DDZIEŃ 5 – ZACHMURZENIE, 15.41 – 10°
Nie tak miało być, stary.
Nie w taką grę chcemy grać.
Doprowadził do strasznej sytuacji z sąsiadami…
BYŁY ZAWODNIK MMA
…jedynymi osobami, które są w pobliżu.
- Jest dobrze. - Jest okej.
Wciąż jest dobrze.
Będzie dobrze.
To był błąd.
Zemszczą się, więc…
Nie odcięliśmy wężowi głowy.
Dźgnęliśmy go.
Boże! Wkurza mnie to.
- Tak. - Skurwysyn!
Bayo to dupek!
Z wściekłości chciałem przebić go włócznią.
Nie chciałem brudnej gry, ale jest akcja, jest reakcja.
TECHNIK POLA NAFTOWEGO
Kapitan Zach jest zły.
Nie wiem czemu,
bo atak był konieczny.
To daje nam więcej siły,
więcej sprzętu kuchennego.
Misja wykonana.
Pobiegłem do Alphy.
Muszę zebrać wszystkich,
zanim Bayo tam dotrze,
i powiedzieć im, że nie możemy mu ufać.
Jedyne, co możemy zrobić, to go wykluczyć
i zmusić do wystrzelenia flary.
16 GRACZY
TYLKO JEDNA ZASADA
MUSZĄ BYĆ CZĘŚCIĄ DRUŻYNY
ŻEBY WYGRAĆ MILION DOLARÓW
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
OBÓZ ALPHA
Hola.
Pogadajmy.
Zatrzymali Bayo?
Powinni byli.
Niestety nie.
Jak myślisz, co zrobił?
Wchodzi tam,
chwyta ich garnek, chwyta dwie puszki.
Cholera.
Totalna głupota.
To była zwycięstwo.
Misja zakończona sukcesem.
Nie jesteśmy zależni od jednej puszki.
Daliśmy im jedną puszkę z wiewiórką,
więc ukradł tylko jedną.
Będziemy musieli być cały czas czujni.
Zemścimy się.
Zniszczmy ich obóz.
OBÓZ BRAVO
Tak. Odzyskamy, co nasze i zniszczymy, co ich.
Przerobił nas.
Nienawidzą nas.
Im nie zaszkodził,
ale my mamy przechlapane.
To był cios poniżej pasa, stary.
Jestem typem „oko za oko”.
Jak mnie okradniesz, dostaniesz za swoje.
Idę rozwiązać ten problem.
Jestem wkurzony.
Już mu nie ufam.
Nie chcę go w drużynie.
Jedyny sposób, by wygrać, to go wykluczyć.
Musisz to wyjaśnić, chłopcze.
Muszę poznać twój tok myślenia.
Skąd ten pomysł?
Cóż…
Miałem przyjazne zamiary.
I pojawiła się okazja.
Nie podoba mi się, że wypiąłeś się na resztę
i odstawiłeś samowolkę.
Musimy rozkręcić tę grę, stary.
Nie możesz tak po prostu rozkręcać gry, robiąc coś głupiego.
- „Głupiego”? - Właśnie.
Szczerze… nie podoba mi się ta gadka.
Mam to gdzieś.
Rozmawialiśmy o uczciwej grze.
Więc teraz musimy cały czas uważać.
Za wcześnie zacząłeś wojnę.
Wojna z jedynymi sąsiadami to niedobry pomysł.
ARBORYSTA
Hej, idą tu.
- Idą tu? - Idą, bracie.
- Cholera. - Idą tu.
- Mamy przesrane. - To było głupie.
Oddam im ich rzeczy.
Ledwo nadążamy z zapasami drewna na opał,
a porcje jedzenia są minimalne.
Jeśli zaczniemy z kimś wojnę,
mamy na głowie kolejne zadanie,
a nie mamy jak się bronić.
To jeden z najgorszych scenariuszy.
Mamy wroga, a jeszcze nie znamy terenu.
Pogadam z nimi, sprawdzę ich nastroje.
Wszystko, co robię,
to unikanie konfliktów i spokój.
Ktoś tam idzie.
Tak będzie bezpieczniej.
Co tam, Teksańczycy?
Zanim cokolwiek powiecie,
to nie nasz styl.
Nasz też nie.
Więc po prostu oddaję wam to wszystko.
Przyrzekam, to nie był plan drużyny.
Nie chcemy mieć wrogów.
- Tylko my tu jesteśmy. - Tak.
Powiem tylko, że macie węża w obozie.
To zły gość.
Jest sobie panem.
Zanim skończył wyjaśniać, powiedziałem, że to oddaję.
W Teksasie tak nie robimy.
- Nigdy. - Nie.
Więc w tej chwili…
rozmawiamy, czy ma odejść.
- Grasz uczciwie, to pokaż to. Teraz. - Tak.
Jeśli zobaczymy flarę, sztama.
To nas zjednoczy.
Alpha i Bravo będą ostatnimi dwiema drużynami.
Ale musicie podjąć tę decyzję.
Tu i teraz.
Dobra. Więc…
po rozmowie z nimi…
Po pierwsze, bardzo się cieszyli,
że oddaliśmy ich rzeczy.
I mimo wszystko
są gotowi o tym zapomnieć.
Wiecie, dopóki Delta i Charlie są w grze.
Ale pod warunkiem, że odpalisz flarę.
- Więc… - No i masz.
Podobno im to zabrałeś
i stanąłeś przed nimi,
jakbyś drwił: „I czego teraz ugotujecie?”.
Nie taki był plan, stary.
Nie rozmawialiśmy o czymś takim.
Ale to część gry.
Nie widzę w tym żadnego planu ani taktyki.
Co chciałeś osiągnąć?
Zaufaj mi, musimy grać ostro.
Moja drużyna zapomina, że to gra.
Trzeba ich unieszkodliwić,
osłabić.
SPECJALISTA USUWANIA PYTONÓW
Mają się poddać.
Ja już nie umiem ci zaufać.
Wychodzisz.
- Co? - Opuszczasz drużynę.
Tak głosuję.
Głosuję jak Zach, bo też nie wierzę,
będziesz działać w interesie drużyny.
Moje serce i dusza są w drużynie Alpha.
Twoje serce i dusza może i tak,
ale twoje czyny mówią coś przeciwnego.
Tre?
Nie myślałeś o dobru zespołu.
Jeśli zostaniesz, będziemy mieć wrogów.
Więc albo odpalisz flarę,
albo w ciągu doby znajdziesz inną drużynę.
Tak.
Muszę zaakceptować decyzję grupy.
Czuję się zdradzony.
Myślałem, że mam drużynę.
Ale nie miałem.
To nie moja drużyna.
Błąd czy nie,
drużyna trzyma się razem
i walczy razem bez względu na wszystko.
Dziękuję ci za wszystko.
Ogień, wiewiórkę, fajne opowieści i rozmowy.
Nie mówię, że jesteś nam niemiły.
Ale dla dobra gry
nie możesz zostać.
W tej chwili mam 24 godziny.
Rozumiem. To gra.
Dobra.
Naprawdę życzę mu jak najlepiej,
ale jego obecność by nam zaszkodziła na dłuższą metę.
W drużynie zaufanie to podstawa.
Jestem tu, by wygrać.
Jego obecność to za duże ryzyko.
Nie mogę pójść do Bravo,
a inne drużyny są po drugiej stronie zatoki.
Co mam zrobić?
Co tam się dzieje?
Widzicie coś?
Cała ich drużyna tam jest.
Tylko tyle.
Moja drużyna,
tak to nazwijmy,
myśli, że to zabawa.
Ale…
celem jest zwycięstwo.
I
drużyna, która wygra tę grę,
to ta, która zrobi wszystko, by wygrać.
Podoba ci się to czy nie…
ja gram po swojemu
i nie winię się za to.
Niczego nie żałuję.
Flara!
Do widzenia, złodzieju!
OBÓZ CHARLIE
- To była flara! - Hej! Rozbłysła flara!
To nie my!
Widzieliście?
Tak, skarbie!
OBÓZ DELTA
Tak!
- Jest! - Co się dzieje?
Ktoś z Alphy odpadł!
O tak!
To nie my, stary.
Tak!
I pozostało piętnaścioro.
Piękny widok.
Ma, na co zasłużył.
Natychmiastowa karma.
Podoba mi się to.
Ciężko tego słuchać.
Ale rozumiem.
Robilibyśmy to samo na ich miejscu.
Nie winię ich, ale to boli.
Po północnej stronie zatoki
drużyna Delta buduje ptasie gniazdo
przeplataną konstrukcje, by mieć ogień blisko miejsca noclegu.
Cofasz się. Szedłem w przeciwnym kierunku.
Tak.
Igły sosny idą w dół i woda naturalnie…
Będzie spływać. Dobra.
Lubię brać te gałązki i splatać je jak warkocz.
To będzie super.
Wiem.
Będę się kierował ku tobie, a ty ku mnie, aż się w spotkamy.
Wspólna praca.
Współpraca popłaca.
Cieszę się, że cię mam.
Ja też.
- Nie możemy dać się zwariować. - Nie.
Jak widzisz, dziś jest ze mną lepiej.
Jest trochę sprzeczek w obozie,
ale na widok tej flary
otrząsnęliśmy się i zjednoczyliśmy.
MODELKA
Ericowi dobrze to zrobiło.
On się najgorzej z nas czuł.
Może widząc ją, pomyślał:
„Dobra, coś się dzieje, może dam radę”.
- Całkiem niezły domek dla ptaków. - Tak.
A dziś małże na kolację.
Małże na kolację.
Trzy kilometry od brzegu…
Mam na to dmuchać?
Chyba jeszcze za wcześnie.
Wiatr da radę.
Ten wiatr jest straszny.
…po sześciu dniach drużyna Charlie wciąż nie ma ognia.
Temperatura gwałtownie spada
i każdy dzień bez ognia grozi hipotermią.
Cholera.
Jeszcze raz.
Wszystko robimy dobrze.
Uda się.
Kijek pierzasty wystarczy, by rozpalić ogień?
Może odwrócimy to do góry nogami
i spróbujemy rozpalić tak?
Albo po prostu zapal i to obrócimy.
Dobra, działa. To to samo.
- Tak, ale będzie łatwiej. - Może.
Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść.
Zostaw kij pierzasty na górze.
Zostawię go tu.
W porządku?
Poczekałabym.
Tak, ja też.
Za dużo ludzi ma za dużo pomysłów.
WETERANKA SIŁ POWIETRZNYCH
To praca zespołowa. Wszyscy próbujemy i coś wnosimy.
To może być frustrujące, gdy…
jest dużo gadania i mało działania.
Chciałem podejść i zrobić parawan z kurtki, ale…
Może powinniśmy przynieść więcej gałęzi.
Może brakuje nam konkretnego przywódcy.
Może odpocznijmy pięć minut, rozprostujmy nogi…
Wrócimy do tego za kilka minut.
Lubię być…
być pomocnym.
Wykazać się.
MECHANIK
Czy jest lepszy sposób niż…
nakarmienie ludzi?
Jeśli na Alasce nie masz zapasów, musisz co dzień zdobywać jedzenie.
Nic nie znajdziesz, idziesz spać głodny.
Mam ją.
Tego chcę.
Jestem ze wsi z Luizjany.
Jestem daleko od bagien, pól trzciny cukrowej, polowań na dziki, połowów…
Mam ksywkę „Aporter”.
Nazywają mnie Aporterem,
bo każdy, kto poluje, wie,
że aportery mają dużo energii
i wywęszą każdego ptaka w okolicy.
Znajdą go.
Nazywają mnie Aporterem, bo gdy idę na poszukiwanie jedzenia,
za każdym razem z czymś wracam.
Musisz znaleźć małą dziurę,
wsadzić palec, sprawdzić, co tam jest
i kopać.
Soczysta jesteś.
DZEŃ 5 – CZYSTE NIEBO, 23.18 – 3°
Noc numer pięć.
Mamy ciepło.
Złamaliśmy szyfr.
Mamy ogień na samym środku naszego…
Co to jest, Sammy?
Wigwam.
…wigwamu.
Dużo dziś się wydarzyło.
Pierwsza flara.
Cholera. Bayo.
Nie sądzę, że mogę teraz komuś ufać.
- Tak. - Musimy wszystko chować.
Do środka, tak.
Mamy wiewiórkę i kraby.
Będziemy gotować po garnku na osobę.
Konstrukcja prawie gotowa.
Jeden dzień i zrobione.
Mamy ogień na środku, komin na górze.
Suszą się rękawiczki i skarpetki.
Miło. Nie ma wiatru.
- Wiesz, że zwyciężymy, tak? - Tak.
Mam nadzieję.
Nie przyjechałem tu przegrać.
DZIEŃ 6 – DESZCZ, 1.44 – 2°
Czuję wilgoć.
Jestem przemoczony. Pode mną jest wielka kałuża.
- Głowiłem się, skąd to zimno. - Poważnie?
Jestem cały w wodzie.
- „Kałuża”? - Tak, leżę w kałuży.
Stary, jestem cały mokry.
Prawie nie czuję ciepła.
Zostało nam troje
i najbardziej martwią mnie noce.
- Zimno. Tak. - Ciepło w nocy.
Zimno mi.
Jest zimno.
Bo każdego dnia robi się zimniej.
DZIEŃ 6 – DESZCZ, 7.21 – 6°
Zrób sobie przerwę. Wypalisz się.
Połóż się na tym.
O to chodzi. Jest miło.
Musimy zebrać namiot i resztę.
Zniosę wszystko oprócz smrodu.
To moje skarpetki.
Dawały popalić.
Nasza drużyna dobrze się dogaduje.
Jesteśmy radosnymi, szczęśliwymi głupkami.
A to dzięki wysiłkowi całej grupy.
Złapmy jakieś wiewiórki.
Przechodzą co rano po tej linii.
Wszyscy mamy podobne umiejętności,
ale każdy wnosi też coś innego.
Pułapka nożycowa.
- Chcę się nauczyć ją robić. - Działa na wiewiórki.
- Okej. - Lubię Josepha i jego postawę.
ZAWODOWY TRAPER
Chce się wszystkiego nauczyć.
To proste. Bierzesz dwa kije w ten sposób,
związujesz na dole,
by działały jak dźwignia.
Uruchomiona, obróci się i zatrzyma,
uwiązując głowę między kijami.
Naprawdę?
To zabójca, stary.
Utrzymuję się z bycia traperem.
To coś innego.
Nie mamy tu żelaznych pułapek,
tylko prymitywne.
Ale czuję się pewnie z moimi umiejętnościami.
Potrójny sukces!
Jesteś niesamowity.
Dziękuję, przyjacielu.
Obaj jesteśmy
To żółciak?
We własnej osobie.
Nie wygląda źle.
Znalazłem żółciaka!
Zostaliśmy pobłogosławieni.
- Prawda. - Na maksa.
Nie za bardzo wierzę…
Pod koniec uwierzysz.
Ja…
Pachnie dobrze.
Dodaj do wieczornego menu.
Zero jedzenia.
Ale za to dobre humory.
Nie sądzę, żebyśmy mieli…
Wymiękniemy za dwa dni.
Może nawet jeden.
Co z ogniem?
Nie idzie nam od samego początku.
Powinniśmy odwiedzić Deltę
i rozejrzeć się po ich obozie.
Jeśli mają ogień,
może nas poinstruują.
Nikt z nas się nie spodziewał
tylu problemów z rozpaleniem ognia.
Chyba musimy zacząć myśleć bardziej nieszablonowo.
Pójdziemy do nich i zapytamy: „Delto, jak to robicie?”. Dobra.
Będziecie naszymi delegatkami?
Jesteście inteligentne, wygadane,
umiecie nawiązać kontakt.
To ważne, by powiedzieć, że mamy ogień.
- Tak. - Dobrze.
Bez ognia
i sojuszu z inną drużyną
mamy przerąbane.
- Powodzenia. - Pa.
Dobrze, na spotkanie z przygodą.
Spójrz na ten ogień.
Nieźle daje.
Odzyskuję czucie w palcach. To miłe.
Tracę na wadze w szybkim tempie.
Na siebie nawet nie patrzę.
Co dwa dni dociskam pasek.
Dziś rano poczułam, że mój też jest luźny.
Robimy się naprawdę głodni.
Słychać burczenie w brzuchach
i pojękiwania w nocy.
Ostatnimi dniami marzę o mięsie.
Białko z grzybów jest kluczowe…
KURKA, 0,8 G BIAŁKA/100 G
…ale musimy mieć go więcej.
SURWIWALOWIEC
Głównie z mięsa, więc zastawę pułapki.
Spróbuję złapać coś do jedzenia.
Dużo tu jedzenia, ale wymaga to dużo cierpliwości i umiejętności.
Moja pasja przetrwania
zaczęła się w liceum,
gdy jeździliśmy na małe wycieczki szlakiem Appalachów.
Zawsze się oddalałem, by zdobyć nowe umiejętności,
badać rośliny i grzyby.
Dobrze, że są pobudliwe.
Położyłem skałoczep.
Mam nadzieję,
że wiewiórka uwolni patyk z przynętą,
dźwignia puści i kamień spadnie.
Klaps. Kolacja.
Wygląda to nieźle.
Wzdłuż północnego brzegu zatoki
Meghan i Bri z drużyny Charlie
idą nawiązać kontakt
z najbliższymi sąsiadami z obozu Delta.
Trochę się denerwuję, a ty?
- Nie. Chodzi o przywitanie się. - Przedstawienie się.
Zawrzemy znajomość,
sprawdzimy, co u nich, i pogadamy.
Inne drużyny nie dają znaku życia.
To jest wejście. Tędy.
- Tam? - Tak.
Chyba dzielimy brzeg z drużyną Delta.
Idź dalej.
Dobra.
Mamy ogólne pojęcie, gdzie są,
ale nie widzieliśmy ich.
Szlag, gdzie oni są?
W Charlie dużo się gada o tym,
jak mogą wyglądać inne drużyny.
Co mają, czego my nie mamy?
Co zrobili, czego my nie zrobiliśmy?
- Czuję ogień. - Tak.
- To zdecydowanie ogień. - Na pewno.
Tak.
To może zadziałać.
Potrzebujesz jeszcze siekiery?
Tak, jeszcze…
kilka uderzeń.
Dziś się odprężę,
będę jeść, pić i się weselić.
Widzę ich.
Cześć! Tu drużyna Charlie!
Mamy pozwolenie na wejście do obozu?
Chyba tak.
Pomyślałem: „Szlag, nie przerywajcie mi”.
SZEF KUCHNI
Mamy towarzystwo.
Drużyna Charlie przyszła. Dwie osoby.
Jesteśmy szczęśliwi, radzimy sobie.
Jemy, pijemy.
Więc nie mieszajmy się w sprawy innych.
Cześć.
Przychodzimy w pokoju.
Przyszłyśmy zapytać, co u was.
Podoba mi się wasz dom.
Wygląda niesamowicie.
U nas wszystko dobrze. Mamy ogień.
- Jestem kucharzem, gotuję fajne rzeczy. - Nie wiedziałyśmy!
To wspaniale.
Znaleźliśmy olchę, więc coś uwędzimy.
- Tak. - Tak.
Upolowaliście już coś?
Nie, dziś zastawiamy wnyki.
Tak, zastawiamy dziś wnyki.
Obserwowaliśmy wiewiórki.
Są pyszne.
Po prostu strącamy je z drzew.
Zabiłem jedną w drugi dzień.
Niesamowite, cieszę się. Super.
Oglądając ich obóz…
ALPINISTKA
…zrozumiałam, że jesteśmy w tyle.
Mają wspaniały ogień,
wywieszają ubrania,
bardzo ładne schronienie.
Podobno jedzą jak królowie.
Mieli pełne wiadro małży.
Ile wam zajęło rozpalenie ogniska pierwszego dnia?
Nie mieliśmy ognia pierwszego dnia.
- Co? - Nie.
- Spaliście bez ognia? - Tak.
Nie. Rozpaliliśmy go, ale potem…
Jesteśmy w bardzo wietrznym miejscu.
Ciągle tam wieje.
Więc… tak.
Wierz mi, przeżyjesz…
noc lub dwie bez ognia…
Przytulaliśmy się. Było dobrze.
Szczerze mówiąc, nie było tak źle.
Musieli cierpieć.
Nie wyobrażam sobie.
Nie ma tam zbyt wielu jagód.
Znaleźliśmy siedem.
Pomyślałam, że zrobię z nich wino.
Słysząc, przez co przeszli,
nie wydaje się, że mają zgrany zespół.
- Tak. Dobra, cóż… - Czas na nas.
- Powinniśmy iść, mamy dużo do zrobienia. - Nie zabieramy wam czasu.
Nie jedzą dużo, nie upolowali wiewiórki.
Są w bardzo wietrznym miejscu.
- Miło było. - Uważajcie w drodze powrotnej.
- Będziemy. - Cześć.
Pewnie niedługo zobaczymy kolejną flarę.
- Miło było poznać. - Ciebie też.
Do zobaczenia.
- Trzymajcie się. - Uważajcie. Powodzenia.
Do tego należy dążyć.
- To jest to. - Tak.
Wiadro małży.
Mają wiadro małży.
Wszędzie są małe części krabów.
Kocham moją drużynę
i chciałabym wierzyć,
że razem dotrzemy do mety.
Ich reakcja na to, że pierwszej nocy nie mieliśmy ognia…
Tak. Nie musimy im mówić, że mają co noc.
Ale dopóki nie rozpalimy ognia,
nic nie ugotujemy, nie zagotujemy wody,
nie możemy jeść.
Po wizycie w Delcie
mogę stanąć z boku i się przyglądać
albo zacząć podejmować własne decyzje.
Złamiemy Joey’owi serce, gdy…
Będzie przybity.
Tak. Musimy mu to delikatnie przekazać.
„Mamy niedobrą wiadomość, Joey”.
„Mają ogień”.
„Nie tylko ogień, ale wspaniały ogień”.
„Wspaniały ogień”.
Nie pozwolimy, by nas to zraniło.
Musimy iść naprzód. Musi nam się udać.
Wierzę w to.
DZIEŃ 7 – ZACHMURZENIE, 8.44 – 4°
Zach, zjesz śniadanie?
Jasne.
Te nasiona krwawnika były naprawdę dobre.
Zebraliśmy grzyby.
Oto przegląd grzybów.
- Mały półmisek. - Tak.
Mamy tu leśne żelki.
Zach, chcesz jednego?
Tak, spróbuję.
- Tak. - To szaleństwo.
GALARETEK KOLCZASTY, 0,4 G BIAŁKA/100 G
I jak, antywarzywny człowieku?
Smakuje jak…
galaretka.
- W 100% jak galaretka. - No nie?
Jeśli znajdziemy jagody,
zrobimy z nich jagodową galaretkę.
- Tak. To byłoby pyszne. - Dobra.
Super mieć trzy osoby w zespole. Będę szczera.
METALURG
Jest milej. Jest miejsce w namiocie.
Podtrzymasz ogień?
Zdecydowanie.
To moje zadanie.
I nie ma konfliktów między dwoma samcami,
którzy są zdecydowanie alfa.
Myślę, że teraz będzie się nam lepiej współpracować.
Wrócę z kolacją.
Jelenie, wiewiórki, ptaki…
Tego właśnie chcemy.
Zach ma wiele mocnych stron.
Jest dobrym myśliwym.
Ma pozytywny charakter.
A teraz, gdy nie ma Bayo,
wierzę w Zacha i jego łuk i strzały.
Cudownie tu.
To zupełnie inny teren, niż co tu dotychczas widziałem.
Wiewiórki będą przy plaży wśród większych drzew, ale…
może się uda.
To ślady dużego zwierza.
Są bardzo stare, ale tu ocierał się jeleń.
Najtrudniejsze dla mnie tutaj to bycie z dala od rodziny.
Mam troje dzieci:
sześciolatka, czterolatka
i trzymiesięczną córeczkę Asher.
Niektórych z ich pierwszych doświadczeń
nigdy nie zobaczę.
Słyszę strumień.
Ta suma może zmienić życie,
jeśli wygrasz.
Podam dzieciom jedzenie na stół albo nie.
Więc tak, będę walczył jak lew.
Dzień i noc.
Będę grał czysto, żył chwilą i wygram.
Cały czas słyszę wiewiórkę.
Jest. Wiewiórka.
- Co to? - Mam kolejną.
- Tak! - Dawaj!
Cholera, ciężka.
Dawaj!
Upolowanie kolejnej wiewiórki podniosło mnie na duchu.
W końcu zdobyłem zaufanie drużyny.
O Boże.
Świetna robota, stary.
Uważam, że czerwone mięso pokazuje
zdobycie całkowitej dominacji.
To cudowne.
Dobrze się dziś najemy.
Jesteśmy osobnikami alfa
i jesteśmy tu, by dominować.
Nie lekceważ nas.
W porządku. Odpocznij, jeśli musisz.
Wznieciłem mały ogień.
Jestem cholernie zniechęcony.
Wczoraj, gdy byliśmy w Delcie,
uważnie rozglądałyśmy się po obozie
i zauważyłyśmy, że mają wielkie palenisko.
Więc wykopaliśmy dół
i mam nadzieję, że to zadziała.
Szlag.
Hej, pomyśl, jak będzie niesamowicie, gdy się uda.
Nie poddawaj się.
Według mnie…
BUDOWLANIEC
Nie, to jest mokre.
…jeśli Charlie nie rozpali ognia,
to będzie gorzki koniec całej drużyny.
Pod spodem prawie rozbłysł.
Mamy żar.
Czuję, że jesteśmy blisko.
Mam go.
Nie. Chyba musi pójść w górę.
Ogień będzie się formował tu.
Wszyscy nad tym pracowali.
To było jak operacja.
Jest.
Po małych kawałkach.
Zaczynam od patyczka pierzastego
i powoli dodaję inne rzeczy.
Daj mu czas.
Próbowali i próbowali.
Zrobiłabym z nich tipi.
I nagle buchnął.
Dawaj, stary.
Dym bucha mi w twarz.
Dziś zdarzył się tu cud.
Ale gorąco.
Tak gorąco, że aż parzy.
- To patyczki pierzaste. To dół. - Dawaj!
To właściwa kolejność. To praca zespołowa.
To jak muza Bruce’a Springsteena.
Gdzie jest Bri?
- Bri! - Bri!
Mamy ogień!
Podjęłam bardzo trudną decyzję…
żeby opuścić obóz Charlie.
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Czuję się okropnie, odchodząc bez słowa.
Ale muszę pamiętać, że to gra.
Jestem tu, by rywalizować i wygrać część miliona dolarów.
Po wymknięciu się z obozu Charlie…
Boję się, ale chyba powinnam.
Bri nie poszła do najbliższej Delty,
ale 12 kilometrów w przeciwną stronę,
dookoła zatoki.
Ma nadzieję, że gdzieś potrzebują dodatkowego zawodnika.
Szlag.
To pierwsza zawodniczka, która przechodzi
z jednego na drugi brzeg zatoki.
Dwa dni temu widzieliśmy, jak Alpha wystrzeliła flarę.
Więc idę w tamtą stronę.
Mają o jedną osobę mniej.
Może potrzebują pomocy.
Gdybym poszła do obozu Delta lub Bravo,
trzeba wziąć pod uwagę, że nagroda będzie dzielona na pięć, nie na cztery.
Więc nie wiem, czy mnie przyjmą,
ale Alpha to trzyosobowa drużyna.
Mamy tylko 24 godziny, by znaleźć nową drużynę,
więc wkładam wszystkie siły w tę wyprawę.
Już nie ma odwrotu.
Wyszłam. Wiem, że muszę dotrzeć do obozów. Nie wracam.
Nieźle.
Są tylko dwa.
Nie, trzy.
Największy problem teraz to zdobyć porządne jedzenie.
Wypełnić brzuch czymś konkretnym.
WŁAŚCICIEL ŁODZI IMPREZOWEJ
Tak, stary.
Te małe kraby błotne na teraz wystarczą,
ale nadchodzi chłodniejsza pogoda.
Im bardziej urozmaicone jedzenie,
tym większe szanse na pozostanie w grze.
To 29 krabów i dwa kamienie. Nieźle.
O rany.
Wiem, że Sammy ma już ich dość,
ale miło mieć cokolwiek.
Hej,
to już coś.
Złapanie myszy w zasadzkę
podnosi ci morale, wiesz?
Wygląda apetycznie.
Dziękuję.
Zjem was wszystkie.
Natura daje wszystko, czego potrzebujesz,
jeśli masz podstawowe umiejętności życiowe
i doświadczenie.
Tylko tego potrzebujemy, by wytrwać do końca.
Ładna i czysta.
Wszechstronność Sammy’ego jest cenna.
ANALITYK DANYCH
Wygląda dobrze.
Ostatnią rzeczą, której chciałem, to mysz,
ale ta teraz wygląda dobrze.
Wie, co robi.
Również świetnie funkcjonuje w grupie.
Dba o całą drużynę.
Ale dobre, stary.
- Boże. - Wow!
Czerwone mięso!
Świetnie, Sammy.
Joey, musisz tu przyjść.
Jestem pewny, że odeszła.
O kim mówisz?
Bri.
Zauważyłeś brak jej rzeczy?
Nie.
Nie dziwię się. Wszyscy to przeczuwaliśmy.
Szlag.
Stracić dodatkową parę rąk,
zwłaszcza na etapie, gdzie jest tyle do zrobienia…
To robi różnicę.
Liczy się najmniejsza pomoc.
- Jedna rzecz. - Tak.
Czy nawiązałaby kontakt z inną drużyną
bez naszej wiedzy?
Jak się dowiemy, że ktoś ja przyjął?
Tak.
Może teraz to robi.
Po wizycie w Delcie mogła zacząć się zastanawiać:
„Może gdzieś przeskoczę?”.
Bo jest nam ciężko.
Gra w tę grę jak każdy z nas.
Wszyscy odczuwamy zmęczenie
z powodu niedostatku snu, wody, jedzenia.
- Wszystkim jest ciężko. - Nie rozumie, że jest częścią problemu.
Czy rozpaliła ogień?
Upolowała coś łukiem?
Tak.
Będzie musiała zrobić tournée i gdzieś się sprzedać.
I przyznam, że jest cholernie dobra
w sprzedawaniu swoich umiejętności.
Nie widziałam ich wszystkich, ale…
Powiem tak.
Ryzykuje, idąc do obozu z pytaniem:
„Przyjmiecie mnie?”.
Jeśli zostanie odrzucona,
jej jedynym wyjściem jest powrót lub pójście dalej.
Ja jej nie przyjmę.
Nie.
Wszyscy mamy wybór.
Ale ufam, że teraz ona odpali flarę.
- Tak. - Dobra, do roboty.
Tak. Żółwik?
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Alpha i Bravo są prawie po tej samej stronie wody co my.
W końcu.
Bri wędruje 12 kilometrów, okrążając zatokę ku zachodowi.
Co za wyprawa!
Zaryzykowałam i postawiłam się w bardzo trudnej sytuacji.
Żeby dotrzeć do najbliższego obozu na południowym brzegu,
ma jeszcze siedem kilometrów do przebycia
i zaczyna odczuwać efekty tej wyczerpującej wędrówki.
Opuściłam Charlie bez jedzenia i wody.
Wiedziałam, że będę wyczerpana.
Odczuwałam fale zmęczenia.
Moje tętno poszybowało w górę.
Czułam, jak pulsuje.
Słyszałam, jak serce mi wali.
W tym momencie bardzo chce mi się pić
i cały czas myślę tylko o wodzie.
Szukałam źródeł wody
i usłyszałam ten strumyczek.
Obejrzałam się.
Aha!
Akurat tyle wody spływało po mchu, żeby się napić.
Tak.
Może mi zaszkodzić,
ale to zrobię.
Nie wiem,
czy się nie rozchoruję
lub nie zarażę chorobą jakiejś padliny.
Ale jest bardzo czysta.
To płynąca woda.
Bardzo dobra.
Rozchoruję się, to trudno.
Ale czas iść.
Słońce szybko zachodzi i robi się coraz zimniej.
Ostatnie 800 metrów.
Jestem zmęczona.
O wszystko się potykam.
Niepokoi mnie niepewność, czy dotrę do drużyny Alpha.
Wiem, że Bravo jest o wiele bliżej.
W myślach cały czas powtarzam:
„Proszę, przyjmijcie mnie.
Jestem bezdomna”.
Cześć.
Brianna?
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
- Tak. Jak masz na imię? - Sammy.
- Skąd się tu wzięłaś? - Hej!
Z obozu Charlie po drugiej stronie.
- Po drugiej stronie wody? - Co?
Przeszłam wokół zatoki.
- Naprawdę? - Tak.
Mamy gościa. Chodź tu.
Bri mówi, że szła z obozu Charlie
…do nas. To w ogóle możliwe?
Szłaś cały dzień?
Tak. Jestem wykończona.
Szlag. Chcesz wody?
- Byłoby super. Dziękuję. - Wejdź.
Miałam właśnie zagotować.
Była naprawdę wykończona.
Pomyślałam: „Boże, dziewczyno.
Pomożemy ci. Wejdź. Usiądź”.
To był szok,
ale ucieszyłam się na jej widok.
Opuściłaś drużynę czy poszłaś na spacer?
Opuściłam.
Spożyłam w tym tygodniu 100 kalorii
i…
Co tam jedliście?
Nie mieli ognia przez pięć dni.
- Mówiłem wam, że Charlie nie ma ognia. - Nie widzieliśmy dymu.
Każdy mówił o odpaleniu flary.
Podjęłaś słuszną decyzję.
Nie chcesz jeszcze rezygnować. Szanuję to.
Nie chcę wywierać na was presji,
ale jeśli mnie przyjmiecie…
Musimy to omówić między sobą.
Dobrze.
Wyobrażacie sobie, jak niskie jest tam morale?
To świetna wiadomość.
- Tak. - Wspaniała.
Chyba…
zdecydowanie nie chcemy piątej osoby.
Zgadzam się.
Znam realia mojej sytuacji.
Jeśli będę musiała odpalić flarę, to…
Będzie mi ciężko.
Jesteśmy tu, jesteśmy szczęśliwi i…
Wszyscy są gotowi i…
- Priorytet to dokończyć schronienie. - Zajmę się tym.
Musimy je uszczelnić.
- Wczoraj odmroziliśmy sobie dupy. - To nie była dobra noc.
Czas się przygotować.
Potrzebujemy dobrego schronienia, które utrzyma ciepło całą noc.
Komin może być tylko w tej luce tutaj.
- Tak. - Przesunąć go do tyłu, żeby zakryć tył.
Wtedy dym pójdzie wzdłuż tej skały.
Trzeba podtrzymywać ogień.
Natnę drewna.
Muszę znaleźć lepsze gałęzie.
Zostało nas troje.
Nadal współpracujemy i dogadujemy się.
Nie boję się niczego. Możemy wygrać.
Ufam Zachowi i Tre.
Akceptują mnie, jaka jestem.
Ciężko pracuję, wykonuję swoją pracę.
Zach ma głowę na karku.
Z nim jako przywódcą…
radzimy sobie.
Szlag.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska