NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Whiskey cię tak wkurzyło?
Polej mi.
To już trzecia.
Dolicz mi do rachunku.
- Chcesz pamiętać czy zapomnieć? - Nie dostaniesz większego napiwku.
Chcę wiedzieć, czy masz zamiar się upić
i roznieść mój bar.
Mam zamiar tu siedzieć i pić,
póki nie wpadnę na coś lepszego.
- Jess? Jest 4 rano. - Serio?
Nie jesteś znów w areszcie, prawda?
Nie.
Jest tam?
Dopiero usnęła. Martwi się o ciebie.
Mogę ją obudzić.
Obudzę ją...
Nie. To może poczekać.
Dobrze. Dobranoc.
Niezła dupa.
Co powiedziałeś?
Że niezła z ciebie dupa.
- Mocniej. - Jest taki twardy.
Nie gadaj.
- Wariatka z ciebie. - Musiałeś gadać?
Prawie doszedłem.
Chociaż ty.
Jesteś jedną z nich.
Wynocha.
Dziwadło.
Co masz?
Sprawdziłem dzierżawców budynku.
Wynajmował go dr Miklos Kozłow.
Urządził sobie klinikę. Coś jeszcze?
Myślałem, że jak na 4 rano, to wystarczy.
Trish go odnalazła, ale nie chciał mówić. Zostawiła dokumenty.
Jasne.
Mam. Szukam adresu.
Zmusimy Kozłowa do gadania.
Ja to zrobię. Weź sobie wolne.
Dzięki, ale muszę pracować, bo wpadnę w jakieś tarapaty. Nałogowcy tak mają.
Za to supersi i zabójcy mają inaczej,
więc wyślij mi ten adres i nie wychodź z domu.
Hej.
Nie śpisz?
Może i jestem dziwadłem.
Ale to ktoś mnie taką uczynił.
Przyszedł czas wyrównać rachunki.
Znajoma doktora Kozłowa?
- Słucham? - Pacjentka. Proszę wejść.
Rina będzie wdzięczna.
- Powiem Rinie, że pani jest. - Nie trzeba.
Nie chcę jej męczyć.
Jak zginął? Kozłow...
Nie wiedziałam, jak zapytać.
Wypadek samochodowy. Przedziwny.
Ostatnio ich wiele.
Minjan niedługo rozpocznie modlitwę.
Nie mogę się doczekać.
Nie ma nic złego w płaczu.
Każdy normalny człowiek by płakał.
Chryste! Przynajmniej przecieraj oczy.
Z mojej jednostki sześciu wróciło rannych. Nie wziął od nich pieniędzy.
Żadnej biurokracji.
Uratował mi życie.
Tylko on pytał potem, co u mnie. Pułkownik mnie olał.
Prawdziwy patriota.
Za dużo kofeiny?
Przepraszam.
Zaczynam wariować. To przez matkę.
Niezłe z niej ziółko.
Chciałem powiedzieć: jadowita żmija.
Ale urodziła ciebie. Jak jej nie kochać?
Co za urocza parka!
- Mamo. - Cześć, piękna.
Przestań!
Co zamawiacie? Ja stawiam. Siadaj.
Wpadłem się przywitać. I pocałować twoją córkę.
To nie fair.
- A co ze mną? - Widziałem ten film.
Lepiej w to nie brnijmy.
- Żartowniś z ciebie. - Widzimy się w pierwszym mieszkaniu.
W porządku.
- Możesz już przestać się ślinić. - Nie ślinię się, tylko podziwiam.
O co chodzi z tymi mieszkaniami? Robicie kolejny krok?
Może. Ale nie o tym chciałam z tobą rozmawiać.
Pomóż mi.
A więc przyda mi się kofeina.
- Mogę prosić kawę? - Oczywiście.
Dziękuję.
Chcę skontaktować się z Maxem.
Z Maximilianem?
Trudno go znaleźć, a nie znam nikogo, kto ma z nim kontakt.
Domyślam się, że ty tak. Dla dobra klientów.
Przecież nie chciałaś o nim więcej słyszeć.
Chodzi o materiał o szpitalu.
Bzdura. Chodzi o Jessie i IGH.
- To nie ma znaczenia. - Maximilian to ważny darczyńca
szpitala Metro-General.
Prosisz o dostęp do poufnych informacji.
Potrzebuję tropu, a on może mi pomóc.
Uważaj. Widać, że jesteś zdesperowana.
- Nie jestem. - A powinnaś być.
Twój program był modny, gdy mówiłaś o ludziach z mocami.
Mody przemijają.
Ja jedna mówię księżniczce Patsy przykre prawdy.
Twój czas ucieka.
- Musisz zaobrączkować Griffina. - Jezu, mamo.
Zepsujesz to.
- On mnie wspiera. - Wie, że szukasz Maxa?
- Wie, że pracuję nad tematem. - Okłamuj siebie i jego,
- ale nie mnie, Pats. - Nie nazywaj mnie tak.
Trish brzmi jakoś tak ckliwie. Trish!
Poradzę sobie też bez ciebie.
Miałam nadzieję, że mogę na ciebie liczyć.
Znowu się myliłam.
Proszę.
Poproszę jednak Krwawą Mary. Podwójną.
Dobrze.
Mogę? Dziękuję.
Zboczyłaś z drogi, dziewczynko.
Zawróć, nim pożrą cię niedźwiedzie.
Wilki, niedźwiedzie, mrówki, nieważne. To elastyczna metafora.
Dobra!
Słyszałam!
Glina?
Nie.
Chcesz się zabawić?
Owszem.
Simpson?
- Cześć. Co tam? - W porządku.
Ponoć byłaś pacjentką.
Tak. Po prostu...
- Nie mogę uwierzyć, że odszedł. - Wiem.
- Dla kogo pracujesz? - A ty?
Zginął mój przyjaciel, więc to ja zadaję pytania.
Nie będę biła gościa na wózku.
Dawaj to.
Na litość boską.
- Jesteś... - Eksperymentem Kozłowa.
- Eksperymentem? - Tak jak sprawca tamtego wypadku.
Czyli zgadzamy się, że to nie był wypadek.
Pewnie stoi za tym jakaś wkurzona bestia.
Żadna bestia.
A kto?
Miałam nie bić gościa na wózku, ale już na nim nie siedzisz.
Kto to zrobił?
Ten naćpany zdrajca.
- To niemożliwe. - Simpson. Cholerny Simpson.
- On żyje? - Znasz go?
Żyje. Kozłow próbował go leczyć po tym napadzie szału.
- Byłam tam. - Powinien być wdzięczny.
A w zamian ukradł leki, zabił doktora i zwiał.
A Whizzer?
Też się naćpałaś?
Twój kumpel...
torturował bezbronnych ludzi.
Był dobrym człowiekiem.
Był chorym sadystą. Udowodnię ci.
Nie mów tak o nim!
Isaiah, jesteś tu?
Mój Boże! Nic ci nie jest?
To pogrzeb. Co pani odbiło?
Wszystko.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Trish. Oddzwoń jak najszybciej.
Zwracam uwagę, że martwię się o ciebie i chronię cię.
- Powiem to tylko raz. - Nie będę liczyć.
Zawsze liczysz.
To Jessica? Oddzwoń.
Później.
Żeby się dowiedziała o naszym spotkaniu?
Ona nie chce o tym wiedzieć.
Będzie próbowała odwieść cię od spotkania z Maxem.
Do widzenia, mamo.
34. DYWIZJA PIECHOTY
STATYSTYKA ZATRZYMAŃ
Jaki to ma związek?
Powinniśmy pukać czy po prostu wejść?
Nigdy nie wiem.
- To pani biuro czy dom? - I to, i to.
Jessica Jones, zgadza się? Kojarzę panią.
Przykro mi, ale ja pana nie. Mogę w czymś pomóc?
Detektyw Sunday. A to detektyw Costa.
Chodzi o wczorajszy wypadek.
- Byłam tam. Straszna sprawa. - Nie została pani na przesłuchanie.
Inni widzieli więcej.
Ofiara nazywała się Robert Coleman. Zna go pani?
Był tu. Chciał mnie zatrudnić, ale nie miałam czasu.
Musi być pani z tym źle. Człowiek przychodzi po pomoc i ginie.
Nie miałam z tym nic wspólnego.
Zgłosił się na policję, twierdząc, że ktoś chce go zabić.
Jak wy się z tym czujecie?
Dowody wskazują, że wypadek został upozorowany przez osobę z mocami.
Nie przeze mnie.
Jest pani na warunkowym zwolnieniu za napaść na człowieka.
- Przeczytajcie mi moje prawa. - Porozmawiajmy.
Proszę za mną.
Policja.
Co się dzieje?
Zrób coś dla mnie. Powiedz im, co wczoraj widziałeś.
Mógłby pan? Panie...
Arocho. Oscar. Jestem dozorcą.
Był pan świadkiem wypadku?
Tylko go słyszałem. Dotarłem na końcu. Byłem z synem na lodach.
Już wszystko powiedziałem.
Widział pan panią Jones?
- Nie. - Co? Kłamiesz.
Pomyliła się pani.
Patrzyłeś mi prosto w oczy.
Nic nie widziałem.
- Chciałbym pomóc. - Przepraszamy za najście.
- Dupek! - Coś pani powiem.
Zapraszamy na komisariat.
Opowie nam pani o supermocach i odpowie na parę pytań.
- Nie. - Nie?
Przyjdę, kiedy zaczniecie prowadzić prawdziwe śledztwo.
Na razie mam pracę. Podobnie jak wy.
Do widzenia, pani Jones.
Halo?
Malcolm, tu Trish.
Źle trafiłam?
Nie, skąd. O co chodzi?
Musisz mi pomóc w śledztwie.
Nie wiedziałam, kogo poprosić.
Jasne.
Nie ma sprawy.
Gdzie jesteś? Już jadę.
Wyślę ci adres. Jeszcze jedno...
Nie mów Jessice.
Dobrze.
Robert Coleman znany też jako Whizzer.
Czemu Simpson miałby cię zabić?
Halo?
PRZYSMAKI EMILA
Emil?
Cholerna mangusta.
Co oni nam zrobili?
Nie dostałem odpowiedzi.
Nie wiem, ile czasu mi zostało.
Myślicie, że oszalałem, ale kiedyś byłem normalny.
W moje 18. urodziny...
upiłem się, skoczyłem z dachu i nie trafiłem do basenu.
Obudziłem się w szpitalu. Odmieniony.
Zawsze byłem szybki, ale teraz boję się, że przez to zginę.
To boli.
I te sny. Budzę się z krzykiem.
Wszyscy mówili, że moce są dobre, ale mylili się.
Co?
Za wielką mocą stoi wielka choroba psychiczna.
Musimy powiedzieć prawdę, nim będzie za późno.
Policja.
- Jesteś tam? - Daj im popalić, Emil.
Policja.
O, tak.
Podoba ci się?
Umiesz się ruszać.
Jeszcze kreskę?
Wierzysz w karmę?
Że złe rzeczy spotykają złych ludzi?
Nie.
Zbyt wielu złych ludzi ma się dobrze.
Chcę jeszcze jedną.
O czym myślisz?
Nie chcę myśleć.
Nie chcę.
Cześć!
Dzięki, że jesteś. Doceniam to.
Jasne. Cieszę się, że mogę pomóc.
Załóż to.
- Karta na siłownię? - Nie sprawdzają tego.
Gdyby ktoś pytał, jesteś asystentem producenta.
To to samo, co robisz dla Jessiki, tylko na planie filmowym.
- Znoszę krzyki i lekceważenie? - W zasadzie.
Czaję.
Masz kamerę w telefonie, prawda?
Co robimy?
Usłyszysz o mnie rzeczy, o których nie będę chciała rozmawiać.
Jess ma nie wiedzieć.
Ona wie. Ale... nie potrafi się kontrolować,
zwłaszcza w kontaktach z dupkami.
Nie chcę, by ktoś ucierpiał.
To niebezpieczne?
Nie fizycznie.
Pocieszające.
Dobra.
Musisz być jak prawdziwy gangster, dasz radę?
Tak.
Max!
Tricia.
Jak miło, że się odezwałaś. Co za niespodzianka.
- Musimy pogadać. - Owszem.
Na osobności?
Jeszcze tylko dwie sceny i jestem cały twój.
Będę w twojej przyczepie.
Nawet nie jest ci głupio, co?
- Niby czemu? - Skłamałeś.
A tobie jest głupio? Za sprowadzenie glin do mojego domu?
Wystarczyło powiedzieć, co widziałeś.
Widziałem, jak ktoś ginie. Mój syn też. Wiesz, jak to wpływa na dziecko?
Tak się składa, że wiem.
Nie wiem, co go zabiło. Ale na pewno ma to związek z tymi twoimi mocami.
Zrobiłam ci coś? Poza przesuwaniem lodówki?
Czaję. Nie lubisz takich jak ja.
- Zagroziłam twojej męskości. - Z moją męskością wszystko gra.
Chcę zatrzymać syna. Nie potrzebuję kłopotów.
Ktoś chce ci go zabrać?
Walczę o prawo do opieki. I nie zamierzam przegrać.
Jeśli masz kłopoty z prawem, to twój problem.
Od nas trzymaj się z dala.
Ty się trzymaj z dala ode mnie.
Za wielką mocą stoi wielka choroba psychiczna.
Musimy powiedzieć prawdę, nim będzie za późno.
Do kogo on mówi?
Fani teorii spiskowych,
fankluby komiksów, hodowcy mangust...
Trish?
WHIZZER OPUBLIKOWAŁ WIDEO
Dziękuję za pani dzisiejsze słowa.
Za zaakceptowanie nas.
Ale musi pani wiedzieć, że jesteśmy też niebezpieczni.
Czuję to w sobie. To oni to we mnie umieścili.
Opowiem wszystko w Trish Talk.
Proszę zadzwonić.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Trish, odezwij się.
Jesteś brakującym ogniwem.
Whizzer... Kozłow...
Każdy, z kim rozmawiałaś o IGH, jest w niebezpieczeństwie. Simpson żyje.
- By wysłać wiadomość, wciśnij krzyżyk. - Do ciężkiej... Szlag by to!
Dobra robota.
Wybacz, skarbie.
Myślałem, że szybciej skończymy.
Napijesz się czegoś?
Wódka z dietetyczną colą?
- Nie piję od dziesięciu lat. - Naprawdę?
Musisz mi pomóc.
Wróciłaś do aktorstwa. Wspaniale.
- Zaraz wykonam parę telefonów. - Mam pracę.
Potrzebuję dojścia.
- Do? - Twoich wpływów w Metro-General.
- Po co? - Do mojego programu.
Robię materiał o szpitalu, ale spotykam się z potworną biurokracją.
Co to za materiał?
W karcie jednej z pacjentek brakuje 20 dni.
W tym czasie coś jej robiono.
Moje datki wspierają rozbudowę dziecięcego oddziału onkologicznego.
Nie zniszczysz reputacji szpitala, by poprawić sobie notowania.
Nie proszę o przysługę.
Dasz mi to, czego chcę.
Albo?
Albo opowiem o tym, co było między nami.
Byłam dzieckiem.
- Ty miałeś 40 lat. - Miałaś 16 lat...
Piętnaście. Matka sprzedała mnie za rolę w twoim gównianym filmie.
Obsadziłem cię, bo bardzo tego chciałaś.
Wiedziałeś, że zrobię wszystko.
To ja zostałem wykorzystany.
Nie przyszłam tu na wspominki.
Nie, przyszłaś mnie szantażować.
Wiesz, kim jesteś? Drugorzędną spikerką radiową,
Brudne zagrywki mają utrzymać się w branży.
Powiedział staruch zatrudniający zdesperowane młode dziewczynki.
Wynoś się stąd, zanim wezwę ochronę.
Masz 48 godzin.
To niczego nie zmieni.
I tak będziesz tym, kim zawsze bałaś się stać.
Zwyczajną przeciętniarą.
Trish!
Wchodzę!
- Widziałaś ją? - Nie ma jej tu?
- Mieliśmy oglądać mieszkania. - Chcecie razem zamieszkać? Świetnie.
Nie przyszła obejrzeć mieszkania.
- Do tego nie odbiera. - Kiedy ją widziałeś?
Dziś rano. Na brunchu z jej matką.
Z Dorothy?
- Na brunchu? - Tak, chciała z nią pogadać.
- Co oznacza ten wzrok? - Nic. Tylko...
- Nie wiedziałam, że chodzą na brunche. - Chcą się pogodzić.
Boję się, że to ma związek z jej tematem.
Czytałeś jej notatki?
Tak. Chciałem dowiedzieć się, dokąd poszła. Co to IGH?
- Co ci powiedziała? - Nic. Prosiłem ją o to.
Zachęcałem ją do zrobienia tego reportażu.
- A teraz ma kłopoty. - Czemu tak sądzisz?
- Swędzą mnie jądra. - To się leczy.
Ufam swoim instynktom.
Idź do domu. Może tam przyjść.
Nie mów mi, co mam robić. Wiem, że ma kłopoty.
- Dzięki swoim jajom? - Tak.
Żyję ze śledzenia ludzi.
Wiesz, że jestem silna. Pozwól mi ją odnaleźć.
- Gdybyś się czegoś dowiedziała... - Dam ci znać.
Nienawidzę tego.
REPRESJA GENÓW U HALOBAKTERII
REJESTR ANESTEZJI
AKT ZGONU
TO PATSY
Patsy!
- Halo? - Gdzie jest Trish?
- Jessie? - Co zdarzyło się na brunchu?
Nie twoja sprawa.
Mów, co kombinujesz, ty toksyczna psychopatko.
Żyję dniem dzisiejszym. Też powinnaś spróbować.
Spokojnie.
Weź mój portfel. Tu są kluczyki.
Nie chcę twojego auta.
Chcę, byś przyznał się, co zrobiłeś Trish Walker.
Posłuchaj.
Cokolwiek ci powiedziała, sama to zaczęła.
Wskoczyła mi do łóżka.
Jasna cholera!
Złamałeś mi nos!
NIEODEBRANE – GRIFFIN WIADOMOŚĆ – JESS
Nie zbliżaj się.
Trish.
Dobrze żyć dniem dzisiejszym.
Masz 60 sekund na wyjaśnienie, co nagadałaś Trish. Mów.
Sama ją zapytaj.
- Pięćdziesiąt dziewięć, 58... - Mam prawo do kontaktu
z własną córką.
Pięćdziesiąt siedem, 56...
Gdyby chciała, powiedziałaby ci, ale zaufała mnie.
Nie tobie!
Osiem, siedem...
Odwodziłam ją od szukania IGH. Nie słucha mnie.
Próbuje być bohaterką, którą ty nigdy nie będziesz.
Czego chciała od ciebie?
Kontaktu do Maximiliana Tatuma.
Jak mogłaś pozwolić jej iść do tego zboka?
„Pozwolić”? Proszę cię. Ufam mu bardziej niż tobie.
Wciąż tylko ją krzywdzisz.
- Spójrz w lustro! - Robię to codziennie.
A ty?
Gdzie on jest?
Kręci film na Brooklynie. W Greenpoint Stages.
Hej! A moje drzwi?
To pizza. Otworzę.
Umieram z głodu.
Już o nim nie myślę.
- Nie masz pizzy. - A ty nie jesteś Jeri.
Ktoś do ciebie.
- Co tu robisz? - Byłem w twoim biurze.
- Ponoć masz dziś wolne. - A i tak mi przeszkadzasz.
Jak widać nie ja pierwszy.
Czego chcesz?
Pozew przeciwko Jones jest gotowy.
- Zajmę się tym jutro. - Miało być dzisiaj.
- Zajmę się tym. - Chyba że ci odbije.
Coś się z tobą dzieje.
Odwróć się i wyjdź. Nie było cię tu.
Ja chronię swoich klientów. Mam nadzieję, że ty również.
Baw się dobrze.
Mówiła ci, co się wczoraj stało?
- O Boże. - Co się stało?
Mój facet wyszedł do baru. Kompletnie się zalał,
wrócił do domu i zaczął płakać.
Nazywał mnie mamą.
Mam troje dzieci. Czwarte mi niepotrzebne.
- Dzieci to całe moje życie. - Oczywiście.
Zabierajcie graty i wynocha.
Trish!
Jessica? Tu jesteśmy.
Dzięki Bogu.
- Co to ma być? - Wszystko mam pod kontrolą.
Widzę.
- Postrzeliłaś go? - Śledził mnie.
Mogłaś zadzwonić.
Nie chciałaś się w to mieszać. Nie potrzebuję ratunku!
Bo strzelasz do ludzi?
- Ona może zginąć. - Jak Robert Coleman i Kozłow?
- Ty zabiłeś Kozłowa? - Nie. Colemana też nie.
Postrzel go drugi raz. Może powie prawdę.
Wątpię. Prawie nic nie poczuł. Jest na jakichś stymulantach.
- Takich jak wcześniej. - Nie. Już nie tracę nad sobą kontroli.
Tylko przewracasz na ludzi rusztowania.
Inhalacje nie dają mi tyle siły.
Chcę chronić Trish. Potrzebuję ich.
- Chronić przed kim? - IGH.
Ktoś ma niby mnie powstrzymać, ale nie chce powiedzieć kto.
- Bo nie wiem! - Zabiłeś Kozłowa.
- Tak powiedział twój kumpel na wózku. - Isaiah?
Nie wie, w co zamieszany był Kozłow.
- Nikt nie wie. - Poza tobą.
Jakie to wygodne.
Trzymali mnie w swojej klinice.
- To tam Kozłow na mnie eksperymentował. - Nie Kozłow.
Ktoś inny. Kozłow kłócił się z nim przez telefon,
padło imię Trish, więc słuchałem.
Kazał się jej pozbyć.
Jeśli chodzi o mnie, czemu zginęli Kozłow i Robert?
Czemu żyję?
Bo cię chronił.
Wiem, co zrobiłem i czym jestem. Przez rok trzymali mnie w celi.
Bez przerwy myślałem o moich wszystkich zbrodniach.
Nigdy nie zapomnę. Zawsze będę widział w sobie mordercę.
Ale teraz jestem wdzięczny,
bo tylko potwór może zatrzymać innego potwora, który idzie po Trish!
Jest tu!
Zabierz ją i uciekajcie!
Opiekuj się nią.
Simpson, czekaj!
Weź to.
Szlag! Chodź.
Co?
Nie szukał ciebie.
Simpson?
Simpson miał rację. Tylko potwór może powstrzymać innego potwora.
Ale to nie on nim był.
Napisy: Agnieszka Putek