7.38 – 3. DZIEŃ DESZCZ – 3,5°C
Słońce znów wschodzi.
Po trzech dniach deszczu i mrozu,
bez pożywnego jedzenia,
drużyny są fizycznie osłabione.
Ile można jeść wodorosty?
Czas pomyśleć o białku.
W tej sytuacji zespół, który znajdzie źródło pożywienia,
zdobędzie przewagę.
Od godziny zbieramy skałoczepy.
Brakuje mi tchu.
Doskwiera nam niedobór białka i witamin.
Jaki dorodny robaczek.
Wrzucaj.
Witamy na Alasce.
Wciąż się rusza.
Jeśli ta wiewiórka wróci…
- Musimy ją zabić. - Już po niej.
Pożarłabym wiewiórcze udka.
Jako jedyna trzyosobowa drużyna
Charlie ma jedną parę rąk mniej do polowania na białko.
- O jedną gębę mniej do wykarmienia. - Tak.
Z pragmatycznego punktu widzenia…
Co wy na to?
Drużyna Delta
zrobiła haczyk i wędkę
z odzyskanego aluminium i plastiku.
Jordan jako pierwszy spróbuje złowić rybę w rzece Neka.
Najgorsze, że niewiele jedliśmy.
Schronienie i ogień pochłonęły dużo pracy.
Mamy za mało jedzenia.
Za godzinę będę łowił.
Wszystko w twoich rękach. Jesteś naszym rybakiem.
Trzymaj kciuki, żebyś coś złapał.
To byłoby niesamowite.
Jordan wyrusza na ryby,
a drużyna Alpha polega na swojej zaradności.
Na razie wystarczy.
Wracajmy do obozu.
- Chodźmy. - Dobra myśl.
Cholera jasna.
Niedźwiedź!
Zima za pasem.
- Patrzcie! - Boże.
Temperatura zaczyna spadać.
Niedźwiedź przechodzi przez rzekę.
Nie tylko nasi zawodnicy szukają pożywienia.
- Sto metrów stąd. - Widzę!
- Boże! - Nie przyciągajmy uwagi.
Dorosłe niedźwiedzie grizzly mogą ważyć 350 kilo.
Cicho.
Serio?
Jesienią intensywnie polują i szukają pożywienia.
Ja cię chrzanię.
Spojrzał wprost na nas.
Spożywają do 20 000 kalorii dziennie,
przygotowując się do snu zimowego.
Wchodzi między drzewa.
Rąbałem rano drewno, sto metrów od naszego obozu.
Podszedł tam.
Ktoś wpadł na lunch.
Nie ma go.
Zagrożenie szybko ustępuje…
Patrzcie! Raca.
…podekscytowaniu.
- Kurczę. - Ktoś odpadł.
To brzmiało jak raca.
Rany.
Cholera.
- Kolejna raca. - Dwie?
Dwie race.
O krok bliżej.
Jeszcze jedna.
16 SAMOTNYCH WILKÓW
13 SAMOTNYCH WILKÓW
AMBER – OBÓZ ALPHA
JILL – OBÓZ ALPHA
JUSTIN – OBÓZ ALPHA
LÉE – OBÓZ ALPHA
TWORZY WŁASNE ZASADY
BRIAN – OBÓZ BRAVO
COREY – OBÓZ BRAVO
JAVIER – OBÓZ BRAVO
TIM – OBÓZ BRAVO
OSTATECZNA WALKA O PRZETRWANIE
ANDREA OBÓZ CHARLIE – ODPADŁA
ANGIE – OBÓZ CHARLIE
NICK – OBÓZ CHARLIE
SETH – OBÓZ CHARLIE
TYLKO JEDNA DRUŻYNA MOŻE WYGRAĆ
DAWN – OBÓZ DELTA
JOEL – OBÓZ DELTA
JORDAN – OBÓZ DELTA
PAUL – OBÓZ DELTA
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
Zamierzam grać i wygrać.
Dwie race błyszczą nad obozem Bravo.
Dwie osoby.
- Tak. - Dwie.
To dopiero trzeci dzień, a brutalna alaskańska dzicz
pokonała dwie kolejne osoby.
- To Bravo? - Tak.
To powód do świętowania dla pozostałych,
którzy liczą na wygraną i milion dolarów.
- Poszły race. - Ile?
- Chyba dwie. - Dwie?
- Na to wygląda. - Pomyślcie.
Plus dla nas.
Dokładnie.
Większość nie wie, z którego obozu wystrzelono racę i kto to zrobił.
Poza jednym zespołem.
Wystrzeliliście race.
- Tak, zwijam się stąd. - Chłopaki.
Mam dość.
Jestem przemoknięty.
Alaska mnie przeżuła i postanowiła wypluć.
Kiedy podjąłeś decyzję?
Zeszłej nocy.
Noce są tu zimne. Masakra.
TIM – OBÓZ BRAVO BEZROBOTNY
Mikrozarządzanie Javiera mi nie pasuje.
To przelało czarę goryczy.
Jak ktoś ma ego, śmiało.
- Tu się sprawdzi. - To inny świat.
Nabrałem szacunku dla tego miejsca.
Brak mi słów.
Rano obudziła nas niespodzianka.
Ale intuicja podpowiada mi, że to żadna strata.
Tim jest najmniej doświadczony,
a Corey ciągle narzeka.
Jeśli was zawiodłem, przepraszam.
Uległszy skrajnemu klimatowi i warunkom,
Tim i Corey chcą odejść.
Drużyna Bravo jako jedyna ma teraz dwóch zawodników.
Wszystko zależy ode mnie i Javiera.
Ups.
Zostaliśmy ja i Rambo.
Stresuje mnie to.
To praca drużynowa.
Jeśli Brian odpadnie, będę musiał znaleźć inną drużynę.
Inaczej będzie po mnie.
Po zabawie.
Po trzech dniach w grze zostało tylko 13 graczy.
Burczy mi w brzuchu.
Jest i głód.
Jeśli jako pierwsi znajdziemy łososia,
będziemy o krok bliżej nagrody.
Za krótka żyłka.
Większość życia łowię,
ale tu jeszcze niczego nie złowiłem.
Nic nawet nie spojrzało na przynętę.
Wystarczy, że uda się raz.
To kiepskie miejsce.
Muszę zarzucić przynętę na środek rzeki.
Pójdę w górę rzeki,
zrobię rekonesans, obejrzę teren.
Musimy znaleźć coś, co da nam więcej pożywienia.
Chyba przejdę się tam.
Jordan idzie w górę strumienia.
Sporo dymu.
Jako pierwszy członek Delty znajduje obóz Charlie.
Życzymy wszystkim śmierci z głodu i zimna,
ale chcemy też rozgrywki umysłowej.
W co mi uwierzą?
Chciałem namieszać im w głowach.
Co tu może być? W co by uwierzyli?
Jak nogi? Lepiej?
Dużo lepiej.
Skarpetki schną.
Słyszeliście?
Puk, puk, ekipa.
- Cześć. - Siema.
Badałem rzekę.
Zauważyłem dym. Jak się macie?
Dobrze. Macie jedzenie?
W nadmiarze.
- Nadmiar? - Tak.
Wczoraj ptak, dziś rybka.
- Gratuluję. - Radzimy sobie.
Mamy dość jedzenia, by jakoś przetrwać.
- A wy jedliście? - Odrobinę.
Po tej stronie nie ma ryb.
Są. Sam złowiłem.
Jordan obudził we mnie ducha rywalizacji.
Wyciągnęliście racę. Kto następny?
Ty?
Nie lubię go.
Nie lubię, gdy ktoś mną manipuluje.
Zostało was troje.
Mam propozycję.
Jedna osoba z naszej drużyny słabo sobie radzi.
Po ostatniej nocy. Było ciężko.
Ściemniam.
Chciałem tylko zasiać ziarno zwątpienia
i trochę ich skłócić.
Wkrótce możemy mieć dla kogoś miejsce.
Jedno z was musi podjąć decyzję.
Myślisz, że jest aż tak źle?
Tak. Jedno z was musi podjąć decyzję.
Tak tylko mówię, niczego nie sugeruję.
Nie mogę wam mówić, co macie robić.
- Ktoś musi wygrać, prawda? - Jasne.
- Zawsze są przegrani i zwycięzcy. - Właśnie. Wiecie co?
Nie będę wam już zawracał głowy.
Świetnie się spisałem.
Wypadłem przekonująco.
Raczej to kupili.
To kwestia czasu, zanim któreś z nich
przyjdzie do nas i spróbuje się wkręcić.
To tylko osłabi ich drużynę.
Nie wierzę w ani jedno jego słowo.
- Nie. - Mam dobrą intuicję.
Znam wielu kłamców.
Wiem, co robią.
Ta mowa ciała, kontakt wzrokowy.
Od razu wiedziałem, że nie mówi prawdy.
Nie znoszę gościa. Gadał jak sprzedawca aut.
Przyszedł chwalić się cholerną rybą.
Zagrywka psychologiczna.
Przejrzałem go. Nie ze mną te numery.
To oczywiste.
Zamknij się, wracaj do siebie i zdychaj z głodu.
Ale dzięki za wizytę i zmarnowanie kalorii.
Szczekasz na mnie w moim domu?
Jedyne 1500 metrów w górę rzeki…
Mamy ogień.
…Alpha szykuje się do gotowania skałoczepów
zebranych na plaży.
Jill ugotuje nam niesamowitą zupę ze skałoczepów.
Świeżo zebrane skałoczepy.
Skałoczepy to małe wodne ślimaki,
które podczas odpływu można znaleźć na skałach.
Choć nie są kaloryczne,
te mięczaki są pierwszym znaczącym źródłem białka
od czasu przybycia na wyspę.
O rany!
- Będziemy ucztować. - Tak jest.
Mamy jedzenie. I białko.
Zapraszam.
Musimy jakoś nazwać obóz.
Chodź.
Jesteśmy drużyną Alpha.
- Na drzewie jest piórko. - Moment. Gdzie Lee?
- Tak. - Boże!
Lee, co powiesz ludziom w domach?
Ja bym powiedziała, że to niepokojący kaszel.
Przyniesiemy ci zupę.
Nadchodzi noc, a temperatura spada.
Lee czuje się coraz gorzej.
OBÓZ ALPHA – 00.27 – 4. NOC MARZNĄCY DESZCZ – -1°C
Szlag.
W porządku?
OBÓZ ALPHA – 2.09 – 4. NOC MARZNĄCY DESZCZ – -2°C
Moje ciało się poddaje.
Plecy mi przemarzły.
GODZ. 3.52 – -3°C
Ręce mi drętwieją. Cholera.
Chyba mam zapalenie oskrzeli. Duszę się nocą.
Boli mnie, gdy kaszlę,
jakby ktoś wbijał mi widelec w płuca.
7.22 – 5. DZIEŃ DESZCZ – -1,5°C
Gdy dziś rano wstaliśmy,
Lee płakał.
Nie mam wyjścia.
Chciał zrezygnować.
Przez ciągły deszcz i mróz
nie mogę spać.
Każda noc to walka o dotrwanie do świtu.
Jestem u kresu sił.
Rezygnuję.
Byłem w piechocie morskiej.
W oddziale specjalnym.
Myślałem, że dam radę, ale Alaska mnie pokonała.
Myślałem, że zniosę więcej.
Rozniosło mnie.
To wina drugiej drużyny.
Gdy zobaczyliśmy te race,
doznaliśmy olśnienia.
„To takie proste.
To już koniec.
Dość bezsennych nocy i głodu.
To mogę być ja”.
I stało się, przepadł.
Żegnam.
Pa.
Nie ma co tego roztrząsać.
Wygramy we trójkę.
Będziemy walczyć z tym deszczem.
To nasz jedyny wybór.
Będziemy walczyć.
Lee zrezygnował jako czwarty ogółem
i jako pierwszy w Alphie.
Po jego odejściu zostało 12 uczestników.
Wciąż toczy się walka o milion.
Utrata członka Alphy to obiecujący kamień milowy
dla obecnego lidera, drużyny Delta.
Kurczę, to Alpha.
Kurde, fakt. Alpha.
Tylko u nas nikt nie odpadł.
Z Bogiem, kimkolwiek jesteś. Bywaj.
Cieszę się, choć nie chcę.
Niemal czekam na kolejną racę.
Jedyny komplet.
To jasne, że jak ktoś odpadnie,
domino się posypie.
Zakładam, że innym drużynom jest ciężko,
bo mają kiepskie schronienie i niskie morale.
A teraz jest ich mniej.
Im dłużej jesteśmy w komplecie,
tym większe mamy szanse.
To za dużo pracy dla dwojga.
Będziemy cisnąć i robić swoje.
Widać, że inne drużyny same się niszczą.
No i po durnej Delcie.
- A my mamy całą czwórkę. - Durna Delta?
Silna czwórka.
Czas na ryby.
Niedługo zobaczymy kolejną racę,
jeśli wiatr nie ustanie.
Kolejne dwie doby przynoszą tylko deszcz.
14.35 – 6. DZIEŃ DESZCZ – 1°C
Jest zimno.
Pogoda jest okropna.
Jest mokro i zimno. Przemokliśmy.
Alaskańskie monsuny doskwierają wszystkim.
Ale przetrwanie wymaga ciągłej pracy w każdych warunkach.
Dzień siódmy przynosi ulgę.
10.54 – 7. DZIEŃ POGODNIE – 4,5°C
Słońce wyszło. Hura!
Ulżyło nam, gdy zobaczyliśmy słońce.
Jezu, nie wiedziałem, że jesteś baletnicą.
Pełna tęcza!
No dobra.
Słyszycie?
Coś się dzieje.
Przy plaży.
Sprawdźmy to.
Po raz pierwszy od pięciu dni
odgłos zbliżających się śmigłowców sygnalizuje zrzuty zaopatrzenia.
Drużyny otrzymają je jednocześnie bez zapowiedzi.
Zrzuty mogą zawierać dwie rzeczy.
Jest.
Wiadomość od mistrzów gry zawierającą nowe wytyczne…
„Idźcie na wschód. Kieszeńce żyją w głębszych wodach”.
…lub cenne materiały i narzędzia mogące odmienić los osób,
które potrafią ich użyć.
Kocia karma?
PRZYNĘTA NA KRABY
To jakieś mięso.
Ten zrzut zawiera jedno i drugie.
Oprócz materiałów na tratwę…
MŁOTEK
Nastukamy się.
Idealnie.
…do żeglowania wokół wyspy…
Liczyłem na lornetkę.
„Wykorzystajcie pływy, by dotrzeć na wyspę i wrócić do domu”.
Są współrzędne. Masz mapę?
…zawiera wiadomość od mistrzów gry i szansę dla drużyn.
„Na wyspie znajdziecie pułapki”.
To dopiero.
Na wschodzie, 1200 metrów dalej, znajduje się inna wyspa.
Za nią można znaleźć tereny
pełne krabów.
Na całej wyspie ukryto pięć pułapek na kraby.
Czas zbudować łódź.
Kto zdobędzie jedną lub więcej pułapek,
będzie mógł zbierać cenne źródło białka.
Ale dotarcie na drugą wyspę wymaga nie tylko tratwy,
ale i zaplanowania rejsu wedle pływów.
Pierwsza okazja już za trzy godziny.
Jeśli inni dostali to samo,
będą szukać tych samych pułapek. Nie możemy czekać.
OBÓZ CHARLIE
W obozie Charlie…
W sam raz.
…Seth zajmuje się projektowaniem i budową tratwy.
Uważam się za inżyniera.
Łódź może być prosta.
Nie mamy dużo czasu na budowę,
jeśli chcemy zdążyć.
Wycięliśmy to na namiot,
ale w obliczu nowych wyzwań
wszystko jest uniwersalne.
Z tego powstanie tratwa.
Zrobimy coś w stylu pływającego krzesła wędkarskiego.
Po dwa na stronę, dwa jako siedzisko.
Obym nie skończył pod wodą.
Tratwa ma być lekka.
Do tego musi mieć wyporność.
Jak zatoniesz, grozi ci hipotermia.
Nie znaleźliśmy dużo pożywienia,
więc warto zaryzykować.
Zwłaszcza że to wysokobiałkowe kraby.
Chcemy krabów, prawda?
Tak jest.
Przed zbudowaniem tratwy w obozie Bravo
Javier proponuje zmianę strategii.
Nie powinniśmy tu tego budować.
Lepiej bliżej wody.
Chcesz wszystko zanieść na plażę?
- To potrwa wieki. - Kawał drogi.
To półtora kilometra.
Na początku Brian chciał puścić tratwę stąd,
sprzed obozu,
i popłynąć półtora kilometra na wyspę, gdzie są pułapki.
Chciałem zmienić taktykę.
Obóz Bravo znajduje się najdalej od wyspy,
więc Javier uznał,
że lepiej złożyć tratwę dalej
i że to najbezpieczniejszy sposób.
To oznacza krótszą podróż przez wodę,
ale utrudni załapanie się na nurt.
Może Javier ma rację.
Musimy współpracować, by przetrwać.
Poddaję się. Jak zwykle on podejmuje decyzję.
Chodź, Brian.
Staram się przedstawić jak najwięcej punktów widzenia.
Oby Brian nie uznał tego za rozkazy.
Ja tylko o niego dbam.
Za rzeką
drużyna Delta chce wykorzystać przewagę,
by szybko zbudować większą tratwę.
Mamy szansę wykorzystać pełny skład
i przekuć go w istotną przewagę.
W młodości zbudowałam kilka tratw.
To musi być wytrzymała łódź.
Będę musiał wyciąć kliny,
żeby elementy się nie przesuwały.
- Koniecznie. - No.
Radzimy sobie.
Jesteśmy naprawdę zaradni.
Nasze połączenie drona z katamaranem powoli ożywa.
Mamy dwie dętki.
Pod główną konstrukcją mocujemy belki
połączone z dętkami.
To nas trochę podniesie.
- Zapewni stabilność. - Tak.
Belki dadzą podparcie.
Dzięki temu utrzymamy równowagę na tratwie.
Musimy myśleć długofalowo.
Szukamy pułapek.
Trochę ich poużywamy, więc warto.
Wkładamy w tę tratwę mnóstwo energii,
bo uważamy, że warto.
Wiąż pojedynczo. Jak puści, to w jednym miejscu.
To nie będzie jednorazowa tratwa.
Wypłyniemy nią dalej,
nałapiemy ryb, może krabów.
Będziemy też mogli przekroczyć rzekę,
by odwiedzić przyjaciół za rzeką.
Namieszać im w głowach.
Mamy też swój przebiegły plan.
Chcemy tam być pierwsi.
Nie wiemy, czy inni znajdą pułapki.
Na drugim brzegu
Javier i Brian dotarli na terytorium Alphy,
gdzie Justin od kilku godzin
pracuje nad tratwą.
Javier, tak?
Tak.
- Co planujecie? - Odwiedzić wyspę.
Coś zasugeruję. Podzielimy się, jak będę pierwszy?
Jak będziemy pierwsi, mamy się podzielić.
- Zawrzemy układ. - Kto pierwszy.
Jeśli dotrę pierwszy, podzielę się po równo.
Ale wy zrobicie to samo.
Doceniam Justina.
Dzielenie się pułapkami to dobry pomysł.
Dobra myśl. Podzielimy się pułapkami. Stoi?
Dobra.
- Drużyna Bravo. Drużyna Alpha. - Tak.
- Powodzenia, Justin. - Jasne.
Miłego, panowie.
- Trzymaj się. - Uważajcie.
Justin chce się podzielić pułapkami
i współpracować,
pokonać drugi brzeg.
Nasz brzeg będzie silniejszy.
Uważaj na kamienie.
Drużyny Alpha i Bravo w ostatnich straciły dniach członków,
więc zawiązują sojusz,
by zawalczyć z przeciwnikiem z drugiej strony rzeki.
Inni mogą robić, co chcą. To wszystko zmienia.
Zbliża się kolejny odpływ.
Napnij jak najmocniej.
Javier i Brian ustawiają się 1200 metrów w dół rzeki
i zaczynają składać tratwę.
Jesteśmy jak MacGyver.
Może ułożymy w trójkąt?
Mam jeszcze dwa paski.
Koncepcja dętek pochodzi z dokumentu
o ucieczce z Alcatraz.
Jeśli udało się tak uciec z Alcatraz,
to nam uda się zdobyć pułapki.
Tymczasem na rzece
Justin z Alphy wraca do pracy nad tratwą.
OBÓZ ALPHA
Dwa razy większą od Bravo.
Próbuję zbudować łódź,
która nie będzie jak pozostałe.
Wolę powoli zrobić coś porządnie.
Jak w Żółwiu i zającu.
To maraton, a nie sprint.
Buduje nie byle łódkę.
Justin pracuje nad tą łodzią zbyt długo.
To niepraktyczne. Marnujemy czas.
Powinniśmy już płynąć.
Justin kontynuuje pracę.
Wygląda stabilnie.
Pozostałe drużyny kończą tratwy.
No to zaczynamy.
Naciągnij i zacznij owijać.
Starają się pierwsi złapać falę.
Czas się kończył. Musieliśmy ruszać.
Zgodnie z planem Javiera
Brian z drużyny Bravo szykuje się do rejsu daleko od celu.
Nawet je źle napompowali.
Słabo. Oby straż przybrzeżna była blisko.
Pójdzie na dno.
Trzy, dwa, jeden, już.
Delta ustawia się na pozycji, by złapać nurt.
Szybko decydują, kto przejmie stery.
Musieliśmy podjąć decyzję.
Kto chce zaryzykować?
Kto zaryzykuje przemarznięcie,
przemoknięcie i powrót do domu?
Jordan, popłyniesz. Cieszę się. Łódź jest twoja.
Jako wojskowy byłem szkolony
do takich sytuacji.
Dasz czadu, stary.
Drużyna mnie wybrała.
Już 30 metrów dalej…
No to tak.
…ich rywale, Delta, kończą przygotowania.
Charlie rozważa zmianę strategii w ostatniej chwili.
- Gotów? - Tak.
Zaczyna wiać. Pospieszmy się.
Poruszaj się.
Możesz?
Patrz.
Pierwotnie ja miałem wejść na tratwę.
Stresuję się. Jestem najlżejsza.
- Tak. - Zanurzy się.
Lepiej stań szeroko.
- Jasne. - Spójrz na mnie. Jesteś pewna?
Jasne. Dam radę.
Angie spojrzała na mnie
i powiedziała, że da radę.
Gotowa?
Omówimy to z Nickiem?
Rzeka wywoływała we mnie niepokój.
Mieliśmy prowizoryczną dętkę,
parę olchowych pni i sznurek.
To ma przetrwać prądy?
Daj mi stanąć.
Mnie utrzyma. Ze mną…
Z tobą się nie uda.
To naprawdę przerażające.
Nie byłem pewien umiejętności Angie.
- Jesteś pewna? - Tak.
- Na pewno? - Na 100%.
Spójrz na mnie. Musi ci się udać.
Musi i już.
Dałabym znać, gdybym nie była pewna.
Świetnie umiem pływać
i znoszę zimno.
Jestem lżejsza.
Łatwiej mnie uniesie.
Mniej zmoknę.
- Umiem pływać. - Nie wiem.
Seth powinien płynąć.
Angie nie da rady.
Dlaczego?
Najlżejsza osoba może nie mieć siły,
by sterować.
Ciężko tym kierować.
Umieramy z głodu i musimy wygrać.
Powinien płynąć Seth.
Wiesz, jak mnie wkurzyć.
Mówię ci, że…
Nie. Nie przerywaj mi.
Przede wszystkim… Zabieraj ten palec.
Tego nie zniosę.
Nie wytrzymuję, jak facet podnosi głos.
Głośny, wrzeszczący facet.
Działa na mnie jak płachta na byka. Nie pozwolę na to.
Przerywasz mi, a próbuję porozmawiać.
- Jasne? - Mów.
Odszczekuję się, ale…
- Nie mów tak do mnie. - Hej.
No to śmiało.
Jestem od was lżejsza.
To maleńkie dęteczki.
Tobie też muszę udowodnić, że się mylisz.
Chcę udowodnić, że wszyscy się mylą.
- Może i tak. Dobra. - Wiem, że się mylisz.
Wolę ocenić sytuację z dystansu.
- Jak w gimnazjum. - Mówię, że…
- Słyszałam. - Przestańmy.
Wolę nie ingerować, póki nie trzeba.
- Nie obieram stron. - Przestań.
Potrzebujemy trzeciej opinii. Seth.
Taki styl przywództwa lubię.
- Ja dam radę. - Dobra.
Ale niech płynie ona. Jest lżejsza.
Ale jak coś, dam radę.
Twoja decyzja, ufam ci.
Poradzę sobie.
No to wyślemy Angie.
Doceniam mediacje Setha.
Nie jestem kobietką,
która da sobą pomiatać i odpuści.
Długo tu zabawię
i wiem, kiedy sobie z czymś poradzę.
Szerokości, bracie.
Spór ich spowolnił.
Gdzie wiosło?
Drużyna Charlie próbuje wciągnąć tratwę do wody.
Odpływ miał wyglądać inaczej.
Tak.
Choć drużyna Alpha pozostaje na uboczu…
Tylko my nie wypływamy.
On nie umie działać efektywnie.
…dwieście metrów dalej
Bravo wykorzystuje okazję do nadrobienia zaległości
i startuje z miejsca wybranego przez Javiera.
- Płyniesz z wszystkim? - Włóż i zobaczymy.
Delta wykorzystuje przewagę.
ANGIE – JORDAN – BRIAN PUŁAPKI
Obejmuje prowadzenie w wyścigu po białko.
Tak jest. Z prądem. Nie walcz.
Prąd mnie porywa. O to chodzi.
Czas wygrać tę misję.
- Pójdzie gładko. - Robi się.
Użyj kija.
Dasz radę, Brian.
Załatw to jedzenie. Dalej.
Jeśli ktoś znajdzie jedną pułapkę,
nic nie powstrzyma go przed zdobyciem wszystkich pięciu.
Oby je znalazł.
Nic już nie zrobimy.
Zaczynam wiosłować i zauważam,
że nie muszę. Prowadzimy.
Niesie mnie prąd. Pozostało czerpać przyjemność.
Jordan.
Co z czwartym członkiem?
Gdzie się podział?
Momencik.
Tak?
- Co mówi? - „Momencik”.
Macie tratwę?
Tak, tuż za tobą.
Cel to mało. Poniżę ich.
Co jest?
Robi pompki?
Kpi ze mnie.
Chyba go nie dogonimy.
Jestem dobrym wędkarzem.
Ciągle patrzę, dokąd płynie woda,
jak płynie.
Zauważyłam prąd.
Coś mi podpowiedziało, żeby go złapać.
Ktoś w czerwieni.
Zawzięta jest.
Dziesięć.
Płynie.
Spójrz na prąd.
Dawaj, Angie. Mocno!
Nie martwię się o nich.
Na środek.
Dalej!
Dobry tor, Angie!
Nie sądziłam, że się uda. Prawie się poddałam.
Tak jest, świetnie!
Już prawie.
Aż tratwa ruszyła.
Złapała nurt.
Idealnie, brawo!
Walczę z prądem,
a tu nagle płynie jakaś dziewczyna.
Zaczął się wyścig.
Jasny gwint!
Szacun.
Seth, jest blisko.
Ciśnij, dalej.
Masz dobry tor, Angie.
Jestem niebywale pewny siebie.
Nie martwię się nimi.
Płynę prosto na wyspę. Zgarnę wszystkie pułapki.
Da radę.
Co tam? Zgubiłeś się.
Wtedy tam zerknąłem.
O cholera. Nie.
Napisy: Konrad Szabowicz