NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL
Jessica.
Uśmiechnij się, Kevinie.
Bądź dzielnym synkiem mamusi i tatusia.
Eric nie płacze, kiedy idzie na ławkę kar.
Okłamałaś mnie!
...zaufałem ci, że stworzymy zespół.
Zgodziłem się być bohaterem.
A ty planowałaś porwanie? Dlaczego?
Bo nie jesteś bohaterem.
Jesteś mordercą, Kevinie.
Zamknij się!
Śmiało, rozkazuj mi.
To hermetyczne pomieszczenie, Kevinie.
Kevin umarł w laboratorium.
Zgoda, to przyziemne imię. Ale „Kilgrave”?
Nie za wymyślne?
„Truporób” był już zajęty?
Nie jestem ci obojętny, Jessico.
Inaczej już bym nie żył.
Są rzeczy gorsze od śmierci.
Nie bądź melodramatyczna.
Jak niewola u socjopatycznego zabójcy.
Nikogo nie zabiłem.
Możesz powiedzieć to samo?
Jeśli chcesz budować zaufanie, zacznij od przyznania, co zrobiłeś.
Mnie, Hope, Rubenowi...
Prywatny detektyw powinien być sprytny.
Zacznij od początku, Kevinie.
Była zimna, pogodna noc...
gdy poznałem piękną dziewczynę, którą ktoś napadł w ciemnym zaułku.
Zmuszasz mnie, bym ci zadała ból.
Uratowałem cię,
osuszyłem twoje łzy...
zabrałem na kolację.
A potem pięknie się kochaliśmy.
Zapomniałam wspomnieć,
że w wodzie jest przewód elektryczny.
Urządził to były agent służb specjalnych.
Zna się na takich rzeczach.
Jestem pod wrażeniem.
Nie wiedziałem, że jesteś taką suką.
Teraz ta suka cię kontroluje, dupku.
Simpson! Boże. Słyszysz mnie?
Mieliśmy go złapać, nie zabić.
Gdzie Jessica?
Kozłow...
Wiem, że chcesz, by cię opatrzył dr Kozłow,
ale dzwoniłam do szpitala, on tam nie pracuje.
- Przyjdzie. - Wcześniej możesz się wykrwawić.
- Policja cię widziała? - Nie.
Nie było cię tam. Mnie też.
- A Jessica? - Sąsiadka zginęła.
I moi chłopcy... Boże!
Moi chłopcy zginęli!
Simpson, zabiję cię, jeśli mi umrzesz w samochodzie.
Kozłow... Metro...
SZPITALNY ODDZIAŁ RATUNKOWY
- Co mu się stało? - Został ranny w wybuchu.
Prosi o doktora Kozłowa, podobno tu pracuje.
Nie słyszałam. Trzeba mu dać kroplówkę.
Były też inne króliki doświadczalne?
Reva o tym wiedziała, prawda? Dlatego musiała umrzeć.
Nawet nie tknąłem tej kobiety.
Gdzie są inne dzieciaki?
Zabiłeś dla tego nagrania,
a nigdy nie szukałeś pozostałych dzieci?
Bałeś się konkurencji?
Co z ciebie za detektyw?
Trzymano ich gdzie indziej.
Byłem zbyt zajęty szukaniem sadystycznych rodziców,
by się przejmować innymi dzieciakami.
Pewnie zabiłeś ich wszystkich.
Ratunku! Ta wariatka mnie uwięziła!
Co ty wyprawiasz?
- Nie pozwól jej... - Przestań!
Niech Bóg...
Niech Bóg ci to wynagrodzi.
- To był ten twój plan? - Miałam zamiar obciąć mu jaja,
ale najpierw przyzna się do winy.
Pod przymusem. To żaden dowód.
Popełniasz czyn karalny.
Puść go i módl się, żeby nie wniósł skargi.
Gdy tylko stamtąd wyjdzie,
każe ci wyskoczyć oknem.
Słyszałaś jego ofiary.
Masz tylko pogłoski. Gdzie dowód?
Mam nagranie. Jego rodzice...
Diaboliczni naukowcy, wiem, odsłuchałam wiadomość.
Nie ma związku między tamtym chłopcem
a torturowanym mężczyzną.
Więc nagram, jak używa swojej mocy.
Nie ma na to czasu.
- Dlaczego? - Prokurator proponuje Hope ugodę.
Co?
Dlaczego teraz?
Wychodzą na jaw różne dziwne rzeczy,
co robi złą prasę. Chce to mieć za sobą.
Nie, jestem zbyt blisko. Dopadłam go.
Hope dostanie 20 lat, wyjdzie po 15 za dobre sprawowanie.
Jeśli się nie przyzna, dostanie dożywocie.
Mam obowiązek przedstawić klientce tę propozycję.
- Rozmawiałaś z nią? - Najpierw chciałam zobaczyć, co masz.
Jeden przysięgły.
Wystarczy, że jeden przysięgły uwierzy w moc Kilgrave'a.
- Uzasadniona wątpliwość. - Być może.
Ale odrzucą dowód na filmie jako zmontowany.
- Szlag. - To prokurator?
Nie. Wiesz co, Jessico? Mam inne problemy.
Mam własne życie. Narzeczoną, mściwą żonę...
Hogarth, powiedz, jak uprawomocnić film.
Potrzebujesz wiarygodnego świadka.
Jak policjant albo sędzia?
Tak. Ale prokurator daje nam 48 godzin na przyznanie się do winy.
Ściągnę policjanta w trzy.
Zaczekasz tutaj?
Nie masz prawa prosić mnie o przysługę.
Nic nie zrobiłaś, żeby mi pomóc.
Kilgrave cię widział, Hogarth.
Tkwisz w tym po uszy.
Wystawiłaś mnie.
Musisz to ze mną doprowadzić do końca.
Do cholery.
Nie patrz na niego, nie rozmawiaj z nim, nie słuchaj go.
Bo opanuje mój umysł?
Nie, bo jest dupkiem.
Jego moc nie działa przez mikrofon, musiałabyś tam wejść.
Tego też nie rób.
A niech to.
Proszę bardzo.
Popełnia pan błąd.
Na 41. Ulicy mają frytki z pastrami.
Potrzebuję pana na świadka.
Mam dość widoków w pani obecności.
Takich jak celujący do siebie gliniarze?
Nie wiem, co to było.
Ja wiem. I znam winowajcę.
Porucznika Evansa?
To podobno on spłatał tego figla. Niezłe ziółko.
To był żart, gdy zgięłam krzesło?
Gdy rzuciłam na biurko ludzką głowę?
Niesmaczny żart, puścimy go Evansowi płazem.
Lepiej dla wszystkich.
Widział pan na własne oczy.
Widziałem komisariat pełen dzielnych policjantów,
którzy wylecą z pracy za próbę samobójstwa,
jeśli to wyjdzie na jaw.
Ma pan szansę zamknąć seryjnego mordercę.
Zostały mi dwa lata do pełnej emerytury.
Dziękuję i żegnam, panno Jones.
696 Hackett Street, apartament C.
Jeśli Kilgrave jest niegroźny,
podam mu pański adres.
- Nie zrobi pani tego. - Oczywiście.
Bo wiem, że Kilgrave jest niebezpieczny.
Pan też to wie, skoro się pan zatrzymał.
Mogę go unieszkodliwić, ale potrzebuję pańskiej pomocy.
Wyguglowanie mojego adresu nie czyni z pani detektywa.
Dobry detektyw posługuje się dowodem.
Jak nagrania z monitoringu.
Ale nagrania z kamer w komisariacie zostały wykasowane.
Więc jeśli nie ma pani dowodu, że doszło do przestępstwa...
Tak myślałem.
DESMOND: NIE MA UGODY
HOGARTH: CZEGO CHCE?
DESMOND: TERAZ ŻĄDA 90%
Jeśli stracę prawo wykonywania zawodu, dostaniesz 90% niczego.
Wczoraj chciałaś 75%.
Nawet 100% to za mało.
Odkąd tak ci zależy na pieniądzach?
Odkąd trwonisz nasz majątek na sekretarkę.
Nie tknęłam ani centa z twoich pieniędzy.
Jak to z moich?
Zrezygnowałam z pracy w terenie,
brałam podwójne dyżury, by ci opłacić studia prawnicze...
- Oddałam ci z nawiązką. - Co?
Płaciłam rachunki, gdy ty odgrywałaś Matkę Teresę.
Wymawiasz mi pomaganie biednym. Sięgnęłaś dna.
Nawet jeśli mnie puścisz z torbami,
nie przestanę kochać Pam.
Ale to cię zaboli.
Nie tylko ja będę krwawiła.
I to ja jestem bez serca?
Wendy, przepraszam, cofam to. Wiem, że możemy...
Wendy?
Potrzebujesz czegoś?
Dobrego adwokata. Znasz takiego?
Polecę ci kogoś.
Kurewstwo, co?
Kłopoty z byłą?
Wendy, prawda? Czytałem z twoich warg.
Może Randy, ale nie sądzę.
Grozi donosem? Ohyda.
Jessica ci powiedziała?
Jessica nic nikomu nie mówi.
Na pewno nie wiesz, że wprowadziła się do mnie trzy dni temu.
Zamieszkała ze mną.
Z własnej woli.
Szło nam świetnie, ale nagle wpadła w szał.
Okłamała nas oboje.
Co tak naprawdę o niej wiesz?
Więcej niż o tobie.
Znasz tylko jej wersję. Mojej nie wysłuchałaś.
Jako prawnik wiesz, że prawda leży pośrodku.
Jesteś mądrą kobietą.
Wiesz, że gdybym miał te...
„zdolności”, nie byłoby tak źle.
Wyobraź sobie, jak można je wykorzystać.
Siłą perswazji można naprawić każde zło.
Sprawić, że gardłowe problemy...
znikną.
Powtórz to do kamery, proszę.
Dr Kozłow bywa tu tylko na konsultacjach. Zostawiłam mu wiadomość.
Przyjdzie.
Dlaczego nie chcesz, by cię obejrzał inny lekarz?
To pomieszczenie...
które urządziłem w kryjówce...
Tylko tam może trzymać Kilgrave'a.
Zapomnij o Kilgravie. Skup się na...
Ona go nie zabije.
Ty musisz to zrobić.
Dałem ci broń.
Nie proś mnie o to.
To jedyny sposób.
Odpuść.
On jest zbyt niebezpieczny. Spójrz, co ci zrobił.
- Co zrobił twoim przyjaciołom. - Dlatego musisz go zabić.
Przestań.
- Wiedziałem, że przyjdziesz. - Jestem Trish Walker.
- Przywiozłam sierżanta Simpsona. - „Sierżanta”?
Nie spodziewałem się, że znów o tobie usłyszę.
Ale rozumiem, dlaczego mnie wezwałeś.
Chcę wrócić do gry.
Zespół gotowy?
Proszę wyjść.
- Zostanę, póki... - Natychmiast!
- Nie zostawię go. - Trish, odejdź.
Musisz to zakończyć.
Nareszcie!
Nareszcie.
Co się stało? Zrobił coś? Powiedział?
Nic interesującego.
Godziny odwiedzin się skończyły. Miałam rozmawiać z Hope.
- Przykro mi. - Wcale nie.
- Gdzie twój gliniarz? - Potrzebuje dowodu na moc Kilgrave'a.
Pilnuj włącznika prądu.
- Co chcesz zrobić? - Wiem, jak go wkurzyć.
Gdy przejmie kontrolę,
prąd powstrzyma i mnie, i Kilgrave'a.
Włącz tylko wtedy, gdy każe mi się samookaleczyć.
A jeśli cię zabije?
To będziemy miały dowód.
Zaczekaj...
Do akt, przedstaw się.
Ja, Jessica Jones, zdrowa na ciele i umyśle,
przedstawiam to nagranie jako dowód.
Stopy mi odmiękły. Co to jest?
Jedzenie.
Cuchnie jak śmieciowe.
Smacznego.
Nie boisz się, że cię dotknę?
Nie.
A ty się boisz?
Pamiętam, jaki dotyk lubiłeś.
Wstrząsy ci nie wystarczą? Musisz grać na moich uczuciach?
Będziesz to miał...
ale musisz poprosić.
Nie możesz...
Ciekawa gra wstępna.
Podejmij ją.
Chyba że nie możesz.
Po takim występie jestem w pełnej gotowości.
Mówisz o swoim małym ptaszku?
Jesteś żałosny.
Budzisz we mnie odrazę.
Masz taką moc, a boisz się jej użyć.
Tchórzliwy maminsynek.
Śmiało, Kevin.
Bądź dzielnym synkiem mamusi i tatusia.
Nie wiem, o co ci chodzi. Ty tu rozkazujesz.
Jezu!
- Powstrzymaj mnie. - Nie biję kobiet.
Ale je gwałcisz.
Niszczysz ich osobowość, każesz im mordować.
- Powiedz to! - Jessico, dosyć.
Kochałem cię. Dałem ci wszystko.
Dałeś mi tylko wstyd.
I wyrzuty sumienia.
I ból.
Przestań, bo włączę prąd.
Ona go zabije.
Nie, panuje nad sobą.
No chodź, tchórzu!
Nie masz jaj?
Nie poznaję cię, Jess. Byliśmy szczęśliwi.
Jeśli cię czymś zraniłem, przepraszam.
Co z was za ludzie? Pozwolicie na to?
On jest bezsilny.
Udaje.
Nie będę w tym brała udziału.
Proszę! Niech ktoś mi pomoże!
Przyjemne uczucie, prawda?
Mieć władzę.
Nie musiał mi rozkazywać,
i tak miał pełną kontrolę.
Upór godny podziwu.
Spójrz na to.
Nawet ja mu współczuję.
Tylko mu pomogłam.
Jestem idiotką.
A gdybyśmy stąd wyszły?
Zamknęły drzwi i nigdy nie wróciły?
Zostawmy go.
Hope pójdzie na ugodę. Mam dość forsy dla nas obu.
- Trish... - Poważnie.
Póki przyciąga twoją uwagę, póki się nim przejmujesz,
ma nad tobą władzę.
Nie chcę, żeby Hope zmarnowała 20 lat życia.
Nie jesteś za nią odpowiedzialna.
To nie ty mówisz.
Tylko twój chłopak.
Nie jest moim chłopakiem.
Dziwisz się mu?
Kilgrave zabił kumpli Simpsona.
A jego poważnie zranił.
- Co takiego? - Bomba.
Nastąpił wybuch.
Simpson jest w szpitalu.
Bądź dzielnym synkiem mamusi i tatusia.
Wyjdzie z tego. Jest zbyt uparty, żeby umrzeć.
Będzie śledztwo.
Może znajdą dowód na winę Kilgrave'a.
On nigdy nie zostawia śladów.
Całe życie unikał kamer. Z wyjątkiem tej jednej.
A ja myślałam, że moja matka jest zła.
Kto robi coś takiego własnemu dziecku?
Nikt tak nie zajdzie za skórę jak rodzice.
To mogłoby go załamać.
Jeśli jeszcze żyją.
On tak myśli. Długo ich szukał.
Powinien był wynająć detektywa.
Wendy wysłała swój dowód do głównej skrzynki firmy.
Otwierają ją stażyści. A gdybym tej wiadomości nie wyłapała?
To blef. Strzał ostrzegawczy.
Mogą cię wykluczyć z palestry. A nawet zamknąć.
- Nie martw się o mnie. - A ty się o mnie martwisz?
Popełniłaś przestępstwo, Jeri.
Będę współwinna, jeśli nie złożę doniesienia.
Robię, co mogę.
Czego więcej oczekujesz?
Załatw to.
W każdej innej sprawie
uciszyłabyś szantażystkę bez mrugnięcia okiem.
To nie jest sprawa.
To moje życie.
Jesteś najlepszą prawniczką w mieście.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam cię w sądzie...
czułam twoją siłę.
Jak zbijałaś argumenty prokuratora...
trzymałaś sędziów w garści.
Czułam twoje spojrzenie.
Popisywałaś się.
To działało.
- Nikt nie ma nad tobą władzy. - Nie.
Nikt cię nie powstrzyma.
W takiej Jeri się zakochałam.
W Jeri, która wie, czego chce, i bierze to sobie.
Jeśli ta Jeri wróci,
pójdę z nią. Na całość.
Do tego czasu...
Nie lubię, gdy ktoś mi stawia ultimatum.
Wiem.
Kamera nigdy nie filmuje ich twarzy.
Przyjrzyj się szczegółom w tle. Zlokalizujmy miejsce.
uczeni? - badacze? neurolodzy? - pediatrzy?
Co tam jest? Powiększ.
TYLKO DO UŻYTKU WYKŁADOWCÓW
Brytyjczycy? Wykładowcy
Eric nie płacze, kiedy idzie na ławkę kar.
POMÓŻ MI
Bądź dzielnym synkiem mamusi i tatusia.
Eric nie płacze, kiedy idzie na ławkę kar.
Kim jest Eric? Jego bratem?
Innym obiektem badań?
Ławka kar.
ZASADY RUGBY
Rugby?
Mały Kilgrave miał swojego bohatera.
Eric Brantford.
Klub Rugby, Uniwersytet w Manchesterze.
Szukam profesora Daviesa.
W 1985 kierował wydziałem neurologii.
To ja.
Sprawdzam referencję.
Potrzebne mi nazwiska osób, które prowadziły wtedy badania.
Zatrudnia pani naszych absolwentów? To dobry narybek.
Te lebiegi z Liverpoolu tylko wpędzają w koszty...
To były badania na dzieciach.
Eksperymentalne.
Kto mówi?
Potrzebuję tylko nazwisk profesorów.
Odeszli i lepiej, żeby nie wracali.
Wyjechali z miasta w 1988 roku z pieniędzmi z grantu.
Program został przerwany. Nie mam z nimi nic wspólnego.
Z kim?
Proszę.
Albert i Louise Thompson. Proszę więcej nie dzwonić.
Mam się przyznać do winy?
Nawet jeśli odsiedzisz 20 lat,
będziesz miała pół życia na wolności.
Po wszystkim, co przeszłam, każesz mi kłamać?
Prokurator chce mieć odpowiedź do rana.
Muszę pomówić z Jessicą.
Ty twoje życie, nie jej.
Ledwie ją znasz.
Masz wyjście z beznadziejnej sytuacji.
Jesteś za młoda, by wiedzieć, że to się rzadko zdarza.
W prawdziwym świecie nie ma happy endów.
Masz jedno życie, musisz o nie walczyć.
Chcę rozmawiać z Jessicą.
Nadal uważasz, że wygląda znajomo?
To niemożliwe.
Nie używam tego słowa przy tobie.
Rozmowa na pani koszt z North Eastern.
Przyjmuję. Hope?
Pójdę na ugodę.
Hope, posłuchaj.
Jestem zmęczona, Jessico.
Chcę to już mieć za sobą.
Nie będziesz miała, póki Kilgrave jest na wolności.
Ale przynajmniej zostanie mi trochę życia.
Dwadzieścia lat, zdążę skończyć studia.
Nie chcę tu umrzeć.
Podjęłam decyzję. Uznałam, że powinnaś wiedzieć.
Mam go, Hope.
Co?
Kilgrave jest moim więźniem.
Jak to?
Nafaszerowałam go prochami i zamknęłam w klatce.
Jesteśmy bardzo blisko uzyskania dowodu.
Hope, nie pozwól, by uszło mu płazem to, co ci zrobił.
Co nam zrobił.
Dziękuję.
Nie patrz tak na mnie. Wyciągnę ją stamtąd.
Szlag.
Co?
Jess?
Spóźniłaś się.
Gdzie reszta?
Nie dotarłem do wszystkich. Nie odzywałaś się.
Od kilku dni cisza. Myślałem, że cię zamknęli.
- Jak widzisz, nie. - I co,
tak trudno było mnie zawiadomić?
Przekroczyłem granicę, ratując cię przed tobą samą.
- Wiesz, co dla ciebie zrobiłem? - Nie prosiłam cię.
To zgrana płyta. Koniec z nią.
Widzisz? To twoje miejsce.
Rozejrzyj się.
Mówiłaś, że potrzebujesz rozmowy. Przyszli, żeby cię wesprzeć.
Pozwól im na to.
Dobra, zaczynamy.
Mówcie swobodnie. Nikt niczego nie narzuca.
Posłucham przez chwilę.
Muszę oczyścić umysł. Wszędzie widzę Kilgrave'a.
- To może ja zacznę. - Dziękuję.
Rozmyślałem o odpowiedzialności.
Bo gdy byłem pod wpływem Kilgrave'a, nie odpowiadałem za swoje czyny.
Nawet jeśli chciałem robić, co mi kazał.
Więc jak mogę czuć się odpowiedzialny za...
Daj spokój, straciłeś tylko kurtkę.
Jessico...
Dopuśćmy do głosu kogoś innego.
Może ty?
Betty tylko słucha, jak ty. Ma prawo.
Chcę usłyszeć opowieść Betty.
Dawno spotkałaś Kilgrave'a?
Poznałaś go dobrze?
Widziałaś go nagiego?
Nie, Jessico.
- Wiem, co robię. - To grupa wsparcia dla ofiar.
Nie wszyscy są ofiarami.
Przepraszam, muszę iść.
Dokąd idziesz?
Zostaw w spokoju tę biedną kobietę.
Ta biedna kobieta jest matką Kilgrave'a.
Chcę pomóc.
- Zbyt niebezpieczne. - Muszę pomóc.
Nie śpię po nocach.
Gdy tylko zamknę oczy, widzę twarz Rubena.
Dlatego nie chcę cię w to mieszać.
- Za bardzo się angażujesz. - Angażuję się?
Zmywałem krew z twojej podłogi.
Wrzuciłem ciało do rzeki.
I ciągle chcesz się kręcić koło mnie?
Wracaj do grupy. Pomóż tym ludziom.
To twoja supermoc.
Znajdzie nas, to tylko kwestia czasu.
Musimy być w ruchu.
Przepraszam, Albercie. Miałeś rację.
Cześć, tato.
Wiem, po kim wasz syn ma złe maniery.
Pójdziecie ze mną, żeby go powstrzymać.
Powstrzymać?
Kevin pani nie przysłał?
Nie, ale na pewno wasz widok go ucieszy.
Nazwaliście go Kevinem, ale zrobiliście z niego Kilgrave'a.
- Nie przewidzieliśmy tego. - Bzdura!
Widziałam nagranie z laboratorium.
Bawiliście się w Boga!
Próbowaliśmy go ratować.
Kevin urodził się z wyniszczającą chorobą neurologiczną.
Jego mózg by obumarł, zanim skończyłby 12 lat.
Jedyną nadzieją na naprawienie DNA była eksperymentalna terapia wirusowa.
Zainfekowaliście go?
Należy wam się medal dla najlepszych rodziców.
Kochaliśmy naszego syna.
Szukaliśmy terapii i znaleźliśmy ją.
Nie wiedzieliśmy o skutkach ubocznych, póki...
Mleko się wylało i daliście nogę.
Nie, dźwigaliśmy to brzemię.
Latami zaspokajaliśmy jego dziecięce zachcianki.
Wpadł w histerię.
Byłam zajęta prasowaniem i...
Nie powinnam była na niego krzyczeć.
Żyliśmy w strachu, więc uciekliśmy.
I uciekamy do tej pory.
Trzeba było komuś powiedzieć, zrobić coś.
Mały Kevin nie tylko wam zrujnował życie.
Wiemy.
Słyszeliśmy o tej biednej dziewczynie, która zabiła rodziców.
Wiedziałem, że to Kevin.
Louise nie była pewna, więc przyjechaliśmy.
Dołączyła do tej makabrycznej grupy, żeby się torturować.
Miałam nadzieję pomóc.
Zrobiłaś wiele dobrego.
Macie szansę pomóc tej dziewczynie. Zabieram was do syna.
Żyjemy tylko dlatego, że trzymamy się na dystans.
Wasze rodzicielstwo albo jego brak uczyniło z niego socjopatę.
Jesteście nieodpowiedzialni.
Pójdę z nią, Albercie.
Nie puszczę cię samej.
- Miłego wieczoru. - Nawzajem. Trzymaj się.
TO WYGLĄDA NA PRZESTĘPSTWO. LEPIEJ SPRAWDŹ.
Wróciłaś.
Jessica chciała mi coś pilnie pokazać.
Zaraz tu będzie.
Idź zaczerpnąć świeżego powietrza.
Nie potrzebuję tu kolejnej zwariowanej kobiety.
Tak, chętnie zrobię sobie przerwę.
Słucham.
Chciałam spytać o pacjenta Willa Simpsona.
Wątpię, żeby był przytomny.
Simpson, słucham.
Masz głos zdrowego człowieka.
Kozłow potrafi czynić cuda.
Chciałbym cię zobaczyć.
Jesteś z Jessicą? Z nim?
Wiem, że tego nie zrobisz.
Nie jestem taka jak ty.
To dobrze.
Odejdź stamtąd.
Wyjedź z miasta.
Jessica jest idiotką, jeśli myśli, że utrzyma go w klatce.
Trish...
Powiedz, że nie będziesz go pilnowała.
Cieszę się, że zdrowiejesz.
Trish.
Trish!
Dobrze reagujesz na leki.
Miłe uczucie. Jak za starych czasów.
- Daj mi czerwoną. - Czerwoną dostałeś rano.
Zmieniliśmy procedurę po wydarzeniach w Damaszku.
Czerwona na pobudzenie.
Dwie białe na podtrzymanie.
Niebieska na uspokojenie.
Rozumiem.
Cieszę się, że wróciłeś.
Dokonamy razem wielkich czynów.
Zaraz będziemy miały dowód.
Obyś miała rację. Dla dobra Hope.
Prokurator mówi, że odrzuciła ugodę. Wystąpi o podwójne dożywocie.
Przegra.
Wejdźcie!
To ci szaleni naukowcy?
Eksperymenty ratowały mu życie.
Torturował ich. Wszystko, co powiedział, było kłamstwem.
Jeśli coś pójdzie źle, włączę prąd.
Wszyscy stracą przytomność. Wyciągniemy was. Nic nie poczujecie.
Prawie.
A jeśli pani nie zdąży?
Bez obaw, zdążę.
Zbyt duże ryzyko. Znajdźmy inny sposób.
Wchodzimy, Albercie.
Jesteśmy za niego odpowiedzialni.
Ręce do góry.
Dostał pan mój filmik.
Tak.
Przekonała mnie pani, że jest chorą kobietą.
- Otwórzcie celę. - Jasne.
Za chwilę.
Trish!
Oszalałaś?
Mnie też powinnaś skuć.
Bo dzwonię na policję.
Nie omieszkam im powiedzieć, że jesteś wspólniczką porwania.
Niech pan uważnie obserwuje. Pańskie zeznanie pomoże go skazać.
Dostarczmy mu materiału do zeznań.
Witaj, Kevinie.
Mamo.
Tato.
Dobrze cię tu karmią?
Nie martwiłaś się, jak mnie karmią, gdy miałem 10 lat.
Albo 14, albo 25. Nie dbałaś o to.
Kevin, kochanie.
Byłem ciekaw, czy myślałaś, jak dorastałem...
żebrząc o odpadki jak pies.
Czy martwiłaś się, że jestem chory.
Albo przerażony. Byłem samotny, mamo.
Musiałem rozkazywać ludziom, by mnie karmili i dbali o mnie.
Robiłem to, żeby przeżyć.
Bzdury, Kevinie. Zawsze umiałeś wydawać rozkazy.
Mówiłeś nam, kiedy mamy jeść, spać, sikać.
Nie, Albercie.
Zmieniłem się, tato.
Jessica nauczyła mnie pomagać.
Uratowałem dzieci.
Chciałem, żebyście byli ze mnie dumni.
Oczywiście, że jesteśmy z ciebie dumni.
Kochamy cię.
Więc dlaczego odeszliście?
Twoja matka omal nie umarła po tym, co jej zrobiłeś!
Miałem 10 lat! Wpadłem w histerię jak normalne dziecko.
Nie wiedziałem, co robię! Nie wyjaśniliście tego. Wyjechaliście!
Popełniliśmy błąd.
Nigdy więcej cię nie zostawimy, obiecuję.
Louise, pamiętaj, co zrobił.
To nasz syn, Albercie.
Przepraszam, że cię zraniłem, mamo.
Uwolnijcie mnie, to zapomnę o napaści.
Nazwiemy to stawianiem oporu.
To jeszcze nie koniec.
Przepraszam, Kevinie.
Tak mi przykro.
Wyciągnij ich stamtąd!
Jeszcze nie.
Jesteśmy za ciebie odpowiedzialni.
Musimy cię powstrzymać.
Tak, rozumiem.
Mamo...
podnieś nożyczki.
Stój tam, tato.
Obserwuj.
- Zrobiła to. - Co?
- Jest na filmie. - Nie widział. To nie wystarczy.
To na nic. Wyciągnij ich!
Mamo...
za każdy rok, gdy cię przy mnie nie było...
dźgnij się.
Mam go.
Uciekajcie! Szybko!
- Uciekaj! - Rozkujcie mnie.
Jess, kluczyk!
Proszę.
Nie stój bezczynnie, tato.
Podnieś nożyczki.
Nie, tylko nie to.
Rozkujcie mnie!
Wytnij sobie serce, tato.
Kula w łeb, Patsy.
Za mną, detektywie.
Zostaw mnie w spokoju, Jessico.
Powstrzymaj ją, detektywie!
Zostaw mnie w spokoju, Jessico.
Wracaj tutaj, Jessico.
Natychmiast!