SERIAL NETFLIX
- Co pani robi? - Ja…
- Więc? - Przełóżmy spotkanie.
O godzinę.
Pan Go miał mały wypadek w drodze tutaj.
- Naprawdę? To przełóż. - Tak jest.
Zrobił mi się jęczmień.
Może wciśnie pani jakiś przycisk?
No tak.
Chodźmy więc na degustację nowej linii produktów.
Tak jest.
Degustacja?
DZIAŁ ROZWOJU PRODUKTÓW ZESPÓŁ 1
ZESPÓŁ 2
ZESPÓŁ 3
Prosimy o szczere opinie. Dziękujemy.
- Zespół nr 1. - Prosimy o komentarz.
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
- Proszę wypełnić formularz. - Jasne.
Jesteśmy Zespołem nr 1.
- Smacznego. - Dziękuję.
Dziękuję.
- Zespół nr 1. - Spokojnie.
Ciężko pracujesz, a inni kuchmistrzowie nawet nie przyszli.
Inni są doświadczeni, a ja jestem nowicjuszem.
Zespół nr 1. Ravioli z białym kimchi.
Przyszedł dyrektor.
- Witamy, dyrektorze Kang. - Wielkie nieba, to on!
Dziękuję za ciężką pracę.
Jak się pan miewa, dyrektorze Kang?
Mógł pan nas uprzedzić, że przyjdzie.
Trzeba być zawsze gotowym.
Zespół nr 1 zawsze jest przygotowany. Nawet nasz szef kuchni jest obecny.
- Doprawdy? - Tak jest.
Przedstawię cię. Tu Lee Min-woo z M Kitchen.
Stworzył dla nas ravioli z białym kimchi.
Kang Tae-moo.
Miło mi.
Tadam!
Ravioli z białym kimchi?
Tak jest.
Proszę spróbować.
Panie Lee.
Ma pan kiepski gust.
Słucham?
Ponoć to posiłek dla personelu.
Czemu nie było tego w menu?
O to chodziło!
To przezabawne.
To coś, co po prostu skleciłem razem.
Ale dzięki Ha-ri teraz to nasza specjalność.
Tak. Czytałem propozycję pani Shin.
Czułem, że bardzo panu ufa.
Przyjaźnią się od studiów, więc…
Myślę,
że dlatego tak dobrze im się współpracowało.
Zgadza się.
Ale nie widzę tu pani Shin.
Z pani żołądkiem wszystko dobrze? Kupić jakieś leki?
Nie, w porządku.
Jak ludzie reagują na nasze ravioli?
Smakuje im?
Nikt nie odpowiada.
Pan Kang pewnie już wyszedł. Mogę tam wrócić?
Widziałaś dyrektora Kanga? Jest taki przystojny.
Ten kucharz też. Nazywa się Lee Min-woo?
Tak. Ravioli z białym kimchi?
Pierwszy raz jadłam, smakowało mi.
Mnie też. To było najlepsze danie.
M KITCHEN
Siniak się powiększa. Chcesz coś przyłożyć?
Znasz mnie. Wolę po prostu jeść.
Nic mi nie jest.
No tak. Co ludzie mówią o degustacji?
Wszyscy mówili, że jedzenie było dobre, ale nie wiem, czy na poważnie.
Zaufaj mi. Moi ludzie nie owijają w bawełnę.
Są wybredni.
Mówili, że danie ma idealny smak.
Teraz trzeba je tylko trochę dopracować i skomercjalizować.
Ja się tym zajmę, panie kuchmistrzu.
Świetnie, pani Shin.
A właśnie.
Jak było?
Z czym?
Mówię o tym koncercie. Yoo-ra też jest ciekawa.
No to? Dobrze się bawiłaś?
Tak, bardzo.
Liczyłem, że pójdziesz z facetem.
Pewnie byłaś z Young-seo.
Nie, z facetem.
Naprawdę?
Z kim?
Z kimś, kogo poznałam przez przypadek.
Nie mówiłaś, że się z kimś spotykasz.
Wiesz chociaż, jakim jest człowiekiem?
Tak.
Jesteś zbyt naiwna, żeby dobrze odczytywać facetów.
Przyjdź tu z nim kiedyś, co?
Rzucę na niego okiem.
Potrafię o siebie zadbać, Min-woo.
Ty teraz dbaj o swoją dziewczynę, a nie o przyjaciół.
Przecież się zeszliście.
Poświęcaj jej więcej uwagi.
Czemu Young-seo się spóźnia?
Jest taka niecierpliwa!
Jestem.
Wygląda jak mój sąsiad.
Chwila!
To on!
YOUNG-SEO
Dyrektor Kang!
Proszę pana.
Dobry wieczór. Nie wiedziałem, że pan przyjedzie.
Po degustacji byłem jeszcze bardziej ciekaw, co pan gotuje.
Zatem cieszę się, że pana widzę.
Przygotuję coś pysznego.
Tak jak sądziłem, to popularne miejsce.
Proszę usiąść.
Ha-ri też tu jest.
Dziwne.
Przed chwilą tu była.
Usiądźcie, proszę.
Miałabyś mnie dość Gdybyśmy byli nierozłączni
Ja też…
Cześć.
Gdzie jesteś, Ha-ri?
Rodzice pisali, że jest masa klientów.
Muszę im pomóc z Young-seo.
Hej!
Dobrze!
Tak, dobrze. Na razie!
Chwila,
ten przystojniak to sekretarz Cha?
- Tak. - I mieszka obok ciebie?
Tak.
- Jak się poznaje kogoś takiego? - O tym mówię.
Chyba na niego tu się nie wpadnę?
Zaraz oszaleję.
W najbliższym czasie nie przychodź do mojego mieszkania.
Albo ubierz się jak Shin Geum-hui.
To ty musisz uważać.
Nie chlapnij przypadkiem, że Shin Ha-ri to tak naprawdę Shin Geum-hui.
Więcej się do niego nie odezwę.
Więc o to się nie martw.
- Dlaczego? - No cóż.
Moja rodzina i rodzina Tae-moo nie lubią się przez tę randkę w ciemno.
Dlatego on nie chce się ze mną zadawać.
- Co? - Poważnie!
Na początku mu się podobałam.
Serio!
Nie wierzysz mi?
A jeśli Tae-moo mnie obgadywał
i kazał panu Cha mnie unikać, bo jestem wariatką?
Małostkowy archeopteryks.
Nie sądzę, by dyrektor Kang był osobą, która obmawia innych.
Jest nieco nieczuły,
ale potrafi też być uprzejmy.
Dlaczego stajesz po stronie Kang Tae-moo? Podejrzane.
Nie. Po prostu…
Ty i ten twój udawany związek! Ale na koncert poszliście razem.
Zakochałaś się w nim?
To nie tak.
Tylko dotąd oglądałam go z daleka,
a teraz zobaczyłam go z bliska i nie wydał mi się wcale taki zły.
To wszystko.
Naprawdę?
- I to wszystko? - Tak!
Wystarczy. Zamówmy.
- Smakuje panom? - Wszystko jasne.
To dlatego pani Shin mówi, że pańskie jedzenie smakuje szczęściem.
Zgadzam się.
Dziękuję. Ha-ri zawsze je chwaliła.
Znacie się ze studiów?
Poznaliśmy się w wieku 20 lat, a więc przyjaźnimy się od siedmiu.
Przez cały ten czas byliście tylko przyjaciółmi?
Słucham?
Przepraszam, jeśli zadałem zbyt osobiste pytanie.
Pomyślałem, że może jedno z was poczuło coś do drugiego.
Znacie się od bardzo dawna.
Ale niczego nie żałuję.
Byłam bardzo szczęśliwa…
przez te siedem lat.
Siedem lat?
Spytał pan go o jego związek z panią Shin,
ponieważ coś pan usłyszał?
Co masz na myśli?
Podsłuchałem rozmowę pracowników.
Podobno pani Shin była w nim zakochana.
Czyżby?
Widocznie jest ktoś podobny do pani Shin Geum-hui.
Co jeszcze?
Unika mnie?
Przepraszam!
Chwila.
Jestem jakimś wirusem? Czemu mnie unikasz?
Nie chcesz nawet jeździć ze mną windą?
- To nie tak. - Nie?
Jak możesz mnie tak otwarcie unikać?
- Gdzie twoje maniery? - Nie unikam cię.
Chodziło o to.
Sądziłem, że zapach śmieci może ci przeszkadzać.
A więc się myliłam. Przepraszam.
No dobrze.
Chwila.
To, co zrobiłam dyrektorowi Kangowi, było złe.
Dlatego go przeprosiłam.
To sprawa między panem Kangiem a mną. Nie masz z tym nic wspólnego.
Może nie możemy być przyjaciółmi,
ale chyba możemy się przywitać, gdy na siebie wpadniemy?
Przepraszam. Nie należę do ludzi wylewnych.
Depcze po mojej dumie.
To młodszy brat dyrektora Kanga czy co?
Dlaczego jest taki lojalny?
Tak, właśnie dotarłem. Zaraz przyjdę. Tak jest.
FUNDACJA TRUE LIGHT DOM DZIECKA TRUE LIGHT
Co tu robisz?
Tylko patrzę.
Nic się tu nie zmieniło.
Oczywiście.
Dziadek chce, żebyś się znowu wprowadził.
Ja też. Nie chciałbyś?
Nie, w życiu.
Nie chcę cierpieć, gdy jestem w domu.
Cierpieć?
Co ja ci zrobiłem?
Kiedy ostatnio jedliśmy wszyscy razem?
W końcu czuję się jak w domu.
To prawda.
Prawda?
Gdybym miał wnuczkę jak pani Geum-hui
i gromadkę uroczych prawnucząt,
to umarłbym jako szczęśliwy człowiek.
Mówisz tak, odkąd skończyłam 20 lat.
Nie masz tego dość?
Na co mi bogactwo?
Jedyne, co robię, to jem sam w tym pustym domu jak samotny staruszek.
Jedzenie samemu jest teraz w modzie.
Dlatego nasze produkty tak dobrze się sprzedają.
Zawsze musisz mieć ostatnie słowo.
Ożeń się przed końcem roku
albo jemy tu razem dwa razy w tygodniu.
Dwa razy w tygodniu to za dużo, dziadku. Mam…
Mam napięty grafik.
A ja mieszkam dość daleko.
Wstałem dziś strasznie zmęczony.
To wprowadź się tu z powrotem, Sung-hoon.
Spójrzcie na siebie. Wyprowadziliście się od razu po studiach.
Teraz zjedzenie razem posiłku to dla was wysiłek.
I wy zwiecie się moimi wnukami?
Mój grafik na ten tydzień?
Piątek rano mam wolny. Możemy wtedy znowu coś zjeść.
Pokaż mi to.
Tae-moo! Wiesz, co jest w sobotę?
- Co? W tę sobotę? - Tak!
- Co to było? - Co robisz?
Nie wierzę, że zapomniałeś, dupku.
Jak mogłeś zapomnieć o takim dniu?
Patrz!
DZIEŃ 29. SOBOTA
PIERWSZA ROCZNICA DYREKTORA KANGA I SHIN GEUM-HUI
Opamiętasz się, kiedy Geum-hui znów cię rzuci?
Jak można zapomnieć o rocznicy?
Ty draniu. Ty gówniarzu.
Założę się, że zapomniałbyś o moim pogrzebie.
Jak możesz tak mówić?
Ja nie zapomniałem, tylko…
Tak?
To dlaczego zaplanowałaś coś innego na ten dzień?
Mówiłem ci, to…
Odwołaj wszystko.
Umów się z Geum-hui.
Zarezerwuję stolik.
Idź.
Panie Oh! To ja, Da-goo.
Przepraszam. Zapisałem to na wypadek, gdyby prezes o to pytał.
Co robimy? Grafik jest wtedy dość napięty.
Zawsze możemy coś przełożyć.
Zgadza się na zmianę grafiku?
POWIAT NAMHAE
Boże, co ty robisz?
To jak nakładanie szminki na świnię.
Może nie będę przystojniejszy,
ale przynajmniej będę wyglądać przeciętnie.
Nagrywają przebieg badań
i wrzucają to na firmowy kanał.
Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Może ja też powinnam była zrobić włosy i makijaż.
Spokojnie.
Chodzi im o kuchmistrzów.
Badaczy nie będą nagrywać.
Jesteśmy. Wysiądźmy z autobusu.
Wysiadamy.
Dobrze.
Z drogi.
- Tędy. - Dobrze.
Dziękuję.
Rety, denerwuję się.
Ale fajnie.
Dziękuję.
Co to za torby?
Tutaj.
Ładne miejsce.
Proszę.
- Postawcie torby tutaj. - Jasne.
Sprawdź, ile mamy fartuchów.
Nie ma takiego widoku w całej Korei.
Idealny do odstresowania.
Na pewno. Rozległe ziemie uprawne.
Z ogromnymi górami w tle i oceanem za nim.
Szkoda, że nie ma z kim dzielić tego widoku.
Przestań owijać w bawełnę.
O czym ty mówisz?
Może zburzymy to wszystko i zbudujemy hotel?
Hotel?
Taki teren,
a używamy go tylko do upraw komercyjnych.
A może tu być pole golfowe
i kurort narciarski w górach.
Możemy zabudować tę ziemię naszymi spółkami córkami.
To byłoby coś.
Czemu zamiast iść do dyrektora Kanga, przychodzisz z tym prosto do mnie?
Złożyliśmy ofertę biznesową, ale odrzucił ją prawie natychmiast.
Czyżby?
Dyrektor Kang jest młody i niedoświadczony,
nie działa tak odważnie jak pan.
Nie interesują go plany długoterminowe z pewnymi zyskami.
Ciągle bawi się w dom z kucharzami.
Jeśli to pan coś mu zasugeruje…
Ty! Też chcesz wylecieć?
Słucham?
Kupowałeś tę ziemię kawałek po kawałku.
Myślałeś, że się nie dowiem?
Panie prezesie, to nie tak.
Mnie się wydaje, że chcesz zarobić,
podnosząc ceny tutejszych nieruchomości.
Przestań już
i wspieraj dyrektora Kanga w jego zabawie w dom!
To nieporozumienie, prezesie Kang.
Próbują tylko napchać własne kieszenie.
Chwila. Zatrzymaj się.
Oto składniki premium…
które analitycy z GoFood sami zebrali na tej farmie…
by zawieźć je szefowi kuchni!
A nie, w drugą stronę.
Cięcie!
- Jeong-hwan. - Słucham?
- Jeong-hwan! - Już idę!
Co z tym aktorem?
Dobrze mi poszło, co?
Wyszło trochę dziwnie.
Muszę się bardziej postarać?
Jak można dziesięć razy pomieszać takie krótkie wersy?
Po co był ten makijaż? Do dupy z ciebie aktor.
Kamera mnie onieśmiela.
Bierzesz coś na uspokojenie?
Wie, że to nie słodycze?
Gdyby z okiem pani Shin było lepiej, od razu byśmy cię zmienili.
Nieważne! Nie kręcimy tu poważnego filmu.
Potrafię wziąć się w garść, więc nie martwcie się!
Nie gadaj głupot.
No dobra. Ustawiamy się.
- Dobrze! - Już.
Daj mi to.
Nie schrzań tego!
Aż tak ze mną źle?
- Dasz radę. - Tak, dam radę.
Zróbmy to, kochani!
Gotowi, akcja!
Oto składniki premium…
które analitycy z GoFood sami zebrali na tej farmie…
by zawieźć je szefowi kuchni!
Niezły chwyt!
Prezes Kang!
- Ciężko pracujecie. - Prezesie Kang!
Boże!
Uważaj tam.
Gdzie to jest? No gdzie?
Szybko.
Czemu to jest takie duże?
Dziękuję.
Proszę.
- Dziękuję. - Poproszę rumiankową.
Rumianek jest idealny do tej scenerii.
- Oby ci smakowała. - Dziękuję.
Dlaczego przejeżdżał akurat tędy?
Nie pozna mnie, prawda?
Pierwszy raz widzę prezesa z tak bliska.
Czyli pani Yeo i prezes Kang są sobie bliscy?
Nie, ani trochę. Rzadko go widuje z tak bliska.
Podlizywanie się to część tej pracy.
Współpraca z dyrektorem Kangiem jest trudna, bo jest dość surowy.
Ani trochę. On zna cały proces
lepiej niż ktokolwiek inny.
Komunikacja jest bardziej satysfakcjonująca.
Naprawdę?
Co?
Chwileczkę.
Co to za dziwny hałas?
Też to słyszę.
Co tak brzęczy?
Ktoś tu zostawił telefon.
To chyba rzeczy naszej pracownicy, pani Shin.
Naprawdę?
Pani Shin!
- Ja? - Tak.
- Po co? - Szybko.
Co?
Chodź.
Wzywała mnie pani?
To chyba pani telefon.
O rety. Tak, to mój. Dziękuję.
Chwileczkę, ktoś dzwoni.
„Archeopteryks?”
ARCHEOPTERYKS
Dam ci, jeśli coś zostało.
Co z nią? Nawet mi nie podziękowała.
Tutaj.
Czemu wybrał sobie najgorszy moment na dzwonienie?
Czemu nie odbierasz? To nagły wypadek. Oddzwoń.
Sytuacja tutaj jest bardziej awaryjna!
Gdzie ja jestem?
TOALETA
Ach, toaleta!
DYREKTOR KANG TAE-MOO
Halo.
Nagły wypadek? Co się dzieje?
Nieważne. Czemu nie odbierasz?
Korzystanie z telefonów w godzinach pracy jest wbrew regulaminowi.
Co? Co to za firma?
Nieważne. O co chodzi?
Nie możemy się najpierw przywitać?
Jak się masz? Jak oko? I tak dalej.
Przepraszam. Po prostu mam teraz dużo na głowie.
Z okiem wszystko dobrze.
Wiesz, co będzie w sobotę?
W tę sobotę?
W sobotę?
Nasza pierwsza udawana rocznica?
Jesteś lepsza ode mnie. Ja zapomniałem.
Zawsze byłam dobra w zapamiętywaniu.
Co w związku z tym?
Dziadek się dowiedział, więc sprawa się skomplikowała.
Dziadek?
Czy chcesz
zjeść dziś ze mną kolację?
Jestem w podróży służbowej.
Służbowej?
Tak, w ostatniej chwili tak wyszło.
To szkoda.
A ta piosenka okazuje się popularna.
Jaka piosenka?
Ta, którą ustawiłaś jako dzwonek w telefonie.
Cały czas ją słyszę.
Zadzwonię jutro.
Dobrze.
Jaka firma zabrania odbierania telefonów
i wysyła chorego pracownika w delegację?
Dobrze się pan czuje? Poci się pan.
Nie, to tylko…
Żołądek.
To pewnie przez zimne jedzenie. Może…
Przyniosę panu coś ciepłego.
Zamiast tego
wolałbym pójść do toalety.
Boże.
Dzień dobry.
To zaszczyt pana gościć.
Obudziłem się, wiedząc, że ten dzień otworzy mi oczy.
„Otworzy oczy”?
Ojej, mój żołądek.
Tak jest! Budzenie się to otwieranie oczu.
„Otwieranie oczu…”
Jest pan dla mnie inspiracją! Kiedyś bałem się przeszkód w życiu,
ale nauczyłem się je omijać! Salut!
Jesteś za młody na takie żarty. Nawet ja ich nie opowiadam.
Boże, mój brzuch.
Jeśli myśli pan, że to koniec,
to jest pan w błędzie!
Boli mnie brzuch.
Mam jeszcze kilka żartów o tym,
że dzięki panu nie jestem bezrobotny,
ale może mnie pan zwolnić!
Mój brzuch.
Ja znam żart o budowie, ale jeszcze nad tym „pracuję”.
Gdzie znajdę toaletę?
Melodia w moim telefonie to nadal ta piosenka?
Zapomniałam o tym.
Ale jak to zmienić?
- O rany. - Tędy, proszę.
Dlaczego tak daleko?
Proszę.
Jedną chwileczkę.
Ha-ri? To ty, prawda?
Widziałem, jak tu biegniesz. Pospiesz się i wyjdź.
Dobra, wychodzę.
Dobrze. Toaleta zaraz będzie gotowa.
Powodzenia z dwójką.
Za zdrowe jelita!
Chwileczkę. Dlaczego wróciła pani do środka?
- Hej! - Co mam robić?
Na litość boską. Jest tylko jedna kabina.
- Co mam robić? Mój brzuch. - Cholera.
Niedobrze.
Naprawdę muszę skorzystać.
Proszę się pospieszyć.
Halo!
No proszę odpowiedzieć!
Co mam robić?
Tak być nie może.
- Raz, dwa, trzy! - Dwa, trzy!
O nie!
Boże, ale zimno!
- Prezesie Kang! - Czemu wcześniej pani nie wyszła?
W porządku, panie Kang?
- Co to za hałas? - Ale zimno!
Prezesie Kang!
Proszę pana! Dlaczego pan tu leży?
- Jak to się stało? - Ale zimno.
Tędy.
Jakbym miał na sobie szorty.
Zimno.
Przepraszam.
O rety.
W porządku.
Przykro mi, panie prezesie. Proszę nam wybaczyć.
Nie ma potrzeby.
Powodzenia z resztą zdjęć.
No dobrze.
Chodźmy.
Tak jest.
- Miłego. - Dziękujemy.
Do widzenia.
Powodzenia.
Tak jest!
Wygodnie panu w nowych spodniach? Nazywam się Gye!
Powinnaś bardziej uważać!
Przepraszam.
- Ty też powinieneś uważać. - To znaczy?
Za bardzo się obnażasz.
Przed startem programu „Współpraca z szefem kuchni”,
zmontujemy razem nagrania wywiadów z szefami kuchni
oraz z procesu produkcji i wrzucimy je na portale społecznościowe.
Dziś zdjęcia kręcili analitycy, tak?
Tak.
Otrzymaliśmy już część nagrania. Chce pan zobaczyć?
Oczywiście.
Oto składniki premium…
które analitycy z GoFood sami zebrali na tej farmie…
by zawieźć je szefowi kuchni!
Pokazać panu materiał zza kulis?
…by zawieźć je szefowi kuchni!
Cięcie! To było dobre. Jeszcze jedno ujęcie.
Nie musisz już łapać kapusty, Ha-ri.
Nie chcę, żeby się zmarnowała.
Analityk żywności powinien dbać o składniki.
Powinniśmy wykorzystać ten materiał zza kulis.
Tak jest.
Nie schrzań tego!
Słucham?
Jeszcze raz!
Co?
Przepraszam.
POCZTA
To moja skrzynka.
Dzień dobry. Mieszkam pod 622.
Przez pomyłkę wziąłem pani pocztę.
PRZEZ POMYŁKĘ WZIĄŁEM PANI POCZTĘ
Przepraszam. Nie chciałem pani urazić.
Nic się nie stało.
Ludzie popełniają błędy.
Przeprosił pan, więc w porządku.
Ja jestem wyluzowana.
Dziękuję za zrozumienie.
- Mieszka tu pani od niedawna, tak? - Tak, skąd pan wie?
Widziałam, jak wstawiają meble.
Ma pani świetny gust.
Musi pan lubić styl vintage.
No tak.
Tak się składa, że projektuję meble i nie mogłem nie zerknąć.
Można wiele o kimś powiedzieć, patrząc na jego meble.
Jest pan projektantem?
Teraz już nie będziemy mijać się bez słowa.
Jasne. Zawsze się witam z sąsiadami.
Patrzcie na tego nieczułego skurczybyka.
Zero współczucia dla dziadka.
Lekarze mówią, żebyś uważał na jedną rzecz.
Na co? O co chodzi? Co ze mną nie tak?
- Jesteś hipochondrykiem. - Ty mały…!
Tomografia nic nie wykazała. Dlaczego tak płaczesz?
Wcale nie płaczę!
Wiesz, jak mocno upadłem,
kiedy ta Shin Ha-ri, czy jak jej tam,
nie raczyła złapać staruszka, który się przewracał?
Na pewno nie zrobiła tego celowo. Lubię ją. Jest dobra w swoim fachu.
Czemu miałbyś ją lubić?
Miała potargane włosy. Jakby była duchem.
To pewnie peruka.
Nie podoba mi się.
Jest nieśmiała?
Geum-hui jest zupełnie inna, prawda?
Są w podobnym wieku, ale ona jest bystra i szybka.
Aż miło popatrzeć.
Gdzie dostarczyć leki, o które pan prosił?
A, właśnie.
Gdzie mieszka Geum-hui?
Co?
- Halo? - Wróciłaś z delegacji?
Tak. Właśnie weszłam do domu.
To dobrze. Jestem przed twoim domem. Możemy się spotkać?
Przed moim domem? Dlaczego?
Mam coś dla ciebie. To nie potrwa długo.
Przykro mi, ale raczej nie mogę teraz wyjść.
Naprawdę?
Mam to zostawić w barze?
W barze?
Nie! Nie rób tego.
Długo czekasz?
Kim ty…?
Nie. Co ty masz na sobie?
To? Powiedziałam rodzinie, że jadę dostarczyć jedzenie.
Na wypadek, gdyby pytali, z kim się spotkam.
Nie mogę im powiedzieć o moim niby-chłopaku.
1. CZEGO CHCESZ?
2. NIKT MNIE NIE ROZPOZNAŁ?
3. CO ZA WSTYD…
4. MAM KŁOPOTY…
Nie przemyślałem tego.
Chciałem ci tylko dać to.
Co to?
Mój dziadek poszedł do kliniki i zamówił ten lek.
Jest aż tak ciężko ranny?
Co?
Skąd wiesz, że jest ranny?
DZIADEK, BÓL, KLINIKA, LEK
Co? Znaczy się…
Mówiłeś, że był w klinice, więc pomyślałam, że coś mu się stało.
Upadł, ale czasem reaguje przesadnie.
Dobrze. Podziękuj mu ode mnie.
I…
dokupiłem jeszcze tę maść. Podobno sprawdza się siniaki.
Użyj tego.
Naprawdę nie musiałeś.
MARTWI SIĘ O MNIE?
Dziękuję.
Czekaj, ja też coś mam!
Proszę.
Smażony kurczak?
Nie mogłam dostarczać kurczaka bez kurczaka.
Podziel się z dziadkiem.
Nasz kurczak jest naprawdę dobry.
Potrzebują mnie z powrotem.
To ja już pójdę. Do zobaczenia w weekend.
O rety. Ja nie mogę.
Myślałam, że po prostu zmarzł.
MAŚĆ
Jest w nim coś uroczego.
Poszedłem sprawdzić, czy z jej siniakiem wszystko w porządku.
Co?
Co mnie obchodzi, czy jest uroczy?
Nieważne.
Przestań!
Twoje oko zupełnie się zagoiło.
Tak. Maść, którą mi dałeś, była bardzo skuteczna.
Miło to słyszeć.
Ale dokąd my teraz idziemy?
To nasza pierwsza rocznica. Jedziemy gdzieś, gdzie jest miło.
BĄDŹ SILNA, GEUM-HUI
Geum-hui, odbiło ci?
Nie umiesz mówić?
Czemu po prostu nie powiesz, że mnie kochasz?
Jak mogę to powiedzieć, kiedy tak wyglądam?
Wezmę to wszystko. Stąd dotąd.
Ile? Ile płacę?
Też masz takie ubrania, skarbie.
Co masz na myśli?
Po co eksponować ubrania, które są już wyprzedane?
Mam rację! Ubrania, które ci kupiłem…
Geum-hui ma takie same!
Tak czy siak, ten serial jest bez sensu.
Jaki bogacz kupuje dziewczynie koszulkę
za jedyne 15 000 wonów?
To tylko reklamy.
Kręcą serial w każdym sklepie, który chce ich sponsorować.
Young-seo tak powiedziała.
Geum-hui ma szczęście.
Gwang-bok wykupuje dla niej cały sklep.
Słyszałam, że ten Man-sik, który kiedyś za mną chodził,
prowadzi teraz firmę.
Przepraszam.
Gdybym ukrywał wtedy moją miłość do ciebie,
nie żyłabyś tak, jak żyjesz.
A gdzie jest Ha-ri?
Wychodzi co weekend.
- Może się z kimś spotyka. - Randkuje? Dobre sobie.
To oczywiste.
Pewnie jest z Young-seo,
plotkuje i zachowuje się żałośnie.
Witamy.
Tędy, proszę.
Ładnie pachnie.
Zobaczmy te dwie i wszystko odtąd dotąd.
Tak jest.
Co jest grane?
Naoglądałeś się za dużo seriali?
Nie ja. To mój dziadek widział ich zbyt wiele.
Co?
Jeśli tego nie zrobimy, dowie się.
Więc się postaraj. Jakby to było prawdziwe, nie udawane.
Przymierzysz coś innego?
- Tę też możemy obejrzeć. - Dobrze.
A ta spódnica?
Podoba mi się. A ty co myślisz, Geum-hui?
Mnie też.
Ma pan dobre oko. Zapraszam do kasy.
Macie większy rozmiar? Nie mogę tego zapiąć!
W całym kraju innego teraz nie ma.
Uważam, że pasuje jak ulał.
Naprawdę?
Tkanina jest cholernie droga, a jednocześnie tak skąpa.
Mam złe przeczucia.
Idziemy?
Dawno się nie widzieliśmy.
O Boże!
Pani Jo! Tak dawno się nie widziałyśmy!
Potrzebuję sukni na ceremonię rocznicową.
Proszę się więc nie spieszyć…
Stop.
Nie trzeba.
Kim Se-jeong.
Sukienka, w której aktorka wystąpi na konferencji prasowej.
Tylko jedna została sprowadzona do Korei Południowej.
Gdzie ona jest?
Właśnie została sprzedana.
Co? Komu?
Tym państwu.
Dziękuję.
To Kang Tae-moo.
Co to za dziewczyna?
Chroń skórę, nim czas zostawi ślad.
Cięcie! To było dobre.
Proszę pana, przed następną sesją poprawmy fryzurę i makijaż.
Dobrze, zróbmy to.
Możecie…?
poprawić jej włosy i wytrzeć twarz, żeby się tak nie błyszczała?
- Dobrze. - Dzięki.
Witajcie, kochani.
Dobrze.
Pani Jin.
Co robisz?
- Nie przywitasz się z szefową? - Dyrektor Jo, przepraszam.
Nie poznałam pani.
Za każdym razem inaczej pani wygląda.
Czy tym razem poprawiła pani czoło?
Co masz na myśli? Niczego nie ruszałam!
Ja jestem piękna z natury!
Yu-jeong, skoro…
To znaczy pani dyrektor, skoro jest pani naturalnie piękna,
to czy ramyeon jest organicznym super jedzeniem?
- Słuchaj no! - Tak?
- Słucham? - Dobrze.
Myślisz, że możesz się tak zachowywać ze względu na ojca.
Ale w pracy ja jestem twoją szefową.
Nie dam ci forów tylko dlatego, że jesteś moją kuzynką.
Chociaż… przepraszam. Będę ponad to.
Musisz się stresować, bo Kang Tae-moo cię odrzucił.
Mój błąd.
Co powiedziałaś?
Kang Tae-moo.
Zdaje się, że ma dziewczynę.
Z oszałamiającą fryzurą i makijażem oczu.
O wiele ładniejszą od ciebie.
Właśnie widziałam, jak robili zakupy.
Na własne oczy.
Pani dyrektor!
Ci ludzie ciężko pracują w weekend,
żeby nakręcić tę reklamę,
ale pani jest na zakupach? Powinna pani świecić przykładem!
Tak?
Nie, to nie tak.
Wpadłam się tylko przebrać.
Dla dyrektorów praca jest ważniejsza
niż jakieś zakupy.
Jeśli ma pani czas na zakupy,
proszę też iść do dermatologa.
Ma pani zmarszczki wokół oczu!
Wyglądają jak makaron.
Hej! Gdzie widzisz zmarszczki?
Lepiej idź do dermatologa.
Wygląda na to, że pani też ciężko dzisiaj pracuje, Shin Geum-hui.
To znaczy Ha-ri.
To próbka.
To grillowany okoń i sałatka z sardeli.
Ozdobione korzeniem lotosu, szparagami i puree z rukoli. Smacznego.
Ładnie pachnie, prawda?
Pewnie często tu przychodzisz.
Szef i ekipa cię znają.
Przyjeżdżałeś tu z dziewczyną?
Zabrałabyś swojego chłopaka do baru prowadzonego przez własnych rodziców?
Gdzie zadaliby mu mnóstwo pytań?
O czym ty mówisz?
To restauracja mojego dziadka.
Prezesa Kang Da-goo?
Kucharz, z którym rozmawiałaś, to właściciel na papierze.
To danie smakuje znajomo.
To danie wymyślono w tej restauracji, raczej go nie jadłaś.
Sardele to też sfermentowane ryby.
Może dlatego przypominają mi jeotgal.
Smakuje trochę jak świeże kimchi!
Masz bardzo czułe podniebienie.
Co?
Sam to przyrządziłem.
Naprawdę?
Chciałem trochę dopracować kimchi.
W kraju, gdzie nie ma kapusty,
kimchi można podawać z najpopularniejszym warzywem.
Na przykład kimchi z kolendrą w Azji Południowo-Wschodniej
jest bardzo popularne.
Albo sardele zamiast sosu.
Ten sam rybny smak,
ale obcokrajowcy są przyzwyczajeni do smaku sardeli.
Przepraszam. Nudzi cię gadka o pracy, co?
Nie, bardzo mi się podoba. Interesuję się jedzeniem.
Zaraz wszystko wystygnie.
Jedzmy.
Dobrze.
Miło mieć siłownię tuż przed domem.
Ale wielki!
Zaczynajmy więc.
Cześć.
No tak.
Mówiłeś, że nie chcesz się ze mną przywitać.
Odwołuję to „cześć”. Udawaj, że nic się nie wydarzyło.
Byłaś tu pierwsza.
Nie tego chciałam.
Przyszłaś ćwiczyć?
O, cześć.
- Poczekaj chwileczkę. - Tak?
Jest dobrze,
ale wyprostuj plecy.
Wydech przy opuszczaniu.
I powoli do góry.
- Powoli? - Tak.
Jest przystojny i ma dobre maniery.
Co więcej, jest mną zainteresowany.
Ale nic nie czuję.
Tamten jest niewychowany i bardzo irytujący,
a w dodatku w ogóle się mną nie interesuje.
Ale spójrz tylko.
On wywołuje u mnie wiele uczuć.
Jest w moim typie.
Dobry z ciebie nauczyciel.
Dzień dobry.
Która godzina?
Nie wiem. Telefon mam w szafce.
Jest po 20.
Tam jest zegar.
Dziękuję.
Dlaczego ktoś, kto widzi, nosi okulary?
To dla ciebie.
Co to jest?
Lampa stojąca.
Chciałem przeprosić za tę pocztę.
Nie trzeba. Nie musiałeś.
Sam ją zaprojektowałem.
W zamian powiedz, co o niej sądzisz.
Ale nie myśl za wiele.
Nie trzeba było.
Dziękuję.
Sukienka jest za ciasna.
Nawet się porządnie nie najadłam.
Cholera, serio?
Gratulacje z okazji pierwszej rocznicy.
Dziękujemy wam.
Zdmuchniemy razem świeczkę?
Jasne.
Raz, dwa, trzy.
Daj spokój. Co cię tak bawi?
Przepraszam.
Nigdy nie widziałem tak podartych ubrań.
Chodzi o ubrania, nie o mnie.
To ma być rozmiar S? To dziecięce ubrania.
Rozmiary kobiecych ubrań są dziś problematyczne.
Teraz mam problemy z obcasami?
Ostrożnie.
Dziękuję.
Nigdy nie widziałam fajerwerków nad rzeką Han.
Widziałam je w telewizji, ale nie sądziłam,
że są tak ładne.
Prawda?
Tak.
Bardzo ładne.
Nie musisz opowiedzieć dziadkowi o naszej randce?
Nie martw się. Pan Oh pewnie już mu wszystko powiedział.
Co z tym zrobimy?
Nie przyjmą podartej do reklamacji.
Fałszywa rocznica, ale prezent to prezent.
Nie musisz mi za nią zwracać.
Świetnie się bawiłam na tej udawanej randce.
Też się dobrze bawiłem
w naszą rocznicę.
Lepiej już pójdę.
Noszę tak drogie ubrania.
Hej, Ha-ri! Shin Ha-ri!
Nie masz sumienia?
Taki ruch, a ciebie nie ma cały dzień.
Zmienisz mnie teraz?
Dobrze, już idę.
Spadaj stąd.
Abonent czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość.
Cześć, Ha-ri.
Hej, Min-woo. Co jest?
Przyniosłam słuchotki dla twojej mamy.
- Naprawdę? Wskakuj. - Do zobaczenia w środku.
Dobrze.
Jak to?
DOWÓD OSOBISTY SHIN HA-RI
Halo?
Halo, słucham cię?
Shin Ha-ri. Shin Geum-hui.
Jeszcze raz.
Nie wiesz, kim jest Shin Ha-ri?
Umów spotkanie o 14,00 z Zespołem nr 1.
Zapraszasz mnie na firmową imprezę…?
- Shin ha-ri! - Zabierzcie stąd tę kobietę!
Napisy: Robert Prusakowski