NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przyjeżdżaliśmy tu co lato.
Myślałam, by tu wrócić po ich śmierci.
Bo tu nikt nie odnalazłby ciała.
Mogłabym po prostu... zniknąć.
Nigdy nie mówiłaś.
Bo nigdy nie wróciłam.
Porzuciłyśmy zwłoki w miejscu, w którym spędzałaś wakacje.
Co to za wakacje?
Skłócone dzieci śpiące w jednym łóżku
tylko dlatego, że niedaleko jest woda.
Brzmi świetnie.
Tylko my wiemy, że Simpson nie żyje.
Nie miał rodziny.
Bardzo w typie IGH.
Przykro mi, że tak skończył. I jestem wściekła.
Ale nie namierzę ich z więzienia.
Wiem.
Trafię tam, jeśli znów znajdą u mnie zwłoki.
Zrozumiałby. To po prostu straszne.
Musimy pozbyć się auta.
Nawet nie należało do niego. Pewnie je ukradł.
Naprawdę chciał mnie chronić.
Niezły arsenał.
Wiedział, z czym ma do czynienia.
Nie. Wezmę je.
Co?
Też wiem, z czym mamy do czynienia. Przydadzą się.
No cóż...
czas przypomnieć sobie parę rzeczy.
Jak?
Przejrzę wszystko, co masz na temat IGH.
To nie będzie przyjemne.
Przez moją przeszłość giną ludzie. Nie mam wyboru.
Mam pomysł.
Jest w nim alkohol?
Kolejny głęboki wdech.
Przez nos...
i wydech ustami.
Z każdym wdechem czujesz coraz większy spokój.
Mogę poduszkę?
Masz już siedem.
Wiem, że to niełatwe,
ale gdy opierasz się sugestii,
trudno wejść w stan hipnozy.
Nie miałam szczęścia do terapeutów.
To nie terapia, to samorozwój.
Wróćmy do oddychania.
Podczas wydechu wyobraź sobie jakieś bezpieczne miejsce.
Miejsce, które cię uspokaja.
Widzisz drzwi.
Wyobraź je sobie.
Idź w ich stronę.
Teraz je otwórz.
Idź w stronę swoich wspomnień.
Nie mam takiego miejsca.
- Pacjenci często wyobrażają sobie plażę. - Nie.
Albo dom rodzinny.
W porządku. Gdzie się relaksujesz?
U Rudy’ego. Na rogu 9. i 45. ulicy. Hojnie polewają i mają darmowe hot dogi.
Powiedz mu, co sobie przypomniałaś.
Mówiła o jakiejś postaci z mielonką zamiast twarzy.
To nie było wspomnienie. Takie postacie nie istnieją.
Nawet jeśli ją wymyśliłaś, może pomóc ci otworzyć te drzwi.
Zacznij od początku.
Przykro mi, doktorze.
Mówiłaś, że spróbujesz.
Przypomnieć sobie. Nie gadać o moich problemach z pseudopsychiatrą.
Zrobimy cokolwiek może ci pomóc. Tylko mi powiedz.
Przejrzyj listy od fanów.
Może nie tylko Whizzer szukał kontaktu.
- Znalazłaś ją. - Zapomniałam zadzwonić.
Nie dotrzymujesz słowa.
- W stacji mówili, że jesteś chora. - Przepraszam.
Masz?
Masz tę cholerną historię?
Może powinnaś już iść.
Czyż związki nie są cudowne?
Wiem, która jest. Będą musieli poczekać.
Boicie się, że nie trafię?
W tym spotkaniu powinni uczestniczyć tylko główni wspólnicy.
Więc jesteśmy.
Dobrze wyglądasz.
Skąd wiecie?
Nieistotne. Podpisywaliśmy tę samą umowę.
Współczujemy ci,
ale umowa wymaga od ciebie ujawnienia stanu zdrowia,
który może wpływać na twoją pracę.
Nic mi nie jest.
Na razie.
Przygotowaliśmy bardzo hojną ofertę.
Chodzi o pozew Pam. Załatwiłam to. Czego jeszcze chcecie?
- Odrobiny moralności. - Proszę.
Bądźmy profesjonalni.
Prędzej umrę, niż pozwolę usunąć moje nazwisko z tych drzwi.
A to nie stanie się prędko, mimo waszych pobożnych życzeń.
Zawsze nam wadziłaś, Jeri. Tym razem nam się poszczęściło.
Lindo! Posłuchaj. Jest mi bardzo przykro.
Nikomu bym tego nie życzył.
Ale naszym obowiązkiem jest chronić tę firmę.
Będziesz mogła negocjować warunki odprawy.
Nie będzie negocjacji ani odprawy,
bo nie zamierzam odejść.
Rozważ to, proszę...
albo cię do tego zmusimy.
Mamy przerąbane.
NAKAZ EKSMISJI
Eksmitują mnie? Kto?
Dozorca. Wiedziałaś, że nie wolno
prowadzić działalności w pomieszczeniu mieszkalnym?
Oczywiście.
- Widziałaś się z Trish? - Tak.
Nic jej nie jest?
Nie, po prostu zapomniała oddzwonić.
Coś się z nią dzieje.
Dupek.
- Co chcesz zrobić? - Zająć się tym.
Nie zmieni zdania, jak mu przywalisz.
Doświadczenie mówi co innego.
Czas uzupełnić CV.
Co to za gówno?
- Hej! - Ona powiedziała „gówno”.
Nie przy dziecku.
A jego ojciec to niby wzór do naśladowania?
To ty łamiesz prawo.
Byłeś milutki, póki nie dowiedziałeś się,
że jestem inna.
To uprzedzenie.
Nie chroni cię prawo.
Mieszkańcy chcą czuć się bezpieczni.
Jestem bezpieczna.
Supermoce? Przypadkowe śmierci? Gliny?
Tego właśnie chcemy unikać.
Gliny? To o to chodzi?
Chodzi o ciebie. Więc się wynoś.
Najpierw zapytaj właściciela.
Jemu nie przeszkadzam. Chronię jego budynek.
Może. Zanim zaczęli ginąć ludzie.
Teraz się ze mną zgadza.
Masz 30 dni.
Sama zajęłaś się niebezpieczną sprawą.
- Byłam ostrożna. - Raczej głupia! Mogłaś zginąć!
Zostaw mnie!
„Ludzie giną”. Sama tak mówiłaś.
To coś cię przerosło.
Seksista!
- W Syrii sam ledwo uszedłeś z życiem. - Bałem się o ciebie!
Pieprzona karma jednak wraca.
- To znaczy? - Sergine.
Twoja była?
Wróciłem po trzymiesięcznej delegacji,
a jej już nie było. Odeszła bez słowa.
Była niezrównoważona. Co to ma...
Nie niezrównoważona. Raczej zmęczona...
zamartwianiem się w pustym domu.
- Wczoraj to ja byłem na jej miejscu. - Przepraszam.
- Ktoś chce cię skrzywdzić? - Nie.
Nie wiem. Ale ciebie być może.
Posłuchaj...
To, co jest między nami...
media to uwielbiają.
„Nagradzany dziennikarz zadowala się przebrzmiałą gwiazdką”.
Brukowce to nie media.
Wszyscy wiedzą, że mi na tobie zależy.
Powinieneś się usunąć, póki nie rozwiążemy tej sprawy.
- Nie ma mowy. - Jest.
Przestańmy sobie wreszcie rozkazywać.
Pójdę już.
Potrzebuję czasu.
- Jeri. - Nie teraz.
Ich oferta. Ja ją sporządziłem. Nie miałem wyjścia.
Ta klauzula to jakieś kpiny!
Franklin!
Przestań.
Nie mogą wykorzystywać twojej choroby przeciw tobie.
Pomogę ci.
- Ty chcesz mi pomóc? - Pokonamy ich.
Masz nas za przyjaciół?
- Słucham? - Czy fakt,
że parę razy siedzieliśmy razem w sądzie,
daje ci prawo do wtrącania się w moje życie?
Do moich spraw? Do spraw twojej szefowej?
- Nie chciałem... - Nie możesz mi pomóc.
Możesz tylko wykonywać swoją pracę.
Więc poćwicz dyskrecję i schowaj głowę w piasek,
zamiast w mój tyłek.
Będziesz kogoś potrzebowała. Nikt nie przetrwałby tego sam.
Może będę pierwsza.
SZPITAL METRO-GENERAL BRAKUJĄCE DNI
WYPADEK JONESÓW
Są gorsze rzeczy niż śmierć.
Śmierć to koniec.
Bezbolesny.
Cichy.
Podczas gdy żywi tkwią tu, szukając rozwiązania
i rozpamiętując.
AKT ZGONU
Albo chociaż próbują.
JESSICA JONES JEDYNĄ OCALAŁĄ Z WYPADKU
Jess? Mam coś.
Pracowałaś.
Ja też.
Mam zrobić werble?
Miałaś rację.
Nasz dozorca ma swoje za uszami.
Siedział.
DANE OSCARA AROCHO
„Fałszowanie czeków”.
Skąd wiedziałaś?
Ludzie nie panikują na widok glin,
chyba że mają za sobą odsiadkę.
Właściciel zwolnił Alfreda i zatrudnił jego?
- Jakiego Alfreda? - Poprzedniego dozorcę. Był w porządku.
Jego żona robiła empanady.
Rozdawała je sąsiadom.
Widocznie nie tobie.
Kolejna rzadka lekcja, Malcolm.
Jeśli poprzedni dozorca był taki wspaniały,
a mimo to go zwolnił...
- Oscar ma coś na właściciela. - Idź do niego i się dowiedz.
I bądź miły.
I to bardzo. Eugene bywa kutasem.
UBRANIA ROBOCZE I CZYSZCZENIE – IGH
Dr Leslie Hansen pracowała w Metro-General w latach 90. To wszystko.
Usunęli z Internetu 20 lat,
a to nie takie proste.
Dobra, powiedz to.
„A nie mówiłam?”
Nawet ja muszę przyznać, że ta hipnoza na coś się zdała.
„Otwórz drzwi”.
A nie mówiłam?
Griffin był wściekły?
- Więcej. Zmartwiony. - I słusznie.
Bo jestem tylko dziennikareczką,
a nie superbohaterką?
Bo jesteśmy już blisko. A to niebezpieczne.
Kazałam mu trzymać się z dala, póki tego nie załatwimy.
Na pewno facet, który był na wojnie, ucieszył się z tych słów.
Kocham go.
Więc pewnie jest uzależniony od porno
albo ma drugą rodzinę w Iowa.
W Iowa?
Drugie rodziny zawsze mieszkają w środkowych stanach.
Nic takiego.
Sprawdziłam go.
Za często ulegasz swojej waginie.
Nic nie znalazłaś?
Niezupełnie nic.
Swoje przeżył, ale...
to całkiem przyzwoity facet.
- Cholera. - No.
Nie może skończyć jak Simpson.
- Skąd znasz adres Hansen? - Brała kredyt studencki.
Historia płatności doprowadziła mnie do tego budynku z 1939 r.
Nikt nie odpuściłby mieszkania objętego kontrolą czynszu.
Jest.
Dostawa!
Dr Hansen?
Halo?
Może poszła do sklepu.
Za czysto tu.
Może jest schludna.
Albo ma zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.
A może nie jest sentymentalna.
Ja też nie, ale mam w domu rzeczy.
Masz rację. Za czysto.
Zaciera ślady albo ktoś robi to za nią.
- Jasna cholera. - Znajdziemy ją.
Tęsknię za czasami, gdy nic mnie nie obchodziło.
Winię za to ciebie.
Winna.
Mieszkanie jest już zajęte.
I tak byś go nie chciała. Nie ma windy.
Kiedy się zwolniło?
Lokatorka wynosiła pudła w zeszłym tygodniu.
Ale zaklepał je sobie mój siostrzeniec.
Leslie Hansen? Sama sprzątała?
Skąd mam wiedzieć? Mam dość własnych problemów.
Chodźmy do piwnicy.
Dziękuję.
Czujesz to?
Pleśń. Może być toksyczna.
To stąd.
Myślałam, że nie używają ich od lat 90.
Chyba nie chcę wiedzieć, co tam jest.
Nie jest gorący, ale zapach jest wyraźny.
Też spaliłabym dowody na eksperymenty na ludziach.
Cokolwiek przetrwało?
Coś tu jest.
O Boże!
Czy to...
może być dr Leslie Hansen?
Nie wiem.
Musimy ją zidentyfikować.
Nie dotknę tego.
Mogę w czymś pomóc?
Mam nadzieję. Mieszkam w pana budynku na 46. West.
Problemy proszę załatwiać z dozorcą.
Niestety to dozorca jest problemem.
- Pracuję w Alias Investigations... - Co? Pracuje pan dla niej?
Dla Jessiki Jones, tak. Pan Arocho chce ją eksmitować.
Słyszałem, że jest pan rozsądnym człowiekiem.
Od kogo?
Mieszkańcy bardzo pana cenią.
Na pewno nie pani Jones.
Nazwała mnie „wrednym dziadem z zapuszczonego burdelu”.
Na pewno nie chciała.
Przecież jest pan miły.
Ona pana przysłała?
Spryciara.
Bo sama pozbawiona jest uroku, a pan...
nie.
Chcę tylko porozmawiać o tej sytuacji.
Za późno.
- Jestem zajęty. - Nie rozumie pan.
To pan nie rozumie.
To mój facet, Keo.
Za tydzień przyjeżdża z Kambodży.
Szkoda, że stracił pan czas.
- Nowy dozorca jest uprzedzony. - Nie. Jest dla mnie dobry.
I jeśli chce, by Jones wyleciała, to wyleci.
KORONER MIEJSKI
Maury Tuttlebaum.
Jako jeden z niewielu widział więcej trupów niż ja.
Każdy z nich ma swoją historię.
Mam nadzieję, że poznam twoją.
Szlag.
Nieźle.
Dzięki, Maury.
NIEZIDENTYFIKOWANA LUDZKA GŁOWA
DO DZIEŁA
- Cześć, Maury. Pamiętasz mnie? - Jasne. Confit z kaczki.
Tym razem polecam smażone foie gras.
Znów musisz mi pomóc.
Zacząłem cię słuchać.
Ciekawa audycja o szefie kuchni w Beirut.
Chcesz rezerwację? Robi się.
- Powinnaś częściej o tym mówić. - Kończę z lifestyle’em.
Wyświadczę ci przysługę. Zainteresowany?
W zamian za co?
Rozczłonkowane zwłoki z Orchard Street. Chcę złapać sprawcę.
Rozczłonkowanie? Nie było dziś nic takiego.
Policja dała mi cynk. Numer „D-B-2-3-5-9-7”.
„Niezidentyfikowana ludzka głowa”?
Przesadziłem wczoraj z winem.
Maury.
Powiadom mnie, gdy ją zidentyfikują.
Co ja mam zrobić?
Stolik w Beirut.
Już po pracy.
Nie chcesz wiedzieć, jak poszło?
Nie dziś.
Gdy znów zechcesz mnie uprzedmiotowić, przynajmniej mnie uprzedź.
To nie było uprzedmiotowienie.
Nie kupił tego.
Zamieszka ze swoim kambodżańskim kochankiem.
Ma nawet jego portret.
- Portret? - I jest po stronie Oscara.
Uwielbia go.
Powiedział, że „jest dla niego dobry”, ale nie wiem w jakim sensie.
Co robisz?
Wzywam dozorcę.
Przepraszam, że tak późno. Ale marna ze mnie złota rączka.
Tędy.
Tutaj.
Mam ostatnio obfite miesiączki.
Zostawię cię.
Vido.
Co słychać? Czemu nie śpisz?
Gdzie tata?
Na dole. Ale kazał mi cię pilnować.
Tata pani nie lubi.
Ale ty tak, prawda?
To...
może pokażesz mi jakieś fajne zabawki?
Zna pani Kapitana Amerykę? Mam jego figurkę.
Zgubiłem tarczę, więc zrobiłem mu nową.
Zupełnie sam.
Przykleiłem do niej magnes, więc wygląda jak prawdziwa.
Pomalowałem ją, ale tarcza Kapitana jest fajniejsza.
Ale z tą nie musi walczyć z kosmitami, więc wystarczy.
Idzie pani?
Za chwilkę.
Papi.
Może zostać i poczytać mi na dobranoc?
Nie, mały. Już późno.
Idź do łóżka.
- Ale papi... - Estevido, rób, co mówię.
Wynoś się.
Namalowałeś jego fagasa przed czy po tym, jak sfałszowałeś jego paszport?
Wpakuję cię do pudła.
- Nie ja jestem na warunkowym. - Sprawdziłaś mnie?
Alias Investigations.
Jak widnieje na drzwiach mojego nielegalnego biura.
Sama się prosisz.
Zieloną kartę najtrudniej podrobić. Musisz być niezły.
Mam gdzieś, co robisz.
Wycofaj nakaz eksmisji.
Udowodnij mi to.
Zdjęcia do fałszywego dowodu.
Do portretu. I mogę to udowodnić.
Ale proszę bardzo, zgłoś to.
Nie wiedziałam o twoim warunku, gdy przyszłam z glinami.
Nie jestem świnią.
Nie? A kto wykorzystuje dziecięce fantazje,
by wejść do czyjegoś domu?
Myślałam, że będzie spał.
To twoja wymówka?
Ten chłopiec jest dla mnie wszystkim. Żyję tylko dla niego.
A ty masz kogoś takiego?
Czy wszyscy od ciebie uciekli?
Możecie brać mnie za wariata, ale byłem normalny...
Kto cię przysłał?
Co jest, Trish?
Griffin?
Boże. Co ty tu robisz?
- Mówiłeś, że potrzebujesz czasu. - Paru godzin.
Paru godzin.
Co tu tak ciemno?
Szukałam informacji.
Straciłam poczucie czasu.
A ta broń?
- Po co ci ona? - Lubię mieć broń.
Jasne.
Przyniosłeś zakupy.
Na gulasz warzywny.
Przyniosłeś mi okrę, a ja skopałam ci tyłek.
Bez przesady. Ale do twarzy ci z gnatem.
- Radzisz sobie z nim? - Zapytasz, czy szybko strzelam?
Dobra.
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra.
Nie. I jedyne, co mogę zrobić, to czekać na telefon.
Nie widać, byś czekała.
On coś wie?
Może i wiedział.
Ale nie czytam wiadomości.
Miałeś rację. Przerosło mnie to.
Ale tego przecież chciałaś.
Masz coś, o czym marzy każdy dziennikarz. Dostęp do mediów.
Odezwał się do ciebie.
Może inni też słuchają?
Nie zdobyłeś tych nagród za nic, prawda?
Jak do tej pory udało mi się uniknąć odstrzelenia fiuta.
Więc lepiej to odłożę.
A potem okra.
- Czy okra to eufemizm na seks? - Tak.
Jezu. Jasna cholera.
Nigdy nie byłam w twoim biurze.
Możesz umrzeć w spokoju.
Miałam nadzieję, że uznasz moje odwiedziny
i jazdę tą zaszczaną windą za gest pojednania.
Nie interesuje mnie żadne zlecenie, które pochodzi od ciebie.
To skarga.
Pierwszy krok do pozwu.
Pryce Cheng mnie pozywa?
Idiota.
- Dlaczego go reprezentujesz? - Chciałam cię odzyskać.
- W ten sposób? - Tak.
Ale potem...
zaistniała pewna sytuacja i zmieniłam zdanie.
Pracuję nad sprawą.
W mojej małej główce
nie ma miejsca dla ciebie i twoich bredni.
To nie są brednie.
Ja...
Daj mi pięć minut. Proszę.
Dobra.
Właśnie tak sobie to wyobrażałam.
Masz pięć minut.
- Usiądziemy? - Mów, czego chcesz.
Musisz mi pomóc.
W czym?
Znalezieniu czegoś na moich wspólników, zanim wygryzą mnie z firmy.
- Na jakiej podstawie? - Umowy.
- Mają prawo? - Tak.
Co na ciebie mają?
I tak się dowiem.
Mam stwardnienie zanikowe boczne.
To choroba niszcząca układ nerwowy.
Wiem.
Mają podstawę do powołania się na klauzulę o zatajeniu stanu zdrowia.
Nie mam nawet objawów.
Czasem złapie mnie skurcz.
Jedynie mnie irytują.
Mogę umrzeć w ciągu ośmiu lat.
Albo dwóch.
Nie wiadomo.
Ironia losu, co?
Całe życie dążyłam do władzy i kontroli,
sądząc, że zapewnią mi ochronę.
Gdybym wierzyła w Boga, uznałabym, że ma nędzne poczucie humoru.
Myślałam o przyjęciu ich oferty...
ucieczce na jakąś wyspę, popijaniu rumu i kochaniu się z pięknymi kobietami...
Miałabym czas pomyśleć o przyszłości.
Która mieni się w koszmarnych barwach.
Jestem sama.
Nie mam kontaktu z rodziną.
Mam tylko klientów,
firmę
i szacunek współpracowników.
Jedyne, co po sobie zostawię, to moje nazwisko na drzwiach.
I kupę forsy.
Planuję przed śmiercią wydać ją co do grosza.
Chao i Benowitz są...
Nie są święci. Muszą mieć coś na sumieniu.
Każdy ma.
Trzeba tylko umieć szukać.
To wszystko na dziś. Dzięki, że byliście z nami.
Zanim się pożegnam,
wspomnę o nadchodzącym cyklu audycji, który powinien zająć nas wszystkich.
„Niewidzialni bohaterowie medycyny”.
Pierwszy z nich to prekursorka chirurgii urazowej,
której badania okazały się być przełomowe.
Nazywa się dr Leslie Hansen.
Chętnie porozmawiam z jej znajomymi, pacjentami i współpracownikami.
Dzwońcie i weźcie udział w tym wyjątkowym cyklu.
Czy nie wolałabyś cieszyć się latem?
Czy nie lepiej spędzić lipiec nad oceanem?
Możesz przekierować wszystkie połączenia na komórkę albo napisać...
Napisać maila, wysłać faks albo gołębia.
- Czaję. - Dzięki.
Trish Talk, tu...
Proszę poczekać.
Powiedz, że to jakiś znajomy Hansen.
Nie, to ona we własnej osobie.
Mówi Trish Walker.
Dr Leslie Hansen. Powinnyśmy porozmawiać.
„Spotkajmy się wieczorem” i „bądź sama”? To powieść płaszcza i szpady?
Nic dziwnego, że jest ostrożna. Giną ludzie.
Jeden z nich jest w jej piwnicy.
Ale jeśli to naprawdę ona, to kto jest w piecu?
Maury da mi znać.
W międzyczasie spotkam się z domniemaną dr Hansen.
- Nie. - Nie potrzebuję pozwolenia.
Widziałaś, co zrobili Simpsonowi.
To nasza sprawa.
Więc wspólnie zdecydujmy, czy rozsądnie mówić w radiu:
„Tutaj, IGH. Zabijcie mnie”.
Ty też nie wiesz, w co się pakujesz.
Ja mam supermoce.
A ja głos. Usłyszała go i chce się spotkać.
- Masz rację. - Dziękuję.
Co robisz?
Jess, co robisz?
„Drogie TMZ, Patsy i Griffin przechodzą kryzys. Daję cynk”.
Cholera.
Nie ukryjesz tego przed paparazzi.
Griffin robi, co może, by żyć z tobą w zgodzie.
Zrozumie.
Malcolm. Przyjedź popilnować Trish.
Cosmopolitan. Nie wyglądasz na fankę whisky.
Miała przyjść Trish Walker.
- Porozmawiasz ze mną. - Nie.
Powiem inaczej.
Porozmawiasz ze mną,
albo wyrwę ci kręgosłup przez ucho.
Wiesz, że umiem.
Po co zadzwoniłaś do Trish?
Rozpowiada kłamstwa.
I miałaś zamiar ją zabić?
- Chciałam powiedzieć jej prawdę. - Wspaniale.
Ja zacznę. Pracowałaś na ostrym dyżurze w Metro-General.
Podsyłałaś pacjentów IGH.
Siedemnaście lat temu
trafiła do was ranna sierota, a ty uznałaś:
„Idealna kandydatka do tortur”.
Nie.
Nie pracowałaś tam? Czy to nie ty mi to zrobiłaś?
Co? Uratowałam życie?
Kpisz sobie?
Mylisz się co do IGH.
Trish opowiada o nich kłamstwa.
- Kim są „oni”? - Tymi dobrymi.
Ci dobrzy spalili zwłoki w twojej piwnicy, Les.
Zacierają ślady.
Może chronią swoją reputację.
Albo wiedzą, że to, co robili, było ohydne.
Mów, Les.
Przez 17 lat nazbierało mi się poważnych pytań.
Przeżyłaś. Tylko to się liczy.
Dla Colemana też się to liczyło.
I dla Kozłowa.
I Simpsona.
Nie są tobą.
Bo nie żyją?
Jestem następna?
Czy Trish?
Co jeszcze ukrywasz?
Nieważne.
Powtórz to znowu...
a cię zabiję.
Patrz na mnie.
Pracowałaś w Metro-General
i podsyłałaś pacjentów IGH.
Mów.
Jezu, Malcolm. Mam drzwi ze stali zbrojeniowej,
a budynek oblegają paparazzi.
Możesz iść.
Nie, jeśli chcę mieć pracę.
- Wejdź. - Dzięki.
Marilyn, jesteś moim rzecznikiem.
To ty masz sprawić, że sprawa ucichnie.
Przykro mi, że Jess cię do tego zmusza.
W porządku.
Nie odpisałaś mi. Po tym dniu...
A co miałam pisać?
- Użyjesz tego nagrania? - Mam nadzieję, że nie będę musiała.
Ty...
Jess magluje naszą główną podejrzaną, a ja tu siedzę.
Nie lubi pomocników.
Marilyn, przysięgam...
Co masz, Maury?
Identyfikację twojej czaszki. To dr Leslie Hansen.
Musiała tam mieszkać.
- Co jest? - Zadzwoń do Jessiki.
Powiedz, o co chodzi.
Alias Investigations. Zostaw wiadomość.
- Posłuchaj... - Jezu!
Na zewnątrz są paparazzi.
- Wiem, wkurzające. - Pomóż mi się przemknąć.
Jasne.
Jess może nie lubić pomocników, ale dziś jej się przydadzą.
- Słyszałeś coś? - Niestety, stary.
Czekaj. Jak coś wiesz, to powiedz. Dam ci pierwsze zdjęcie i 200 dolców.
Jest u Griffina. Róg 10. i Greenwich.
Idziemy!
To było przełomowe odkrycie inżynierii genetycznej.
- Ratowaliśmy ludzi. - Dając im moce?
Nie, to tylko skutek uboczny. Rzadka interakcja z niektórymi DNA.
- Mam fart. - I to jaki.
Powstałaś z martwych.
Dosłownie. Zmarłaś na stole.
Organy przestały pracować. Nie dawano ci szans.
To był cud.
- Trzeba było dać mi umrzeć. - Co?
Trzeba było dać mi umrzeć razem z rodziną.
Nie waż się tak mówić.
Nie miałam nikogo.
Miałaś życie. I zdolności.
- Miałaś powód, by przetrwać! - Jaki? Powiedz.
Powinnaś być wdzięczna. Powinnaś dziękować losowi!
Chyba naprawdę miałam powód, by żyć.
Upewnić się, że już nigdy nikogo nie skrzywdzicie.
Ty niewdzięczna...
Kim jesteś?
Malcolm! O Boże. Nic ci nie jest?
Twój nowy chłopak?
Kto to?
Kto to taki, Pats?
Nic ci nie jest?
Hej. Wolność prasy.
Wykonuję tylko swoją pracę. Proszę, nie psuj go.
Mam cię.
Napisy: Agnieszka Putek