NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zawsze nienawidziłam Florydy.
Ale terapeutka zasugerowała, że powinniśmy wyjechać.
Powiedziała, że dzięki temu się do siebie zbliżymy.
W ułamku sekundy
straciłam wszystkich.
Straciłam siebie.
Witamy z powrotem wśród żywych.
Masz mocne serce. To dobrze.
Doktor już idzie.
Musisz leżeć, kochanie.
No już, jest późno.
Musisz odpoczywać. Zalecenie lekarza.
Spróbuj się uspokoić.
Co wyście mi zrobili?
Nic ci nie jest. Cud, że w ogóle żyjesz.
No już, wracamy do łóżka.
Boże święty!
- Zostaw mnie! - Uspokój się!
Aliso!
Aliso, nie. Przestań.
Nie!
To Jessica.
Nie chcesz jej krzywdzić.
Pomogę ci. Naprawię to.
Niesamowite, jak daleko zaszła.
Przynajmniej nie atakuje ludzi. To jakiś postęp.
Więcej. To prawdziwy przełom.
Póki coś jej nie rozzłości.
- Dlaczego jej to robimy? - Bo jesteśmy już blisko.
Wszystko niesie jakieś ryzyko.
Gdy wreszcie uda się dobrać leki i przynoszącą efekty terapię,
będzie...
Obudziłaś się.
Jak się czujesz?
Wykończona, co?
Pamiętasz mnie?
W porządku.
Byłaś nieprzytomna. Amnezja jest normalna.
Jestem Karl Malus. Twój lekarz.
A konkretnie biogenetyk.
Dr Leslie Hansen, mistrzyni chirurgii urazowej.
Jesteś w klinice.
Inżynierii genetycznej.
Co tu robię?
Uratowaliśmy ci życie.
Gdzie indziej byłoby to niemożliwe.
Masz szczęście, że dr Hansen cię znalazła i tu przywiozła.
Co mi robicie?
To dla bezpieczeństwa, nim twój stan się ustabilizuje.
Nie za ciasno?
Cierpiałaś na mniejszy zanik mięśni niż większość osób w śpiączce.
Naprawdę niesamowite.
Jak długo tu jestem?
Dość długo.
Pięć lat.
- Ale robisz się coraz silniejsza... - Pięć?
Co się stało?
Aliso...
Był wypadek. Zostałaś ciężko ranna.
O Boże. Moje dzieci.
Gdzie dzieci? Co się z nimi stało?
- Już dobrze. - Gdzie moje dzieci?
Ja się tym zajmę.
- Gdzie one są? Gdzie Brian? - Dam radę.
Proszę dać nam chwilę. Już dobrze. Wszystko ci opowiem.
Już dobrze.
Zacznijmy od ciebie.
Gdy tu dotarłaś, byłaś prawie martwa.
Wywoływaliśmy śpiączkę po każdym zabiegu,
by kontrolować efekty uboczne.
Ale to, jak twój organizm zareagował...
jest niebywałe.
Zareagował? Na co?
Nowe metody manipulacji genami.
Leczenie poprzez regenerację komórkową.
Manipulacja genami?
- Zmiany w DNA? - Właśnie.
Komórki wykształciły nową strukturę biologiczną.
Jesteś częścią rewolucji.
Ale...
Gdyby moje komórki się zmieniły...
- Ja też bym się zmieniła. - Zgadza się.
Jakie odniosłam rany?
Uszkodzone zostały kości i tkanki w całym ciele.
W tym twarzy.
Pokaż.
Moje dzieci wyglądają jak dawniej?
Gdzie one są?
Mam dla ciebie...
- nieprzyjemne wiadomości. - Nie.
- Nie! - Przykro mi.
- Brian i Phillip zginęli. - Nie!
- Jessica przeżyła.
Jessica przeżyła.
Jej obrażenia nie były tak ciężkie.
Wystarczyło tylko kilka zabiegów. Jest zupełnie zdrowa.
Chcę zobaczyć córkę! Gdzie moja córka?
Zobaczysz ją, gdy ci się poprawi.
Nic jej nie jest. Jest bezpieczna. Ale ty nie.
Nadal leczymy komplikacje pooperacyjne.
Nie znasz mnie...
jeszcze.
Ale można mi zaufać.
Więc proszę, uwierz...
Jessica jest zdrowa.
Zupełnie zdrowa.
Już za chwilę go zobaczycie!
Światowa premiera teledysku Trish
pt. „Zaszaleć z tobą chcę”.
O mój Boże! Wymiatasz! Jesteś genialna!
Jesteście super!
Wyczuwam platynę. Zdecydowanie.
Kto pije?
- Dawajcie. - Ja!
- To było świetne! - Bardzo dziękuję.
Przepraszam. Dziękuję.
Mogłabyś chociaż udawać.
Że ci się podoba.
Natężenie 200 dB nie sprawia, że staje się ona lepsza.
Niemiło.
Po prostu... słyszałam ją już tyle razy.
Jeśli nie masz do powiedzenia nic miłego...
Czegokolwiek, to chociaż...
skłam.
Dzięki tej piosence zapomniałam o „To Patsy”.
Jess, to ważne. W wytwórni sądzą, że mogę wygrać VMA.
To super, tylko...
- Nie daj się wciągnąć w żaden syf. - Skąd. Ja podejmuję decyzje.
- Gdyby tak było, poszłabyś na studia. - Miałam odrzucić kontrakt płytowy?
Miałaś unikać tego gówna.
Dzięki mnie wiele osób ma pracę.
Może głupiutka popowa piosenka sprawi, że ktoś się uśmiechnie.
Wiem. Masz rację.
- To dobrze. Naprawdę. - Wiem.
Naprawdę.
To było niesamowite.
Świetna impreza! Prawda, Jess? Dobrze się bawisz?
Z burbonem zawsze.
Olej ją. Chodźmy do łazienki.
Trish, daj spokój. Nie potrzebujesz tego.
Wyluzuj.
Szampana?
Z bąbelkami nie piję.
Zgorzkniała laska.
Lubię takie.
Co ty tu robisz?
Czekam na drinka. I ciebie też miło widzieć.
To impreza zamknięta. Trish na pewno cię nie zaprosiła.
Na litość boską.
Nie dość już nabruździłaś w mojej rodzinie?
Sama sobie nabruździłaś.
Gdyby nie ja, Patsy nie byłaby tym, kim jest dziś.
Czyli ćpunką z łazienki?
Jest w dobrej formie.
Widziałam jej zeszłotygodniowy występ. Wyglądała wspaniale.
Są tysiące barów, w których możesz się napić.
Jestem tu z moją klientką.
Od lat nie reprezentujesz Trish.
Mówię o Kourtney, jej tancerce.
Ma anielski głos.
Po komputerowej obróbce.
Obiecująca artystka.
Nie jest urodzoną gwiazdą jak Patsy,
ale ona w ogóle jest wyjątkowa.
Smacznego.
Chyba mam vipowską opaskę, prawda?
Tak. Pasuje do twoich vipowskich oczu.
Chyba wiesz, jak podać drinka VIP-owi?
Jestem matką Trish.
Nadal na tym jedziesz?
Przypominałaś mi ją.
Zaraz zajmę się tym drinkiem.
Woda życia. Dla pięknego VIP-a.
O wiele lepiej.
Dziękuję.
Jezu. Dorabiasz sobie zaklinaniem węży?
Radzę sobie ze żmijami.
Przychodzą tu prawdziwe dupki.
Ostrzegam, jestem jednym z nich.
Podobno.
Jakoś w to wątpię.
Panie Stirling.
Sekundka.
Miałeś nie nalewać za dużo.
Masz większe zużycie niż inni.
Dbam o lojalnych klientów.
Dbasz o dupy i napiwki. Trzymaj się określonych ilości.
Co? Masz z tym problem?
Zapamiętuję, czego nie robić, gdy otworzę własny klub.
Nie potrafisz przyjść na czas,
co dopiero zarządzać. Nie lej za dużo.
Powiem ci coś.
Przyczep się jeszcze raz. Ciekawe, ile wytrzymam.
- Grozisz mi, dupku? - Już nie.
Odprawa.
Nie możesz tak sobie wyjść.
Nieźle to rozegrałeś.
Impreza u mnie!
Szlag.
Byłaś wspaniała...
Rano mam zajęcia.
Nie wyleją cię przez jedne zajęcia.
- Wyleją przez codzienne imprezy. - Wynajmę korepetytora.
Muszę się uczyć!
Wiesz co, Jess?
Jestem z siebie dumna, nawet jeśli ty nie.
Chcę być z przyjaciółmi.
Myślisz, że to przyjaciele?
To pijawki. Zależy im na twojej kasie, alkoholu i żarciu.
A tobie nie?
To płać sobie sama za studia.
Nalegałaś.
I za czynsz, zamiast doić mnie.
Myślisz, że cię potrzebuję?
Myślisz, że nie mogę mieć tego, czego chcę?
Nic od ciebie nie chcę.
Widzisz? Załatwione.
Po prostu wspaniale.
- Zapomnij o niej. Chodźmy. - Wiesz co?
Nie dzwoń do mnie po kasę na kaucję.
A ty do mnie, jak przedawkujesz.
Jasna cholera.
Napijesz się?
Aliso?
Dr Malus jest gotowy.
- Nie chcę więcej badań. - Rozumiem.
Badania od samego rana to nic przyjemnego.
Powiem inaczej. Mam dość.
- Musimy popracować. - Nie.
Chcecie tylko ulepszyć swoją technologię, a nie mnie wyleczyć.
Róbmy obie te rzeczy.
Wciąż występują efekty uboczne zabiegów...
Eksperymentów. Nazywajmy rzeczy po imieniu.
Oczywiście. Ale czasem wyniki eksperymentów
trzeba poprawić.
Jak mój charakter.
Wahania nastrojów.
- Wy je wywołaliście. - Może.
Mógł wywołać je też uraz mózgu.
Lub obie te rzeczy.
Ale silne emocje wywołują w tobie...
Zaburzenie dysocjacyjne, które kontroluję.
Będziesz, jeśli dojdę do jego sedna.
Zaraz porządnie się wkurzę, jeśli nie powiesz, gdzie jest moja córka.
Masz rację. Już czas, byś się dowiedziała.
Usiądź.
Nie potrzebuję fotela.
Ale ja tak. Tylko cię zbadam. Będę jednocześnie mówił.
Dobrze.
Luanne, poradzę sobie. Dziękuję.
Niebieska, pasuje ci do oczu.
I do białek.
Wygodnie ci?
Tak. Szkoda, że nie mieliśmy takiego w domu.
Przeszłam test gadania o niczym?
To nie był test. Lubię z tobą gadać.
Jessica.
Gdy ją wypuszczaliśmy,
wiedzieliśmy, że nieprędko dojdziesz do siebie.
Potrzebowała domu.
Została adoptowana.
Ma nową rodzinę?
Tak.
To dobrze.
I ma normalne życie?
Mówiłeś, że nie jest jak ja.
Nic na to nie wskazywało, gdy ją wypisywaliśmy.
Czego mi nie mówicie?
Nie sądziliśmy, że przeżyjesz.
Nasze eksperymenty były nielegalne.
Musieliśmy zgłosić zgon, by ocalić ci życie.
Jessica wierzy, że cała jej rodzina zginęła w wypadku.
Myśli, że nie żyję?
Oddychaj, Aliso.
Okłamaliście ją?
By ją chronić.
- Tkwi w tobie coś niebezpiecznego. - Mam nad tym kontrolę!
Zaatakowałaś ją zaraz po przebudzeniu.
- Nie zrobiłabym tego! - Tak. Prawie zginęła.
- Nie wierzę ci! - Spokojnie.
Chcę zobaczyć córkę!
Uspokój się.
Nie!
Wybacz. Nie możesz jej zobaczyć.
Nie w takim stanie.
- Marie. - Nie.
Elizabeth.
- Ginger. - Serio?
- Ale masz drugie imię? - Tylko dla wybranych.
A gdyby ktoś cię porwał?
Jak mam zawiadomić media?
Ja je zawiadomię, gdy powieszę porywaczy za jaja.
Dobra, wygrałaś.
Większość chłopaków zna drugie imię swoich dziewczyn.
To jesteśmy parą?
A myślałaś, że kim? Współlokatorami?
Od bzykania.
Do tego nie trzeba znać drugiego imienia.
Dzięki temu można utrzymać zdrowy dystans.
„Jessica Campbell Jones”.
To na tyle dystansu.
Lubię twarde spółgłoski.
To panieńskie nazwisko mojej mamy.
Fajnie.
Jakby zawsze była z tobą.
Hej. Chcę dać mojej współlokatorce jakiś fajny prezent.
Cześć. Co jest?
Nie.
Niby czemu?
Nie będę gadał z tym dupkiem. Traktuje mnie jak gówno.
A właśnie że tak. Zawsze patrzy na mnie z góry.
A ty go zachęcasz.
Tak. I mam tego dość.
Nie wtrącaj się.
Pieprzysz.
Ciągle tylko powtarzasz, jakim jestem frajerem.
Nie. Niech nie dzwoni.
Zostawcie mnie w spokoju.
Mam komuś spuścić łomot?
Mama mnie wkurza.
To była twoja mama?
Zmusza mnie do pracy hydraulika.
No proszę.
W firmie brata.
Powiedziałeś jej o pomyśle z klubem?
Wyśmiała go.
Bratu sfinansowali kurs hydraulika, ale inwestycja we mnie?
W życiu.
Zawsze możesz udawać, że zginęli w wypadku.
Cholercia. Czarny humor.
Lepsze to niż użalanie się.
Udajesz, że Trish zginęła w wypadku?
Samolotowym. Gdy chcę do niej zadzwonić. Podaj płatki.
Nie lepiej zadzwonić?
- Niż udawać, że nie żyje? To popieprzone. - Jak ja. Myślałam, że to oczywiste.
Nie widziałaś jej od miesiąca?
Nie potrzebuje mnie.
A co z twoimi potrzebami?
- Od kiedy rozmawiamy o relacjach z Trish? - Nie wiem.
Twoja siostra mieszka w mieście, a nawet jej nie poznałem.
Ty też nie zapraszasz mnie na niedzielne obiadki.
Dobra. Poznasz moich rodziców,
zapoznasz mnie z Trish i będziemy jedną wielką, gównianą rodzinką.
Tak?
Proszę.
Nie wiedziałem, co robić. Po prostu tam siedziałem.
Daj mi chwilę.
Jasne. Pójdę po drinki.
Byłaś znakomita.
Wchodzę,
a tam odwalają się niestworzone rzeczy.
Dajcie spokój.
Jess, co tu robisz?
- Co u ciebie? - Świetnie. Ćwiczę przed trasą.
- Zaczynamy w Miami. - Detroit.
Gdzieś tam.
Będzie ekstra.
- Wyglądasz tragicznie. - To zmęczenie. Próby mnie wykańczają.
Widziałam już, jak się staczasz. Wiem, co się dzieje.
Dobrze się bawię. To wszystko.
Jak szkoła?
- Rzuciłam. - Co?
Łatwo skończyć z czymś, z czym sobie nie radzisz.
Myślałam, że dzięki tobie chociaż pośrednio skończę studia.
- Chwila. To buty od McQueena? - Nie wiem. Tak?
Ile bankomatów rozwaliłaś po drodze?
Co za różnica? Sama się utrzymuję. Płacę czynsz.
Nie wyzyskuję faceta, z którym mieszkam.
Mieszkasz z kimś?
Od niedawna.
Jess, co za wiadomość!
Wie o twojej mocy?
Wie wszystko i nadal tu jest.
Jest tutaj? Dosłownie?
O Boże! Muszę go poznać!
Dobra.
- Ten? - Tak.
- Boże! Przystojniak! - No.
Cześć.
- Cristal, tak? - Tak.
Trish, to Stirling.
Bardzo mi miło!
- Co słychać? Lubię twoją piosenkę. - Dzięki. Czekaj. Ja cię znam.
Tak. Kiedyś byłem tu barmanem. Ale właściciel miał inną wizję.
Czyli był fiutem.
I beznadziejnym menadżerem.
Chyba sobie radzi.
Zaufaj mi. Prowadzenie klubu to sztuka. Nigdy tego nie rozumiał.
I nie wymyśliłem sobie tego.
„Klub Alias”. Chwytliwa nazwa.
Otwieram lokal w East Village.
Dwa bary, kelnerzy, świetna muzyka, np. twoja.
Właśnie szukam inwestorów.
Dzwoń, jeśli zechcesz rozszerzyć działalność.
- Wyślę ci biznesplan. - Jasne.
- Może... - Musimy iść. Pa.
- Dopiero przyszliście. - Miło było poznać.
Co jest?
Chciałeś ją poznać, by wyciągnąć od niej kasę?
Czekaj. To nie tak.
Już mnie posądzała o to, że ją doję.
To propozycja biznesowa, nie prośba o jałmużnę.
Ona odbierze to inaczej.
Zmieni zdanie, gdy zacznie zarabiać.
Chyba że sądzisz, że to zły pomysł.
Wiem, że nie.
Więc nie wstydź się go przed rodziną.
Nie potrzebujemy jej.
Kasę możemy zawsze zdobyć. Możemy mieć wszystko.
Klub, samochód, kucyka.
- Ukradniesz dla mnie kucyka? - Tak. O obrzydliwie uroczym imieniu.
Chodź. Znajdźmy jakiegoś kucyka.
Widziałaś kiedyś taki przypadek?
Babette, moja suczka.
Nienawidzi brodatych facetów.
Nie pytaj czemu. Wzięłam ją ze schroniska. Taka już jest.
Dobra. Mogę ją przebrać. Klucze?
- Kiedy podałaś środki na uspokojenie? - Pół godziny temu.
- Widziałaś zalecenia Malusa? - 900 miligramów.
Myślałam, że się pomylił.
Wystarczyłoby dla osoby trzy razy większej.
Gdybym to ja tu rządziła, non stop byłaby uśpiona.
Mówili, że dostanę własne klucze.
Pogadam z administratorem. IGH na nas oszczędzają.
Fajnie zajmować się tylko jedną pacjentką.
- W szkole byłyśmy nieźle obłożone. - Inez, czekaj.
- Gdzie ona jest? Gdzie moja córka? - Adoptowała ją rodzina Patsy Walker.
Nie!
Dwie porcje kurczaka w pomarańczach to przekąska?
Po północy wszystko jest przekąską.
Co? Zmyśliłaś to.
Gdzie z tym jedzeniem?
O tak.
Podoba ci się?
To nie kucyk, ale może być.
Co słychać?
Czego?
O co chodzi?
Nie możecie poczekać do rana?
Byliśmy w okolicy.
W porządku.
- Wybaczcie. Przerywamy randkę? - Co się dzieje?
Jess, to Wyatt.
A Humpty i Dumpty?
No proszę. Stirling wreszcie znalazł sobie miłą dupcię.
Nie dupcię i na pewno nie miłą.
Odezwę się rano.
Nie. Minął już rok. Gdzie Klub Alias?
Wyluzuj. To nie czas na...
Gdzie mój zwrot z inwestycji? Moje 50% zysków?
To nie budka z lemoniadą.
- Potrzeba czasu. - Miałeś go.
Warto poczekać.
Ma już lokal na rogu 9. i B.
Świetna lokalizacja. Idealny.
Bez problemów się nie obędzie, ale patrz, nie ściemniam.
Chcę moją kasę. Plus odsetki.
Wyluzuj, Wyatt!
Nie denerwuj się. Mówię poważnie. Jestem blisko.
Nie dość blisko, gnoju.
- Hej! - Zamknij się, suko.
O cholera. Ona jest...
Suką.
No. Idziemy. Chodźcie!
O rany. To było...
Dzięki.
Jesteś moją jedyną rodziną.
Muszę cię chronić.
- O 15 odbierz pranie. - Dobrze.
Dorothy Walker?
- A pani to? - Laura Patterson.
Jestem... Uczyłam Jessicę Jones matematyki w liceum.
Jestem w mieście, więc chciałam odnowić kontakt.
Z Jessicą?
Kontakty z ludźmi nie są jej mocną stroną.
Nie miałam okazji złożyć jej kondolencji
po wypadku, więc uznałam, że spróbuję tutaj.
Już ze mną nie mieszka.
- A gdzie? - Nie wiem.
Nie macie kontaktu?
Wymagałoby to jakiejś komunikatywności z jej strony.
Zawsze była humorzastą gówniarą.
Nie ma pani pojęcia, gdzie ją znajdę?
Podobno pomieszkuje z jakimś barmanem,
wygląda na to, że to szemrany typ.
To znaczy? Krzywdzi ją?
Martwię się raczej o niego.
- Dobrze, że daje sobie radę. - To mało powiedziane.
Dałam jej wszystko, czego chciała,
a w zamian dostałam tylko niewdzięczność i brak szacunku.
Dostrzegła w niej coś pani, skoro ją pani przyjęła.
Moja własna córka już ze mną nie rozmawia.
Chyba nie byłam tak dobrą matką, jak myślałam.
Może lepiej jej beze mnie.
Bzdura. Córka potrzebuje matki. Zawsze.
Mogę zadzwonić.
Spróbuję dowiedzieć się, gdzie jest Jessica.
- Odkręć. - Leci!
Ojej! Co się dzieje?
- No weź. - Ostrożnie.
Odkręć jeszcze trochę.
No weź.
- Przepraszamy. - Ale upał, co?
Umieramy z gorąca.
Dziękujemy pani!
Proszę.
- Co tak długo? - Zgubiłem klucze.
- Co słychać? - Chodź!
- Już zaczęłaś? - Tak.
Właśnie widzę.
- Wypiłam pięć. - Przebiłem cię.
- Nawet się nie upiłam. - Nie jestem zaskoczony.
Poproszę wodę.
Muszę iść do toalety.
Szlag.
Wszystko w porządku?
Masz może tampon?
Tak. Chwila.
Czasem torebka by się przydała.
- Nie nosisz torebki? - Nie, odkąd skończyłam osiem lat.
Prawie się udusiłam, gdy zaczepiłam paskiem o klamkę.
Proszę.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Postawię ci drinka.
Chętnie. Będę przy barze.
Chciałem pogadać. Możemy wyjść...
Nie chcę...
- Puść mnie. - Nie będę cię bił.
Dobra. Spokojnie.
Ostatnio nam przerwano.
Chcesz swoją kasę? Oddam ci. Twoja strata.
Hej, wyluzuj. Dobra? Nikt nie chce ci robić krzywdy.
Mogę ci odpuścić ten dług.
- W zamian za co? - Twoją laskę.
Pokonała trzech gości z bronią. Silna jest.
Co jeszcze potrafi? Jest szybka? Umie latać?
Takie umiejętności przydają się w mojej drugiej pracy.
Szykuje nam się parę akcji.
Może być niebezpiecznie, więc...
Ma być waszym gorylem.
Tak.
Co znaczy „niebezpiecznie”?
Może odwalać czarną robotę.
Myślisz, że ją przekonasz?
Kocha mnie. Zrobi wszystko, o co poproszę.
- No i świetnie! - Pod jednym warunkiem.
Chcę jedną czwartą łupu.
W porządku.
Widziałeś Stirlinga?
- Dobra. - Idziemy.
Zgubiła się pani?
Co jest?
Nie wykorzystasz jej i nie porzucisz.
- O czym ty... - Jessica myśli, że ją kochasz.
- Podsłuchiwałaś? - Nie będziesz jej sprzedawał!
Nie rozumiesz.
- Chciałem ich spławić. - Kłamca!
- Kim ty w ogóle jesteś? - Jej matką!
Stirling!
Boże!
Stirling!
Niech mi ktoś pomoże!
Stirling, nie...
Pomocy!
Ktokolwiek!
Niech mi ktoś pomoże!
Znów przyszłaś czepiać się Trish? Nie jest w nastroju.
- Gdzie jest? - Nie możesz napisać SMS-a?
Zaraz wyjdzie.
Zejdź mi z drogi.
Wynocha!
To nic takiego. Koleś dał nam zajebisty towar.
Nie patrz tak na mnie.
Tak płacisz za narkotyki?
- Nie, był miły, więc... - Głucha jesteś? Spieprzaj.
Chciałam mu podziękować.
- Zabieraj łapy. - Przeszkadzasz nam.
Zostaw ją, Gus.
- Sama chciałaś przede mną klęczeć. - Idź już, dobra?
Suka.
Nazwij mnie suką raz jeszcze. Porównaj mnie do psa.
Zwierzęcia, które możesz uwiązać i skopać.
No mów.
Suka?
Przemyśl, co to znaczy, gnoju.
Ochrona!
Żałuję, że nie poznałam Stirlinga bliżej.
Ja też.
Nie mogę wymazać z głowy tego obrazu.
Wiedzą, kto to zrobił?
Aresztowali gości, którzy go nachodzili.
Wyszedł z nimi z baru.
Wolałabyś sama skopać im tyłki.
Skopałam.
Może dlatego go zabili.
Jess,
zrobili to, bo są mordercami.
Wszyscy moi bliscy giną.
Ja nie.
Ja będę żyła wiecznie.
Nie, jeśli z tego nie wyjdziesz.
Nic mi nie jest.
Tak?
Dzwonię do ciebie od 24 godzin. Gdzie byłaś?
- Miałam próby. - Byłaś naćpana.
To się nie wyklucza.
Wybacz, że nie było mnie przy tobie.
Bo byłam naćpana.
Bo jestem uzależniona.
- Pierwszy krok za tobą. Jeszcze 11. - Po trasie.
Nie przeżyjesz jej.
- Wiele osób na mnie polega. - Potrzebna ci pomoc.
Ale ty mi jej nie udzielisz.
Wiem.
Ale twoja mama może.
Jess, nie.
Teraz wyjdzie ci to tylko na dobre.
Zabierze cię na odwyk.
Nie zostawię cię samej.
Sama będę, dopiero gdy umrzesz.
Możemy...
Możemy tu chwilę posiedzieć?
Cholera.
Dzwoń po ochronę.
Karl, nie podchodź.
Nic nie zrobi. Jest spokojna.
- Więc zawołajmy Kozłowa. - Nie.
Nie będę w tym uczestniczyć.
Odchodziłem od zmysłów.
Znalazłam Jessicę.
Nic jej nie jest?
Nie mogę się do niej zbliżać.
- Nie mogę tak żyć. - Możesz.
Znajdziemy rozwiązanie.
Zabiłam ludzi.
Twoje pielęgniarki.
To nie twoja wina.
To ja cię taką uczyniłem.
Ja ci to zrobiłem.
To moja wina.
Ale obiecuję ci...
że będziesz mogła znów zobaczyć Jessicę.
Byłam nieudanym eksperymentem.
Ale to nie miało znaczenia, bo nie żyłam już w prawdziwym świecie.
Nie istniałam.
Do teraz.
Przepraszam cię.
Jesteś w stanie mi wybaczyć?
Nie.
Napisy: Agnieszka Putek