‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- ทำอะไรครับ ‪- เอ่อ ฉัน…
‪- ขอโทษนะ คุณ ‪- จะเลื่อนประชุมออกไป
‪หนึ่งชั่วโมงนะครับ
‪พอดีว่ากรรมการผู้จัดการโก ‪รถเฉี่ยวชนระหว่างทาง
‪- จริงเหรอ งั้นก็ตามนั้น ‪- ครับ
‪ฉันเป็นตากุ้งยิงน่ะค่ะ ใช่
‪ไม่กดชั้นที่จะไปเหรอครับ
‪อ๋อ จริงด้วย
‪ในเมื่อเลื่อนประชุมแล้ว ‪ไปร่วมทดสอบชิมผลิตภัณฑ์ใหม่แล้วกัน
‪ได้ครับ
‪ทดสอบชิมเหรอ
‪(จีโอฟู้ด ‪ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 1)
‪(จีโอฟู้ด ‪ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 2)
‪(จีโอฟู้ด ‪ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 3)
‪ฝากประเมินอย่างตรงไปตรงมาด้วยนะคะ ‪ขอบคุณค่ะ
‪- เราคือทีมหนึ่งครับ ‪- รบกวนประเมินให้ด้วยนะคะ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- นี่ครับ
‪- ฝากกรอกแบบประเมินด้วยนะคะ ‪- ครับ
‪เราคือทีมหนึ่งครับ
‪- ทานให้อร่อยครับ ‪- ฝากด้วยค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪- ทีมหนึ่งครับ ‪- โธ่ พักบ้างก็ได้ค่ะ
‪มีแค่เชฟอีของเรานี่แหละที่ขยันเกินเบอร์ ‪เชฟคนอื่นไม่เห็นแม้แต่เงา
‪เชฟท่านอื่นชั่วโมงบินสูงน่ะครับ ‪ส่วนผมเพิ่งเคยลงสนามครั้งแรก
‪เราคือทีมหนึ่งครับ ราวีโอลีกิมจิขาว
‪อุ๊ย ท่านประธานมาค่ะ
‪- ยินดีต้อนรับครับ ท่านประธาน ‪- หล่อจัง
‪- ตายแล้ว ‪- ขอบคุณที่ตั้งใจเตรียมงานครับ
‪มาด้วยเหรอครับ ท่านประธาน
‪ถ้าจะแวะมา น่าจะแจ้งเราก่อนล่วงหน้าสิครับ
‪ก่อนจะให้ท่านมาแจ้งล่วงหน้า ‪เราควรเตรียมพร้อมสิครับ
‪ทีมหนึ่งของเราที่เตรียมการล่วงหน้าเป็นอย่างดี ‪ได้เชฟมาร่วมงานด้วยครับ ท่านประธาน
‪- จริงเหรอครับ ‪- ครับผม
‪ขอแนะนำนะคะ คนนี้คือเชฟอีมินอู ‪จากภัตตาคารเอ็มคิตเช่น
‪ผู้ที่ร่วมพัฒนาราวีโอลีกิมจิขาวกับเราในครั้งนี้
‪ผมคังแทมูครับ
‪ครับ ผมฝากตัวด้วยนะครับ
‪แต่นแต๊น
‪อันนี้คือราวีโอลีกิมจิขาวเหรอครับ
‪ใช่ครับ
‪เชิญชิมค่ะ ท่าน
‪เชฟ
‪คุณตาไม่ถึงนะครับ
‪อะไรนะครับ
‪ได้ยินว่านี่คือเมนูของสต๊าฟ
‪ของอร่อยอย่างนี้ ทำไมไม่ใส่ในเมนูล่ะครับ
‪อ๋อ ตาไม่ถึงแบบนั้น
‪แหม ท่านประธานเล่นมุกเหรอเนี่ย
‪ผมแค่ทำกินเล่นๆ ที่บ้านโดยใช้กิมจิ
‪แต่เพราะฮารีช่วยแนะนำ ‪เมนูนี้เลยกลายเป็นจานเด็ดของเราครับ
‪ผมอ่านร่างโครงการของนักวิจัยชินแล้วครับ
‪ผมสัมผัสได้ถึงความเชื่อมั่นแรงกล้า ‪ที่เธอมีในตัวเชฟ
‪เชฟกับนักวิจัยชินสนิทกันตั้งแต่สมัยมหาลัย…
‪เพราะฉะนั้น
‪ทั้งคู่จึงค่อนข้างทำงานเข้าขากันได้ดีค่ะ
‪ครับ ถูกต้อง
‪จะว่าไปไม่เห็นนักวิจัยชินฮารีเลยนะครับ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน อาการท้องเสียเป็นไงบ้างคะ ‪ฉันไปซื้อยาให้ไหมคะ
‪ไม่ต้อง ดีขึ้นแล้ว
‪จริงสิ ราวีโอลีของเรา ‪กระแสตอบรับเป็นไงบ้างคะ
‪มีคนชมว่าอร่อยไหม
‪ไม่มีใครตอบเลย
‪ท่านประธานคงไปแล้วมั้ง ‪แอบย่องไปดูดีไหมเนี่ย
‪เห็นประธานคังแทมูหรือเปล่า ‪คนอะไรหล่อเกินต้าน
‪ชื่ออีมินอูไหมนะ เชฟคนนั้นก็หล่อดี
‪ใช่ไหมล่ะ แต่ว่าราวีโอลีกิมจิขาวอะไรนั่น
‪เพิ่งเคยกินแต่อร่อยดีนะ
‪เห็นด้วย ดูจากเมนูใหม่ ‪จานนี้ดีกว่าใครเพื่อน
‪(เอ็มคิตเช่น)
‪แผลเขียวกว่าเดิมอีก ฉันไปหยิบไข่มาให้ไหม
‪เคยเห็นฉันสละของกินให้ผิวเหรอ
‪ไม่ต้อง
‪เออใช่ คนที่มาทดลองชิมว่ายังไงบ้าง
‪ไม่ไง ทุกคนชมว่าอร่อยต่อหน้าฉัน ‪แต่ไม่รู้ว่าพูดจริงๆ หรือชมไปงั้น
‪ดูพูดเข้า คนที่บริษัทของฉัน ‪ไม่ปากหวานเอาใจใคร
‪ไม่มีการรักษาน้ำใจ
‪อันดับแรกนะ คนรีวิวกันว่ารสชาติไร้ที่ติ
‪ทีนี้เหลือก็แค่ปรับนิดแต่งหน่อยตบท้าย ‪ระหว่างพัฒนาเป็นสินค้าก็จบ
‪ปล่อยเป็นหน้าที่ฉันนะคะ คุณเชฟ
‪ผมฝากด้วยนะครับ คุณนักวิจัยอาวุโสชิน
‪เออใช่
‪ว่าแต่ไม่เห็นเธอรีวิวให้บ้าง
‪อะไร รีวิวไหน
‪ไปคอนเสิร์ตมาก็ควรรีวิวให้ฟังไหมล่ะ ‪ยูราก็อยากฟังนะ
‪เป็นไง สนุกหรือเปล่า
‪อือ สนุกดี
‪แหม ไอ้เราก็อุตส่าห์ลุ้นให้ควงหนุ่มๆ ไป ‪แต่ไม่ต้องบอกก็รู้
‪ไปกับยองซออีกล่ะสิ
‪ฉันไปกับผู้ชายมา
‪จริงเหรอ
‪ไปกับใคร
‪แค่คนที่บังเอิญรู้จักน่ะ
‪เธอไม่เห็นเล่าเลยว่าคบกับผู้ชายคนไหนอยู่
‪ที่คบกันน่ะ รู้ใช่ไหมว่าอีกฝ่ายทำงานอะไร
‪อือ ก็ประมาณนั้น
‪เฮ้อ เธอใสซื่อจะตายไป ‪ตามเกมผู้ชายไม่ทันหรอก
‪รอบหน้าพามาเจอด้วยล่ะ
‪ฉันจะใช้ตาเหยี่ยวคู่นี้สแกนให้
‪ตัวฉัน ฉันจัดการเองได้น่า มินอู
‪เพราะงั้นเลิกดูแลเพื่อนผู้หญิง ‪หันไปดูแลแฟนแทนซะ
‪ยิ่งนายกับยูราเคยเลิกกันไป ‪แล้วกลับมาคบกันใหม่
‪ก็ยิ่งต้องใส่ใจกว่าเดิมนะ
‪เฮ้อ ยัยยองซอตัวดี ทำไมไม่มาสักที
‪นั่นไง รอไม่เป็นหรือไง
‪ถึงแล้วจ้า ถึงแล้ว
‪อะไรเนี่ย ทำไมหน้าตาเหมือนหนุ่มข้างบ้านจังล่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪หนุ่มข้างบ้านนี่นา
‪(ยองซอ)
‪ท่านประธานนี่นา
‪ท่านประธานครับ
‪เชิญครับ ทำไมมาโดยไม่บอกก่อนล่ะ
‪พอได้ชิมเรียกน้ำย่อยที่งานทดสอบชิม ‪ผมก็ยิ่งอยากรู้จักอาหารฝีมือเชฟอีมินอูครับ
‪อ๋อ ดีใจที่คุณมานะครับ
‪งั้นผมจะตอบแทนด้วยของอร่อยๆ เอง
‪ร้านของเชฟดังสมคำร่ำลือนะครับ
‪เชิญนั่งทางนี้ครับ
‪จริงสิ ฮารีก็อยู่ที่ร้านนะครับ
‪แปลกจัง
‪เมื่อกี้ยังอยู่เลยนี่
‪เชิญตรงนี้ก่อนครับ
‪ใครเห็นก็คงบอกว่าเป็นความรักทั้งนั้น
‪คุณคงเบื่อ ถ้าเราอยู่ด้วยกันทั้งวัน
‪ต่อให้ผม…
‪ว่าไง
‪ฮารี อยู่ไหนน่ะ
‪เอ้อ เห็นว่ามีลูกค้ากลุ่มใหญ่มาที่ร้านไก่ทอด
‪ฉันกับยองซอคงต้องไปช่วยแล้วล่ะ
‪อ้าว นี่
‪โอเค
‪ได้สิ รู้แล้ว ไว้เจอกันใหม่นะ
‪เดี๋ยวนะ สรุปว่า
‪ผู้ชายหล่อๆ ที่เคยเจอที่ร้านสะดวกซื้อ ‪คือหัวหน้าชาซองฮุนงั้นเหรอ
‪ใช่
‪แล้วหัวหน้าชาซองฮุนก็อยู่ห้องข้างๆ ห้องเธอ
‪ใช่ๆ
‪- อะไรจะบังเอิญเบอร์นั้น ‪- นั่นแหละประเด็น
‪นี่ อย่าบอกนะว่าจะมาจ๊ะเอ๋กันที่นี่อีก
‪โอ๊ย จะบ้าตายรายวัน
‪เอางี้ ระหว่างนี้ ‪อย่าเพิ่งคิดจะมาบ้านของฉันแล้วกัน
‪ไม่งั้นก็แต่งตัวเป็นชินคึมฮีมา
‪เธอน่ะ ระวังปากไว้
‪อย่าสาระแนไปตีซี้เขา ‪แล้วหลุดปากแบบไม่ทันคิด
‪ว่าชินฮารีคือชินคึมฮี อย่าลิ้นพันล่ะ
‪ฉันคงไม่ได้คุยกับเขาแล้วล่ะ
‪จะไปเผลอลั่นปากตอนไหน
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะฉัน…
‪ทำนัดดูตัวล่ม บ้านของฉันกับบ้านของคังแทมู ‪ก็เลยผิดใจกันน่ะสิ
‪เชอะ เพราะงั้นอีตาเลขาก็เลย ‪พูดว่าไม่อยากคบค้าสมาคมกับฉันด้วย
‪- อะไรนะ ‪- เฮ้อ ให้ตายเถอะ
‪อีตาเลขามีใจให้ฉันตั้งแต่แรกเห็นชัดๆ
‪นี่ พูดจริงนะ
‪เอ๊ะ ไม่เชื่อกันแฮะ
‪นี่ คังแทมูนินทาให้คุณเลขาฟังว่าฉันเพี้ยน
‪แล้วห้ามไม่ให้สุงสิงด้วยหรือเปล่า
‪ไอ้นกดึกดำบรรพ์ใจแคบ
‪ไม่หรอกๆ ท่านประธานของเรา ‪ไม่ใช่พวกขี้เม้าท์ขี้นินทาหรอก
‪หน้าตาอาจดูไร้หัวใจ
‪แต่ก็มีมุมที่ใส่ใจคนอื่นอยู่นะ
‪อะไรเนี่ย เข้าข้างคังแทมูหรือไง ‪ชักจะยังไงๆ แล้วแฮะ
‪ยังไงอะไร ก็แค่…
‪เธอกับไอ้แฟนกำมะลอนั่นไปไหนมาไหนด้วยกัน ‪แถมยังไปดูคอนเสิร์ตอีก
‪มีใจให้เขาเหรอ
‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ก็แค่ ตอนเห็นจากไกลๆ ฉันไม่รู้จักเขาดี
‪แต่พอได้พินิจพิจารณา ได้เห็นใกล้ๆ ‪ฉันก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้าย
‪ก็เท่านั้นเอง จะอะไรอีก
‪จริงเหรอจ๊ะ
‪- แค่นั้นจริงๆ หรือเปล่า ‪- ใช่สิยะ
‪จบนะ สั่งของกินดีกว่า
‪- อาหารเป็นไงบ้างครับ ‪- ผมรู้เหตุผลแล้วครับ
‪ว่าทำไมนักวิจัยชินประเมินอาหารของเชฟ ‪ว่ามีรสชาติของความเจริญใจและความสุข
‪ผมเห็นด้วยครับ
‪ขอบคุณครับ ฮารีชอบใจดีกับอาหารฝีมือผม
‪จบมหาลัยเดียวกันใช่ไหมครับ
‪เราเจอครั้งแรกตอนอายุ 20 ครับ ‪ไปๆ มาๆ ก็รู้จักกันเกินเจ็ดปีแล้ว
‪รู้จักกันมาตั้งเจ็ดปี ‪เป็นเพื่อนกันมาโดยตลอดเหรอครับ
‪อะไรนะครับ
‪อ้อ ขอโทษที่ถามละลาบละล้วงนะครับ
‪ผมแค่คิดว่ามิตรภาพที่ก่อตัว ‪จากเวลาที่อยู่ร่วมกันมานาน
‪อาจมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ‪รู้สึกมีใจให้กับอีกฝ่ายก็ได้น่ะครับ
‪แต่ฉันก็ไม่เสียใจนะ
‪เพราะตลอดเจ็ดปี
‪ฉันมีความสุขจริงๆ
‪เจ็ดปีงั้นเหรอ
‪เมื่อกี้ที่ท่านถามเชฟ ‪เรื่องความสัมพันธ์กับคุณชินฮารีน่ะครับ
‪ไม่ใช่เพราะได้ยินอะไรมาใช่ไหม
‪หมายความว่าอะไร
‪ผมแอบได้ยินพนักงานคุยกัน
‪ว่าคุณชินฮารีดูจะชอบเชฟคนนี้น่ะครับ
‪งั้นเหรอ
‪มีคนอย่างชินคึมฮีอีกคนเหรอเนี่ย
‪จะบ้าตาย อะไรเนี่ย
‪เลี่ยงกันเหรอ
‪คุณคะ
‪คุณ อย่าเพิ่งไปสิคะ
‪เห็นฉันเป็นไวรัสเหรอคะ กลัวติดโรคตายหรือไง
‪ถึงขนาดว่าไม่อยากขึ้นลงลิฟต์เดียวกับฉันเหรอ
‪- ไม่ใช่… ‪- ไม่ใช่อะไร
‪คุณกล้าเดินเลี่ยงกันซึ่งๆ หน้าได้ยังไง
‪- ไร้มารยาท หรือไม่จริงคะ ‪- ผมไม่ได้เลี่ยงคุณ
‪เป็นเพราะไอ้นี่ครับ
‪ถุงขยะมันเหม็น ‪ผมกลัวว่ากลิ่นจะไปรบกวนคุณเข้า
‪ฉันเข้าใจผิดสินะ ขอโทษนะคะ
‪ขอตัวนะครับ
‪เอ่อ อย่าเพิ่งไปค่ะ
‪ฉันทำผิดต่อประธานคังแทมูก็จริงค่ะ
‪แล้วฉันก็ขอโทษไปแล้ว
‪แต่นั่นก็คือปัญหาระหว่างฉันกับคุณแทมู ‪ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณด้วยนี่คะ
‪ไหนๆ เราก็เจอกันแบบนี้แล้ว ‪อย่างน้อยถ้าเป็นเพื่อนกันไม่ได้
‪เรามาทำตัวคูลๆ ใส่กัน ‪แบบทักทายกันบ้างไม่ได้เหรอ
‪ขอโทษด้วยครับ ผมทำเป็นคนคูลไม่เป็น
‪โอ๊ย ศักดิ์ศรีป่นปี้ยับเยิน
‪เป็นน้องแท้ๆ ของประธานคังแทมูหรือไง
‪จะจงรักภักดีอะไรนักหนายะ
‪ครับ เพิ่งมาถึงเมื่อกี้ ผมจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้
‪(มูลนิธิสวัสดิการสังคมแสงธรรม ‪สถานสงเคราะห์เด็กแสงธรรม)
‪มาทำอะไรตรงนี้
‪เข้ามาเฉยๆ ครับ
‪ยังเก็บไว้ที่เดิมเลยนะครับ
‪แน่นอนสิ
‪คุณปู่เฝ้ารอให้นายย้ายกลับมาจะตาย
‪ฉันก็ด้วย จะไม่ย้ายกลับมาเหรอ
‪โห ไม่แล้วครับ
‪ผมไม่อยากทรมานตอนอยู่บ้านด้วย
‪ทรมาน…
‪เฮ้ย ฉันเคยไปทำอะไร…
‪แหม ไม่ได้มารวมตัวและกินข้าว ‪พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้นานเท่าไรแล้วนะ
‪ทีนี้ค่อยดูเหมือนบ้านคนหน่อย
‪จริงค่ะ ท่าน
‪ใช่ไหมล่ะครับ
‪ถ้าฉันมีหลานสะใภ้เหมือนหนูคึมฮีมานั่งด้วยอีกคน
‪พร้อมกับเหลนๆ น่ารักๆ เหมือนกระต่ายละก็
‪ต่อให้ตายวันนี้พรุ่งนี้ ฉันก็ไม่เสียดายอะไรแล้ว
‪คุณปู่พูดเรื่องนี้ตั้งแต่ผมอายุ 20 นะครับ
‪ไม่เบื่อบ้างเหรอ
‪มีเงินมีทองกองเป็นภูเขาแล้วได้อะไร
‪ในเมื่อตาแก่ไม้ใกล้ฝั่งอย่างฉัน ‪ต้องกินข้าวคนเดียวในบ้านหลังใหญ่โล่งๆ
‪สมัยนี้เขาฮิตกินข้าวคนเดียวครับ
‪ผลิตภัณฑ์ของบริษัทถึงได้ขายดีไงครับ
‪มะเหงกสิ แกนี่มันช่างเถียง
‪แกน่ะ แต่งงานภายในปีนี้ดีไหม หรือว่า
‪จะมากินข้าวพร้อมกันอาทิตย์ละสองครั้งดีล่ะ
‪คุณปู่ครับ อาทิตย์ละสองครั้งมันถี่เกินไป
‪คือ ตารางงานของผมแน่นเอี๊ยด
‪อีกอย่าง…
‪ยิ่งไปกว่านั้น บ้านของผมยังอยู่ไกลด้วยครับ
‪เมื่อเช้าตอนตื่นขึ้นมา ผมอย่างเพลียเลย
‪ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ซองฮุน ‪แกก็ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่แล้วกัน
‪ไอ้เด็กคนนี้
‪พอเรียนจบมหาวิทยาลัยปุ๊บ ‪แกก็ย้ายออกปั๊บอย่างกับรอจังหวะอยู่
‪เดี๋ยวนี้แค่จะกินข้าวด้วยกันสักครั้ง ‪แกก็บ่นกระปอดกระแปดซะแล้ว
‪พวกแกยังมีหน้าเรียกตัวเองว่าหลานเหรอ
‪ตารางสัปดาห์นี้เป็นยังไง
‪ว่างศุกร์เช้าครับ ถ้างั้นนัดกินข้าววันนั้นไหม
‪ไหน เอามาดู
‪แทมู แกรู้ใช่ไหมว่าวันเสาร์นี้คือวันอะไร
‪- อะไรครับ วันเสาร์นี้เหรอ ‪- ก็เออน่ะสิ
‪- อะไรน่ะ ‪- ทำอะไร
‪แกลืมใช่ไหม ไอ้หลานบื้อ
‪แกลืมวันแบบนี้ได้ยังไง
‪เอาล่ะ แหกตาดู
‪(วันที่ 29 ‪วันเสาร์)
‪(วันครบรอบหนึ่งปี ‪ของท่านประธานกับคุณชินคึมฮี)
‪ต้องโดนหนูคึมฮีทิ้งอีกรอบใช่ไหม ‪แกถึงจะคิดได้น่ะ
‪เดี๋ยวนะ แกลืมวันครบรอบหนึ่งปีได้ยังไง
‪หน็อยแน่ ไอ้เด็กสามหาว
‪นี่ สมองปลาทองอย่างแกน่ะ ‪ต่อไปคงลืมวันครบรอบวันตายของปู่ด้วยล่ะมั้ง
‪เดี๋ยวนะ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ
‪ผมไม่ได้ลืมนะ
‪ไม่ลืมงั้นเหรอ
‪แล้วลงนัดอย่างอื่นไว้ทำไม
‪ไม่ใช่ ก็เพราะว่า คือผม…
‪ยกเลิกไปให้หมด
‪ยกเลิกทั้งหมดซะ แล้วไปนัดกับหนูคึมฮีแทน
‪ฉันจะจองร้านอาหารให้เอง
‪ไปได้แล้ว ไอ้หลานงี่เง่า
‪ว่าไง ผู้จัดการโอ ผมเองนะ คังดากู
‪ขอโทษครับ ผมแค่ใส่ในปฏิทินเตรียมไว้ ‪เผื่อว่าท่านประธานใหญ่ถามขึ้นมา
‪ทำไงดีครับ ตารางวันนั้นแน่นเอี๊ยดเชียว
‪ไม่เป็นไร ไว้ค่อยจัดตารางใหม่ก็ได้
‪โดนถอดตารางก็ไม่สะทกสะท้านเหรอ
‪(จีโอฟู้ด)
‪(นัมแฮ)
‪- เฮ้อ ทำอะไรเนี่ย ‪- หือ
‪เหมือนจับลิงจับค่างมาแต่งหน้าเลยค่ะ
‪แหม ถึงจะแต่งลิงให้หล่อไม่ได้
‪แต่ก็แต่งลิงให้เป็นผู้เป็นคนได้นะครับ
‪ทีมงานกำลังถ่ายทำ ‪กระบวนการวิจัยผลิตภัณฑ์ใหม่
‪ตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อลงช่องของบริษัท
‪ผมก็ต้องใส่ใจขนาดนี้น่ะสิครับ
‪ฉันน่าจะไปให้ช่างทำผมกับแต่งหน้ามานะคะเนี่ย
‪ไม่ต้องหรอก
‪ยังไงก็เน้นเชฟเป็นหลัก
‪จริงไหม นักวิจัยอย่างเรา ‪จะได้เข้ากล้องบ้างไหมก็ไม่รู้
‪ถึงแล้วครับ ทุกคนลงจากรถได้เลย
‪ลงไปกัน
‪ค่ะ
‪หลบหน่อยค่ะ
‪- ทางนั้นครับ ‪- ครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪เฮ้อ ตื่นเต้นๆ
‪ว้าว ดีจัง
‪อ้าว ขอบคุณค่ะ
‪ขนอะไรมาเยอะแยะคะ
‪ทางนี้จ้ะ ทางนี้
‪โอ้ๆ มุมนี้อย่างสวย
‪ทางนี้จ้า
‪- วางกระเป๋าไว้มุมนั้น ‪- อ๋อ ได้ค่ะ
‪แล้วช่วยตรวจดูอีกทีนะ ‪ว่าเราแพ็กเสื้อคลุมห้องแล็บมาครบจำนวนไหม
‪ต่อให้ตะลอนมาจนครบแปดจังหวัดในเกาหลี ‪ก็ไม่มีทิวทัศน์ที่ไหนเหมือนที่นี่หรอก
‪เหมาะกับการผ่อนคลายซะไม่มี
‪แน่นอนครับ มีทุ่งกว้างขนาดนี้
‪ที่เห็นไกลๆ ตรงโน้นคือภูเขา ‪ถัดไปก็เป็นทะเลอีก
‪ไม่ว่ายังไงก็น่าเสียดายนะ ‪ที่เราได้เชยชมทิวทัศน์นี้แค่สองคน
‪อย่ามัวแต่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นเลยดีกว่า
‪จะสื่ออะไรกันแน่
‪ท่านประธานใหญ่ เรามาไถที่นี่ให้เหี้ยน ‪แล้วปลูกรีสอร์ตดีไหมครับ
‪รีสอร์ตเหรอ
‪ที่ผืนงามๆ แบบนี้
‪เก็บไว้ปลูกพืชผักเชิงพาณิชย์ ‪ออกจะน่าเสียดายครับ
‪ฝั่งนี้เป็นสนามกอล์ฟ ตีนเขาโน้นเป็นลานสกี
‪สร้างให้หรูหราหมาเห่าสมศักดิ์ศรี
‪แล้วอัดร้านแฟรนไชส์บริษัทลูก ‪เข้าไปให้เต็มพื้นที่ไง
‪จะชื่นใจแค่ไหนล่ะครับ ท่านประธานใหญ่
‪ไอเดียของคุณน่ะ ทำไมข้ามหัวประธานคัง ‪มาเสนอกับผมแทนล่ะ
‪ผมยื่นข้อเสนอโครงการให้ดูแล้ว ‪แต่ท่านประธานปัดตกในทันทีครับ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪ยังไงๆ ประธานคังก็ยังอายุน้อย ‪และขาดประสบการณ์
‪จะให้ใจถึงอย่างท่านประธานใหญ่คงจะยากครับ
‪ประธานคังไม่สนใจแผนระยะยาว ‪ที่การันตีผลกำไรแบบนี้
‪ดูเหมือนว่าวันๆ จะมัวแต่เล่นขายของ ‪กับพวกเชฟ
‪หากท่านประธานใหญ่ออกหน้าเอง…
‪คุณน่ะ อยากโดนประธานคัง ‪เด้งออกจากบริษัทอีกคนหรือไง
‪อะไรนะครับ
‪กรรมการผู้จัดการโก ‪คุณไล่กว้านซื้อที่ดินแถวนี้มาพักใหญ่แล้ว
‪คิดว่าผมไม่รู้เหรอ
‪โธ่ ท่านประธานใหญ่ ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
‪ดูเหมือนว่าคุณมีแผนจะกอบโกย
‪โดยปั่นราคาที่ดินสูงๆ สินะ
‪อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย
‪อย่างน้อยก็ไปช่วยประธานคัง ‪เล่นขายของจะดีกว่านะ
‪ไม่ครับ ท่านประธานใหญ่ เข้าใจผิดแล้ว
‪แต่ละคนคิดแต่จะตักตวงผลประโยชน์ ‪เข้ากระเป๋าตัวเองเหมือนกันหมด
‪แป๊บหนึ่งนะ จอดรถก่อน
‪วัตถุดิบชั้นเลิศ
‪ที่เหล่านักวิจัยจีโอฟู้ดคัดสรรและเก็บจากฟาร์ม
‪ด้วยตัวเอง เพื่อส่งต่อสู่มือเชฟ
‪อ้าว ทางนี้นี่หว่า
‪คัตๆ
‪- นี่ จองฮวาน ‪- ครับ
‪- จองฮวาน ‪- ครับ มาแล้ว
‪ทำไมนักแสดงเป็นงั้น
‪ผมแสดงอารมณ์ดีไหม
‪- แข็งไปหน่อยค่ะ นิดๆ ‪- อ๋อ
‪เฮ้อ ต้องใส่อีกใช่ไหม
‪บทพูดสั้นจะตายค่ะ ‪เราโดนสั่งคัตตั้งสิบรอบแล้วนะ
‪เสริมหล่อไปเพื่ออะไร ในเมื่อแสดงแข็งเป็นหิน
‪เพราะผมเป็นพวกตื่นกล้องต่างหากครับ
‪โอ้โฮ กินยาคลายเครียดอีกแล้ว
‪นี่ยานะคะ ไม่ใช่ลูกอม
‪เฮ้อ ถ้านักวิจัยอาวุโสชิน
‪ตาไม่ปูดละก็ คุณโดนปลดกลางอากาศแล้ว
‪ช่างเถอะครับ เราไม่ได้ถ่ายละครฟอร์มยักษ์
‪ผมจัดการตัวเองได้ ‪ไม่ต้องห่วง ห่วง ห่วงหรอกครับ
‪งั้นอย่าพูดอะไรที่ลดอายุ ‪สมอง สมอง สมองตัวเองนะคะ
‪เอาล่ะๆ สแตนด์บายนะครับ
‪- ค่ะ ‪- ค่ะ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ส่งมา
‪ตั้งใจแสดง
‪ห่วยจนโดนด่าเลยเหรอ
‪- สู้ๆ ค่ะ สู้ๆ นะคะ ‪- อือ สู้ๆ
‪สู้ๆ นะคะ ทุกคน
‪เอาล่ะ พร้อมนะครับ คิว
‪วัตถุดิบชั้นเลิศ
‪ที่เหล่านักวิจัยจีโอฟู้ดคัดสรรและเก็บจากฟาร์ม
‪ด้วยตัวเอง เพื่อส่งต่อสู่มือเชฟ
‪รับได้ดี
‪- ท่านประธานใหญ่ ‪- ท่านประธานใหญ่
‪- แหม ขยันขันแข็งกันเชียว ‪- ท่านประธานใหญ่
‪โอ้โฮ
‪ท่านครับ
‪อ้าว ระวังๆ
‪อยู่นี่ๆ อยู่ในนั้น
‪ปัดโธ่ จริงๆ เลย
‪โอ๊ย ตาปูดกว่าเดิม ยังจะต้องใส่อีก
‪ขอบคุณค่ะ
‪ครับ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ขอคาโมมายล์แล้วกัน
‪คาโมมายล์เหมาะกับฉากมาก
‪- ทานให้อร่อยครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ทำไมต้องขับรถผ่านแถวๆ สถานที่ถ่ายทำด้วย
‪จำฉันไม่ได้หรอกมั้ง
‪ฉันเพิ่งเคยเจอท่านประธานใหญ่ ‪ใกล้ๆ ครั้งแรกค่ะ
‪ว่าแต่หัวหน้าฝ่ายยอดูสนิทกับประธานใหญ่นะ
‪ไม่ สนิทเหรอ สนิทอะไรกันล่ะ ‪หัวหน้าฝ่ายยอได้เจอท่านใกล้ๆ แทบจะนับครั้งได้
‪ประจบเจ้านายเป็นส่วนหนึ่งของงานน่ะ
‪ประธานคังเป็นคนมีนิสัยเจ้าระเบียบ ‪ทำงานด้วยคงเหนื่อยน่าดูใช่ไหมครับ
‪ไม่หรอกค่ะ เพราะท่านประธานรู้
‪หน้างานทุกขั้นตอนดีกว่าใคร
‪การสื่อสารถึงได้ราบรื่น ‪และให้ผลคุ้มค่ากว่าเดิมค่ะ
‪จริงเหรอครับ ครับ
‪อะไรน่ะ
‪ว่าแต่ว่า
‪ผมได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วนะ
‪อ๋อ นั่นน่ะสิคะ
‪เสียงอะไรแปลกๆ
‪เอ๊ะ ดูเหมือนจะมีใครวางโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้นะ
‪อ๋อ น่าจะมือถือของพนักงานเรานะคะ ‪ของนักวิจัยอาวุโสชิน
‪อ้าว งั้นเหรอ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน
‪นักวิจัยอาวุโสชินคะ
‪- ฉันเหรอคะ ‪- ใช่
‪- เรียกฉัน… ‪- มานี่ เร็วเข้า
‪อะไรน่ะ
‪มาสิ
‪เรียกฉันมาทำไมเหรอคะ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ‪มือถือเครื่องนี้น่าจะเป็นของคุณนะ
‪อุ๊ย ตายจริง ของฉันจริงๆ ด้วย ขอบคุณนะคะ
‪เอ๊ะ ว่าแต่เหมือนจะมีคนโทรมานะ
‪ใครเห็นก็คงบอกว่าเป็นความรักทั้งนั้น
‪คุณคงเบื่อ ถ้าเราอยู่ด้วยกันทั้งวัน
‪"นกดึกดำบรรพ์" เหรอ
‪(นกดึกดำบรรพ์)
‪ไม่นะ
‪ถ้ามีเหลือ เดี๋ยวผมแบ่งให้
‪อะไรกัน ขอบคุณสักคำก็ไม่มี
‪โอ๊ย หัวจะปวด
‪โทรมาได้จังหวะนรกชัดๆ อะไรของเขา
‪ทำไมไม่รับสายครับ ‪สถานการณ์ฉุกเฉิน รบกวนโทรกลับครับ
‪สถานการณ์ทางนี้ก็ฉุกเฉินเหมือนกันค่ะ
‪ที่นี่ที่ไหน
‪(ห้องน้ำ)
‪ห้องน้ำนี่นา
‪(ประธานกรรมการคังแทมู)
‪ฮัลโหลครับ
‪สถานการณ์ฉุกเฉินเหรอคะ เกิดอะไรขึ้น
‪ไว้ก่อนครับ แล้วทำไมโทรไปไม่รับ
‪ห้ามรับโทรศัพท์ระหว่างเวลางาน ‪คือนโยบายของบริษัทน่ะค่ะ
‪ว่าไงนะครับ บริษัทอะไรไม่ให้รับสาย…
‪ว่าแต่ว่า มีธุระอะไรเหรอคะ
‪ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันก่อนไม่ดีกว่าเหรอครับ
‪เช่น สบายดีไหม ตาเป็นยังไงบ้าง และอื่นๆ
‪เอ่อ ขออภัยค่ะ พอดีสถานการณ์ไม่เอื้อเท่าไร
‪ตาของฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪รู้หรือเปล่าครับว่าเสาร์นี้คือวันอะไร
‪เสาร์นี้เหรอคะ
‪วันเสาร์เหรอ
‪วันครบรอบหนึ่งปีปลอมๆ ของเราไม่ใช่เหรอคะ
‪คุณเก่งกว่าผมอีกครับ ผมลืมไปซะสนิท
‪ฉันท่องเก่งจนเข้ามหาลัยได้ ‪เพราะวิชาท่องจำนี่แหละ
‪วันครบรอบมันทำไมเหรอคะ
‪คุณปู่ดันรู้เข้าน่ะครับ เรื่องก็เลยยุ่งยากขึ้น
‪คุณปู่เหรอคะ
‪วันนี้ เราไป…
‪ดินเนอร์กันไหมครับ
‪ทำไงดีล่ะคะ ตอนนี้ฉันมาดูงานอยู่
‪ดูงานเหรอครับ
‪ค่ะ ที่บริษัทเพิ่งแทรกงานด่วนเข้ามาให้
‪งั้นก็ช่วยไม่ได้ครับ
‪อ๋อ แล้วเพลงนั้น ดูท่าจะฮิตอยู่พอตัวนะ
‪เพลงนั้นเหรอคะ
‪เพลงริงโทนรอสายของคุณไงครับ
‪ผมได้ยินผ่านหูอยู่หลายที่
‪ถ้างั้นพรุ่งนี้ ผมจะโทรมาใหม่นะครับ
‪ได้ค่ะ
‪บริษัทอะไรมีกฎห้ามพนักงานรับโทรศัพท์
‪แถมส่งพนักงานตาเจ็บ ‪ไปดูงานนอกสถานที่แบบด่วนๆ อีก
‪ท่านประธานใหญ่คะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ‪จู่ๆ ก็เหงื่อท่วมเลย
‪เปล่า ผมแค่…
‪แค่ท้องไส้มัน…
‪อ๋อ หรือว่าเพราะกินของเย็นๆ แบบปุบปับมานะ
‪เดี๋ยวฉันไปหาอะไรอุ่นๆ มาให้นะคะ
‪ไม่ เดี๋ยว หัวหน้าฝ่ายยอ ผมปวด…
‪ปัดโธ่ ฉันแค่อยากไปเข้าห้องน้ำเอง
‪เฮ้อ ไม่ไหว
‪สวัสดีครับ
‪ท่านประธานใหญ่อุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนถึงที่
‪ผมรู้สึกเป็น "เกลียด" อย่างยิ่งเลยครับ
‪เป็น "เกลียด" เหรอ
‪โอ๊ย ท้องไส้ฉัน
‪ครับ "เกียจ" ก็เป็น "เกลียด"
‪"เกลียด"
‪ท่านคือ "เกียรติ" ยิ่งใหญ่ที่ผมจะให้ "เกลียด" ‪ไปตลอดชีวิต สาบานด้วย "เกียจ" ของผม
‪ผมจะทุ่มสุดตัวครับ วันทยหัตถ์
‪แหม ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ ‪ไม่น่าเล่นมุกมนุษย์ลุง ลำพังตัวผมยังไม่เล่นเลย
‪โอ๊ย มวนท้อง
‪ถ้าคิดว่าหมดก๊อกแล้วละก็
‪ท่าน "คิส" ผิดครับ
‪"คิส"
‪พ่อคุณ ผมปวดท้องน่ะ
‪ผมจะไม่ "ระยอง" คำพูดของท่านประธานใหญ่
‪แต่จะ "ระนอง" เอาไว้เสมอ ‪ยามใดที่ท้อแท้จนปาดเหงื่อ
‪อย่า "ยะลา" ผมคนนี้นะครับ
‪- โอ๊ย ‪- ตายๆ ปวดท้อง
‪พ่อคนมี "เกียจ" เลิกตบมุกเถอะนะ
‪ห้องน้ำแถวๆ นี้ไปทางไหน
‪เพลงรอสายของฉันยังเป็นเพลงนั้นสินะ
‪ลืมไปเลยแฮะ
‪ว่าแต่ยกเลิกบริการยังไง
‪- ปัดโธ่เอ๊ย ‪- ทางนี้ครับ
‪เฮ้อ ทำไมไกลจังล่ะ
‪ห้องนี้ครับ
‪เอ่อ สักครู่นะครับ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน คุณอยู่ข้างในใช่ไหม
‪ผมเห็นคุณวิ่งปรู๊ดมาทางนี้อยู่ ‪รีบทำธุระและออกมานะ
‪ค่ะ จะเสร็จแล้ว
‪เอาล่ะ ห้องน้ำพร้อมแล้วครับ
‪เชิญท่านประธานปลดทุกข์ตามสบาย
‪หมดไส้หมดพุง
‪อ้าวคุณ ออกมาแล้วกลับเข้าไปทำไมครับ
‪- นี่คุณ คุณ ‪- ทำยังไงดี
‪จะเหลืออดแล้วนะ แล้วดันมีห้องเดียวอีก
‪- ยังไงล่ะทีนี้ โอ๊ย ท้องไส้ฉัน ‪- ซวยแล้ว
‪จะบ้าตาย
‪โทษทีนะ ผมปวดห้องน้ำด่วนครับ
‪คุณรีบออกมาได้ไหม
‪ฟังอยู่ไหม
‪ปัดโธ่ ตอบอะไรหน่อยสิครับ คุณ
‪ทำยังไงดีล่ะ
‪บ้าเอ๊ย ฉัน ไม่ทันการแล้ว
‪- หนึ่ง สอง สาม ‪- สอง สาม
‪โอ๊ย แม่หกตกแตก
‪โอ๊ย เย็นจี๊ดๆ
‪ทำไมไม่ออกมาไวๆ กว่านี้
‪เป็นอะไรไหมคะ ท่าน
‪- เสียงดังเอะอะอะไร… ‪- โอ๊ย หนาว
‪ท่านประธานใหญ่
‪ไม่นะ ท่านประธานใหญ่ ทำอีท่าไหนครับเนี่ย
‪- ไหนว่าจะปลดทุกข์ ‪- โอ๊ย หนาว
‪ทางนี้
‪เชิญทางนี้ครับ
‪ให้ตายเถอะ รู้อย่างนี้ใส่ขาสั้นมาดีกว่า
‪โอ๊ย หนาว
‪ขออภัยครับ
‪ตายจริง
‪ไม่เป็นไร
‪ขออภัยจริงๆ ค่ะ ท่านประธานใหญ่ ‪อย่าถือโทษโกรธเคืองกันนะคะ
‪โธ่ ไม่จำเป็นหรอก
‪ตั้งใจทำงานที่เหลือแล้วกัน
‪ครับ ครับผม
‪กลับกัน
‪ครับ ท่าน
‪- ผมฝากด้วยนะ ‪- ค่ะ
‪เดินทางปลอดภัยค่ะ
‪ตั้งใจๆ ล่ะ
‪ครับ ท่าน
‪ขอให้กางเกงใส่สบายนะครับ ‪ผม รองหัวหน้าฝ่ายกเยครับ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน หัดระวังบ้างสิ
‪ขอโทษค่ะ
‪- รองหัวหน้าฝ่ายกเยระวังบ้างนะคะ ‪- อะไรครับ
‪เพราะคุณเผยไต๋ออกมาน่ะ
‪ก่อนจะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ‪"ความร่วมมือกับเชฟ"
‪เราวางไว้ว่าจะอัดคลิปสัมภาษณ์เชฟ ‪และถ่ายทำคลิปวิดีโอขั้นตอนการผลิต
‪แยกไว้หลายๆ รูปแบบ ‪และจะเผยแพร่ลงบนโซเชียลมีเดียค่ะ
‪วันนี้นักวิจัยไปถ่ายทำกันใช่ไหมครับ
‪ใช่ค่ะ
‪เราได้เทปการถ่ายทำมาบางส่วนแล้ว ‪ท่านประธานอยากชมไหมคะ
‪ได้สิครับ
‪วัตถุดิบชั้นเลิศ
‪ที่เหล่านักวิจัยจีโอฟู้ดคัดสรรและเก็บจากฟาร์ม
‪ด้วยตัวเอง เพื่อส่งต่อสู่มือเชฟ
‪มีคลิปเบื้องหลังด้วย อยากชมไหมนะคะ
‪เพื่อส่งต่อสู่มือเชฟ
‪คัต ดีมากครับ ขอใหม่อีกรอบ
‪ไม่เห็นต้องลำบากถือผักกาดขาวเลยค่ะ ‪นักวิจัยอาวุโสชิน
‪ฉันเสียดายน่ะ ถ้าปล่อยให้ร่วงลงพื้น
‪นักวิจัยอาหาร
‪ก็ควรเห็นคุณค่าของวัตถุดิบ
‪ผมว่าเราใช้คลิปเบื้องหลังด้วยก็ดีครับ
‪ค่ะ เดี๋ยวทางเราจัดให้
‪ไม่เอานะ ทำดีๆ สิ
‪ครับ ท่าน
‪เอาใหม่นะ
‪ว่าไงนะครับ
‪ขอโทษนะคะ
‪(ตู้จดหมาย)
‪คุณมาทำอะไรที่ตู้จดหมายคนอื่นคะ
‪เอ่อ สวัสดีครับ ผมอยู่ห้อง 622
‪ผมหยิบจดหมายของคุณผิดไปน่ะครับ
‪(ขอโทษด้วยครับ ผมหยิบจดหมายผิด)
‪ขออภัยครับ ถ้าคุณไม่พอใจ ผมจะขอโทษอีกที
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
‪คนเราผิดพลาดกันได้เป็นธรรมดาค่ะ
‪คุณขอโทษขนาดนี้แล้ว ถือว่าจบไป
‪เพราะฉันเป็นคนคูลๆ น่ะค่ะ
‪ขอบคุณที่เข้าใจครับ
‪- เพิ่งย้ายมาใช่ไหมครับ ‪- ค่ะ รู้ได้ยังไงเอ่ย
‪อ๋อ คราวก่อน ผมเห็นมีคนขนเฟอร์นิเจอร์มาส่ง
‪ว้าว คุณรสนิยมไม่ธรรมดาจริงๆ ครับ
‪ดูเหมือนคุณจะชอบของวินเทจนะครับ
‪อ๋อ ใช่ค่ะ ทำนองนั้น
‪จริงๆ แล้วผมเป็นนักออกแบบเฟอร์นิเจอร์ ‪เลยอดใจแอบส่องไม่ได้ครับ
‪เห็นเฟอร์นิเจอร์ปุ๊บก็จะเห็นภาพเจ้าของปั๊บ
‪ทำงานด้านออกแบบเหรอคะเนี่ย
‪แบบนี้ถือว่าเป็นโชคชะตา ‪เรามาสนิทกันไว้นะครับ
‪ค่ะ ฉันชอบทักทายเพื่อนบ้าน
‪ดูสภาพของปู่แกซะก่อน
‪ชิชะ ไอ้คนใจจืดใจดำ
‪ทางโรงพยาบาลบอกว่า ‪คุณปู่ต้องระวังอยู่โรคเดียวครับ
‪อะไร โรคอะไร ฉันเป็นอะไร
‪- โรคคิดไปเองว่าป่วยครับ ‪- ไอ้หลานปากปีจอ
‪ขนาดทำซีทีสแกนก็ยังไม่เจออะไร ‪อย่าขี้แยเกินเหตุสิครับ
‪ขี้แยเหรอ ไอ้เด็กนี่
‪เพราะยัยเด็กชินฮารี ชินนารีอะไรนั่น
‪ไม่ยอมช่วยคว้าคนแก่ที่กำลังล้มต่างหาก
‪แกรู้ไหมว่าฉันก้นจ้ำเบ้าแรงแค่ไหน
‪นักวิจัยอาวุโสชินจงใจหรือเปล่าล่ะครับ ‪ผมออกจะถูกใจเธอ เพราะเธอทำงานเก่ง
‪ถูกใจอะไรของแก
‪วิญญาณผีสาวก็ไม่ใช่ ‪คนอะไรผมยุ่งรุงรังเป็นยายเพิ้ง
‪ใส่วิกอยู่ใช่ไหม
‪เอาเป็นว่า ฉันไม่ชอบยัยเด็กนั่นเว้ย
‪หรือว่าขี้อาย
‪นี่ ดูอย่างหนูคึมฮีของเราสิ ว่าไหม
‪รุ่นเดียวกันแท้ๆ ‪แต่หนูคึมฮีสดใสและเจื้อยแจ้วกว่า
‪ชื่นตาชื่นใจกว่าเป็นไหนๆ
‪ท่านประธานใหญ่ ยาที่ขอไว้ให้ส่งไปที่ไหนดีคะ
‪อ๋อ ครับ เรื่องนั้นน่ะ
‪บ้านหนูคึมฮีอยู่ไหน
‪อะไรนะครับ
‪- ฮัลโหลค่ะ ‪- กลับจากดูงานหรือยังครับ
‪อ๋อ ค่ะ เพิ่งถึงบ้านเมื่อกี้
‪ดีเลยครับ ตอนนี้ผมอยู่หน้าบ้านของคุณ ‪ลงมาแป๊บหนึ่งได้ไหม
‪หน้าบ้านเหรอคะ เดี๋ยวนะ ทำไม…
‪ไหนล่ะ
‪ผมมีอะไรจะให้ ไม่นานหรอกครับ
‪ทำไงดีคะ แต่ฉันคงไม่สะดวกออกไปตอนนี้
‪เหรอครับ
‪ให้ฝากไว้ที่ร้านไหม
‪ร้านเหรอคะ
‪ไม่ๆ อย่านะคะ คือว่า…
‪รอนานไหมคะ
‪ใคร…
‪ไม่นานครับ ว่าแต่ชุดอะไรของคุณ
‪อ๋อ ฉันบอกที่บ้านว่าจะออกไปส่งไก่ให้ค่ะ
‪ถ้าที่บ้านซักไซ้ว่าจะไปหาใคร มันจะเป็นเรื่อง
‪จะบอกว่าไปหาแฟนกำมะลอก็ไม่ได้
‪(1. มีอะไรก็รีบพูดมาค่ะ)
‪(2. ไม่มีใครจำฉันได้ใช่ไหม)
‪(3. บ้าเอ๊ย น่าอายชะมัด)
‪(4. ซวยแล้วฉัน ซวยแล้ว)
‪ขอโทษครับ ผมไม่ทันคิดน่ะ
‪แค่อยากรีบเอาไอ้นี่มาให้
‪อันนี้อะไรเหรอคะ
‪คุณปู่ไปคลินิกแพทย์แผนโบราณมา ‪แล้วสั่งยาบำรุงมาให้ครับ
‪คุณปู่เจ็บหนักเหรอคะ
‪อะไรนะ
‪เอ่อ คุณรู้ได้ยังไงว่าคุณปู่บาดเจ็บ
‪(คุณปู่ เจ็บ คลินิก ยาแผนโบราณ)
‪คะ เปล่าค่ะ หมายถึง…
‪เห็นคุณเล่าว่าท่านไปคลินิกแพทย์แผนโบราณ ‪ฉันเลยสงสัยว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม
‪คุณปู่ล้มไม่แรง แต่ชอบโอดโอยเกินเบอร์น่ะ
‪อ๋อค่ะ ฝากขอบคุณเรื่องยาบำรุงด้วยนะคะ
‪แล้วก็
‪ระหว่างทางผมเห็นยาทาสมานแผลฟกช้ำ ‪ก็เลยซื้อมาฝากน่ะ
‪ลองทาดูครับ
‪โธ่ ไม่ต้องซื้อมาให้ก็ได้ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪จริงสิ ฉันก็มีค่ะ
‪นี่ค่ะ
‪ไก่ทอดเหรอครับ
‪จะไปส่งไก่ทอด แต่ไม่ถือไก่ทอดออกไป
‪ก็ดูจะแปลกๆ นะคะ
‪แบ่งกินกับคุณปู่นะคะ
‪ไก่ทอดร้านเราอร่อยเหาะ
‪อุ๊ย ที่ร้านคงโทรตามน่ะ
‪ฉันไปก่อนนะคะ เจอกันสุดสัปดาห์
‪เฮ้อ ซื้อมาให้ถุงเบ้อเริ่ม
‪นึกว่าเย็นชาเป็นอย่างเดียว
‪(ยาทา)
‪มีมุมช่างใส่ใจกับเขาเหมือนกันแฮะ
‪ไอ้เราก็อุตส่าห์แวะไปเจอหน้า ‪เพราะอยากเห็นว่าแผลฟกช้ำเป็นยังไงบ้าง
‪อะไรเนี่ย
‪จะใส่ใจหรือไม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน
‪จริงๆ เลย
‪หยุดนะ
‪ตาหายดีแล้วนี่ครับ
‪อ๋อ ค่ะ เพราะยาทาที่คุณให้มาวันก่อน
‪ค่อยยังชั่วครับ
‪ว่าแต่เรากำลังจะไปไหนกันคะ
‪วันครบรอบหนึ่งปีทั้งทีก็ต้องไปที่หรูๆ สิครับ
‪(สู้สุดใจ ยัยคึมฮี)
‪คึมฮี เธอโง่หรือเปล่า
‪ไม่มีปากหรือไง
‪ฉันคือผู้ชายของเธอนะ ‪ทำไมพูดไม่ได้ว่าฉันเป็นผู้ชายของเธอ
‪สารรูปแบบนี้ ฉันจะกล้าพูดได้ยังไงคะ คุณควังบก
‪ผมเหมาทั้งราวนี้เลยครับ
‪เท่าไร อยากได้เท่าไร
‪เอ๊ะ ที่รัก คุณก็มีเสื้อผ้าแบบนั้นนี่นา
‪หมายความว่าอะไร
‪สินค้าไม่มีสต๊อก มีแต่ตัวโชว์เนี่ยนะ
‪จริงด้วยครับ ชุดนี้ที่ผมซื้อให้
‪เหมือนของคึมฮีเป๊ะ
‪เอาเถอะ ละครนั่นน้ำเน่าไร้แก่นสารจะตาย
‪ทายาทเศรษฐีอะไร ซื้อเสื้อยืด 15,000 วอน
‪ให้แฟนตัวเอง
‪โธ่ ก็แค่โฆษณาแฝงน่ะ
‪ละครก็ถ่ายตามร้านที่เป็นสปอนเซอร์ให้ ‪ทั้งหมดนั่นแหละ
‪พี่ยองซอบอก
‪แต่ยังไงคึมฮีก็ช่างโชคดีนะ
‪ควังบกเหมาเสื้อผ้าทั้งร้านให้ด้วย
‪ได้ข่าวว่าพี่มันชิกที่เคยตามเทียวไล้เทียวขื่อฉัน
‪เป็นซีอีโอบริษัทตัวเองนะ
‪ผมขอโทษนะครับ ‪ถ้าผมเก็บซ่อนความรู้สึกที่มีให้คุณไว้
‪สมัยนั้นน่ะ
‪คุณก็คงไม่ตกระกำลำบาก
‪ว่าแต่ พี่หายไปไหนอีก
‪พักนี้ เสาร์อาทิตย์ไม่เคยอยู่ติดบ้าน
‪- ออกไปเดตกับหนุ่มที่ไหนหรือเปล่า ‪- เดตทิพย์ล่ะสิไม่ว่า
‪ไม่ต้องบอกก็รู้
‪ไปหายองซอน่ะสิ สองสาวโสด
‪เม้าท์น้ำลายแตกฟอง บ้าๆ บอๆ ไปเรื่อย
‪- ยินดีต้อนรับค่ะ ‪- ยินดีต้อนรับค่ะ
‪เชิญทางนี้ค่ะ
‪กลิ่นหอมจังค่ะ
‪ชุดนี้กับชุดนี้ ตั้งแต่ชุดนี้ไปจนชุดนี้ ‪ไปเตรียมมาทั้งหมดเลยครับ
‪ค่ะ ท่านประธาน
‪อะไรกัน บรรยากาศกับบทพูดชวนขนลุกแบบนี้
‪ดูละครเยอะไปหรือเปล่าคะ
‪ไม่ใช่ผมหรอก คุณปู่ท่านขยันดูเยอะน่ะครับ
‪คะ
‪ถ้าไม่จัดการที่นี่ให้ดีๆ เรื่องจะไปถึงหูคุณปู่
‪ทำให้เต็มที่นะครับ ‪ให้เหมือนตัวจริง ไม่ใช่ตัวปลอม
‪ลองตัวอื่นได้ไหมครับ
‪- ขอดูชุดนี้หน่อยครับ ‪- ได้ค่ะ
‪ลองกระโปรงตัวนี้ไหมคะ
‪ชุดนี้เข้าท่าครับ คุณคิดว่าไง
‪ฉันก็ชอบค่ะ
‪โอ้โฮ สมแล้วค่ะ ท่านประธานตาถึงสุดยอด ‪เชิญชำระเงินด้านนี้ค่ะ
‪มีใหญ่กว่านี้ไซซ์หนึ่งไหมคะ ซิปรูดไม่ขึ้น
‪ชุดนี้มีเพียงตัวเดียวในประเทศค่ะ
‪แค่นี้ก็ใส่สวยพอดีเป๊ะแล้วค่ะ คุณลูกค้า
‪เหรอคะ
‪ราคาชุดแพงหูฉี่ แต่ดันงกเนื้อผ้าซะงั้น
‪โอ๊ย อึดอัดชะมัด
‪- ไปเลยไหมคะ ‪- ค่ะ
‪สวัสดี ไม่เจอกันนานนะจ๊ะ
‪ตายจริง
‪อุ๊ย ผู้อำนวยการโจ ไม่ได้แวะมานานเลยนะคะ
‪คราวนี้ฉันมาซื้อชุดเดรส ‪ใส่ไปงานปาร์ตี้ฉลองการก่อตั้งน่ะ
‪เชิญด้านนี้ค่ะ เลือกตามสบาย…
‪หยุดจ้ะ
‪ไม่ต้อง
‪คิมเซจอง
‪เดรสตัวนั้นที่นักแสดงหญิง ‪ใส่ไปงานแถลงข่าวละครใหม่
‪ที่มีเพียงตัวเดียวในเกาหลีใต้ไงจ๊ะ ‪ที่มีในสต๊อกตัวเดียว
‪อยู่ไหนเอ่ย
‪ทำไงดีคะ เพิ่งขายไปเมื่อครู่
‪อะไรนะ ขายให้ใคร
‪ทางโน้นค่ะ
‪ขอบพระคุณนะคะ
‪คังแทมูไม่ใช่เหรอ
‪ผู้หญิงคนข้างๆ คือใครเอ่ย
‪ปกป้องผิวพรรณ ‪ก่อนที่กาลเวลาจะทิ้งริ้วรอยไว้ให้นะคะ
‪คัต ว้าว ดีมากครับ
‪ผู้กำกับ ก่อนถ่ายช็อตต่อไป ‪เราขอซับหน้าจัดผมนางแบบก่อนนะคะ
‪โอเค ตามนั้นครับ
‪รบกวน…
‪ช่วยซับหน้ากับจัดผมของนางแบบให้หน่อยนะคะ
‪- ได้ค่ะ ‪- ขอบใจค่ะ
‪สวัสดี สาวๆ จ๋า
‪จ้า โอเคจ้ะ
‪หัวหน้าทีมจิน
‪ทำอะไรอยู่จ๊ะ
‪- ไม่ทักทายผู้อำนวยการหน่อยเหรอ ‪- อุ๊ยตาย ผู้อำนวยการโจ ขอโทษด้วยค่ะ
‪เจอกันทีไร หน้าเปลี่ยนไปเยอะทุกซีซั่น
‪จนเกือบจำไม่ได้แน่ะ
‪เอ๊ะ รอบนี้ไปทุบหน้าผากมาหรือเปล่า
‪ทุบเหรอ ทุบบ้าอะไร
‪ไม่รู้เหรอว่าฉันสวยธรรมชาติแม่ให้มา
‪ยูจอง…
‪ถ้าผู้อำนวยการโจสวยธรรมชาติแม่ให้มาละก็
‪รามยอนก็คงเป็นอาหารคลีนปลอดสาร ‪รักธรรมชาติแล้วค่ะ
‪- นี่ ‪- ทำไม
‪- คะ ‪- ก็ได้
‪ดูเหมือนเธอจะกล้าอวดดี ‪เพราะมีบารมีพ่อคุ้มหัวนะ
‪แต่ที่บริษัท ฉันเป็นเจ้านายย่ะ
‪ฉันไม่หยวนให้เพราะเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องหรอก
‪แต่ก็นะ ขอโทษแล้วกัน ‪ฉันจะเป็นฝ่ายยอมเข้าใจเอง
‪เธอคงเครียดหัวฟูเพราะโดนคังแทมูเทมาไง
‪โอ้ ฉันผิดเอง
‪เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ
‪คังแทมู
‪มีแฟนแล้วนี่นา
‪ผมนี่ยาวสลวยสวยเก๋แบบนี้ ‪แต่งหน้าแต่งตาออร่าวิบวับๆ
‪สวยสง่ากว่าเธอหลายขุม
‪สองคนนั้นไปช็อปปิ้งที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนม
‪ฉันเห็นมากับตาตัวเองเลยจ้ะ แม่คุณ
‪ตายแล้ว ผู้อำนวยการ
‪เพราะติดถ่ายโฆษณา ‪พนักงานถึงกับยอมสละวันหยุด
‪มาตั้งหน้าตั้งตาทำงานแบบนี้นะ
‪แต่ผู้อำนวยการกลับไปช็อปปิ้งมา ‪แทนที่จะเป็นตัวอย่างที่ดีเหรอคะ
‪เปล่านะ
‪ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย
‪ฉันแค่แวะไปแต่งสวย ‪รักษาเกียรติของผู้อำนวยการ
‪การรักษาเกียรติของผู้อำนวยการ ‪ไม่ใช่การช็อปปิ้ง
‪แต่คือการตั้งใจทำงานค่ะ
‪แล้วอีกอย่าง ถ้ามีเวลาไปช็อปปิ้งละก็
‪แวะไปคลินิกหมอผิวหนังบ้างก็ดีนะคะ
‪ตีนการิ้วรอยยุ่บยั่บเบอร์นี้
‪นึกว่าเส้นรามยอน
‪นี่ หน้าฉันมีตีนการิ้วรอยที่ไหนยะ เธอนี่มัน
‪อย่าลืมไปล่ะ หมอผิวหนังน่ะ
‪เฮ้อ วันนี้ก็กำลังทำงานหนักอีกแล้วนะ คุณชินคึมฮี
‪ขอโทษนะ ฮารีจ๋า
‪สินค้าทดลองนะคะ
‪จานนี้คือปลากะพงย่างกับสลัดผักชีใส่แอนโชวี่ ‪ตกแต่งด้วยพูเรที่ปรุงจากรากบัว
‪หน่อไม้ฝรั่ง และผักอารูกูล่า ‪รับประทานให้อร่อยนะครับ
‪กลิ่นหอมจังค่ะ
‪คุณคงมาร้านนี้บ่อยนะคะ
‪เมื่อกี้ทั้งเชฟทั้งพนักงานรู้จักคุณกันหมด
‪มากับแฟนล่ะสิ
‪เป็นคุณชินคึมฮี คุณจะพาแฟนไปร้านไก่ทอด ‪ที่พ่อแม่เป็นเจ้าของไหมครับ
‪รับรองว่าโดนซักจนพรุนแน่
‪หมายถึงอะไรคะ
‪คุณปู่ของผมเป็นเจ้าของที่นี่ครับ
‪ประธานใหญ่คังดากูเหรอคะ
‪เชฟคนเมื่อกี้เป็นเจ้าของแค่ในนามจดทะเบียนน่ะ
‪เมนูนี้รสชาติคุ้นลิ้นจังค่ะ
‪เมนูนี้พัฒนาโดยภัตตาคารนี้ ‪คุณน่าจะเพิ่งเคยได้ชิมนะ
‪ปลาแอนโชวี่ก็เป็นปลาที่หมักค่ะ
‪หรือเป็นเพราะหลักการคล้ายๆ ช็อดกัลนะ
‪เหมือนกับ อารมณ์เดียวกับกิมจิสดน่ะค่ะ
‪ต่อมรับรสของคุณชินคึมฮีแม่นยำจังครับ
‪คะ
‪ที่จริงผมปรุงจานนี้เองครับ
‪จริงเหรอคะ
‪ช่วงนี้ผมร่างกลยุทธ์ ‪ปรับกิมจิให้เข้ากับท้องถิ่นอยู่ครับ
‪ในประเทศที่ไม่มีผักกาด
‪ก็ให้ลองหมักกิมจิโดยใช้ผัก ‪ที่คนนิยมกินที่สุดในประเทศนั้น
‪ยกตัวอย่างเช่น การหมักกิมจิด้วยผักชี
‪ในภูมิภาคอาเซียนซึ่งผักชีได้รับความนิยม
‪หรือการใช้ปลาแอนโชวี่แทนน้ำปลาน่ะครับ
‪ถึงจะรสชาติคาวเหมือนกัน ‪แต่ชาวต่างชาติคุ้นเคย
‪กับรสชาติปลาแอนโชวี่มากกว่า
‪อ้อ ขอโทษครับ ฟังเรื่องงานแล้วเบื่อใช่ไหม
‪ไม่ค่ะ สนุกดีออก ‪เพราะฉันก็สนใจเรื่องอาหารการกินน่ะ
‪มัวแต่คุย อาหารชืดหมด
‪รีบกินกันครับ
‪ค่ะ
‪มีฟิตเนสอยู่หน้าบ้านนี่ดีจังเลย
‪กว้างดีแฮะ
‪มาเริ่มเลยดีไหม
‪อ้าว สวัสดีค่ะ
‪อ้อ จริงสิ
‪คุณบอกว่าไม่อยากทักทายฉันใช่ไหมล่ะคะ
‪งั้นฉันยกเลิกคำทักทายเมื่อกี้แล้วกัน ‪ถือซะว่าไม่เคยเกิดขึ้น
‪เชิญก่อนเลยครับ
‪แบบนี้ไม่ใช่แล้ว
‪อ้าว มาออกกำลังเหรอครับ
‪อ้อ สวัสดีค่ะ
‪- ครับ สักครู่นะ ‪- คะ
‪ดีแล้วครับ
‪แต่ยืดหลังตรงๆ อีกสักนิดหนึ่ง
‪หายใจออกเวลาดึงลง
‪ครับ ค่อยๆ ยกขึ้นนะ
‪- ค่อยๆ เหรอคะ ‪- ครับ
‪หน้าตาหล่อแถมยังมารยาทดีอีก
‪เหนือสิ่งอื่นใดคือพ่อหนุ่มคนนี้รุกแรงเว่อร์
‪แต่มันไม่ได้ฟีล ฟีลมันไม่มา
‪ส่วนอีตานั่นมารยาทติดลบ น่ารำคาญยืนหนึ่ง
‪เหนือสิ่งอื่นใดคือไม่สนใจฉันสักนิด
‪แต่ดูนั่นซะก่อน
‪ฟีลมันมาเต็ม ฟีลน่ะฟีล
‪โอ๊ย คนอะไรขยันทำตัวตรงสเปกจัง
‪คุณสอนเก่งจริงๆ ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
‪สวัสดีครับ
‪เฮ้ย กี่โมงแล้ว
‪ไม่รู้สิ มือถืออยู่ในล็อกเกอร์
‪สองทุ่มเจ็ดนาทีครับ
‪นั่นไง
‪ขอบคุณครับ
‪คนสายตาดีที่ไหนใส่แว่น
‪รับไว้นะครับ
‪อะไรเหรอคะ
‪โคมไฟตั้งพื้นครับ
‪ถือว่าแทนคำขอโทษที่คราวก่อน ‪ผมหยิบจดหมายผิดไปด้วยแล้วกัน
‪ไม่หรอกค่ะ ไม่เป็นไร ไม่เห็นต้องให้เลย
‪เอ่อ จริงๆ แล้วโคมไฟตัวนี้ ‪ผมเป็นคนออกแบบเองน่ะครับ
‪ผมให้เพราะอยากให้คุณช่วยรีวิวด้วย
‪รับไว้ อย่าคิดมากครับ
‪โธ่ ไม่ต้องก็ได้ จริงๆ นะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ทำไมชุดมันฟิตขนาดนี้เนี่ย
‪กินข้าวไม่ถนัดเลย
‪โอ๊ย จะบ้าตาย
‪ยินดีกับวันครบรอบหนึ่งปีด้วยครับ
‪ขอบคุณทุกคนที่ร่วมยินดีนะครับ
‪คุณคึมฮีครับ เป่าเทียนด้วยกันไหม
‪ได้ค่ะ
‪เอาล่ะ หนึ่ง สอง สาม
‪โธ่ หยุดได้แล้วค่ะ จะขำอะไรนักหนา
‪อ้อ ขอโทษครับ
‪เกิดมาผมเพิ่งเคยเห็นคนชุดปริน่ะ
‪เดี๋ยวเถอะ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่หุ่นของฉัน ‪แต่เป็นชุดต่างหาก
‪ชุดไซซ์อะไร นี่มันชุดเด็กแล้ว
‪ทุกวันนี้ไซซ์เสื้อผ้าผู้หญิงมีปัญหาเยอะค่ะ
‪โธ่ รองเท้าก็เอากับเขาด้วย
‪ระวังๆ สิครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ฉันเพิ่งเคยเห็นพลุริมแม่น้ำฮันค่ะ
‪ว้าว เห็นแต่ในทีวี ไม่ยักรู้นะเนี่ย
‪สวยจริงอะไรจริง
‪ใช่ไหมล่ะคะ
‪นั่นสิครับ
‪สวยจังครับ
‪เดตของเราวันนี้ ‪ไม่ต้องรายงานให้คุณปู่ฟังเหรอคะ
‪ไม่ต้องกังวลครับ ‪คุณปู่คงได้รับรายงานจากผู้จัดการโอแล้ว
‪ทำยังไงกับนี่ดีคะ
‪ชุดปริแล้วคงขอคืนเงินไม่ได้
‪วันครบรอบอาจจะปลอม ‪แต่ของขวัญก็คือของขวัญ
‪ผมไม่เรียกเงินคุณหรอก
‪วันนี้สนุกดีนะคะ ‪เดตในวันครบรอบหนึ่งปีปลอมๆ
‪ผมก็สนุกเช่นกันครับ
‪เดตครบรอบหนึ่งปีของเรา
‪ฉันเข้าบ้านก่อนนะคะ
‪เป็นบุญของฉันจริงๆ ที่ได้ใส่ชุดแพงๆ
‪นี่พี่ ชินฮารี
‪อะไรเนี่ย หัดมีจิตสำนึกซะบ้าง
‪วันเสาร์มีค่าแบบนี้ พี่ไปตะลอนทั้งวัน
‪จะมาเปลี่ยนเวรกับผมได้หรือยัง
‪รู้แล้วน่า เดี๋ยวออกไป
‪ออกไปสิ
‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้ ‪กรุณาฝากข้อความ…
‪อ้าว ฮารี
‪ไง มินอู ลมอะไรหอบมา
‪เอาหอยเป๋าฮื้อมาฝากคุณแม่
‪- อะไรเนี่ย เข้าไปรอข้างในนะ ‪- ตามมานะ
‪อือ
‪ทำไมนักวิจัยอาวุโสชิน…
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ‪ชินฮารี)
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ฮัลโหล คุณคังแทมู
‪ชินฮารี ชินคึมฮี ชินฮารี ชินคึมฮี
‪- ไปทำมาใหม่ ‪- ไปทำมาใหม่
‪ไม่เอะใจบ้างเลยเหรอ ว่าชินฮารีเป็นใคร
‪นัดประชุมกับทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารทีมหนึ่ง ‪ตอนบ่ายสอง
‪ให้ฉันไปร่วมงานฉลองครบรอบการก่อตั้ง…
‪- ชินฮารี ‪- ลากผู้หญิงคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน