองไปไม่ได้อย่างไม่มีทางเลี่ยง
‪อุ๊ย เป็นหวัดหรือเปล่า
‪ขั้นที่สอง
‪ยึดตามแผนเดิมที่ปูไว้ตอนเริ่มอย่างแน่วแน่
‪ฉันไม่ค่อยอยากกินอะไร ‪ไปกินข้าวกันโดยไม่มีฉันเถอะค่ะ
‪ขั้นสุดท้าย ถ้าแสดงความตั้งใจอันแรงกล้า ‪ว่าอยากไปร่วมจริงๆ ละก็
‪ใครจะมาสงสัยล่ะ ไม่มี๊ไม่มี
‪รับรองผ่านฉลุย
‪ถ้างั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ
‪- ทำตามที่สั่งใช่ไหม ‪- ครับ
‪ไม่ว่ายัยนั่นจะพยายามแค่ไหน ‪ก็อย่าให้หลุดจากกับดักที่ฉันวางไว้
‪ไปได้อย่างง่ายดายล่ะ
‪ไม่ว่าจะชินคึมฮีหรือชินฮารี
‪ช่อดอกไม้น่ะ ‪ยุคไหนสมัยไหนคนรับก็ดีใจ แหม เก๋กู้ด
‪- ที่รัก อ่านการ์ดสิ ‪- ได้
‪"สวัสดีครับ"
‪"บุตรสาวของคุณ นักวิจัยอาวุโสชินฮารี
‪ได้รับเลือกให้เป็นผู้ได้รับรางวัลเมกะฮิต"
‪รางวัลเมกะฮิตคืออะไร
‪รางวัลการสร้างสรรค์สินค้ายอดฮิตน่ะ
‪ปลาที่ดีสุดในชีวิตที่พี่คิดค้นไง ดังอยู่นะ
‪อ๋อ จริงด้วย
‪เร็วเข้าๆ
‪- ยังไงต่อ ‪- "ขอเรียนเชิญครอบครัว
‪- ไปร่วมงานอันทรงเกียรติ ‪- อือ
‪- เราจะยินดี…" ‪- อย่ามา
‪บริษัทเคยเชิญครอบครัวไปที่ไหน
‪ทำไมอยู่ดีๆ ทำแบบนี้ล่ะ
‪เรียกเราว่าแขกผู้มีเกียรติด้วย
‪โอ้โฮ คนมาเยอะจัง ว่าไหม
‪นักวิจัยอาวุโสชินยังไม่มาเหรอ
‪- ยังไม่เห็นนะ ‪- ฉันก็ไม่เห็นค่ะ
‪ท่านประธานใหญ่น่ะ
‪ไม่ทราบว่าหนูคึมฮีชอบตกปลาไหมครับ
‪เอ่อ เพราะคุณพ่อคุณแม่ชอบน่ะค่ะ
‪ว้าว จริงเหรอ ชอบตกปลาซะด้วย
‪ใช่ครับ
‪- พิธีประกาศรางวัลจะเริ่มแล้วครับ ‪- อือ เข้าใจแล้ว
‪ไหนดูซิ ฮารีของเราอยู่ไหนเอ่ย
‪ขอประทานโทษค่ะ
‪- หนูขอไปเข้าห้องน้ำได้ไหม ‪- อ๋อ เชิญครับ
‪- อุ๊ย ‪- อุ๊ย
‪- ขอโทษนะคะ ‪- ขอโทษค่ะ
‪เดี๋ยวค่ะ
‪ไม่ทราบว่า
‪คุณคือ
‪ฮารีเหรอจ๊ะ
‪ฮารีเหรอ
‪ฮารีใช่ไหม
‪ฮารี
‪ฮารีจ๊ะ ฮารี
‪ไม่ ไม่ใช่ค่ะ
‪ฮารี แต่งหน้าแต่งตาอะไรของแก
‪แกคือชินฮารีใช่ไหม
‪ชินฮารี
‪ฉันไม่ใช่ฮารีนะคะ
‪มานี่เลยนะ
‪อะไรน่ะ
‪ที่จริงแล้ว
‪ชินคึมฮีคือชินฮารีเหรอ
‪ลากผู้หญิงคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้
‪ฉันก็เป็นเหยื่อนะคะ
‪ใครจะไปตรัสรู้ว่าประธานบริษัทตัวเอง
‪จะโผล่มาในนัดดูตัวล่ะคะ
‪ไม่นะ ไม่
‪ว่าแต่ไม่ได้กลิ่นอะไรไหม้ๆ ‪โชยมาจากสักที่เหรอคะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ขอโทษนะคะ ขอโทษ…
‪คุณชินฮารี
‪คุณชินฮารีครับ
‪อ้าว สวัสดีค่ะ
‪- หลับสบายไหมครับ ‪- เอ่อ คือว่า…
‪- ราวีโอลีที่จะให้ผมชิมวันนี้ล่ะ ‪- นี่ค่ะ
‪โอ๊ย ร้อน
‪- เป็นอะไรไหมครับ ‪- ไม่ค่ะ
‪ระวังๆ สิครับ
‪ไหม้ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย
‪ไปทำมาใหม่ครับ
‪ได้กลิ่นอะไรไหม้ๆ กลิ่นไหม้…
‪ถ้ารู้ว่าตัวเองผิดขนาดนั้น ‪ก็มาสารภาพความจริงและอ้อนวอนฉันสิ
‪โอ๊ย ร้อน
‪- เป็นอะไรไหมครับ ‪- ร้อน
‪ระวังๆ สิครับ
‪เป็นนักวิจัยมาตั้งกี่ปี ทำไมสะเพร่านักล่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪แล้วฉันมานั่งห่วงยัยคนนั้นทำไม
‪ฮั่นแน่ๆ ดูมันทำ ชอบเขาล่ะสิไม่ว่า
‪(สู้สุดใจ ยัยคึมฮี)
‪ที่เขียนมาส่งนี่เรียกว่ารายงานเหรอครับ
‪ไปทำมาใหม่ครับ ไปทำมา
‪ค่ะ ขออภัยนะคะ
‪ไอ้คนใจแคบ
‪หาเรื่องแกล้งคึมฮีของเราอยู่ได้
‪(เครื่องดื่มสปาร์คกลิ้งมะม่วงซู่ซ่า)
‪เอ๊ะ นั่น…
‪ผลิตภัณฑ์ของประธานพัคนี่นา
‪รสมะม่วงแดง
‪มะม่วงแดง
‪ชินคึมฮี
‪เหมือนกันเปี๊ยบ
‪สินค้าใหม่เหรอ
‪ดูน่าอร่อยอยู่นะ
‪ปัดโธ่เอ๊ย
‪ทำไมไม่ไทอินสินค้าของเรา
‪น่ากินจัง
‪คนลือกันปากต่อปากว่าร้านนี้เด็ดในละแวกนี้
‪ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
‪- ลูกค้าท่านเดียว มีไหมครับ ‪- ฉันค่ะ
‪- เชิญด้านในก่อนครับ ‪- จริงเหรอ
‪ขออภัยนะคะ
‪เชิญนั่งข้างๆ คุณลูกค้าผู้ชายที่มาคนเดียวนะครับ
‪- ได้ค่ะ ‪- ขอโทษครับ
‪ไม่ได้
‪ฉันได้เข้าหลังจากยืนรอคิวขาแข็งนะ ‪เพื่อจ่ายเงินกินอาหารที่นี่
‪ลูกโหม่งครับ
‪ผู้รักษาประตูสกัดไว้ได้
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ยังไม่ได้เตะลูกออก
‪ขอโทษนะคะที่บังเอิญเจออยู่เรื่อย
‪เป็นเพื่อนบ้านก็มีล้ำเส้นบ้างเป็นธรรมดา
‪ดังนั้นต่างฝ่ายต่างทนกันและกันหน่อยนะคะ
‪หลบหน้ากันไปก็เหนื่อยเปล่า
‪ครับ ผมก็ไม่ว่าอะไร
‪เชิญทานครับ
‪แต่ในฐานะเพื่อนบ้าน ‪ฉันจะคอยระมัดระวังไม่ให้ล้ำเส้นนะคะ
‪ขอแค่เราไม่ล้ำเส้นนี้ก็เป็นพอใช่ไหมคะ
‪ขอโทษนะคะ
‪ร้อนนะครับ ระวัง
‪ค่ะ
‪ในที่สุดก็ได้กินเป็นบุญปากแล้ว
‪อุ๊ย ขอโทษค่ะ
‪อะไรครับ
‪ควันจากถ้วยของฉันล้ำเส้นข้ามไปฝั่งของคุณ
‪ขออภัยนะคะ
‪กลับมานี่ ลูก
‪เครื่องดื่มครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ที่เปิดขวดอยู่ทางโน้นนะครับ
‪โทษทีค่ะ พอดีฉันเอื้อมมือล้ำเส้น ‪ไปฝั่งของลูกค้าคนนี้ไม่ได้
‪- หยิบให้หน่อยได้ไหมคะ ‪- ล้ำเส้นเหรอครับ
‪ไม่ต้องหรอกครับ
‪เชิญครับ
‪ไม่ค่ะ ไม่
‪เราสัญญากันแล้วว่าจะไม่ล้ำเส้นกันเด็ดขาด
‪ฉันจัดการเองค่ะ
‪- กลับด้านได้แล้วมั้ง ‪- อ๋อ ขอบใจ
‪- ทานให้อร่อยค่ะ ‪- ครับ
‪พนักงานชอบมาวางไว้หน้าผม
‪ปูดองรสเผ็ดนี้อร่อยเด็ดเชียวล่ะ
‪ฉันถึงมาร้านนี้เพื่อกินไง
‪คาวอย่างนั้นอร่อยตรงไหน ‪เชิญกินไปคนเดียวเลยครับ
‪ได้ค่ะ
‪รองหัวหน้าฝ่ายคงไม่ชอบปูดองจริงๆ สินะคะ
‪มาทีไรยกให้หัวหน้าฝ่ายทุกที
‪เอาล่ะ ด้วยเหตุนี้ ในทีมของเรา ‪มีคนได้รางวัลเมกะฮิตตั้งสองคนเชียวนะ
‪ไหนมา
‪ผู้ชนะรางวัลเมกะฮิต ‪มาชนแก้วฉลองกันเองดีไหม
‪ค่ะ
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเยไม่เคยได้รางวัลเหรอคะ
‪- ครับ ‪- จ้ะ
‪ถ้าได้รางวัลจะเป็นแค่รองหัวหน้าเหรอ
‪เพื่อนๆ ส่วนใหญ่เป็นหัวหน้าหมดแล้ว
‪อย่างนี้นี่เอง
‪ในที่สุดวันนี้ก็ไขข้อข้องใจได้แล้วค่ะ
‪ฉันไม่รู้เลยจริงๆ
‪- น้าคะ ขอเหล้าให้โต๊ะนี้อีกขวด ‪- ได้ค่ะ
‪วันนี้ซัดเหล้าเยอะไปหรือเปล่าคะ ‪นักวิจัยอาวุโสชิน
‪ไม่จ้ะ วันที่น่ายินดีแบบนี้ ‪ต้องเมาบ้างอะไรบ้าง จะได้มีสีสัน
‪อ๋อ ค่ะ
‪นักวิจัยอาวุโสชินคะ
‪ที่ผ่านมาคุณตรากตรำทำงานอย่างหนักใช่ไหม
‪แต่ไอ้ความลำบากตรากตรำนั่นจบสิ้นแล้ว
‪จริงเหรอคะ
‪ฉันว่ามันเพิ่งเริ่มเองนะ
‪การรับรางวัลนี้เปรียบเสมือน
‪ขึ้นบันไดเลื่อนติดสปีดไปสู่การเลื่อนขั้นนะ ‪ไม่ใช่บันไดธรรมดาๆ
‪เห็นฉันแล้วยังไม่รู้อีกเหรอ
‪รู้สิครับ ผมรู้เป็นอย่างดีเลยล่ะ
‪ได้ของแถมเป็นบันไดเลื่อนติดสปีดไปสู่ ‪คานทองนิเวศน์ด้วยนะ พ่วงตำแหน่งมิสขึ้นคาน
‪ปากเสีย
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย ‪ก็ไม่เคยได้รางวัลเมกะฮิตนี่คะ
‪แต่ทำไมได้ขึ้นบันไดเลื่อนติดสปีด ‪ไปรับตำแหน่งมิสเตอร์คานทองล่ะ
‪ผมคิดไปเองไหมนะ
‪ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ คุณฮเยจี ‪แซะผมอยู่ได้
‪อะไรนะ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะคุณฮเยจีเหมือนคุณยังไงล่ะ
‪คนอะไร ใจแคบซะไม่มี
‪อิจฉาอะไรนักล่ะ ก็แค่รุ่นน้องได้รางวัลเอง
‪อิจฉาเหรอ ใครอิจฉาไม่ทราบ
‪ไอ้รางวัลเมกะฮิตอะไรนั่น ‪ไม่เห็นจะวิเศษวิโสตรงไหน
‪ถูกค่ะ
‪ไม่ใช่รางวัล
‪ใหญ่โตอะไร
‪รางวัลใหญ่สิคะ
‪เพราะรองหัวหน้าฝ่ายกเยไม่เคยได้
‪จริงไหมล่ะคะ
‪ผมโดนลูกแซะของคุณฮเยจีจนจุก ‪กินกับแกล้มไม่ลงแล้วครับ
‪ขยันแซะเหลือเกิน
‪ก็ได้
‪ผมไม่เคยได้รางวัลเมกะฮิต
‪ผมถึงอิจฉานักวิจัยอาวุโสชินตาร้อนผ่าว ‪พอใจหรือยัง
‪ฉันทำอะไรเหรอ
‪ถ้าอย่างนั้นนะ รองหัวหน้าฝ่ายกเยคะ ‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย…
‪อยากไปรับรางวัลแทนฉันไหม
‪เพราะฉันไม่อยากได้รางวัลจริงๆ น่ะ
‪ฉันใส่พานยกให้เลยค่ะ
‪เพราะงั้นไปรับรางวัลแทนฉันนะคะ ‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย
‪ศึกหน้า ผมโดนหัวหน้าฝ่ายยอ ‪เชือดเฉือนด้วยคำพูดเจ็บจี๊ด
‪ศึกหลัง ผมโดนคุณฮเยจีถือจอบถือเสียม ‪คอยแซะคอยถากถาง
‪พยายามทนแล้ว แต่ก็ทนลูกเตะข้าง ‪จากนักวิจัยอาวุโสชินไม่ไหว
‪ทุกคนใจร้ายกับผมเหลือเกิน
‪นี่ร้องไห้เหรอคะ
‪ใช่
‪อย่าร้องไห้สิคะ
‪- ฉันก็เศร้าไปด้วยน่ะสิ ‪- ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ
‪- โอ๊ย กรามเคลื่อน ‪- วันดีๆ อย่าร้องไห้สิ
‪กรามฉัน เจ็บกรามจัง แม่จ๋า
‪- หยุดร้อง ‪- อย่าร้อง
‪ฮึบไว้
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ฮึบค่ะ
‪โทรมาอะไรป่านนี้
‪(ชินคึมฮี)
‪ฮัลโหลครับ
‪คุณคังแทมู
‪ค่าปรับเท่าไรเหรอคะ
‪ฉันนะคะ
‪ไปร่วมพิธีฉลองครบรอบการก่อตั้งบริษัท
‪ไม่ได้จริงๆ ค่ะ
‪แต่ว่า
‪ไอ้ค่าปรับน่ะค่ะ
‪แต่ฉันคงไม่มีกำลังพอ
‪จะจ่ายเองหมดหรอกค่ะ
‪เสียงดูเมาๆ นะครับ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง
‪ไม่ได้เมาค่ะ
‪ฉัน…
‪ฉันมีเหตุผลที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ
‪เฮ้ย
‪เฮ้ยเหรอ
‪คุณพูดกับผมเหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่
‪ไม่ใช่คุณ มีเด็กม.ปลายมายืนดูดบุหรี่แถวนี้น่ะ
‪สักครู่นะคะ
‪น้องคะ
‪มายืนดูดบุหรี่ทั้งชุดนักเรียนได้ยังไงเอ่ย
‪รีบดับเลยค่ะ
‪ได้ยินไหม ดับสิคะ
‪อย่าโยน อ้าวน้อง
‪ทิ้งก้นบุหรี่ได้ยังไง
‪ยังไม่มาเก็บอีก กลับมาเก็บซะ
‪เดี๋ยวสิ บอกให้มาเก็บ…
‪ฮัลโหลครับ เป็นอะไร…
‪ฮัล…
‪หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้
‪ขอโทษนะครับ
‪- สูงเท่านี้ และผมยาวประมาณ… ‪- ไม่เห็นครับ
‪คุณครับ
‪ขอโทษครับ
‪ไปไหนของเขา
‪คุณชินคึมฮีครับ
‪คุณชินคึมฮี
‪คุณชิน…
‪คุณชินคึมฮี
‪ฟื้นสิครับ คุณชินคึมฮี เป็นอะไรไหม
‪คุณชินคึมฮี
‪อะไรเนี่ย
‪คุณคังแทมู
‪อะไรน่ะ
‪คุณตามมาถึงที่นี่ได้ยังไงคะ
‪ใช่คุณคังแทมูจริงๆ หรือเปล่าคะ
‪คุณกินเหล้าหมดไปกี่ขวดเนี่ย
‪กินนิดเดียวเองค่ะ
‪ประคองสติครับ กลับบ้านกัน
‪โอ๊ย หนาวจังค่ะ
‪ว่าแต่ว่า คุณคังแทมู
‪นี่คือความฝัน
‪ใช่ไหมคะ
‪ว่าไงนะครับ
‪ถ้านี่ไม่ใช่ความฝัน
‪คุณไม่มีทางวิ่งแจ้นมาดูแลฉัน
‪แบบนี้หรอก
‪ใช่
‪ในเมื่อเป็นความฝัน ‪งั้นฉันขอเล่าความลับสักอย่าง…
‪ให้คุณฟังได้ไหมคะ
‪ความลับอะไรครับ
‪ฉัน
‪คือชินฮารีค่ะ
‪ชินฮารี
‪คือชินคึมฮีค่ะ
‪พอได้บอกแล้วโล่งใจจัง
‪ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะคะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ชินฮารี
‪พี่ อยู่ไหนเนี่ย
‪ดูสภาพสิ ทำไมมานอนให้ยุงหามตรงนี้
‪บ้าเอ๊ย ตีฉันทำไม
‪พี่ ลุกขึ้นเร็วเข้า กลับบ้าน
‪ไปกันเถอะ
‪- ดูสภาพ ‪- มาถึงตอนไหน
‪ผมหาพี่ตั้งนานสองนาน
‪ถ้านี่ไม่ใช่ความฝัน
‪คุณไม่มีทางวิ่งแจ้นมาดูแลฉัน
‪แบบนี้หรอก
‪พอเป็นเรื่องคุณชินฮารี
‪พี่ดูจะเก็บทรงไม่อยู่นะ
‪ไม่จริงหรอกน่า
‪ฉันทำเหมือนตัวปลอม
‪เป็นตัวจริง
‪ชินฮารี ตื่นได้แล้ว
‪ยังอีก ลุกจากที่นอน ‪นอนอืดเดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก
‪อย่ายุ่ง
‪ดูมันๆ
‪เมื่อวานหนูกลับมาบ้านได้ยังไง
‪ดูมัน ดูมันทำ จำไม่ได้หรือไง
‪แกไปนอนอยู่ในสนามเด็กเล่น ‪จนฮามินต้องหิ้วปีกกลับมาน่ะสิ
‪กินเอาเป็นเอาตายอะไรขนาดนั้น
‪ไม่ใช่อะไร หนูได้รางวัล…
‪หนูได้รางวัล ทีมก็เลยพาไปเลี้ยงฉลอง
‪ลองได้รางวัลอีกรอบสิ ‪แกได้เมาจนตายจริงๆ แน่
‪รีบตั้งสติแล้วออกไปกินข้าว
‪แกต้องไปทำงานนะ ออกมา
‪ค่ะ
‪เมื่อวาน
‪ฉันจำได้แค่ว่านั่งแท็กซี่กลับมาบ้าน
‪กลับถึงบ้านปลอดภัยไหมคะ ‪เห็นข้อความแล้วตอบหน่อยนะ
‪ถึงบ้านแล้วใช่ไหมคะ
‪คุณคังแทมูส่งแชตมา อะไรหว่า
‪ฮัลโหลครับ
‪ข้อความแชตที่ส่งหมายถึงอะไรคะ ‪ฉันอ่านแล้วไม่เข้าใจ
‪หมายความตามนั้น
‪นับแต่วันนี้ไป คุณชินคึมฮีโดนไล่ออกครับ
‪ก็นั่นแหละค่ะ ‪คำว่า "ไล่ออก" หมายถึงอะไรกันแน่
‪หมายถึงว่าผมกับคุณชินคึมฮี ‪จะไม่มีเหตุให้เจอหน้ากันอีกครับ
‪แค่นี้นะครับ
‪เอ๊ะ อย่าเพิ่งค่ะ ฮัลโหลคะ ฮัลโหล…
‪จู่ๆ เป็นอะไรเนี่ย
‪เดี๋ยวนะ
‪งั้นก็แปลว่า
‪ฉันไม่มีเรื่องให้ลุ้นตุ้มๆ ต่อมๆ
‪อีกแล้วน่ะสิ
‪ย้อมผมมาเหรอคะ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪ค่ะ
‪อรุณไม่ค่อยสวัสดิ์
‪วันนี้ไม่โอเคสำหรับผม
‪คะ ทำไมล่ะ มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นเหรอ
‪อะไรกัน
‪เมื่อวานพูดอะไรใส่ผม จำไม่ได้เหรอ
‪ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ‪คุณคงไม่ต้องพัฒนาราวีโอลีต่อแล้วล่ะ
‪คะ ทำไมล่ะ
‪- เห็นว่าจะกลับไปใช้เวอร์ชันเดิม ‪- อะไรนะ
‪ฉันเองก็ได้ยินจากหัวหน้าชา
‪ไม่รู้ที่มาที่ไปหรอก แต่ท่านประธานสั่งมาแบบนั้น
‪แล้วที่ให้นักวิจัยชินทำจนหลังขดหลังแข็งล่ะ ‪เพื่อโดนเทเหรอ
‪ให้ทำวกไปวนมา สุดท้ายก็พิสูจน์ได้ว่า ‪ราวีโอลีที่ฉันทำตอนแรก
‪ดีที่สุดนี่คะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪อะไรกัน เมื่อวานซึมเศร้าเหงาหงอยอยู่หยกๆ ‪วันนี้ลั้ลลาเชียว
‪เพี้ยนแหงๆ
‪เธอยอมทนให้โขกสับ ‪แก้นู่นแก้นี่ยิบย่อย สุดท้าย…
‪แล้ว…
‪ตัดสินใจยกโทษให้คุณชินฮารีได้หรือยังครับ
‪อือ
‪คิดไปคิดมา ‪ฉันก็ลงทุนลงแรงไปกับอะไรไม่เข้าเรื่อง
‪เยอะเกินไปน่ะ
‪แต่ทำไมบินไปดูงานปุบปับล่ะครับ
‪ฉันจะมีใจให้ชินฮารีได้ยังไง
‪ที่ผ่านมาฉันคงเจอยัยนั่นบ่อยไป ‪สมองก็เลยรวนจนเข้าใจผิดมั้ง
‪พอไม่เห็นหน้าหลายวัน ‪เดี๋ยวก็กลับมาเข้าที่เข้าทาง
‪(นิวยอร์ก)
‪เรื่องบรรจุภัณฑ์ ‪มีเหตุผลอะไรไหมคะที่คุณยึดตามเดิม
‪เราอยากใช้บรรจุภัณฑ์ของเราค่ะ ‪เพราะมีโลโก้แบรนด์ของเราแปะอยู่
‪อย่างที่เห็นครับ
‪นี่ไม่ใช่บรรจุภัณฑ์ทั่วไป
‪เราออกแบบโดยมีไหพื้นบ้านเกาหลี ‪เป็นแรงบันดาลใจ
‪ทั้งยังเป็นการประดิษฐ์วาล์วกับตัวกรอง ‪ขึ้นมาใหม่ตามหลักวิทยาศาสตร์
‪เพื่อเพิ่มประสิทธิผลการหมักกิมจิอย่างคงที่ครับ
‪นี่คือจุดขายที่เราต่างจากเจ้าอื่น
‪เงื่อนไขนี้ต่อรองไม่ได้ ‪ถ้าคุณปฏิเสธ เราก็ไม่ทำข้อตกลงครับ
‪ไม่จำเป็นค่ะ
‪ขอบคุณที่ไว้ใจบริษัทของเรา
‪ไม่เป็นไรค่ะ ‪เรากลายเป็นแฟนตัวยงของบริษัทคุณ
‪จริงเหรอครับ
‪ขอถามได้ไหมครับว่าเพราะอะไร
‪ถ้าอย่างนั้น คุณแทมูปิ๊งฉันเต็มๆ เปาที่ตรงไหนคะ
‪ขอโทษด้วยครับ
‪ขอโทษเรื่องอะไรคะ
‪อ๋อ เรื่องที่คุณกลั่นแกล้งฉันเป็นเด็กๆ
‪เพราะเสียศักดิ์ศรีที่มาชอบคนอย่างฉัน
‪ซึ่งไม่สนใจในตัวคุณน่ะเหรอ
‪ฉันเพิ่งเคยเห็นพลุริมแม่น้ำฮันค่ะ
‪ทีนี้ยอมรับมาเถอะค่ะ
‪เพราะคุณไม่อยากยอมรับว่ามีใจให้ฉัน
‪ถึงได้บินมาไกลขนาดนี้
‪แต่ก็ยังคิดถึงแต่ฉัน
‪ถูกไหมคะ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ฉันนึกว่าเราจะได้เห็นหน้าท่านประธาน
‪ที่หน้าตาน่าจะหล่อเหลาซะอีก
‪แต่ไม่เห็นแม้แต่เงา
‪เอ่อ ท่านยุ่งเป็นทุนเดิมน่ะ
‪คุณแม่ หล่อแล้วยังไงคะ ‪ปัญหาคือนิสัยใจคอต่างหาก
‪- หือ ‪- อีตาประธานแกล้งฮารี
‪โดยให้ทำราวีโอลีใหม่ค่ะ
‪- ว่าแต่หนูขอกินก่อนได้ไหม ‪- กินสิ กินเลย
‪- ทำไมจ๊ะ ‪- อะไรเนี่ย
‪เออใช่ เผ็ดเกินลิ้นเธอจะทนได้ใช่ไหม
‪ไอ้เผ็ดก็เผ็ดนะ
‪แต่หวานกลมกล่อมถูกปากหนูที่สุด
‪ใช่ไหมล่ะ
‪กินแล้วติดใจไง
‪ได้ชิมคำเดียว แต่หยุดคิดถึงไม่ได้
‪หนูขอยกรางวัลไปไว้ข้างบนนะ
‪สวยจังครับ
‪นึกว่าจะโล่งใจซะอีก
‪นักวิจัยอาวุโสชิน มีคนโทรมาไม่หยุดเลยค่ะ
‪อ้าว จริงด้วย
‪เบอร์ใครก็ไม่รู้
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ใช่เบอร์ของหนูชินคึมฮีไหมครับ
‪ค่ะ ชินคึม…
‪ฮี
‪ใครเหรอคะ
‪ผมคือคนที่เป็นปู่ของแทมูครับ
‪ว่าไงนะคะ
‪รู้เบอร์ของหนูได้ยังไงคะ
‪เราไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันนาน ‪ผมก็เลยโทรมาชวนไปกินมื้อเย็นน่ะ
‪ผมจะส่งที่อยู่ไปให้ แล้วเจอกันที่นั่นนะครับ
‪เข้าใจไหมครับ
‪ผมกลับแล้วนะครับ
‪- ค่ะ กลับกันดีกว่า ‪- ได้ค่ะ
‪เยี่ยมมากค่ะ ทุกคน
‪- ครับ ‪- กลับดีๆ นะคะ
‪ผมเยี่ยมมากใช่ไหมล่ะ
‪- ผมกลับนะครับ ‪- ไปนะคะ ทุกคน
‪(ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 1)
‪ไล่ฉันออกแล้ว แต่ไม่ได้เคลียร์กับทางบ้านเหรอ
‪ทำเป็นเมินก็ไม่ได้ด้วย
‪กรรมเวรแท้ๆ
‪(ชินฮารี)
‪(ท่านประธานใหญ่)
‪ฮัลโหลครับ
‪ยืนบื้ออะไร ไปซื้อน้ำมาให้เรา เลี้ยงด้วยนะ
‪ช้าก่อน
‪คลับคล้ายคลับคลาว่า ‪ตานั่นบินไปดูงานกับคังแทมูนะ
‪ดูท่าจะไม่อยู่บ้าน
‪วันนี้ก็ไม่กลับเหรอ
‪เฮ้อ จินยองซอ
‪ล้ำเส้นอีกแล้วนะยะ
‪อย่าล้ำเส้นสิ อย่าล้ำ…
‪ตายแล้ว
‪ให้ตายสิ
‪แตกแล้วมั้งเนี่ย
‪แตกจริงด้วย
‪มันน่าตีมือจริงๆ
‪นี่อะไร
‪อะไรเนี่ย
‪ผมเป็นคนออกแบบเองครับ
‪ในห้องนอนดีกว่าครับ อย่าวางไว้ในห้องนั่งเล่น
‪ค่ะ ฉันพกหลักฐานมาด้วย ‪ตอนนี้กำลังไปที่สถานีตำรวจ
‪คุณยองซอ
‪จะไปไหนเหรอครับ ผมเรียกก็ไม่ตอบ
‪งั้นเหรอคะ
‪คงไม่ได้ยินน่ะ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪คุณเป็นอะไรไหม
‪โคมไฟมันทำไมเหรอ
‪ฉันทำโคมไฟหลุดมือจนแตก
‪กะว่าจะไปซ่อมน่ะค่ะ เอามาสิ
‪เดี๋ยวผมซ่อมให้ครับ
‪ไม่รบกวนค่ะ ฉันจะซ่อมเอง ขอคืนนะ
‪- ปล่อยสิคะ ‪- โธ่ ผมบอกว่าจะซ่อมให้
‪- ไม่ต้องค่ะ ทำอะไรเนี่ย ‪- ปล่อยครับ
‪ทำอะไรของคุณครับ
‪น่าจะเป็นของคุณยองซอนะ ทำไม…
‪คุณยองซอ เป็นอะไรไหมครับ
‪ช่วยฉันด้วยค่ะ
‪หมอนั่นซ่อนกล้องแอบถ่าย ‪ไปตามจับมาทีค่ะ ขอร้องล่ะ
‪เร็วเข้า
‪หยุดนะ
‪ทำอะไรเนี่ย อะไรของคุณครับ บ้าเอ๊ย
‪คุณปู่ชวนกินข้าวเย็นน่ะ ถ้าว่างก็มานะ
‪- ไปต่อยเขาทำไมครับ ‪- ผมเปล่า
‪เดินตามมาก็พอ
‪ผมคงไม่สะดวกครับ
‪อยู่ไหน เสียงดังจัง
‪อยู่โรงพักครับ
‪ไปโรงพักทำไม
‪อะไรนะ
‪มาทำอะไรที่นี่ครับ
‪คุณปู่นัดมาค่ะ
‪ฉันรู้ว่าฉันโดนไล่ออกแล้ว ‪แต่ที่มาเพราะเมินคำขอของผู้ใหญ่ไม่ได้
‪- เพื่อนไม่โทรหาเหรอ ‪- เพื่อนเหรอคะ
‪- ผมหมายถึงคุณจินยองซอ ‪- ยองซอทำไมคะ
‪มากับผมก่อนครับ คุณชินฮารี
‪เดี๋ยว
‪คะ
‪ทำอะไรครับ
‪นี่ไม่ใช่เวลานะ คุณชินฮารี
‪เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่าอะไรนะคะ
‪คุณไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องเข้าแล้ว
‪การสารภาพรักแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย…
‪ทั้งหมดที่คุณทำกับฉันหลังรู้ว่าฉันคือชินคึมฮี
‪ก็เพื่อไล่ฉันออกนี่คะ
‪เพราะฉะนั้น…
‪ทำไมไม่เข้าไปครับ
‪เรามาเริ่มคบหาดูใจกัน ‪ถึงขั้นแต่งงานกันดีไหมครับ
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน