‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 1)
‪เอ่อ อีกหนึ่งชั่วโมงน่าจะถึงนะคะ
‪ค่ะ รับทราบค่ะ
‪ชนคนทำไมเนี่ย
‪เอ่อ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
‪ฉันมัวแต่คุยโทรศัพท์จนไม่ทันได้มองทาง
‪ไร้สติสินะ
‪อะไรนะคะ
‪หมายความว่ายังไง
‪อย่าเข้าใจผิดครับ เขาไม่ได้พูดถึงคุณ
‪แล้วเจ๋อ…
‪เวลาพูดอย่าละประธานสิครับ
‪- อีกฝ่ายเกือบเข้าใจผิด… ‪- ไอ้โฆษณานี่มันเข้าท่าไหม
‪จับใจความไม่ได้ว่าพรีเซนต์สินค้าอะไรอยู่
‪ยัดเยียดมาแต่ดาราโนเนมที่ไม่คุ้นหน้า
‪จริงด้วยครับ ผมไม่ยักจะเคยเห็นดาราคนนี้
‪ไปสืบมาให้เจอว่าเจ้าไหนรับผลิตโฆษณาตัวนี้
‪ครับผม
‪(เมนูเกี๊ยวพรีเมี่ยม)
‪(เกี๊ยวรสเลิศ คัดสรรจากวัตถุดิบชั้นยอดเท่านั้น)
‪(มากินกับผมไหม)
‪(จีโอฟู้ด คอมปะนี)
‪(น้ำแอปเปิ้ลสกัด)
‪(จีโอฟู้ด คอมปะนี ‪ชินฮารี)
‪ค่ะ หัวหน้าฝ่ายยอ ถึงแล้วเหรอคะ ‪ได้ค่ะ ฉันกำลังไป ค่ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪- หัวหน้าฝ่ายยอคะ ‪- กลิ่นอะไรเนี่ย
‪- ว่าไง ‪- ทำไมเพิ่งมาจ๊ะ
‪ผสมปลาซาบะอยู่ค่ะ
‪ลุยเดี่ยวว่างั้น แหม
‪กลิ่นปลาอย่างคาว
‪เตะจมูกเหรอคะ ฉันไม่ได้กลิ่นแฮะ
‪ไม่ได้กลิ่นได้ยังไง มานี่ซิ
‪ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าเป็นร่องรอยความขยัน ‪ในฐานะนักวิจัยไง
‪(พิธีเข้ารับตำแหน่ง ‪ประธานกรรมการคังแทมู)
‪พิธีเข้ารับตำแหน่งจะเริ่มแล้ว ‪กรุณานั่งประจำที่ครับ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- พนักงานใหม่ของเรา คุณฮเยจี
‪ว่าแต่ว่า ประธานกรรมการคังแทมู ‪เป็นพวกบ้างานสมคำร่ำลือนะเนี่ย
‪กลับจากบินไปดูสาขาต่างประเทศปุ๊บ ‪ก็มาทำงานวันนั้นปั๊บ
‪เห็นว่าท่านประธานของเรา ‪เป็นหนุ่มฮอตปรอทแตกนี่คะ
‪ไม่รู้สิ ฉันยังไม่เคยเห็น ‪เพราะตอนเข้ามาใหม่ๆ ท่านไม่อยู่สำนักงานใหญ่
‪ว่าแต่ จะหล่อแค่ไหนเชียว ‪ยังไงก็หลานชายท่านประธานใหญ่นะ
‪ได้ฤกษ์สักที
‪- ข่าวปลอมนี่นา ‪- ไม่ใช่
‪หล่อเทพบุตรเลยล่ะ หล่อจนดารามีเงิบ
‪ไม่หรอก ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ‪เชื้อย่อมไม่ทิ้งแถวสิคะ บ้าน่า
‪ประธานกรรมการคังแทมู ‪มีคำกล่าวปราศรัยเข้ารับตำแหน่งครับ
‪มานั่นแล้ว
‪หล่อขั้นเทพชัดๆ ท่านประธานของเรา
‪คนนั้น…
‪- สวัสดีครับ ‪- ทำไม…
‪ผมคือหัวหน้าเลขานุการชาซองฮุน ‪มาร่วมพิธีแทนท่านประธานกรรมการคังแทมูครับ
‪เกิดอะไรขึ้นล่ะ
‪หัวหน้าเลขาเหรอ
‪ผมขอเริ่มกล่าวคำปราศรัย ‪ในฐานะผู้แทน ณ บัดนี้ครับ
‪อะไรวะ เจ้านั่น
‪"ขอบคุณทุกท่านที่คะยั้นคะยอ ‪จัดเตรียมพิธีต้อนรับให้ครับ
‪ถึงผมจะแจ้งไปชัดแล้วว่า ‪ไม่จำเป็นต้องมีพิธีเข้ารับตำแหน่ง"
‪"อย่างไรก็ดีหวังว่าในภายภาคหน้า ‪เราจะได้พบปะกันด้วยเรื่องงาน
‪แทนงานพิธีรีตองที่ไม่เป็นการเป็นงานเช่นนี้"
‪"ไว้ผมจะแนะนำตัวอีกครั้งเร็วๆ นี้"
‪- แค่นี้เหรอ ‪- "ขอบคุณครับ"
‪- "ประธานกรรมการคังแทมู" เท่านี้ครับ ‪- สุดยอดไปเลย
‪ชิชะ ไอ้สองตัวนั่น ให้มันได้อย่างนี้สิ
‪ท่านโมโหแล้ว โมโห
‪โอ้ ดูสิ
‪ประธานกรรมการไปไหนซะล่ะ
‪ประธานกรรมการคนใหม่เฟี้ยวนะคะเนี่ย ‪ไม่ได้มาเล่นๆ
‪สวย ช็อตนี้สวย
‪ลูกไปไหนของมัน พุ่งไปไหนเนี่ย พุ่งไปไหน
‪โธ่เอ๊ย คุณก็แค่เครียด ‪เพราะหลานชายของท่านประธานที่เป็นเด็กเส้น
‪นั่นน่ะสิ ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้นว่า ‪ตำแหน่งประธานกรรมการวาระต่อไปคือพี่ชัดๆ
‪ไอ้เด็กนั่นมาปาดหน้าเค้กไป
‪แต่ยังไงเราก็เชื่อมั่น ‪กรรมการผู้จัดการพัคเท่านั้นครับ
‪อารมณ์ขุ่นมัวใช่ไหม ดูนี่สิครับ
‪อะไรกัน แล้วทำหน้าทำตาอะไรน่ะ ‪ดูมีเลศนัยชอบกล
‪แต่นแต๊น
‪ในส่วนที่เหลือ ‪ผมใส่กระโปรงหลังรถไว้ให้แล้วพี่
‪ไอ้นี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย
‪ดีงามพระรามแปด
‪ลงหลุมแล้ว
‪โอ้โฮ แจ๋วเว้ยเฮ้ย
‪บ้าเอ๊ย ว่าแต่ใครวะนั่น ไร้มารยาทชะมัด
‪ไม่เจอกันนานครับ กรรมการผู้จัดการพัค
‪ว้าว แทมู ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ ‪ต้องเรียกว่าประธานกรรมการคัง
‪มาที่นี่ทำไม พิธีรับตำแหน่งล่ะ
‪ได้ยินว่าคุณขยันเชียวครับ
‪รับค่าน้ำชาจากเพื่อนร่วมสถาบัน
‪ญาติโกโหติกา ฮั้วประมูลรับเหมาช่วงกัน ‪อีหนูของคุณก็ไม่เว้น
‪ไม่สิ ไม่ เดี๋ยวก่อน ‪แกคงไปได้ยินข่าวลือไม่มีมูลมาล่ะสิท่า
‪แถมคุณยังจ้างไอดอลแป้กๆ
‪มาเล่นโฆษณาให้บริษัท ‪เพียงเพราะเป็นหลานตัวเอง
‪ผมเห็นที่สนามบินครับ
‪เปล่า เรื่องนั้นมัน…
‪เพราะท่านประธานใหญ่ปิดหูปิดตาข้างหนึ่ง
‪คุณคงเห็นบริษัทของเรากระจอกน่าดูใช่ไหมครับ
‪ประธานกรรมการคัง ฟังนะ มันไม่ใช่อย่างนั้น
‪ที่ผ่านมาผมคงปล่อยปละละเลยบริษัทไป ‪เพราะมัวแต่บินไปดูสาขาต่างประเทศ
‪แต่ต่อไปนี้ ผมจะใส่ใจมากขึ้นครับ
‪กรรมการผู้จัดการพัค งั้นเจอกันพรุ่งนี้ครับ
‪ปัดโธ่ ประธานกรรมการคัง
‪เฮ้ย ประธานกรรมการคัง
‪ประธานกรรมการคัง โอ๊ย
‪พี่ครับ เป็นอะไรไหม
‪- อะไรเนี่ย ‪- เวรเอ๊ย
‪- น้ำอะไรวะ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เอ่อ วันนี้เป็นวันเกิดของนักวิจัยอาวุโสชินด้วย ‪เพราะงั้นกินเลี้ยงทีมของเราวันนี้
‪ฉันจองร้านคุณป้าริมทางไว้ค่ะ ‪ร้านโปรดเจ้าของวันเกิด
‪ว้าว ไม่ได้กินเลี้ยงทีมมาเป็นชาติ
‪โธ่ แค่วันเกิดของฉันเอง ไม่เห็นต้องลำบากเลย
‪ขอบคุณนะคะ
‪พูดอะไรน่ะ แต่ละทีมก็ต้องรู้จักใส่ใจกันสิ
‪จะเลี้ยงใช่ไหม
‪แจ่มไปเลย
‪สุขสันต์วันเกิดนะ แวะมาได้ไหม มีอะไรจะให้น่ะ
‪หัวหน้าฝ่ายยอ ขออภัยด้วยนะคะ ‪ฉันว่าวันนี้ฉันไปกินเลี้ยงด้วยไม่ได้
‪ทำไมล่ะ ติดอะไร
‪หรือว่าติดหนุ่มจ๊ะ
‪รู้ได้ยังไงคะ
‪สายตาไร้วิญญาณเหมือนปลาซาบะดองของเธอ ‪อยู่ๆ ก็เป็นประกายวิบวับ คนเขาดูออกจ้ะ
‪โอเค ไปสิ
‪วันนี้เราคงต้องฉลอง ‪วันเกิดนักวิจัยอาวุโสชินกันเอง
‪โดยไร้เงาเจ้าของงานนะจ๊ะ
‪พิธีรับตำแหน่งที่ไร้เงาประธานกรรมการ
‪ปาร์ตี้วันเกิดนักวิจัยชินที่ไร้เงาเจ้าของงาน
‪อีท่าไหนคะเนี่ย
‪ก็นั่นน่ะสิ แกร่วสนิท ‪อย่างกับถุงขนมก๊อบแก๊บที่ลมฟีบ
‪ขอโทษค่ะ ไว้คราวหน้า ‪ฉันจะเลี้ยงชุดใหญ่จัดเต็ม
‪ขออภัยด้วยนะคะ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ฮารีจ๋า ฮารี
‪วันเกิดเธอทั้งที ‪พี่สาวคนนี้ดันยุ่งจนไปร่วมฉลองไม่ได้
‪น้องรักจะทำอะไรเอ่ย
‪มินอูนัดไปเจอน่ะ ฉันกำลังไป
‪แป๊บนะ
‪มินอูน่ะเหรอ
‪วันเกิดยังจะนัดเธอไปหาอีก
‪หลังหลอกให้เธอปรับปรุงเมนูให้ยกชุดน่ะนะ
‪หลอกอะไรกัน ระหว่างทำก็สนุกดีออก ‪แถมได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะ
‪แม่คุณ ฮารีของเรา ‪หลงมินอูจนโงหัวไม่ขึ้นเลยนะ
‪แต่อีตานั่นไม่จำวันเกิดใครนี่นา นึกครึ้มอะไร…
‪นี่ อย่าบอกนะ…
‪อย่าบอกนะอะไร
‪สร้อยคอนั่น อย่าบอกนะว่า ‪เป็นของขวัญวันเกิดเธอจริงๆ
‪สร้อยคอเหรอ
‪สร้อยคอผู้หญิงอะไรเนี่ย
‪มินอูเก็บมาเพราะลูกค้าลืมไว้หรือเปล่า
‪ว้าว มีใบรับประกันของแท้ซะด้วย
‪เฮ้ย ทำจากโกเมนนี่นา
‪อัญมณีประจำวันเกิดฉันน่ะ
‪แฟนมินอูเกิดเดือนมกราเหรอ
‪สาวต่างชาติตอนนั้นไง ที่เป็นนางแบบ
‪นางน่ะเหรอ ‪หนีกลับประเทศหลังโดนมินอูเทไปแล้ว
‪หรือว่านักข่าวคนนั้นล่ะ ‪ที่เขียนข่าวร้านอาหารของมินอู
‪แรกๆ ตามจีบอยู่ แต่โดนมินอูตั้งกำแพงใส่ ‪หลังจากนั้นก็วงแตก
‪ยูทูบเบอร์กินแหลก
‪ยูทูบเบอร์เหรอ ‪นางสารภาพรักกับมินอูกลางไลฟ์สด
‪แล้วก็นกกลางไลฟ์ล่ะสิท่า
‪หรือจะเป็นของขวัญวันเกิดให้เธอ
‪จริงเหรอ ไหนดูซิ
‪ไม่ใช่หรอก ซื้อให้เพื่อนก็ดูจะแพงไป
‪- งั้นเหรอ ‪- ก็ใช่สิยะ
‪ใช่จริงด้วย
‪เจ้าของสร้อยเส้นนั้นน่าจะใช่เธอนะ
‪อะไรเล่า ไหนว่าของแพงเกินจะซื้อให้เพื่อนไง
‪ถ้าเกิดอีตานั่นคิดจะ
‪เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนมาเป็นแฟนล่ะ
‪ท่านผู้โดยสารที่ประสงค์จะเปลี่ยนไปสายที่หก ‪กรุณาลงที่สถานีนี้ค่ะ
‪ท่านผู้โดยสารที่จะลง ประตูอยู่ทางขวาค่ะ
‪- พิธีรับตำแหน่งเรียบร้อยดีไหม ‪- ครับ ทุกอย่างราบรื่นดี
‪ท่านประธานใหญ่ล่ะ
‪ไอ้หลานบ้า
‪ฉันสั่งให้มาพิธีรับตำแหน่ง แต่แกเบี้ยวฉัน
‪พอสั่งให้มาเจอที่บ้าน แกก็โผล่มาบริษัทแทน
‪แกวางแผนจะหัวรั้นใส่ฉันใช่ไหม
‪ไม่หรอกครับ ผมแค่มีอะไรให้ทำเยอะไปหน่อย
‪บินกลับเกาหลีวันแรกก็แผลงฤทธิ์เลยนะ ‪พักสักวันไม่ได้หรือไง
‪ครับ ผมพักไม่ได้ ‪เผอิญมีเรื่องให้แก้ปัญหาเต็มไปหมด
‪ปัดโธ่ ใครโทรมาอีกล่ะ
‪อ้าว ไอ้กรรมการผู้จัดการพัค ‪จะขยันโทรมาทำพระแสงอะไร
‪เรื่องให้แก้น่ะ คืออะไร
‪ทุกอย่างไหลลื่นดีไม่มีสะดุด แกก็ช่างจับผิด
‪คิดว่าในโลกใบนี้ ตัวเองแน่อยู่คนเดียวหรือไง
‪ทีนี้รู้แล้วเหรอครับ ว่าผมแน่
‪ทราบใช่ไหมว่าโปรเจกต์ที่ผมทำ ‪ไม่เคยมีอันไหนล้มเหลวเลย
‪ขนาดโปรเจกต์กิมจิรอบนี้ยังปังที่เมืองนอก
‪เออ รู้สิวะ เพราะฉะนั้น
‪ฉันว่าจะมอบหมายโปรเจกต์สุดอลังการให้
‪โปรเจกต์แบบไหนเหรอครับ
‪แต่งงาน
‪ไม่ทราบว่าท่านจะแต่งงานเหรอครับ
‪ไม่ใช่ฉันโว้ย
‪ไม่ครับ ผมเพิ่งอายุไม่เท่าไร ‪จะให้แต่งงานแล้วเหรอ
‪ไอ้ฉันมันก็แก่ลงทุกวันๆ ไง
‪แค่อยากมีหลานสะใภ้สักคน ฉันขอมากไปหรือไง
‪มากไปครับ ผมไม่ได้คบหาผู้หญิงคนไหน
‪หนำซ้ำยังไม่คิดจะมีใครเร็วๆ นี้
‪ในอนาคตมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ
‪เพราะฉะนั้น ฉันถึงได้นัดบอด ‪ให้แกเป็นที่เรียบร้อยไง
‪- อะไรนะครับ ‪- เลือกมาแล้วกัน
‪จิ้มมาสักคนจากรายชื่อสาวโสด ‪ในแวดวงธุรกิจ 20 คนที่ฉันคัดมาให้อย่างดี
‪แกมีหน้าที่ไปดูตัวก็พอ
‪โอเคนะ
‪ท่านคัดเองเลยเหรอครับ
‪ว้าว ทุ่มเทน่าดูเชียวครับ
‪เออ ก็ต้องทุ่มสิวะ
‪ลองสั่งคนอื่นทำแทนสิ
‪มีหวังข่าวลือคงแพร่สะพัดไปทั่ว ‪ภาคส่วนธุรกิจการเงิน
‪- ดังนั้น ‪- เสียแรงเปล่าแล้วล่ะครับ
‪ผมไม่มีทางไปนัดบอดอะไรที่ว่าแน่
‪ให้ตายเถอะ ไอ้หลานขี้ดื้อ ‪ฉันจะทำยังไงกับแกดี
‪อะไรอีกล่ะ
‪(แจ้งเตือน 21:00 น. ดูละคร)
‪ได้เวลาแล้วเหรอ หือ
‪เฮ้อ ได้เวลาแล้วแฮะ
‪(สู้สุดใจ ยัยคึมฮี)
‪อ้าว ละครเริ่มแล้ว
‪(โนอึล)
‪(จูฮีแจ)
‪(คิมจองฮวา)
‪ดูละครจ้า ดูละคร
‪ถ้าจะดูทีวีก็กลับไปดูที่บ้านสิครับ
‪ชิชะ แกยังไม่เชื่อฟังฉันเลย ‪ฉันคงจะเชื่อแกหรอกมั้ง ไอ้หลานขี้ดื้อ
‪ดูดีกว่า ดูทีวี
‪อีตานั่นก็เลิกกับยูรานานสักพักแล้วนะ
‪คราวนี้เพิ่งมารู้ตัวว่าเธอแอบชอบอยู่ฝ่ายเดียว ‪แล้วจะรับรักเธอล่ะมั้ง
‪บ้าน่า ไม่มีทาง
‪อะไรกัน ทำไมมืดตึ๊ดตื๋อเบอร์นี้
‪หรือว่ามินอูจะ…
‪ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ‪คุณอีมินอูจะเปลี่ยนขบวน
‪จากเฟรนด์โซนมาเป็นแฟนโซนในอีกสักครู่ค่ะ
‪มัวรออะไรอยู่ รีบวิ่งเข้าไปหาและโผกอดเลยสิ
‪วิ่งจ้าหญิง
‪มินอูจ๋า
‪(คยูชิกรักโบฮี ‪ฉลองวันครบรอบ 100 วัน)
‪อะไรของผู้หญิงคนนั้นเนี่ย
‪โธ่เอ๊ย หมดอารมณ์
‪นี่ ฉันทำพังหมดเลย ทำยังไงดีล่ะ
‪ช่างเหอะ ฉันแค่จัดเซอร์ไพรส์พิเศษ ‪ให้ลูกค้าประจำ
‪ก็เลยไม่คิดค่าอาหารไปน่ะ
‪ยังไงก็ขอโทษด้วย นายคงยุ่งๆ ฉันไปนะ
‪อ้าว อย่าเพิ่งไป
‪สุขสันต์วันเกิดนะ ชินฮารี
‪(นัดบอดวุ่น ลุ้นรักท่านประธาน)
‪(วันแห่งการร่างความทรงจำ)
‪สุขสันต์วันเกิดนะ ชินฮารี
‪ตั๋วคอนเสิร์ตนักร้องคนโปรดของเธอน่ะ
‪กว่าจะหามาได้แทบรากเลือด ‪เพราะงั้นเก็บไว้ดูกับหนุ่ม อย่าไปกับยองซอนะ
‪รู้แล้ว
‪กลับเถอะ
‪นายไม่รู้สักนิดว่าจริงๆ แล้วฉันชอบอะไร
‪เจริญล่ะ
‪เท้าแตะแผ่นดินเกาหลีปุ๊บ ข้าวมื้อแรกของแก ‪ที่กระเดือกลงท้องดันเป็นอาหารสำเร็จรูป
‪ทั้งๆ ที่แกเข้าครัวทำอาหารเกาหลี ‪อาหารจีน อาหารฝรั่งเป็นแท้ๆ
‪รีบแต่งงานซะ แกจะได้ทำกับข้าวร้อนๆ ‪กินกันสองคนกับเมีย
‪มันดีต่อใจแค่ไหนรู้บ้างไหม
‪ผมไม่คิดจะแต่งงานเพื่อทำกับข้าวกินครับ
‪ได้ข่าวว่าสาวโสดที่อเมริกา ‪หน้าตาสะสวยกันทั้งนั้น
‪แกไม่เคยคบกับใครบ้างเลยหรือไง ‪ฉันเป็นคนเปิดกว้างจะตาย
‪จะหาเวลาที่ไหนล่ะครับ ‪แค่งานก็จะทับตัวตายแล้ว
‪ฉันถึงได้จัดตารางดูตัวให้แกล่วงหน้าไงเล่า ‪เพราะฉะนั้นแก…
‪ผมบอกว่าไม่ไปไง เข้าใจนะครับ
‪แกสองคนเป็นแฟนกันหรือไง
‪- ว่าไงนะครับ ‪- ว่าไงนะครับ
‪ก็มันชวนให้คิดนี่
‪แกสองคนตัวติดกันตลอดเวลา ‪โดยใช้งานเป็นข้ออ้าง
‪ถ้าเป็นท่านประธานผมไม่ทราบ ‪แต่ผมไม่ใช่ครับ
‪แล้วต่อให้ผมเป็นอย่างที่ว่า
‪- ท่านประธานก็ไม่ใช่สเปกของผมครับ ‪- งั้นเหรอ ไม่ใช่สเปกใช่ไหม
‪นี่ ฉันมันทำไม ไม่ดีตรงไหนล่ะ
‪เออๆ ช่างมัน ไม่ใช่ก็ไม่ใช่
‪สรุปว่าเพราะอะไรแกถึงต่อต้านการดูตัวนัก
‪อะไรล่ะเนี่ย
‪(แจ้งเตือน 22:00 น. ‪กินยาลดความดัน)
‪เตือนได้เตือนดี
‪งานของผม ผมจัดการเองได้ครับ ‪คุณปู่ดูละครไปเถอะ
‪ตั้งเตือนไว้ไม่ใช่เหรอ
‪ฉันตั้งเตือนให้กินยาลดความดันเว้ย
‪พักนี้ฉันความดันขึ้นหน้า เพราะแกนั่นแหละ
‪ชีวิตฉันพึ่งยาทุกวัน ไอ้หลานบ้า
‪ไหงโทษผมล่ะครับ ในเมื่อเป็นทั้งตระกูล
‪ถ้าผมเป็นความดันสูง ก็เพราะปู่นั่นแหละ
‪ไอ้หลานเนรคุณ
‪ฉันกู่ร้องเรียกเธอ
‪แต่อาทิตย์กลับอัสดงโดยไร้เสียงขานรับใดๆ
‪(ชินจุงแฮกับดอกไม้ป่า ‪งานนัดพบชมรมกีตาร์)
‪ขอบคุณครับ
‪เอาล่ะ ทุกคนตามสบายเลยนะ กินเยอะๆ
‪กินเยอะๆ ล่ะ
‪ได้เลย
‪- เอาล่ะ ‪- ชนแก้ว
‪เอ้า ชนหน่อย
‪เถ้าแก่ครับ ขอขนมขบเคี้ยวได้ไหม
‪- จัดไป ‪- แม่
‪ปัดโธ่ อะไรยะ ตกใจหมด
‪หนูบอกตั้งกี่หนแล้วว่าถ้าเคลือบลวกๆ ‪ไม่เข้าเนื้อ ไก่จะกรอบน้อยลง
‪จะขี้เกียจแค่ไหนก็ต้องขยำหลายรอบหน่อย
‪ฉันก็ขยำๆ อยู่นี่ไง
‪ถ้าจะคลุกแบบลวกๆ ‪หนูไปปลดป้ายร้านลงดีกว่า
‪โอ้โฮ ต่อให้เป็นไก่เหมือนกัน ‪แต่ถ้าฮารีเป็นคนทำจะอร่อยกว่านี่เอง
‪เก่งสมชื่อ
‪แน่นอนสิ ฮารีไม่น่าไปเป็นลูกจ้างบริษัทใหญ่เลย ‪รสมือฮารีไม่เหมือนใครครับ
‪เดี๋ยวนะ ทำไมวันนี้รับบทนางวีนนักล่ะ
‪เข้าใจครับ วันเกิดทั้งทีแต่โดนใช้งาน ‪ใครจะไปอารมณ์ดีไหว
‪บ่นอะไร คนที่เจ็บท้องคลอด ‪อยู่ 20 ชั่วโมงคือฉันต่างหาก
‪ขยำ ขยำเข้าไป ขยำเข้า
‪ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ครับ พอดีว่าความดันขึ้นนิดหน่อย ‪แต่คงไม่มีอะไรร้ายแรง
‪ไม่ร้ายแรงอะไรกันเล่า
‪คราวก่อนเห็นหมอบอกว่าปอดของผมไม่ค่อยดี
‪ไตมีปัญหา ลำไส้เล็กส่วนต้นก็ร่อแร่ไม่ใช่เหรอ
‪ครับ ผมเหรอ
‪คุณหมอละก็
‪อ๋อ ใช่ครับ ผมจำได้แล้ว
‪ดูจากอายุของท่าน ‪อะไรๆ ก็เปลี่ยนแปลงฉับพลันในชั่วข้ามวันได้
‪โดยเฉพาะที่คุณหมอบอกว่า ‪ห้ามมีภาวะเครียดไงครับ
‪ถูกต้องครับ
‪- คนใกล้ชิดควรระวังเป็นพิเศษ ‪- ได้ยินหรือยัง
‪คุณปู่ก็ดูแข็งแรงดีนี่ครับ ‪เลิกป่วยการเมืองและลุกขึ้นได้แล้ว
‪แก เพราะแกนั่นแหละ ‪ฉันเกือบไปเข้าเฝ้ายมบาลข้างล่างแล้ว
‪ฉันจะ…
‪ไหนๆ แล้ว คุณปู่ก็ตรวจร่างกายก่อน ‪แล้วค่อยออกจากโรงพยาบาลสิครับ
‪ผมไปก่อนนะครับ
‪(เอสเคเอช ‪โรงพยาบาลโซลคังซอง)
‪จะรับลูกค้ากลุ่มใหญ่เพื่ออะไร
‪แจกส่วนลดซะกระหน่ำ
‪แถมลูกค้าขอเติมแต่ขนมขบเคี้ยว
‪เดี๋ยวนะ ทำไมวันนี้ลูกบ่นกระปอดกระแปดจังล่ะ
‪นี่ ฮารี
‪วันพิเศษทั้งที แกไม่มีแฟน ‪คอยจัดงานวันเกิดให้สักคนเหรอ
‪ผมไม่ได้วางอะไรไว้ที่ร้านของคุณ
‪- พูดบ้าอะไรน่ะ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ก็บอกว่าผมเห็นไงครับ ‪ว่าอันนี้มันเป็นของคุณ
‪ให้ตาย เป็นเด็กเป็นเล็กเถียงเสียงดังเลยนะ
‪- ใช่ เสียงดัง ‪- หา
‪- นี่ ‪- ทำไม อะไร มีปัญหาเหรอ
‪ผมถามว่าทำไมถังเศษอาหาร ‪ถึงมาอยู่หน้าร้านเราไง
‪ไม่ใช่ ก็หน้าร้านมีรถลูกค้า
‪ฉันก็เลยเขี่ยๆ ไปไว้ชั่วคราวไงวะ
‪ผมรู้ครับว่าสบโอกาสเมื่อไหร่ ‪คุณชอบเขี่ยมาไว้หน้าร้านเรา
‪เห็นเหรอ เห็นหรือเปล่า
‪ไม่ต้องเห็นก็รู้ค่ะ ก้างปลาเกลื่อนทุกวัน
‪ร้านไก่ทอดนะคะ เราไม่ขายปลา
‪- รับไปสิคะ ‪- เราก็ไม่ขายปลาครับ
‪นั่นไง ตัวเท่าหม้อแกง "ปลา ปลาตากแห้ง ‪ซาบะ ทูน่า แซลมอน กะพงแดง"
‪- รับไปค่ะ ‪- ไม่เอาน่า
‪ที่รัก เราคนบ้านใกล้เรือนเคียง ‪อย่ากระทบกระทั่งกันเลย คุยกันดีๆ
‪- ที่ฉันทำเพราะไม่อยากกระทบกระทั่ง ‪- รีบๆ รับไปสิครับ
‪บ้าเอ๊ย เสื้อตัวนี้เพิ่งถอยใหม่ ‪พรีออร์เดอร์จากนอก
‪- เอาไป จะขนไปทิ้งก็ตามใจ ‪- อ้าว มาโยนใส่กันแบบนี้ได้ยังไง
‪ตายแล้ว ฉันไม่ได้…
‪คุณเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อนนะคะ
‪เข้ามา
‪โธ่ถัง ดันไปทำป้ายของร้านข้างๆ พังซะงั้น
‪รู้สึกผิดจัง ทำไงดี
‪ก็นะ คนตระกูลชินมันก็เลือดร้อนกันซะจริงๆ
‪อย่างที่ฮามินไปท้าตีท้าต่อยยังไม่พอ ‪แกก็ไปผสมโรงด้วยอีกคน
‪หนูนิสัยถอดแม่มานั่นแหละ กล้าที่จะ
‪นั่นสิ จะโทษคนตระกูลชินทำไม
‪ว่าไงนะ ทีอย่างนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียว
‪เถียงแม่มันฉอดๆ เลยนะ เป็นลูกประสาอะไร
‪ก็เพราะหนูได้เลือดแม่มาแรงไงล่ะ
‪วันนี้วันเกิดหนูนะ
‪ตีหนูทำไม
‪อย่ามาอ้างวันเกิดนะยะ
‪เมื่อเช้าฉันก็ต้มซุปสาหร่ายให้แกแล้วไง
‪คุณลืมวันเกิดของลูกและไม่ได้ต้มซุปสาหร่าย
‪พอเถอะครับ
‪(สุขสันต์วันเกิดนะ ชินฮารี ‪จากมินอู)
‪สุขสันต์วันเกิดนะ ชินฮารี
‪ตั๋วคอนเสิร์ตนักร้องคนโปรดของเธอน่ะ
‪กว่าจะหามาได้แทบรากเลือด ‪เพราะงั้นเก็บไว้ดูกับหนุ่ม อย่าไปกับยองซอนะ
‪รู้แล้วน่า บอกว่ารู้แล้วไง
‪หลับสบายไหมครับ
‪- ผมมีอะไรจะบอกคุณปู่ ‪- เมื่อกี้กรรมการผู้จัดการพัคโทรมา
‪แสดงว่าคุณปู่รู้เรื่องแล้ว ‪ผมจะไล่กรรมการผู้จัดการพัคออกครับ
‪อะไรของแก ใครอนุญาต
‪กรรมการพัคเลือกคนรู้จัก ‪เป็นผู้รับเหมาช่วงผ่านการยื่นประมูลครับ
‪แต่ยังไงเจ้านั่นก็ช่วยบริษัทไว้เยอะ ‪สมัยที่ทำงานให้อดีตประธานพัคนะ
‪กรรมการพัคสร้างบ้านพักร้อนบนที่ดินบริษัท
‪แถมยังเกณฑ์พนักงานของเรา ‪ไปจัดงานที่บ้านให้ด้วยครับ
‪ถ้าปล่อยไว้ คนคนนี้มีแต่จะแว้งกัดครับ
‪กรรมการผู้จัดการพัค
‪เป็นลูกชายซังกู เพื่อนทุกข์เพื่อนยากของฉัน ‪ผู้มีส่วนร่วมในความสำเร็จของบริษัท
‪เจ้านั่นมาด่วนจากไปก่อน ‪แล้วฝากฝังลูกชายไว้กับฉัน
‪ก็ปล่อยไปก่อนสิครับ ‪แล้วคุณปู่ค่อยรับมาดูแลทีหลัง
‪ให้ตายเถอะ
‪ถ้าอย่างนั้น
‪แกก็ทำตามที่ฉันขอบ้าง
‪ไปดูตัวซะ
‪- คุณปู่ครับ นั่นมัน… ‪- เลิกอ้างแล้วไปดูตัว
‪ฉันอุตส่าห์ผิดคำสัญญาที่ให้ไว้ ‪กับเพื่อนที่ตายไปแล้ว
‪ดังนั้นแกก็ควรสละอะไรเพื่อฉันบ้าง
‪เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปดูตัว
‪พูดจริงนะ อย่าขี้จุ๊ล่ะ
‪นี่ แม่บ้านอัน ได้ยินนะครับ
‪- ค่ะ ท่าน ‪- เป็นพยานด้วยล่ะ ตกลงไหม
‪มันต้องอย่างนี้
‪ชินฮารี แกจะเม้งแตกทำแมวอะไรเนี่ย
‪เดี๋ยวนะ งั้นทั้งหมดก็ 800,000 วอน
‪เงินเดือนเท่าหางอึ่งของฉันเป็นตัวตั้ง ‪ลบด้วยเงินฝาก เงินชำระหนี้กู้ยืมบริษัท
‪และค่ากินค่าอยู่นิดหน่อย ‪ก็เหลือไม่กี่หมื่นวอนน่ะสิ
‪แล้วฉันจะไปหา 800,000 วอน จากที่ไหนล่ะ
‪- ได้ข่าวหรือยัง ‪- ตาเถร
‪ฉันรู้คนเดียวล่ะสิ ไม่รู้กันใช่ไหม
‪ฟังฉันให้ดี อย่าหวีดล่ะ
‪กรรมการผู้จัดการพัคโดนไล่ออก
‪- คะ ‪- ฟังมาผิดหรือเปล่าคะ
‪ท่านประธานใหญ่ไล่คนของตัวเองออกเหรอ
‪เอ๊ะ ทำไมไล่ออกคะ
‪ดูทรงพี่แกคงรับค่าน้ำร้อนน้ำชา ‪จากการเลือกผู้รับเหมาช่วง
‪ได้ข่าวว่าประธานกรรมการคังแทมู ‪ตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัด ไล่จริงอะไรจริงแฮะ
‪อือ ใช่ไหมล่ะ
‪ทุกคนดูนิ่งกว่าที่คิดแฮะ
‪ว่าไง ยองซอ
‪สรุปว่าเธอมโนเข้าข้างตัวเองไปไกล ‪จนสุดท้ายไปทำเซอร์ไพรส์ของชาวบ้านล่มสินะ
‪นี่ เธอก็มีส่วนผิดนะยะ ‪ที่กรอกหูฉันด้วยอะไรเพ้อเจ้อๆ
‪(สายเรียกเข้า ‪บิดาผู้ให้กำเนิด)
‪"บิดาผู้ให้กำเนิด" อะไรของเธอยะ ‪ทะเลาะกับคุณพ่ออีกแล้วเหรอ
‪เฮ้อ ทำอย่างกับเคยญาติดีกัน
‪โทรมาทำไมเนี่ย ป่านนี้
‪นัดดูตัววันนี้ แล้วทำไมพ่อเพิ่งบอกฉันวันนี้ล่ะ
‪(ร้านของกินเล่นแสนอร่อย)
‪ฉันนึกว่านัดดูตัวจะล้มเลิกแล้วซะอีก
‪เพราะคราวก่อน ‪เธอโคฟว่าองค์ลงกลางวงนัดดูตัว
‪ยังมีคนขอนัดมาอีกเหรอ
‪ดูท่าข่าวลือจะไม่เปรี้ยงเท่าที่คาดไว้แฮะ
‪เจ็บใจชะมัด
‪รอด้วยสิ
‪แล้วไง คราวนี้เป็นใครล่ะ ‪จากทงซองกรุ๊ปหรือเปล่า
‪หรือว่าแทมินกรุ๊ป
‪โอ๊ย ไม่รู้สิยะ ฉันไม่ได้ถามหรอก
‪เฮ้อ จริงๆ เลย คนยิ่งงานยุ่งจนหัวฟูอยู่
‪แทนที่จะปล่อยให้ริ้วรอยถามหา ‪เพราะทำงานหามรุ่งหามค่ำ
‪ไปนัดบอดกับทายาทนักธุรกิจ ‪ไม่ช่วยเสริมสุขภาพกว่า…
‪ไม่เจ้าค่ะ ฉันจะไม่ยอมโดนคลุมถุงชนเด็ดขาด
‪ฉันจะแต่งงานด้วยความรัก ‪กับชายหนุ่มที่เป็นเนื้อคู่เท่านั้น
‪แหม รวยก็พูดได้นี่เนอะ ‪เนื้อคู่เอยอะไรเอย
‪เพราะฉะนั้นนะ
‪คราวนี้เธอต้องช่วยฉันอีกรอบแล้ว
‪เพื่อนสาว ฉันบอกแล้วไง ‪ว่าจะลาวงการพอได้งานทำน่ะ
‪ขอบายจ้ะ
‪ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายจริงๆ นะ
‪ช่วยใช้ฝีมือการแสดง ‪แกล้งว่าองค์ลงอีกสักครั้งเถอะ
‪ฉันจะได้เกษียณจากวงการนัดบอดเสียที
‪คุณคงตื่นเต้นมากสินะครับ ‪ไม่เห็นพูดอะไรสักคำ
‪- เป็นอะไรไปครับ คุณยองซอ ‪- ไม่
‪- ไม่นะ อย่า อย่าสิ ‪- คุณยองซอ ไหวไหมครับ
‪ออกไป
‪สามหาวนัก ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
‪กล้าดียังไงมาแตะต้อง ‪ร่างอันสูงส่งของวิญญาณท่านแม่ทัพ
‪เศษสวะอย่างแก โสมมต่ำช้าสิ้นดี
‪วิญญาณท่านแม่ทัพอะไร
‪เอ๊ะ อะไรครับนั่น
‪ทำอะไรของคุณเนี่ย ถามจริง
‪- ผีเข้าหรือไง ‪- อยู่นิ่งๆ
‪บอกให้อยู่นิ่งๆ ไง ถ้าไม่อยากตาย
‪ไปทำอะไรไว้ล่ะ ผีสาวพรหมจารี ‪ที่แค้นฝังหุ่นถึงได้ตามอาฆาตขนาดนี้
‪ฉันเห็นผีอยู่คนเดียว…
‪ฉันไปเสิร์ชประวัติทายาทแทพุงกรุ๊ปมา ‪อีตานั่นมันเจ้าชู้ตัวพ่อ
‪ฉันก็เลยจัดฉากว่าเป็นผีสาวพรหมจารีนิดหน่อย ‪คนอะไรขวัญอ่อนชะมัด
‪ก็ใช่ไง นั่นแหละประเด็น เพราะงั้นนะ
‪ครั้งนี้ช่วยฉันอีกทีได้ไหม นะ
‪พอเลย เธอก็ทำเองสิ
‪โธ่ ฉันแสดงละครเนียนซะที่ไหนล่ะ
‪ช่วยเพื่อนหน่อย ตัวเอง
‪ไม่เอา ฉันไม่อยากขายตัวเอง ‪ให้ชาวบ้านรู้จักเยอะๆ อีกแล้ว
‪ฉันจะให้ค่าจ้าง
‪ว่าไงนะ วันนี้หนึ่งทุ่มเหรอ
‪ครับ ที่คาเฟ่โรงแรมอิมพีเรียล
‪คู่ดูตัวคือคุณจินยองซอ มารีนกรุ๊ป
‪วันนี้ตารางแน่นไม่ใช่เหรอ บอกไปทีว่าไม่ได้
‪แกน่ะ อย่ามาปฏิเสธโดยอ้างว่าตารางแน่น
‪ซองฮุน แกช่วยจัดการเคลียร์คิวให้ที
‪ฉันจ้างแกด้วยเงินเดือนแพงๆ ‪เพื่อมาทำงานนี้ ไอ้เด็กนี่
‪เพราะอย่างนั้น ‪ผมจึงเคลียร์ตารางให้ล่วงหน้าทั้งหมดครับ
‪สมัยอยู่สาขาเมืองนอกถึงสบายกว่านี้ไง
‪ผมหวังว่าท่านจะเจอว่าที่เจ้าสาว ‪จากรายชื่อที่ติดหนึ่งในสิบนะครับ
‪เพื่ออะไร
‪ลำดับ 11 คือญี่ปุ่น ‪ลำดับ 17 คือสวิตเซอร์แลนด์
‪ท่านจะลงทุนบินไปดูตัวเหรอครับ
‪ว่าไงนะ
‪ไม่งั้นก็รีบแต่งงาน ‪ตามที่ประธานใหญ่หวังไว้ครับ
‪ผมจะได้ไม่ต้องปวดสมอง ‪เพราะคอยเคลียร์ตารางงานให้
‪ท่านเองก็ไม่ต้องมานั่งเสียเวลา…
‪ผมแค่อัดอั้นน่ะครับ อัดอั้นเฉยๆ
‪หมายถึงว่า ผมพอจะเข้าใจ ‪เจตนาบางส่วนของท่านประธานใหญ่นะครับ
‪ไม่หรอก
‪ฉันว่าก็เข้าท่าอยู่นะ
‪ไอ้การแต่งงานน่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪ผลิตภัณฑ์ความงามใหม่ของมารีน
‪เราจะถ่ายทำด้วยคอนเซปต์พี่สาวสุดเฟียซ
‪เธอลองเลือกชุดที่จะใส่ไปนัดบอดในนี้ดูนะ
‪โอเค
‪ลูกไม้ทั้งชุดแบบนี้จะข่มอีกฝ่ายได้ดี
‪หรือไม่ก็เข็มขัดหนังสไตล์นี้เป็นไง ‪ดูก๋ากั่นไม่ยอมคน
‪ปังไม่ไหว เอาแบบนี้ล่ะ
‪- โชว์เนื้อโชว์หนังกว่านี้ไหม ‪- อือๆ ลองชุดอื่นเลย
‪- ไม่ผ่าน ‪- ไม่ผ่าน
‪ชุดนี้ล่ะ
‪นี่ จงใจใช่ไหมเนี่ย
‪- นี่ ชุดนั้นไม่ไหวเลย ‪- หนาวนะเนี่ย
‪นี่แหละตรงคอนเซปต์ จะได้ดูเพี้ยนๆ ไง
‪- ฉันจะไม่… ‪- แต่งงานกับคุณค่ะ
‪แนวจิ้งจอกสาวนะ
‪บราโว่ สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
‪ว้าว สวยชะมัด
‪ละครโรงนี้เปิดม่านแล้ว ‪สวมบทบาทให้เต็มที่ ชินฮารี
‪ไม่สิ
‪ตั้งแต่นี้ไป ฉันคือจินยองซอ
‪จินยองซอ
‪คุณจินยองซอครับ
‪ค่ะ
‪อะไรเนี่ย ทำไมหล่อเบอร์นี้ล่ะ
‪แซ่บไม่ไหว
‪คุณจินยองซอใช่ไหมครับ
‪ใช่ค่ะ
‪เชิญนั่งค่ะ
‪แม่เจ้า อยากมีเวลาชื่นชมความหล่อจัง
‪แต่ว่าต้องรีบปิดจ๊อบให้ไวๆ ใช่
‪ชิงหยาบคายใส่ก่อนดีไหม
‪ฉันมาตามนัดโดยไม่รู้ว่าคุณเป็นใครค่ะ
‪ชื่ออะไรเอ่ย
‪ผมชื่อคังแทมูครับ
‪อะไรนะคะ คังอะไร
‪คังแทมู
‪อ๋อ คังแทมู
‪อุ๊ปส์ อาฮะ
‪คังแทมู
‪คังแทมูเหรอ
‪ประธานกรรมการบริษัทเรา คังแทมูเหรอ
‪คุณจินยองซอครับ
‪- คุณจินยองซอ ‪- คะ
‪เป็นอะไรไหมครับ
‪เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร
‪ขอไปห้องน้ำหน่อยนะคะ
‪ขอโทษนะคะ ห้องน้ำอยู่ไหน อ๋อค่ะ
‪ยองซอจ๋า จินยองซอ รับสายสิ ขอร้องล่ะ
‪กรุณาฝากข้อความหลังได้ยินเสียงสัญญาณ
‪จินยองซอ ยัยเพื่อนบ้า
‪นี่มันไม่ใช่แล้ว
‪เอาวะ
‪ชิ่งดีกว่า แค่ชิ่งก็ได้นี่หว่า
‪จะบุกถ้ำเสือทั้งที ใจต้องนิ่งเข้าไว้
‪ยังมีเงิน 800,000 วอนเป็นเดิมพัน ‪เธอทำได้ ชินฮารี
‪ไม่สิ จินยองซอ
‪เชิญครับ
‪ค่ะ
‪อย่าสั่นสิ ยัยบ้า
‪ยังไงผู้ชายคนนี้ก็รู้จักฉัน ‪ในนามจินยองซอแห่งมารีนกรุ๊ป
‪ไม่ใช่ชินฮารี พนักงานบริษัทตัวเอง
‪ร้อนจังเลย
‪ข้างในร้อนนะคะ ว่าไหม
‪ไม่มีผู้ชายคนไหน ‪ชอบผู้หญิงที่วับๆ แวมๆ เกินงาม
‪ไม่หนาวเหรอครับ
‪หนาวอะไรกันคะ อุณหภูมิกำลังพอดี
‪พอดีฉันเป็นคนค่อนข้างขี้ร้อนน่ะค่ะ
‪แต่แขนของคุณขนลุกซู่อยู่นะครับ
‪เวรกรรม
‪เดิมที ฉันเป็นคนขนลุกเก่งน่ะค่ะ
‪งั้นข้ามไปขั้นต่อไป
‪โอ้ ขอโทษด้วยค่ะ
‪ตายแล้ว ลูกแม่ ขวัญเอ๊ยขวัญมา ‪หัวโขกใช่ไหมจ๊ะ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪หนูก็ตกใจใช่ไหม โธ่ เบบี๋ของแม่
‪ผู้หญิงที่บ้าแบรนด์เนม ‪เป็นไงจ๊ะ จอดสนิทล่ะสิ
‪ทำอะไรอยู่คะ
‪อ้อ ขอโทษครับ มีคนติดต่อมาเรื่องงาน
‪คุณพูดว่าอะไรนะ
‪ชิ ไม่ได้การล่ะ ไม้ตายต้องมา
‪- ฉันน้อยใจนะคะ ‪- อะไรนะครับ
‪ฉันเสียใจนะ คุณไม่สนใจกันบ้างเลยนี่
‪ซาแมนธากับเรเชลน้อยใจสุดๆ เลยล่ะค่ะ
‪ซาแมนธากับเรเชลเหรอครับ
‪ใช่ค่ะ
‪ซ้ายมือคือซาแมนธา ขวามือคือเรเชลค่ะ
‪ลูกๆ ที่ฉันจ่ายค่าตัวไปคนละสิบล้านวอน
‪ไฮ
‪เพิ่งเคยเห็นคนบ้าแบบนี้ใช่ไหมล่ะ
‪ฉันคุยโน่นคุยนี่ เวิ่นไปเรื่อยใช่ไหมล่ะคะ
‪อุ๊ย จริงๆ เลย ฉัน
‪ไม่หรอกครับ
‪ผมชอบคนพูดจาตรงไปตรงมาอย่างคุณจินยองซอ ‪มากกว่าคนโกหกตลบตะแลงครับ
‪- อะไรกัน ‪- คะ
‪ทำไมคิดในแง่บวกจัง
‪ไม่ได้การล่ะ มาถึงจุดนี้แล้ว ‪ต้องปล่อยระเบิดลูกใหญ่สถานเดียว
‪จริงเหรอคะ คุณชอบฉันจริงหรือเปล่า
‪ตาบ้า
‪ถ้างั้นเรา
‪ขึ้นห้องกันไหมคะ
‪ห้องเหรอครับ
‪ค่ะ เราจะได้เข้าประเด็นทันทีไง
‪เป็นไงล่ะ
‪ผู้ชายที่ไหนก็ไม่ชอบผู้หญิงที่ชวนขึ้นห้อง ‪ตั้งแต่มาดูตัววันแรกหรอก
‪ใช่ที่ไหนล่ะ
‪ไปกันครับ
‪ค่ะ
‪ไปค่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪ถ้าฉันตามเขาขึ้นไปบนห้อง
‪ช่างหัวเงินบ้าๆ นั่น ชิ่งดีกว่า
‪อุ๊ย ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วย
‪จะหนีไปไหนยะ
‪ทำแบบนี้ทำไมคะ
‪ทำไมน่ะเหรอ ไม่รู้ว่าฉันเป็นใครล่ะสิ
‪เดี๋ยวนะ ปล่อยก่อนได้ไหม บอกให้ปล่อยไงคะ
‪ฉันคือแฟนของคุณมินชิก
‪คุณมินชิกคือใคร เหรอคะ
‪ทำอะไรครับ คุณ ‪ปล่อยก่อนแล้วคุยกันดีๆ นะครับ
‪ผู้หญิงคนนี้คงบ้าไปแล้ว
‪หนึ่งชั่วโมงก่อน ‪หล่อนขึ้นห้องกับคุณมินชิกที่นี่แท้ๆ
‪ตอนนี้จะขึ้นห้องกับหนุ่มคนใหม่งั้นเหรอ
‪ทำตัวขยะซะไม่มี
‪พูดอะไรของคุณคะ ฉันไม่รู้จักคุณมินชิกอะไรนั่น
‪จะแอ๊บใสว่างั้น
‪นี่เธอไม่ใช่เหรอ
‪นี่มัน…
‪ทำไมถึง…
‪เดี๋ยวนะ ทำไมแต่งตัว…
‪ใช่ค่ะ แต่งตัวเหมือนกันเลยเนอะ
‪แต่ขอโทษนะคะ ผมยาวมันทรงกันตาย
‪แล้วชุดนี้เป็นไอเทมใหม่ยอดฮิตประจำฤดูกาล ‪คนใส่กันเยอะแยะ
‪เอาเป็นว่าไม่ใช่ฉันค่ะ
‪มีปากก็ตอแหลหน้าด้านๆ นะ
‪นังบ้านี่
‪อย่าทำแบบนี้ครับ ‪ไปคุมแฟนให้อยู่ในโอวาทก่อน
‪ไอ้การคบซ้อนน่ะ ‪ผู้หญิงตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกครับ
‪ไปเถอะครับ
‪ไอ้พวกบ้าเอ๊ย ปัดโธ่
‪อยู่ไหนน่ะ หัวหน้าชา ฉันออกมาแล้ว
‪ได้สิ
‪ยังไงล่ะทีนี้ อยู่ๆ ฉันก็เป็นยัยผีบ้า ‪ที่กลายเป็นมือที่สามซะแล้ว
‪ขอปี๊บมาคลุมหัวที
‪ไม่ใช่สิ ดีไม่ดีอาจจะเป็นผลดีก็ได้
‪มือที่สามงั้นเหรอ
‪เห็นฉันเป็นคนยังไง มาหาว่าเป็นมือที่สาม
‪- จะบอกว่าเข้าใจผิดกันเหรอครับ ‪- ใช่ค่ะ มือที่สามเนี่ยนะ
‪ฉันไม่เคยทำหรอกนะคะ
‪มือที่สี่ มือที่ห้า หรือมือปลาหมึก ‪ก็ว่าไปอย่าง
‪- ว่าไงนะครับ ‪- ฉันบ้าผู้ชายสุดๆ เลยค่ะ
‪คุณชอบความตรงไปตรงมาก็จริง ‪แต่นี่ก็มากไปใช่ไหมคะ
‪นี่หล่อน
‪หยุดอยู่ตรงนั้น
‪ฉันขอตัวก่อนนะคะ ก่อนจะซวยไปมากกว่านี้
‪บายค่ะ
‪เดี๋ยวคุณ
‪ขอโทษด้วยค่ะ ขอโทษ
‪อะไร…
‪หยุดเดี๋ยวนี้นะ นังบ้าเอ๊ย
‪ท่านประธาน
‪กลับกันเถอะ
‪ไหนว่าจะไปส่งคุณจินยองซอไงครับ
‪- เธอก็กำลังกลับไง ‪- ว่าไงนะครับ
‪หยุดเดี๋ยวนี้นะ นังบ้านี่
‪ที่คุณจินยองซอหนี ‪เพราะโดนแฟนเขาจับได้เหรอครับ
‪ใช่ เห็นเจ้าตัวว่าตัวเองบ้าผู้ชาย
‪มือที่สี่ มือที่ห้า มือปลาหมึกก็เคยมาแล้ว
‪ไม่ไหวเลยครับ ผู้หญิงคนนี้
‪แล้วไงอีกนะ ซาแมนธากับเรเชลงั้นเหรอ
‪- อะไรอีกครับ ‪- มีแล้วกัน
‪- ท่านเสียเวลาไปเปล่าๆ นะครับ ‪- ไม่รู้สิ
‪ครับ
‪เราเพิ่งแยกกันครับ ผมกำลังกลับ
‪แยกกันกลับแล้วเหรอ
‪ดูท่าจะไปไม่รอด
‪งั้นก็ได้ ขอคุยกับหัวหน้าชาหน่อย
‪จะปรึกษาเรื่องตารางดูตัวคราวหน้า
‪ไม่จำเป็นหรอกครับ
‪อะไรวะ
‪แกจะผิดคำพูดและไม่ไปดูตัวใช่ไหม
‪เปล่าครับ
‪ผมจะแต่งงานกับคุณจินยองซอที่เป็นคู่ดูตัววันนี้
‪เฮ้ย แกว่าไงนะ
‪เป็นไงมาไง ทำไมคู่ดูตัวครั้งนี้ ‪ถึงเป็นประธานบริษัทของเธอได้ล่ะ
‪แล้วยังไง นัดดูตัวเป็นยังไงบ้าง
‪จะยังไงซะอีกล่ะ
‪ปิดจ๊อบสวยงามจ้าแม่
‪ยัยคนนี้นี่
‪ฉันงัดนิสัยที่ผู้ชายเบ้ปากใส่ออกมาหมด
‪รับรองว่าหายต๋อมไม่ติดต่อมาแน่
‪เจอศึกหนักชวนเงิบขนาดนั้น ‪แต่ก็ยังปฏิบัติภารกิจลุล่วง
‪ขอบใจจริงๆ นะ เพื่อนสาว
‪แด่สหายร่วมหัวจมท้ายเหรอ
‪เจ้าค่ะๆ
‪ข้าน้อยขอซูฮก
‪เธอทุ่มเบอร์นี้ ‪เดี๋ยวพี่สาวจะเลี้ยงก๊อกสองด้วย ลุย
‪ขอบใจนะจ๊ะ
‪ฉันเป็นคนเดียวที่เห็นเขา
‪นี่ จะเปลี่ยนเพลงฉันทำไมนัก
‪บรรยากาศดีอยู่แท้ๆ
‪ไหนว่าชวนมาปลดปล่อยไง ‪จะเครียดกว่าเดิมเพราะเธอนี่ล่ะ
‪ร้องบัลลาดคลายเครียดดีกว่าย่ะ
‪ได้แสดงออกถึงความรู้สึกรัก…
‪ฉันไม่ร้องนะ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่
‪ฉันอยากบอกเธอให้รู้ไว้ ต่อให้เธอจะได้ยิน
‪หลังช่วงเวลาแห่งความเศร้าผ่านพ้นไปก็ตาม
‪หลับตาแล้วสัมผัสถึงหัวใจที่เต้นอยู่นี้
‪และสายตาของฉันที่มองไปที่เธอ
‪ฉันรักเธอนะ อย่างที่ความรู้สึกนี้มันบอก เอ้าๆ
‪ปลายทางของการเดินทาง ‪อันไร้จุดหมายที่ฉันวาดฝันไว้
‪- ซึ่งหมุนเวียนซ้ำไปมา ‪- อ้าว
‪- ในโลกใบนี้ บอกลา… ‪- พ่อนี่นา โทรมาเรื่องดูตัวเหรอ
‪ค่ะ พ่อ
‪เต็มร้อยเหรอ ร้อยคะแนน
‪ร้อยคะแนน ได้เต็มร้อยจ้า ร้อยเต็มร้อย
‪เต็มร้อย
‪ยองซอ ฉันได้ร้อยคะแนนเต็ม
‪ร้อยเต็ม เต็มร้อย วู้ๆ
‪ชินฮารี
‪เธอทำอะไรลงไป
‪ทำอะไรลงไปน่ะเหรอ ก็ร้องจากใจไง
‪ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪ระหว่างนัดดูตัว เธอทำอะไรลงไปยะ ‪ประธานคังแทมูถึงขอฉันแต่งงาน
‪อะไรนะ ขอแต่งงานกับเธอเหรอ
‪ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอ
‪คนที่ไปดูตัวคือเธอไง ไปทำอีท่าไหน ‪ไหนเล่ามาซิ ถือว่าเพื่อนขอล่ะ
‪นังตัวดี
‪อะไรนะ
‪จะแต่งกับคุณจินยองซอที่มาดูตัววันนี้จริงเหรอครับ
‪- ถูกต้อง จะถามอีกกี่รอบ ‪- ที่ถามเพราะผมแทบไม่อยากเชื่อครับ
‪มือที่สาม…
‪ท่านจะแต่งกับผู้หญิงที่คบผู้ชายซ้อนเหรอครับ
‪ก่อนแต่งงาน ‪อดีตเคยคบกับใครมันเป็นปัญหาเหรอ
‪เพราะหลังแต่งกันแล้ว ‪ดูทรงก็จะมีปัญหาเยอะนะครับ
‪ไม่สิ เท่าที่เห็นเมื่อกี้ ผมว่าเธอไม่ธรรมดา
‪ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ทายาทมารีนกรุ๊ป
‪ตามที่คุณปู่บอก เธอจะมาเสริมบารมีฉันได้ดี ‪จะปล่อยให้หลุดมือไปเหรอ
‪แต่ยังไงการแต่งงานก็ควรแต่งกับคนที่รัก
‪รักเหรอ ความรักคืออะไรล่ะ
‪ความรักคือการคิดถึงอีกฝ่าย ‪แม้จะอยู่ด้วยกันตรงหน้า
‪แค่นึกถึงก็ชวนให้หัวใจพองโต
‪ฉันเกลียดการยึดติดอารมณ์ที่จับต้องไม่ได้
‪ส่วนการดูตัวที่เปลืองเวลา ‪ก็ยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่
‪ยังไม่พอ คุณจินยองซอ
‪ยังโดนใจฉันด้วย เพราะเป็นคนตรงๆ
‪พับให้มันดีๆ สิคะ พับผิดจนเสียของหมดแล้ว
‪ไม่ใช่ฝีมือผมนะครับ เจ้าฮามินต่างหาก
‪โธ่ อะไรกันครับเนี่ย ผมพับเก่งจะตายไป
‪สมัยประถม ผมพับโครงการเตะบอล
‪สมัยม.ต้น ผมพับความฝันที่อยากเป็นไอดอล
‪สมัยม.ปลาย ผมพับโครงการเรียนหนังสือ
‪ยังมีหน้ามาอวดอีก
‪ได้ยินว่าจ่ายค่าป้ายร้าน ‪กับค่ารักษาให้ร้านข้างๆ เหรอ
‪- แกไปได้เงินมาจากไหน ‪- หนูได้โบนัสจากบริษัทมานิดหน่อยน่ะ
‪ไหนว่าบรรยากาศที่บริษัทอึมครึมๆ ไง ‪พอประธานเด็กเส้นมากุมบังเหียน
‪แล้วนี่อะไร มาถึงปุ๊บแจกโบนัสรัวๆ
‪ประธานเด็กเส้นใจป๋านี่นา
‪เห็นว่าเป็นหลานผู้ก่อตั้ง แกเคยเห็นหน้าไหม
‪- หน้าตาเป็นไง ‪- ไม่รู้สิ แม่
‪- หล่อหรือเปล่า ‪- หนูจะไปรู้เหรอ
‪มาถามหนูทำไม ห้ามถามนะ
‪อะไรก็ไม่รู้
‪นังลูกคนนี้ จะเหวี่ยงใส่ฉันทำไม
‪จะให้ถามใครล่ะ ก็ต้องถามนางไหม
‪ขี้เกียจพับกล่องถึงขั้นเล่นละครเลยเหรอ
‪รีบออกมาเลยนะ ชินฮารี
‪พี่เขาคงเหนื่อยน่ะ ปล่อยให้พักเถอะ
‪พ่อจะขยันพับกล่องเป็นสองเท่าเอง
‪- สามเท่าไปเลยค่ะ ‪- สามเท่า สู้ตาย
‪ฮัลโหลค่ะ
‪เพื่อนจ๋า ฉันหนีมาหลบอยู่ที่โรงแรม ‪เพราะเพื่อนจ๋าเลยนะ
‪ทำไมไปโรงแรมล่ะ
‪พอฝ่ายนั้นเอ่ยปากว่าอยากแต่งงานกับฉัน
‪พ่อก็คะยั้นคะยอนัดวันให้สองครอบครัว ‪มาเจอกันเนี่ย ฉันถึงหนีไง
‪แล้วจะยังไงต่อ
‪ก่อเรื่องไว้ก็ตามล้างตามเช็ดเองนะ
‪เฮ้ย ไหงเป็นฉันล่ะ
‪ถ้าหมอนั่นอยากแต่งงานให้ได้ ‪หลังเจอชินฮารีการละครชุดใหญ่ละก็
‪ฉันว่าอยากจับครอบครัวเธอร้อยเปอร์เซ็นต์
‪งั้นเหรอ
‪แต่ก็นะ คนที่มีพร้อมอยู่แล้วก็ไม่รู้จักพอ
‪ตระกูลนั้นติดอันดับความรวยสูงกว่าบ้านฉันอีก
‪ฉันถึงบอกไงว่าให้เล่นมุกร่างทรงผีเข้า
‪ฉันกล้าเดิมพันด้วยมือขวากับบัญชีติดลบของฉัน ‪เลยว่ายังไงอีตานั่นก็อยากแต่ง
‪ต่อให้แกล้งเป็นร่างทรงรำดาบก็เถอะ
‪แล้วฉันจะทำยังไงล่ะทีนี้
‪หนีออกจากบ้านดีไหม
‪หรือหนีไปโกนหัวบวชดีล่ะ
‪ตอนเจอหน้าประธานคังแทมูก็บอกไปตามตรง
‪ว่าผู้หญิงที่คุณขอแต่งงานด้วยไม่ใช่จินยองซอ
‪ว่าเธอส่งตัวปลอมไปแทน ‪เพราะไม่อยากดูตัวและแต่งงาน
‪บ้าจริง พ่อของฉันได้อาละวาดบ้านแตกแน่
‪แต่ก็ทำให้งานแต่งล่มอยู่ดีไหม
‪คิดซะว่าต้นร้ายปลายดีแล้วกันเนอะ
‪ว่าแต่ฉันจะไปจ๊ะเอ๋กับประธานคังแทมู ‪ที่บริษัทหรือเปล่าเนี่ย
‪ตายล่ะ
‪แค่นึกภาพก็ขนลุก
‪นี่ เพื่อน
‪การที่ประธานบริษัทกับพนักงานจะบังเอิญเจอกัน ‪เปอร์เซ็นต์แทบไม่มีเลยจ้ะ
‪- อย่าไปคิดมาก ‪- เอางั้นเหรอ
‪รอก่อนครับ รอก่อน
‪รอฉันด้วย
‪โธ่ ช้าไปนิดเดียว รองหัวหน้าฝ่ายกเย ‪ยิ่งชอบเฉ่งฉันอยู่ ถ้าเข้าสายกว่าตัวเอง
‪- ขึ้นมาสิครับ คุณ ‪- คะ
‪ลิฟต์เหลือที่ว่างตั้งเยอะ ขึ้นมาครับ
‪จะขึ้นหรือไม่ขึ้นครับ
‪คือว่า คือฉัน เอ่อ…
‪เปอร์เซ็นต์ที่ประธานบริษัทกับพนักงานตัวเล็กๆ ‪จะบังเอิญเจอกันแทบจะไม่มีงั้นเหรอ
‪ไม่มีกับผีน่ะสิ
‪มีธุระอะไรแต่เช้าที่บริษัทครับ ท่านประธานใหญ่
‪บริษัทของฉัน ฉันมาตามใจชอบไม่ได้หรือไง
‪เมื่อเย็นวานไอ้หลานตัวดีมันทิ้งระเบิดไว้
‪แต่ไม่อธิบายหลังไมค์ ฉันถึงตามมันมาที่นี่ไง
‪อธิบายหลังไมค์อะไรครับ ‪ผมว่าผมพูดไปหมดแล้วนะ
‪สรุปว่าแกจะแต่งงานจริงๆ แบบนั้นใช่ไหม
‪ท่านประธานใหญ่ เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยนะครับ
‪คุณครับ
‪(จีโอฟู้ด ‪นักวิจัยอาวุโส ชินฮารี)
‪คุณชินฮารี
‪อะไรกัน เรียกฉันทำไม
‪ไม่จริงหรอก ไม่จริง ‪ที่แปลกคือเขารู้จักชื่อฉันได้ยังไง
‪คะ
‪คุณทำบัตรพนักงานตกครับ
‪อ๋อ ทำไมบัตรพนักงานไปอยู่ตรงนั้น
‪ขอคืน…
‪อ้อ ขอบคุณค่ะ
‪ประตูกำลังปิดค่ะ
‪ชินฮารีเหรอ
‪แกจะแต่งงานกับหนูจินยองซอจริงๆ หรือเปล่า
‪ชินฮารี
‪ชินฮารีเหรอ
‪ชินฮารี
‪(จีโอฟู้ด ‪ประวัติส่วนตัวพนักงาน)
‪ใช่จริงด้วย
‪ใช่อะไรของแก ใช่อะไร
‪พนักงานคนนั้นน่ะครับ
‪ร่างข้อเสนอปลาที่ดีที่สุดในชีวิต
‪อ้าว จริงเหรอ
‪อ๋อ พนักงานที่ท่านประธานกรรมการ ‪ชมว่าไอเดียดีใช่ไหมครับ
‪ชื่อเธอเป็นเอกลักษณ์ก็เลยจำได้
‪ตอนนั้นผมมองว่าเธอมีฝีมือพอตัว
‪- นอกจากข้อเสนอปลาที่ดีที่สุด… ‪- เลิกพูดเรื่องงาน หยุด
‪แกมีแผนอะไรกันแน่
‪แผนเหรอครับ
‪คนที่คร่ำครวญว่าการไปนัดดูตัว ‪มันเสียเวลาอย่างแก
‪มีแผนอะไรในใจกันแน่ ‪ถึงเอ่ยปากว่าจะแต่งงานหลังไปดูตัว
‪ผมแค่จะให้คุณปู่ ‪ได้เห็นหน้าหลานสะใภ้สมใจอยากครับ
‪แกแน่ใจนะ
‪แล้วหนูจินยองซอคิดจะแต่งงานด้วยไหม
‪คุณปู่คิดว่าไงครับ
‪หมายถึงอะไร
‪หน้าตากับรูปร่างแบบนี้ ‪สมบัติผู้ดีที่ติดตัวมา รวมถึงนิสัยอันไร้ที่ติ
‪มีเหตุผลให้ปฏิเสธเหรอครับ
‪ถูกของแก ใครจะปฏิเสธได้ลงคอ
‪หลานชายสุดหล่อของปู่ จริงไหม
‪ไอ้ตัวแสบ
‪ใครจะไปกล้าปฏิเสธ
‪แหม ไอ้นี่มันร้ายเว้ย
‪หนูจินยองซอเพียบพร้อมขนาดนั้นเชียวเหรอ
‪ไม่รู้สิครับท่าน ผมยังไม่ได้เจอจะจะ
‪เจ้าแทมูน่ะ พ่อแม่มันเสียไปแต่มันยังเล็กๆ
‪ส่วนฉัน
‪ไม่ได้ทำหน้าที่ของปู่ให้ดี ‪เอะอะก็อ้างเรื่องงานตลอด
‪ถ้าเจ้าแทมูได้แต่งงานสร้างครอบครัวเร็วๆ
‪และมีชีวิตที่อยู่กันแบบรักใคร่อบอุ่น ‪มันจะดีแค่ไหนกันนะ
‪นี่ฉันบอกแกด้วยนะ ไอ้หนุ่ม
‪ไม่คิดจะมีแฟนหรือไง
‪อย่ามัวทำแต่งานเหมือนไอ้เด็กนั่น
‪รีบหาสาวคู่ใจซะ ‪แล้วพามาแนะนำให้ฉันรู้จัก เข้าใจไหม
‪ตกลงนะ
‪จ๊ะเอ๋กับประธานบริษัทเหรอ ในลิฟต์เนี่ยนะ
‪ก็ใช่ไง ฉันกลัวจนขี้หดตดหาย
‪เพราะงั้นเธอรีบนัดเจอประธานคังแทมูซะ ‪แล้วเคลียร์สถานการณ์ให้จบ
‪อือ รู้แล้วๆ อย่าห่วงเลยน่า
‪จ้ะ
‪ใจไม่ดีแฮะ ตงิดๆ
‪- เป็นอะไรไหม ‪- ตายจริง
‪แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื้อ
‪ตายแล้ว ขอโทษนะคะ
‪หนูน้อย
‪วิ่งไปด้วยถือไอ้นี่ด้วย ได้หรือไม่ได้
‪ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪ถ้าสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำอย่างนี้อีก ‪พี่จะเล่นมายากลให้ดู
‪สัญญา
‪ดูนะ
‪แต่นแต๊น
‪- ทายสิอะไรเอ่ย ‪- ขี้เหรอ
‪ขี้เนี่ยนะ
‪ไม่ใช่ มองยังไงให้เป็นขี้เนี่ย ดอกไม้ต่างหาก
‪มีตาดอกแบบนี้ แล้วก็ใบไม้พลิ้วๆ แบบนี้
‪ช่างเถอะ ที่พี่จะบอกก็คือ
‪ห้ามถืออะไรแบบนี้แล้ววิ่งไปทั่วนะจ๊ะ
‪อาจจะวิ่งไปชนใครเจ็บก็ได้
‪หรือไปทำเสื้อผ้า ‪แพงหูฉี่ของใครเปื้อนได้ เข้าใจนะ
‪- ครับ ‪- ดีจ้ะ
‪เดี๋ยวฉันจ่ายค่าซักให้ค่ะ
‪อ๋อ ไม่ต้องค่ะ แค่นี้เอง ‪ฉันขยันทำเปื้อนยิ่งกว่าน้องอีก นี่ค่ะ
‪บ๊ายบาย
‪โอ๊ย จริงด้วย กุญแจรถกับกระเป๋าสตางค์
‪อุ๊ย ขอโทษค่ะ
‪เป็นอะไรไหมครับ
‪คุณพระช่วย
‪หล่อไม่ไหว
‪อะไรกัน ดูดีเพอร์เฟกต์อะไรเบอร์นี้
‪เจอเข้าให้แล้ว ความรักของฉัน
‪เอ่อ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪โอ๊ย อยากขอเบอร์ใจจะขาด
‪ใครล่ะเนี่ย
‪ฮัลโหลค่ะ
‪อะไรนะ ประธานคังแทมูนัดเจอเหรอ
‪ใช่แล้ว เมื่อกี้เพิ่งโทรมา
‪ก็ดีแล้วนี่ ไปเจอเขาแล้วบอกความจริงซะ
‪เธอไปแทนฉันไม่ได้เหรอ เพื่อนรัก
‪เพี้ยนแล้ว ยัยนี่
‪ฉันติดประชุมสำคัญไง
‪นี่ แล้วไง จะให้ฉันไปแทนเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ
‪โดนจับได้จะทำยังไง
‪จะโดนจับได้ทำไม
‪เธอแค่ไปตามนัด ‪บอกไปว่าไม่ชอบเขา จะไม่แต่งงานด้วย
‪บอกปัดไปให้ชัดเจนก็พอ ได้ไหม
‪โอ๊ย ไม่เอาหรอก
‪จะเลื่อนเวลาประชุมหรือเลื่อนเวลานัด ‪กับประธานคังแทมู ก็แล้วแต่เธอเถอะ
‪แผลเป็นตรงนี้น่ะ จำได้ไหม
‪ที่ฉันวิ่งไล่กวดสั่งสอนยัยจิ้งจอก ‪ที่ตามตอแยมินอูแทน
‪แล้วสะดุดล้มจนหัวปักหินน่ะ
‪จำได้สิ
‪เธอเลือดไหลไม่หยุด
‪จนโดนล้ออยู่พักหนึ่งว่า ‪ยัยหัวเลือดพุ่งแห่งย่านฮันนัม
‪ทำไมนัดมาเจอที่นี่ล่ะ ‪ตรงนี้อยู่ใกล้ร้านอาหารมินอูสุดๆ ด้วย
‪อีตาคนนี้ ถึงไหนแล้วเนี่ย
‪(กำลังต่อสาย ‪จินยองซอ)
‪มีมือถือสองเครื่องเหรอครับ
‪เอ่อ คือว่า
‪(เบอร์ของคังแทมู)
‪ทำไมเซฟเบอร์คนอื่นตามใจชอบล่ะคะ
‪เราจะแต่งงานกัน ‪ผมก็ควรรู้เบอร์ที่ต่อสายตรงถึงคุณได้นี่ครับ
‪ฉันไม่คิดจะแต่งงานกับคุณค่ะ
‪บ้าหรือเปล่า จะแต่งกับคนที่เจอครั้งเดียว
‪แล้วทำไมคุณชวนผมขึ้นห้อง ‪ทั้งที่เจอกันครั้งเดียว
‪ไม่ใช่ว่าคุณปิ๊งผมหรอกเหรอ
‪ภัยความมั่น
‪แล้วการที่ไปดูตัวไม่ได้แปลว่าคุณยินยอม ‪จะแต่งงานโดยปริยายหรอกเหรอครับ
‪ฉันโดนมัดมือชกค่ะ
‪ฉันเกลียดการคลุมถุงชน ‪เพราะธุรกิจของครอบครัวเข้าไส้
‪เอาเถอะค่ะ คุณช่วยลืมๆ ไปทีนะ ‪เหมือนไม่เคยคุยกันเรื่องแต่งงาน
‪อย่าปฏิเสธสิ แต่งงานกันนะครับ แต่งกับผม
‪ฟังนะ คุณเห็นการแต่งงาน ‪เป็นเรื่องเล่นๆ เหรอ
‪ใครที่ไหนเขาขอแต่งงานกับคนอื่นไปทั่วล่ะ
‪ใครบอกว่าผมขอแต่งงานไปทั่วครับ ‪คนที่ผมอยากแต่งงานด้วย
‪ก็คือคุณครับ
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่แต่งกับคนที่ไม่รู้จักดีหรอก
‪- งั้นเรามาเดตสักสิบรอบกันครับ ‪- คะ
‪ผมจะให้โอกาสคุณได้รู้จักผม
‪พอรู้จักแล้ว คุณจะรู้ว่าผมมีข้อดีเยอะ
‪แล้วก็ยังเก่ง
‪หลายด้านด้วย
‪เก่งบ้าบออะไรของคุณ
‪คุณจินยองซอคิดว่าอะไรเหรอครับ
‪หมายถึงผมดูแลผู้หญิงเก่ง
‪ผมมั่นใจว่าคุณจินยองซอจะไม่อยาก ‪ไปเป็นมือที่สามที่สี่กับใครอีก
‪ไม่ล่ะค่ะ
‪ฉันไม่มีความคิดจะแต่งงานกับคุณ ‪หรือคบหาดูใจด้วยสักนิดค่ะ
‪หวังว่าเราจะไม่มีเหตุให้มาเจอหน้ากันอีก
‪ประสาทหรือไง อยากแต่งจนเพี้ยนเหรอ
‪เอาเถอะ โดนตอกหน้าขนาดนี้แล้ว ‪คงไม่กล้าติดต่อมาหรอก
‪- คุยกันจบแล้วเหรอครับ ‪- กลับกันก่อนเถอะ
‪บ้าเอ๊ย นี่แหละที่ฉันกลัวอยู่
‪โอ๊ย เจออีตานั่นในสภาพนี้ไม่ได้นะ
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน