Zwolnij, nie mogę biegać, spodziewam się dziecka.
To jeszcze nic pewnego.
Całą noc wymiotowałam.
W tym stanie mdłości doskwierają rano.
O co chodzi?
Varley mówiła, że to pilne.
Obudziła mnie.
Spójrzcie, zjawił się konkurent.
Przyniosłem roślinkę,
żebyś cieszyła się naturą, siedząc na parapecie.
Dziękuję.
Co to?
Jakim cudem?
Pewnie go szantażuje.
Albo zamyka w szafie.
Poi go dekoktem od Varley?
Wiemy, jak jej się udało.
Poprosiła o pomoc Colina Bridgertona.
Wielu ucieka się do gorszych sposobów.
Teraz ja przejmę rolę Bridgertona.
Lordzie Debling.
Moje dwie córki przechodziły przypadkiem obok.
Zapragnęły się przywitać.
Dzień dobry.
Cieszę się, żeś nas, panie, odwiedził.
Penelope często siadywała przy tym oknie z nosem w książce, a teraz proszę,
wreszcie dołączyła do nas.
I to twoja zasługa.
Doprawdy?
Dlaczego tak lubisz to okno?
Wygodnie ci tutaj, pani?
Nie bardzo, ale podoba mi się widok.
Choć ostatnio mi się znudził.
Dlatego cieszę się z twojej wizyty, panie.
Wiedziałam, że cię tu znajdę.
I znalazłaś.
Markiz Samadani odwiedzi dziś Francescę.
Dołączysz do nas?
Lepiej, żebym się nie pokazywał.
Bo zjem wszystkie biszkopty i nic nie zostanie dla markiza.
Skarbie…
Gdy na wczorajszym balu spytałeś o przyjaźń i o to,
czy zmienia się ona czasem w miłość…
zamierzałeś coś ze mną omówić?
Nie zaprzątaj sobie tym głowy.
To wyłącznie teoria.
Zależy mi na szczęściu Franceski.
Zejdę do was później.
Znakomicie.
BRIDGERTONOWIE
Zacny czytelniku, odpowiedz proszę. Jaka pierwotna siła kieruje naszymi krokami?
Od tego, co powiesz, zależy, czy nadal będziesz moim prawnikiem.
Natychmiast się tym zajmę.
Ty też policzysz mi za dużo, panie?
Skądże, przyszedłem w zaloty.
Panie Bridgerton, nie zalotów mi trzeba.
Czy słuchamy głosu rozsądku?
Czy serca?
A biedny kuzyn na to: nie będę się sprzeczał.
Wszak od dziesięciu lat obstajesz przy swoim.
Brawo.
Nim pękniesz ze śmiechu, powiedz mi proszę, co cię sprowadza znów do Londynu?
Wybacz, że zabawiam służbę.
Na wsi byli mi jedynym towarzystwem.
Stęskniłem się za socjetą.
Głównie za damami, rzecz jasna.
Świetnie się zatem składa.
Mam teraz mnóstwo spraw.
Zajmij się więc własnymi i poznawaj tyle dam, ile dusza zapragnie.
Gdy rozum walczy z sercem, każdy wybór zdaje się udręką.
Jedyną osobą, której myśli i uczucia idą
w parze jest jej wysokość, królowa Charlotta.
Po spotkaniu na balu u Hawkinsów wszystko wskazuje na to, że jej nowy brylant,
panna Francesca Bridgerton, zostanie wkrótce markizą Samadani.
Whistledown zasypała cię pochwałami wasza wysokość.
Widzisz z tej odległości?
Lata doświadczeń.
Cieszę się zatem, że mamy doświadczenie w organizacji
znakomitych przyjęć.
Zaprośmy gości.
Uczcimy nasz sukces.
I upewnimy się, że panna Francesca dobrze wyjdzie za mąż?
Cofnij się o krok.
Zbyt wiele dostrzegasz.
Rzecz jasna to, co porusza nasze serce, czasem też je łamie.
Sezon dopiero się zaczyna.
Nie sposób przewidzieć, co przyniesie.
Ciasto?
Zwą jej mille-feuille.
Kucharka podpytała służbę lorda Samadani.
Jest takie, jak lubi.
Obyśmy nie trudziły kuchni na próżno. Może lord nie ma wobec mnie planów?
Gość do panienki.
Cudownie, poproś.
Lordzie Samadani, spodziewaliśmy się ciebie. Mamy mill-feuille.
To nie jest lord Samadani.
Wybacz, panie.
To ja proszę o wybaczenie.
Pragnę zabiegać o względy jednej z twoich córek.
Mówimy o Francesce?
Panno Francesco.
John Stirling.
Hrabia Kilmartin.
Miło cię poznać.
Wzajemnie.
Lord Kilmartin i ja wpadliśmy na siebie na balu u Hawkinsów.
Nie miał okazji oficjalnie się przedstawić.
Rozumiem.
Poświęcisz mi chwilę, pani?
Chętnie.
Nie rozmawia z nim.
Jestem pod wrażeniem.
Zalotników nie odstrasza dowcip czy cięta riposta.
Milczenie działa skuteczniej.
Dobrze się bawią.
Jakim cudem się poznają, nie mówiąc ani słowa.
I kto przychodzi w konkury, choć się nie przedstawił.
Kolejny gość, pani.
Lord Samadani.
Do panny Franceski.
Lady Bridgerton.
Lordzie Samadani. Przyniosę ciasto.
Panie Bridgerton, panno Bridgerton, a to zapewne panna Hyacinth.
Imponujące.
Panno Francesco, miło cię widzieć.
Dzień dobry.
Nie znamy się chyba, lordzie…
Kilmartin.
Już wychodzę, nie będę przeszkadzał.
Miłego dnia.
Trzech lordów zasugerowało, żebyś pozbył się klubu?
Wszyscy mają w tej kwestii coś do powiedzenia.
Ponoć z troski o moje dobro.
Nieszczera to troska.
Gdy zamkniesz klub, znajdą w tobie inną wadę.
Mam spełnić ich życzenia i pozbyć się tego, co z takim trudem stworzyliśmy?
Chciałeś, żebyśmy przywykli do nowego życia.
Po co ci klub i problemy, które wywołuje?
Nie ja mam z tym problem.
Zatrzymam go.
Wzbogacam kolekcję od 1790.
Uznałem, że pora pokazać ją światu.
Jesteśmy w bibliotece, choć raz pozwól mi czytać.
Skup się i całą uwagę poświęć dziś lordowi Deblingowi.
To książka o podróży na północ, gdzie się udaje.
Niech ci o tym opowie.
Mężczyźni uwielbiają objaśniać nam świat.
Jeśli dzięki lekturze wyrobimy sobie własne zdanie,
poczują się zbędni i odarci z męskości.
Dzień dobry.
Czytasz pani o legendarnym przejściu północno-zachodnim?
Tak i sądzę…
Pogubiłyśmy się.
Tyle tu wiadomości.
Zechciej nam proszę wyjaśnić, o co chodzi.
Książki są fascynujące.
Mam ich w zbiorach ponad tysiąc.
Książki wybornie się kolekcjonują.
Zapewne.
Wątpię, by ktoś tu przeczytał choć jedną książkę.
Wkrótce do zbiorów trafi powieść o mnie, starej pannie,
którą ojciec wyda za zramolałego przyjaciela.
W stylu literatury niemieckiej.
Pomogłem ci z balonem, a jednak damy wzdychają tylko do ciebie.
Zaszczycisz nas jutro, czy jesteś zbyt zajęty opędzaniem się od wielbicielek?
Szykuje się hulanka do rana.
Chętnie się przyłączę.
Hulanka dobrze mi zrobi.
Szukasz kogoś, pani?
Nie, sycę wzrok książkami.
Co najchętniej czytujesz?
Lubię intrygujące gawędy i literaturę faktu.
Najczęściej jednak sięgam po opowieści o miłości.
Co cię w nich tak fascynuje?
Mówię o porozumieniu dusz i nadziei na lepsze życie.
Wychodzę na nudziarę.
Cieszę się, że masz pasję, która daje ci szczęście, jak mnie moje badania.
Pod tym względem jesteśmy podobni.
Czy choć w jednej z twoich powieści mąż wyjeżdża daleko,
a żona zostaje i zajmuje się majątkiem?
Zakładam, że to raczej nudna historia.
Niekoniecznie.
Jeśli żona ma własne zainteresowania, możliwe, że będą razem szczęśliwi.
Związek rozsądny i szczęśliwy.
Podoba mi się ta odpowiedź.
Jak, jeśli wolno spytać, ten zmyślony dżentelmen powinien
prosić o rękę panny, jeśli nie ma ona męskich krewnych?
Gdybyś, rzecz jasna, to ty pisała tę opowieść?
Pomówiłby z jej matką.
Rozumiem.
A gdyby matka wyraziła zgodę, czy i panna powiedziałaby „tak"?
To już musiałbyś wyczytać z książki.
Źle się czujesz, panie?
Myślami jestem gdzie indziej.
Wolisz popatrzeć?
Zapłaciłeś.
Zgoda.
Jeśli na balu u królowej, markiz zatańczy z tobą dwa razy,
będzie to znak, że ma poważne zamiary.
Nie wiemy, czy w ogóle ze mną zatańczy.
Na pewno.
Jeśli jednak mu nie sprzyjasz.
Lord Kilmartin.
Znasz jego rodzinę?
Słabo.
Wszyscy są raczej skryci.
Wpadł ci?
Dzień dobry.
Panno Francesco, lady Bridgerton.
Wyszedłeś wczoraj, panie, dość pośpiesznie.
Zjawił się inny konkurent.
Liczyłam, że spotkamy się w bibliotece lorda Fullera.
Nie udzielam się towarzysko, chyba że grzeczność tego wymaga.
Rozumiem.
Zatrzymałeś się zatem na pogawędkę wyłącznie z grzeczności?
Ty mnie zatrzymałaś, pani.
Piękna muzyka.
Szczerze mówiąc, nie.
Zbyt często zmienia tempo.
Ledwie melodia wpadnie w ucho, a już się kończy.
Takie powinno się grać na trzy czwarte, by słuchacz poczuł muzykę.
Pomogłaś mi, pani.
A teraz wybacz.
Teraz odpowiem. Nie.
Nie wpadł mi w oko.
Gość do Panny Cowper.
Eloise.
Cressido.
Lady Cowper.
Piękny dom.
Przypomina…
muzeum.
To czas wizyt, panno Bridgerton.
Dlatego odwiedzam pannę Cowper.
Coś się stało?
Wpadłam sprawdzić, co u ciebie. Byłaś wczoraj nieswoja.
Pierwszy raz mam przyjaciółkę, która mnie odwiedza.
Naprawdę?
Nie dziwię się.
Tu jest jak…
w grobowcu.
Poradzisz sobie?
Wspomniałam, że to czas wizyt.
Widać, nie dość jasno.
Panno Bridgerton, pozwól, że pomówię z córką w cztery oczy.
Oczywiście.
Nie pokazuj się więcej z tą nieznośną Bridgertonówną.
Zrozumiano?
Na pewno nie idziesz dziś z nami na przyjęcie?
Trzy czwarte lordów zamknęło rachunki.
Póki się z tym nie uporam, nie stać mnie na barmana.
Może zmienię wystrój albo kucharza?
Coś wymyślisz.
Podróżując po Bałkanach spotkałem pewną Greczynkę.
Mój guwerner udawał, że nie widzi, gdyśmy poznawali się bliżej.
Pół roku bez przerwy, na całym półwyspie.
Ja dzięki takiej dzierlatce uznałem, że warto było płynąć do Nowego Orleanu.
Miała czym oddychać, więc nie przeszkadzał mi jej ptasi móżdżek.
A ty, Bridgerton? Długo cię nie było.
Zapewne damy lżejszej konduity często umilały ci podróż.
Opowiedziałem wam o hrabinie.
Ominąłeś pikantne szczegóły.
Dżentelmen zachowuje je dla siebie.
Daruj sobie, nie widzę tu dżentelmenów.
W pełni się z tobą zgadzam.
Wybaczcie, nie macie czasem dosyć?
Tego, że każą nam z nonszalancją odnosić się do jedynej rzeczy,
która ma w życiu sens?
Nie doskwiera wam samotność?
Panno Faetherington.
Mamo?
Lord Debling poprosił o zgodę na oświadczyny.
Dałaś mu ją?
Oczywiście.
Świetnie się spisałaś.
Ponoć Lord Debling ma duży dom w Mayfair,
ponad dwadzieścia sześcioro służby i kilka karykli.
Często podróżuje, co oznacza, że będziesz zarządzać jego majątkiem.
Wiesz, jaką zapewni ci to pozycję?
I jakie wpływy da nam wszystkim?
Jeszcze się nie zgodziłam.
Nie odmówisz.
Jego podróże mają wiele zalet.
Zachowam prywatność.
Ale co?
Wydałaś oszczędności na nowe suknie.
Zmieniłaś uczesanie. Twoje starania odniosły skutek.
Złapałaś męża i to jakiego.
Lord Debling to znakomita partia.
Niech sukces nie uderzy ci do głowy.
Po co ci więcej?
Nie mów, że szukasz miłości.
Właśnie dlatego zniechęcałam cię do czytania.
Miłość to mrzonka.
Istnieje tylko w opowieściach.
Wiesz, co jest najbardziej romantyczne?
Poczucie bezpieczeństwa.
Bądź rozsądna, Penelope.
Ty albo ja.
Któraś z nas musi.
Można?
Wejdź.
Rękawiczki.
Dziękuję, wszyscy czekają w powozie.
Nie przebrałeś się?
Zostaję w domu.
Kiepsko wyglądasz.
To ty tłukłeś się nocą w holu?
Nic mi nie dolega.
Wiesz…
Jesteś z moich dzieci najwrażliwszy.
Wyczuwasz potrzeby ludzi, starasz się nieść pomoc, rozpraszasz smutki dowcipem.
Rzadko stawiasz siebie na pierwszym miejscu.
Jestem z ciebie dumna.
Jednak życie dla innych,
na pewno męczy i zapewne przysparza cierpienia.
Nie dziw, że otoczyłeś się skorupą.
Uważaj jednak, by nadto nie stwardniała,
bo nigdy się z niej nie wyzwolisz.
Głowa mi pęka.
Wybacz, że się uniosłem.
Chcę wieczorem odpocząć.
Szkoda tylko,
że nie ujrzysz owoców swojej pracy.
Ponoć ktoś oświadczy się dziś Penelope.
Lady Faetherington rozpowiada o tym na prawo i lewo.
Dzisiaj?
Szybko.
Dzięki twojej pomocy.
Mam nadzieję, że wkrótce ci przejdzie.
Oby ten miłosny spektakl zainspirował nasze turkaweczki.
Panno Faetherington, lady Faetherington.
Dobry wieczór.
Zamierzasz wykraść Penelope na parkiet, panie?
Ma jeszcze w karneciku wolne miejsce.
Nie jedno.
Pozwól mi zatem je zająć.
Lady Bridgerton?
Dziękuję, nie mam ochoty. Dobrze się bawisz, panie?
Znakomicie.
Wkrótce po ślubie niemal przestałem bywać w Mayfair.
Na wsi można jedynie gapić się na drzewa i obijać w domu.
A jak spędza się czas tutaj, w mieście?
Twoja siostra, panie i ja z lubością swatamy młodych.
Moja siostra swatką?
Mało powiedziane.
Kształtuje związki socjety wedle własnej woli i jest w tym znakomita.
Nie wiedziałeś?
Ostatnio…
poznajemy się na nowo.
Kto ją teraz zajmuje?
Moja córka Francesca.
Choć nie wiem, czy w jej sercu zapłonęła już iskra.
Cóż, czasem ogień roznieca się wolno.
Nie ożeniłem się z miłości.
Namiętność odgrywała niewielką rolę.
Z czasem jednak przywiązałem się do żony.
Byliśmy szczęśliwi, póki nie umarła.
Przykro mi, że odeszła.
Jest zatem nadzieja.
Ja bardzo kochałam męża.
Znam tylko związek z miłości.
Przyjmij wyrazy współczucia.
I zazdroszczę.
Miałaś okazję zasmakować życia z ukochanym.
Może i mnie się uda za drugim podejściem?
Twój brylant, pani, lśni dzisiaj jasno.
Zauważyłam.
Nawet lady Whistledown musi przyznać, że znalazłam zacnego kawalera.
Czyżby to początek sojuszu plotkary z koroną?
Bardzo możliwe.
Jestem ci wdzięczna za towarzystwo, pani.
Nie chciałam przegapić kolejnego balu, ale sama czułabym się nieswojo.
To mąż powinien ci towarzyszyć.
Pan Mondrich nie umie się rozstać z dawnym życiem, mimo że nalegam.
Zależy mu na klubie.
Królowa nie spojrzy łaskawszym okiem na szlachcica, który prowadzi bar.
Przekonaj go zatem, że jego nowa pozycja warta jest poświęceń.
A do minionego życia lepiej nie wracać.
Za duże ryzyko.
Podobał ci się balet, panie?
Bardzo.
Żałuję nawet, że nie zostałem tancerzem.
Lady Arnold, zapraszamy.
Lordzie Fuller. Pani. Miło mi was widzieć. Poznałaś pana Bridgertona?
Owszem. Przelotnie.
Zaiste. Miło mi zatem.
Rozmawialiśmy o balecie.
Nie wiedziałam, że tancerze muszą mieć aż tak skąpe odzienie.
Koszula by mu nie zaszkodziła.
Święte słowa.
Nie znoszę golizny.
Tu się ukryłaś.
Cały wieczór cię szukam.
Wolno ci rozmawiać z tą „nieznośną Bridgertonówną"?
Słyszałaś?
Przepraszam za ojca.
Szkoda, że to taki dureń.
Zrozumiem, jeśli przez jakiś czas będziesz mnie unikać.
Ojciec będzie musiał cię znieść.
Poza tym…
to dureń.
Bardzo różnisz się od innych.
Skąd bierzesz na to odwagę?
Nie rozumiem, dlaczego nikt nie myśli jak ja.
Czyli jak?
Cóż…
Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć…
Szlag.
Pozwól.
A ty dokąd?
Wychodzę dziś wcześniej.
Goście zachwyceni baletem, a królowa brylantem.
Wreszcie mam nieco czasu dla siebie.
Jeśli skończyłaś zajmować się innymi, może teraz mnie pomożesz?
Ponoć swatasz socjety, a ja poznałem niedawno intrygującą damę.
Nie wiem, coś słyszał, ale nie mieszaj mnie do swoich bezeceństw.
Nic mi do tego.
Widzisz we mnie lubieżnika, nie dziwi mnie to, ale teraz mam czyste intencje.
A te intencje trzymasz w bryczesach?
Panno Francesco?
Lordzie Kilmartin.
Zaschło mi w ustach po tańcu z lordem Samadani.
Wolałabym milczeć.
To zdaje się nasz ulubiony sposób porozumiewania się.
Wybacz, że tak pośpiesznie cię ostatnio opuściłem. Chciałem ci to dać.
Niewiele mówię.
A gdy już mówię, kiepsko dobieram słowa.
Wierzę jednak w siłę gestu.
Przyniosłem lemoniady.
Wybacz, lordzie Samadani.
Wróćmy do domu wcześniej, mamo.
Cóż…
Znajdźmy twojego brata i siostrę.
Oczywiście.
Lordzie Samadani.
Lordzie Kilmartin.
Co się dzieje?
Lord Samadani przyniósł pannie Francesce lemoniadę, a ona jej nie wypiła.
Właśnie wasza wysokość.
Nie wypiła lemoniady.
Może to i lepiej.
Dziecko zajmuje mnóstwo czasu i odbiera urodę, choć tej żadnemu z nas nie brakuje.
Mam się przyznać do porażki?
Przez ciebie boli mnie biust.
Wybacz.
Od tygodnia mi doskwiera.
Przedrzeźniasz mnie?
Mój biust piecze, bynajmniej nie z powodu obrzęku trzustki.
Ponoć to znak, że jestem przy nadziei.
Doprawdy?
Bridgerton.
Modnie spóźniony.
Nie warto, chodź z nami. Dzisiaj pijemy u White'a, a nie w ponurym barze Mondricha.
Przepraszam.
Coś nie tak?
Jest cudownie.
Miło słyszeć.
Mam pytanie.
Pytaj.
Zważywszy, że często podróżujesz, panie, nie dziwi mnie,
że szukasz praktycznej żony.
Zakładasz jednak, że z czasem ją pokochasz?
Nie wiem.
Szczerze mówiąc, praca zajmuje w moim sercu
tak wiele miejsca, że trudno w nim coś jeszcze zmieścić.
Dlatego cieszę się, że wiedziesz życie pełne pasji.
Wyglądasz dziś wyjątkowo pięknie, pani.
Ileż byśmy miały czasu, gdybyśmy nie myślały wciąż o małżeństwie?
Czasu na lekturę, rozmowę lub dowolne zajęcie niezwiązane z polowaniem na męża.
Ciekawe. Właśnie.
Twój brat idzie w stronę Penelope i lorda Deblinga.
Pozwolisz, panie?
To zajmie tylko chwilę.
Chyba macie coś do omówienia.
Zostawię was.
Wrócimy do tej rozmowy.
Lordzie Debling.
Jesteś panie zbyt przystojny, by popaść w towarzyską niełaskę.
Chętnie z tobą zatańczę.
Przekreślisz moje szanse u Deblinga.
Oby.
Co to znaczy?
Nie wychodź za niego.
Ledwie się znacie.
Tyle wystarczy.
Podobno wyjeżdża na trzy lata.
Wiem, samo dotarcie do celu zajmie rok.
Wyglądają na rozgniewanych.
Sprzeczka Amora i Psyche.
Co sugerujesz pani?
Przecież się przyjaźnią.
Od lat.
Odkąd Penelope wprowadziła się do domu naprzeciwko.
Naprzeciwko Bridgertonów?
Dokładnie.
Rozumiem.
Odpowiada mi to, co proponuje lord Debling.
Przyjmę jego oświadczyny.
Dziękuję panno Cowper.
Obiecałem ci pomóc, ale nie pozwolę, żebyś popełniła błąd.
Popełniłam go, prosząc cię o pomoc.
Lordzie Debling?
Żałuję, że nam przerwano.
Bal wkrótce się skończy.
Wróćmy do rozmowy.
Dlaczego tak często siedzisz w oknie, pani?
Przez cały tydzień szukałaś kogoś wzrokiem.
Sądziłem, że poróżniłaś się z panem Bridgertonem.
Teraz jednak myślę, że chodzi o coś innego.
O coś, co każe ci przesiadywać w oknie wychodzącym na dom naprzeciwko.
Nie wiem, o czym mówisz.
O panu Bridgertonie.
I tym, co do siebie czujecie.
Zapewniam, że Colin Bridgerton nic do mnie nie czuje.
Twoje podejrzenia są niedorzeczne.
Przyjaźnimy się, nic więcej.
A chciałabyś więcej?
Nie.
To przecież…
to niemożliwe.
Nie pytam o możliwości, tylko o chęci.
Wyjeżdżam na bardzo długo, panno Faetherington.
Muszę związać się z kimś, kto nie oddał serca innemu.
Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz.
Miłego wieczoru.
Dokąd poszedł?
Coś ty narobiła?
Nie zapytasz nawet, jak się czuję?
Liczę się tylko, gdy mam zaręczynowy pierścionek?
Chyba spodziewam się dziecka.
Nie cieszysz się?
Powiadają, że serce zawsze wywiedzie rozum w pole.
Francesco.
Lord Kilmartin przearanżował melodię, którą słyszeliśmy, dokładnie tak,
jak się spodziewałam.
Kiedy ktoś kieruje się sercem, a nie rozumem,
rozsądne argumenty trafiają za okno.
Ciało zawsze wie, czego mu potrzeba.
A autorka tych słów nigdy nie wątpi w odwieczną mądrość tłukącego się w
piersiach serca.
Stój.
Penelope.
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Proszę.
Wpuść mnie.
Najpierw do Bridgerton House.
Czego chcesz?
Czy Debling się oświadczył?
Co ci do tego?
Odpowiedz, oświadczył się?
Dziwne.
Prosząc o pomoc w znalezieniu męża, nie przypuszczałam,
że pozbawisz mnie na niego szansy.
Martwię się o ciebie.
Nie wychodź za Deblinga.
Zamierza wyjechać.
I nadto przywiązuje wagę do drobiazgów.
Nie pasujecie do siebie.
Nie poprosił mnie o rękę.
Zrezygnował przez ciebie.
Przez scenę, którą urządziłeś, uznał, że coś do mnie czujesz.
Pomysł tak niedorzeczny, że aż śmieszny.
A teraz daj mi wreszcie spokój.
Nie mogę. Proszę.
Nie mogę, bo…
Co jeśli naprawdę coś czuję?
Słucham?
Długo ze sobą walczyłem, próbując być kimś, kogo chciałaby widzieć socjeta.
Przez chwilę miałem złudzenie, że mi się udało.
Jednak od kilku tygodni nie radzę sobie z nawałem uczuć.
Nie potrafię nie myśleć o tobie i o naszym pocałunku.
Nocami o tobie śnię i wolę sen od jawy, bo w nim jesteśmy razem.
To jak powolna tortura,
której jednak nie potrafię, nie mogę i nie chcę przerwać.
Proszę, nie drwij ze mnie.
Taka jest prawda.
I od dawna chciałem ci o tym powiedzieć.
Przecież się przyjaźnimy.
Tak, ale…
Wybacz.
Nie wiem, co mnie naszło.
Chcę czegoś więcej.
Więcej niż przyjaźni.
Colinie.
Co?
Jesteśmy na miejscu.
Boże.
Nie możemy jechać dalej?
Co jeśli ktoś nas zobaczył?
Zapomnieliśmy o wszystkim.
Co robisz?
Nie idziesz?
Co?
Twoi bliscy mnie zobaczą.
Na litość boską.
Wyjdziesz za mnie, czy nie?