Cztery pokolenia Furii.
Wszystkie doświadczyły wojen, rzezi i zdrad,
ale żadna nie musiała mierzyć się z tym, co ja.
Kiedy po ataku Damoklesa Driss uciekł,
miał przewagę czasową, armię
oraz plan napadu na kopalnię,
pociąg Olimpu.
Tajny, pancerny i pilnie strzeżony.
Lyna i ja byłyśmy spóźnione.
Wskoczyłyśmy do niego w ruchu. Driss był już na czele składu.
Po co przyszedł?
Po złoto, obrazy, tajemnice Olimpu.
Ale głównie po zlokalizowane na drugim końcu centrum danych.
Oprogramowanie mające dostęp do baz organów ścigania,
wszystkich kamer, smartfonów…
Oprogramowanie, które umożliwia znalezienie każdego.
Dzięki niemu Driss znajdzie twoją matkę.
A jeśli znajdzie Kahinę, zabije ją.
Nie. Dostaniemy się do tego wagonu i powstrzymamy go.
Wiem, że straciłam wasze zaufanie
i najchętniej strzelilibyście mi między oczy.
Ale za bardzo chcecie wiedzieć, co zostało z waszych fortun.
Co udało mi się uratować.
Dlatego wysłuchacie mnie do końca.
Wtedy zdecydujecie,
czy nadal jestem waszą Furią
i co ze mną zrobicie.
FURIE
Zimna. Nie mieli czasu strzelać.
- Driss ich zaskoczył? - Oczywiście.
Jeszcze nikt nie odważył się zaatakować kopalni.
Dostęp do serwerów.
Hasło zmienia się codziennie. Złamanie go zajmie wiele godzin.
Nie masz tyle.
Kto jest szybszy?
Do roboty.
Liczyliście na swoich ludzi?
Przeliczyliście się.
Pancerny pociąg, wyspecjalizowani strażnicy,
ale tylko ja byłam w stanie was chronić.
Wtedy wiedziałam jedynie, że ludzie Drissa…
Są w przewadze i chcą nas zabić, więc nie odpuszczaj.
Strzelaj, póki nie znajdziemy Drissa.
Spieszyłyśmy się.
Do przejścia było wiele wagonów.
Mój brat nie należy do cierpliwych.
I zawsze dostaje to, czego chce.
Chciał wyczyścić wasze serwery, tak jak opróżnił wasze sejfy.
Torba za torbą, metodycznie zabierał wasze miliony.
Chłopaki?
- Przestań. Spinam się. - Odpowiedzcie.
Słyszycie mnie?
Nie mamy obrazu, szefowo.
Ten sprzęt wymaga odrobiny wyczucia.
- Dalej. - Hej!
Działa.
Opróżniają kopalnię do zera.
Na każdej stacji robią to samo.
Jak udobruchasz Olimp, jeśli zostaną bez grosza?
Dobre pytanie. Sprowadzenie wam Drissa nie ocaliłoby nam skóry.
Wy chcecie dowodu ze złota.
Zajmiemy się Drissem. Ustalcie, gdzie kryje łup.
W porządku. Gdzie jest następna stacja?
O… tutaj.
Jaja sobie robisz?
Nie ja prowadzę ten pociąg.
Co cię dziś ugryzło?
Boisz się, że cię zabiją?
Ja mam chociaż ciebie.
O nią się martwię.
Jedźmy już.
Nie miał powodu do obaw.
Byłyśmy we dwie. On miał całą armię.
Ale dla Furii to dzień jak co dzień.
Lyna.
Na trzy wchodzimy.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Spróbuj nie umrzeć. Jeszcze trzy wagony.
Chłopaki, żyjemy. Jak wam idzie?
Namierzyliście ludzi Drissa?
Pakują złoto w torby podróżne.
Wszyscy tu mają torby. Skąd mamy wiedzieć, kto pracuje dla Drissa?
Mogłem zabrać wykrywacz metalu.
Selma, nic w ten sposób nie wskóramy. Musimy mieć jakiś trop.
Driss nie ułatwił im zadania.
Jego ludzie wychodzili przez najtłoczniejsze paryskie stacje.
Mieszali się z tłumem.
Wtedy Lyna wpadła na pomysł.
Simon, śledzisz moją komórkę.
Co?
Nie zrobiłbym tego.
To nie było pytanie.
Nigdy jej nie zaufasz.
Teraz macie trop.
Podążali za sygnałem z telefonu,
by ustalić, gdzie składowane są pieniądze.
Brawo. Spisałaś się.
Ale dopiero zaczynamy.
Oddychaj.
Rozluźnij mięśnie.
Masz czas na sesję jogi?
Na to zawsze jest czas.
Matka mnie tego nauczyła.
Opowiem ci coś.
Wdech.
Wydech.
Pewien facet zaatakował Olimp.
Dopuścił się masakry.
Wdech.
Wydech.
Razem z matką namierzyłyśmy go.
Wdech.
Wydech.
Byłam jednak młoda i według niej niegotowa.
Kazała mi czekać, aż się z nim rozprawi.
Czekałam.
Minęła dłuższa chwila.
Nagle słyszę krzyk.
To głos mojej matki.
Wpadam do środka.
Leży na ziemi w kałuży krwi. Jestem w szoku. Nie widzę napastnika.
Dźga mnie nożem cztery razy, zanim się wyrywam.
On jest wysoki, silny, szybki i precyzyjny.
Mnie adrenalina paraliżuje myśli.
Czuję wściekłość.
Zadaję cios za ciosem, ale trafiam w powietrze.
Jak się wydostałaś?
Z oddali,
z bardzo daleka,
dotarł do mnie głos matki. Wiesz, co mówiła?
„Oddychaj”.
Wzięłam oddech.
Zatrzymałam się, rozejrzałam i wtedy dostrzegłam swoją szansę.
Od tamtej pory to ja nadaję tempo.
Oddechem.
W nim tkwi sekret.
Kto oddycha, decyduje.
Namaste, dupku.
To trwa zbyt długo.
Już. Mam.
Kahina N'Soumer. Chcę wiedzieć, gdzie jest.
To nie jest wyszukiwarka. Nazwisko nie wystarczy.
Wymyślę coś.
- Wystrzelałam się. Za dużo ich. - Improwizuj.
Tego tu nie było.
Driss podłożył bombę?
Zawsze niszczył zabawki, które mu się nudziły.
Bez pociągu
nie ma pieniędzy ani tajemnic.
To koniec Olimpu, Furii i całej imprezy.
Co robimy?
Co ja robię? Ty dalej szukasz ojca.
Chcesz ją rozbroić tymi drżącymi rękami?
Znasz się na tym w ogóle?
Spróbuję. Nie chcę, by wybuch nastąpił na stacji.
Co za dupek.
Daj mi telefon.
- Jeśli się nie uda, zawiadomię służby. - Słusznie.
Same nie dałybyśmy sobie rady.
Potrzebowałyśmy wsparcia najlepszych, ale w podziemiu byłyśmy nikim.
Musiałyśmy zadowolić się nimi.
Owszem. Tymi dwoma.
Zabójcą i straumatyzowanym gliną.
SZPITAL
TROCHĘ WCZEŚNIEJ
Panie komendancie.
Elie, tak?
Był pan z Keïtą w czasie ataku?
Musimy porozmawiać.
- To, co się wydarzyło… - Wiem dobrze.
Nie rozumie pan. To ja…
Po raz pierwszy ofiara przychodzi do mnie sama.
Szczerze,
to całkiem miłe.
Nie bój się. Nawet nie poczujesz.
Wiesz, gdy ostatnio się rozstaliśmy,
sądziłem, że nie oprzesz się pokusie i na nas doniesiesz.
To nie twoja wina.
Kiedy rozdawali jaja, ty najwyraźniej stałeś po…
Pascal, dzwoń po…
- Halo? - Orso?
Gdzie jesteś?
Lyna?
Gdy ja rozbrajałam bombę, a Lyna ścigała ojca,
oni mieli skierować pociąg za miasto.
- Mogłem ostrzec kolegów z policji. - Jak?
„Szefie, ta legendarna Furia to ciotka mojej dziewczyny.
A raczej byłej.
Jest gdzieś pod Paryżem w pociągu-widmie pełnym złota i trotylu,
którego starczy, by wysłać Mona Lisę na Marsa”.
A teraz sobie myślisz: „Ten głupek ma rację”. Zgadłem?
Ale zrobimy to po mojemu.
Damy się zbić i przeprosimy?
Ty byś sprzątał każdego. I co potem?
Wiesz, jak przekierować pociąg?
A obsługiwać zwrotnice?
- Teraz ty sobie myślisz… - Dobra. Po twojemu.
Dziękuję.
DO: SELMA JESTEŚMY NA MIEJSCU
Słucham?
- Proszę otworzyć. - Policja.
Lyna, spokojnie. Twoi amanci to załatwią.
Co u ciebie?
Co to ma być? Nie mówiłaś, że mają tu filię Luwru.
Postaraj się raz wszystkiego nie zepsuć.
Nie wiem, co insynuujesz.
Mają panowie pozwolenie?
To jest moje pozwolenie.
Kontrolujemy stąd 1500 pociągów metra dziennie.
Wpuszczamy grube ryby.
Płotek nie.
Potrzebujesz zgody zwierzchnika, baranie.
- Nazwał mnie bałwanem? - Właściwie to baranem.
Wpuść nas. To się źle skończy.
Click-Clack, podejdziesz?
No to po twojemu.
Uważajcie na te rzeczy. Jeśli coś uszkodzimy, szef uszkodzi nas.
Wdech.
Wydech.
To pociąg-widmo.
Nie ma go w rejestrach.
Mam wybrać na czuja? Wiecie chociaż, gdzie go szukać?
Mniej pytań, więcej odpowiedzi. Tak?
Dobrze.
Tyle że Click-Clack jest specem od wyznaczania uprzywilejowanych tras,
nie ja.
O co chodzi?
Click-Clack żyje, tak jak kazałeś.
Może mieć problemy z chodzeniem, ale…
Teraz twój kumpel zasłuży sobie na tę ksywkę.
Będzie robił „klik-klak” kulami.
Co nie?
Gdzie ten pieprzony pociąg?
Chcesz ją rozbroić tymi drżącymi rękami?
Jesteś skończona.
Co to za dźwięk?
Spokojnie.
- Wiesz, co robisz? - Taką mam nadzieję.
Mam nadzieję.
Ale lepiej się pospiesz.
Selma każe nam się streszczać.
To mega pilne i nie chcemy jej wnerwić.
Tak powiedziała?
Nie, o wiele gorzej.
Wysłałam też nasze położenie.
Trzymaj.
Proszę bardzo.
Współrzędne GPS pociągu-widma. Zadowolony?
- Tak. - No to dalej.
Dobrze? Masz go?
Tak, już go nie zgubię.
To ten błąd w systemie! Pojawiał się co jakiś czas.
Nie rozumieliśmy dlaczego.
Czekajcie, aż powiem chłopakom.
Oczywiście nie muszą wiedzieć.
- Trzeba go skierować poza Paryż. - Nie mamy czasu.
Czekaj, a to co?
Nieużywana stacja.
- Skieruj pociąg na nią. - Dobrze.
Szczerze, nie miałam wielkich nadziei, ale chłopcy się spisali.
Pociąg stanął.
Sama, spóźniona, nieuzbrojona.
Też jesteś sam.
Czyżby?
Co się dzieje, gdy w centrum danych wybucha pożar?
Serwerów nie można zalać wodą.
Aby ugasić płomienie, trzeba wyssać z pomieszczenia cały tlen.
Dalej.
A teraz głęboki wdech…
Namaste, dupki.
Brak tlenu.
Dobrze ją wyszkoliłam.
Zwłaszcza w zakresie obserwacji.
Wiedziała, gdzie był tlen.
Wiedziała też, że musi działać sprawnie.
Hipoksja wyłącza mózg w ciągu kilku sekund.
Okropny ból przeszywa całe ciało.
Jeszcze krok, najwyżej dwa, i mózg w końcu się poddaje,
a ty padasz trupem.
Lyna?
- W porządku? - Nie ma go.
Spóźniłam się.
Jeszcze go dogonisz.
Driss!
Nie każ cię zabijać!
Cholera!
Niech to.
Selma rozbroiła bombę.
Moja radość była przedwczesna.
Driss zostawił mi niespodziankę. A nawet 15, silnych i uzbrojonych.
Nie cierpię niespodzianek.
Gdy Driss jako dziecko dostawał od mamy burę,
znikał z domu.
Matkę doprowadzało do szału, że nie wie, gdzie jest.
Owszem, mój brat był utalentowany.
Ale nie tak jak ja.
Gdy postanowił szukać spokoju, wiedziałam, gdzie go znajdę.
Opalasz się?
Jesteś niezmordowana.
A ty przegrany.
Panowie…
Pozwólcie, że wam wyjaśnię.
Możemy to załatwić na dwa sposoby. Siłą albo…
- Właściwie to jedyny sposób. - Nie umiesz liczyć, kolego.
Ty jesteś jeden, a nas jest wielu.
Masz rację.
Od matematyki boli mnie głowa.
Brakuje w niej poezji.
Dobrze.
W takim razie, panowie, posłuchajcie Jimmy’ego.
Ostro.
Jimmy nie stracił głosu, co?
Widziałeś? Kupiłem do niego nowy smar.
Moim zdaniem brzmi lepiej.
- Prawda? - Owszem.
- Dobra. - Pan wybaczy.
Straciłeś ludzi, złoto. To koniec.
I co teraz?
Zabiłam go.
Nie było łatwo, ale zrobiłam to.
Walczył. Stawiał opór.
Ale odwzajemniałam każdy cios.
Jedna kula w oko, druga w rękę.
I po wszystkim.
Myślałam, że będziesz walczył.
W ostatnim akcie męstwa.
Ludzie zawsze się co do nas mylili.
To ty byłaś marzycielką. Ja jestem pragmatykiem.
Wiem, kiedy walczyć,
a kiedy cieszyć się paryskim niebem.
Lyna mnie postrzeliła.
Zaskoczyła mnie.
Co jej powiedziałaś?
Że jeśli przeżyjesz, jej matka zginie.
Masz talent. Ciągle zapominamy, jak dobrze kłamiesz.
Ktoś musi odwalać brudną robotę.
Ty ewidentnie to lubisz.
Okłamujesz wszystkich od 25 lat.
Wtedy zrobiłaś ze mnie potwora.
Chociaż to ty wytropiłaś rodzinę Kahiny.
I to ty ją zamordowałaś.
Tajniaczka zinfiltrowała podziemie i wyszła za twojego brata.
Naprawdę dałaś ciała.
Furia musiała ukryć swój błąd.
Odebrałaś mi wszystko, Selmo. Życie, wolność, nawet prawdę.
Tylko ja ci zostałem do odstrzału.
A jednak…
Jesteś moim braciszkiem.
Moją słabością.
Lyna potrafi celować.
Jest zabójcą, jak ty i ja.
Nie musi o tym wiedzieć teraz.
Taki talent to nie powód do radości.
Nie chcę, by miała mnie na sumieniu.
Zrób to, czego nie potrafiłaś.
Teraz.
To zajmie tylko chwilkę.
Mnie zajęło 20 lat.
Chodź ze mną.
Idziemy.
Zrobiłyśmy, co było trzeba.
Co powiedział, zanim go…
Nic.
- Nadal kłamiesz? - Nie musisz mi wierzyć.
Twojej matce nic nie grozi.
- Znajdę ją. - Sama?
Beze mnie i mojego zaplecza? Nie uda ci się.
Bez ciebie?
Przecież teraz jesteś nikim.
Nestorzy chcą naszej śmierci.
Furia jest skończona.
Skłonię ich do zmiany decyzji. Nie będziemy uciekać.
Życie zbiega to nie życie.
Ale jeśli chcesz się z kimś pożegnać, wywiesić pranie,
bo wiesz, co się dzieje z mokrym,
zrób to.
- Lekka przesada, co? - Racja.
Ej, baranie.
Nie byliście już razem, kiedy ze mną spała.
Mamo.
Wybacz, że nie przychodziłam.
Byłam zła na ciebie i tatę.
Ale bardzo cię kocham.
Wyjeżdżasz?
Rozmawiasz z mamą i ze mną. To pożegnanie, mam rację?
Co się dzieje tym razem?
Powinnam była od razu z tobą pogadać.
Nie chciałaś. Zresztą nie słuchałbym.
Myślałem, że wiem lepiej,
że sama sobie nie poradzisz.
Oboje się staraliśmy.
Wiem.
Kochasz mnie, ale tak się dłużej nie da.
Masakra. Za drugim razem mogłoby być łatwiej.
Ja też się pożegnałam, zanim tu przyszłam.
Za dobrze was znam.
Kiedy Driss was zaatakował, ujawnił waszą prawdziwą naturę.
Jesteście chciwi i dzicy.
Rządzą wami podłe instynkty.
Czując zagrożenie, natychmiast zaczęliście oszukiwać.
Naraziliście na szwank równowagę,
którą budowałyśmy przez wiele lat.
Co ty robisz?
Ale nie dajcie się zwieźć.
Bez Furii
nie przetrwacie.
Zrujnowani, będziecie się zabijać o okruchy waszego imperium.
Ale cieszcie się.
Furia jest z wami.
Dzięki niej Olimp wciąż stoi.
Olimp ma nowego pana.
Damoklesa.
A teraz dobrze przemyślcie odpowiedź.
Dla kogo pracujecie?
FURIE
Napisy: Kaja Olszewska