Cando estás nun furgón de presos
e empezan a voar balas,
hai dúas posibilidades.
Alguén quere liberarte ou facerte calar.
Hoxe queren facernos calar.
Aínda que a Furia garante xustiza na mafia, non fai o ben.
Está no límite, mantendo o equilibrio entre o ben e o mal.
Un límite cuberto de cadáveres.
O xusto sería que algún día a Furia probase o seu propio sistema.
Ese día chegou. O día en que a Furia debe morrer.
Pagarán cara a súa pel.
Precisabamos un refuxio seguro, discreto e resistente.
Ás veces non se pode escoller.
Sentídesvos culpables? Axudádeme a limpar…
- Tes vehículo? - Non me mates.
Falo contigo.
- Non me mates. - Tes vehículo?
Aí.
Vendín o coche para a voda.
- Era importante. - Abre.
- Abre! - Non rematei.
As chaves, hostia!
Veña, bule!
- Media volta! - Eh?
Toma, busca unha comisaría e dálles isto.
- Non hai nada en 50 km. - Xa!
Veña.
Se algún intenta algo…
Dáme unha razón.
Veña.
Capitá Keïta, unidade criminal, escóitanme?
Respondan!
Capitá Keïta,
unidade criminal, escóitanme?
Capitá? Recibímola.
Atacáronnos. Mataron a escolta.
Están fóra, perséguennos.
Tranquila. Onde estades?
- Estamos nun camiño… - Non!
Solta.
Capitá, responda.
Responda.
Capitá Keïta? Da unidade criminal?
Non me dis onde estades? Afórrasme tempo.
Xa non tes móbil.
Nin radio.
Atoparémosvos a todos.
- É Parques. - Estás morta, puta.
Ata logo, capitá.
A velocidade media ao camiñar é de 6 km/h, non?
Facede unha busca completa en todas as gasolineiras, estamos?
Pechade as…
Hostia, pero…
Movede o cu, atopade e acabade con eses fillos de…
Sodes dous contra moitos.
Son asasinos, necesitádesnos.
Cres que son parvo.
Teu pai vaime meter un balazo en canto poida.
Ela non é mellor.
E a ti xa non te coñezo.
Cortan as liñas de comunicación,
teñen armas de asalto, quen é esta xente?
Lyna di que son profesionais.
Basta de "Lina di". Para, Elie!
Non ves que está na túa cabeza?
Non han tardar en atoparnos.
Que tes enriba?
Merda.
Daranse conta de que algo saíu mal.
Hai que facer unha barricada.
Son todo ventás.
Os Parques vanme vir sacar de aquí.
Teño moito tempo.
Ti?
Pobre Selma.
Toda a vida defendendo o Olimpo.
E eu destrúoo en semanas.
Estás orgullosa?
Non te ensinei nada?
Si.
Cando chamamos a policía?
Nunca. Non chamamos a policía.
- Pero… - Non chamamos a puta policía.
Nunca. Non chamamos a policía.
Non sabía que facer.
Ou cárcere ou morte.
- Que querías que fixese? - Nada.
Merda.
Selma!
O Olimpo vixía sempre a policía.
Non chamamos a policía. Nunca chamamos a poli.
Estás ben?
Selma!
Elie!
Vai morrer se non te axudo.
Dáme a man. Dáma!
Tira!
Veña.
Outra vez.
Lyna, non son o teu inimigo.
Puideches marchar.
E deixalos. Por que os queres salvar?
Ti tampouco marchaches, non?
Non é só porque estea Lyna, non?
Cres que son unha cabrona.
Si.
Non era unha pregunta. Tes o dereito.
Pero somos polis.
A lei e a orde significan algo.
Queres demostrar que tes razón.
Si, iso tamén.
Levan 15 anos ríndose de min. A Furia existe e vóullela levar.
Viva ou morta.
Xa chegaron.
Xa vou.
Selma?
Selma, por favor!
Dáma.
Dáma!
Non teño munición, dáme a túa arma.
Para!
Tira a arma.
Dáme a túa arma.
40 SEGUNDOS ANTES
Selma, esperta.
Esperta.
Selma!
Lyna?
Precisa a miña axuda.
Que sabe de súa nai?
Nada.
- Encárgome eu? - Non te vai crer.
O Olimpo non te perdoará polo que me fixeches.
Perdíchelo todo. A saúde, o honor.
Queres perder a Lyna?
Sóltame.
Dáme a túa arma.
O móbil de Parques.
Temos a situación baixo control.
Driss está comigo.
Temos a chave e a Furia.
Escoitastes, rapaces?
Acabamos coa Furia, queimamos o Olimpo e invito a unha copa.
Non, por favor.
Farei o que queira.
Parques traizoou os padriños, nós só…
Atrás!
Ven comigo, prometinlle a Selma que te mantería con vida.
Acaba o traballo.
Non!
Obxectivos á vista.
Levoume ata eles. Vou entrar.
Negativo.
Entraremos logo de que caia a noite.
Trouxeron os cabróns de Damocles.
Que é iso?
- Mercenarios internacionais. - Non só mercenarios.
Un presidente, un xuíz e unha Furia é algo que lles encanta.
Veñen, queiman todo e miran os corpos arder.
O Olimpo sempre rexeitou chamalos.
Sae moi caro.
- Non falamos de cartos, non? - Non, non queren cartos.
Pero logo tes unha débeda.
Chegan un día e queren cobrar.
- Piden o que queren a cambio. - Poden pedir o que sexa.
Un ano de beneficios, un contacto,
a vida dun fillo.
O Olimpo chamou a Damocles.
Case me sinto adulada.
Non imos deixar que nos maten sen loitar, non, irmá?
Sen min, non podedes facer nada. E sen vós…
Toma.
Mostra de boa fe.
Non?
Imos morrer todos aquí?
Podemos confesar os pecados.
Queres empezar, Selma?
Quero saír desta merda.
- Estás de broma? - Non.
Xa o decidín.
Xa o decidiches?
A chave da mina.
Mostra de boa fe.
Xa debían ter chegado.
Cunha furgoneta así,
ves outra maneira de levalos á comisaría?
Non falan pola radio.
Creo que a rapaza intenta armárnola.
Que?
Hai tempo que non a fas cantar.
Como se chamaba?
Caruso? Callas? Montserrat?
Alagna.
Non teño armas con nome de cantantes de ópera.
Dime, cal é o teu problema?
- Por que tes esa cara? - Parques.
Fuches delatar a Lyna sen dicirmo?
- Que son para ti? - Sorprendido?
Fixen cousas peores.
De lealdade? Non.
Non. Repítocho. Que son para ti?
Lyna era perigosa para nós e para Selma. Fixo que a detivesen.
Es parvo ou falo adrede?
Se non a encerrase, estaría morta.
Vale? Driss é o seu punto débil.
Todo o mundo ten un. Ti, Lyna, Selma, todos.
Como acabaría a reunión se non chegasen os polis?
Vale, hai que ir indo, a ver se atopamos algo.
- Si. - Podo subir contigo?
Se mo permites.
Podes.
- Sabes que es para min? - Unha carga.
O meu punto débil.
Se che doe é que estás viva.
E seguirás viva.
A que esperan?
Que anoiteza,
reforzos,
que esteamos cansadas ou cometamos un erro.
Pero van vir.
Mirade onde estamos.
Teñen sitio e sitio.
Se os atraemos e estamos unidos, temos unha oportunidade.
Precisamos tempo.
O Lameiro e o Arranxador hannos atopar.
Espero que sexan rápidos.
Xa está.
É todo.
- Aínda acertando os tiros… - Eu acértoos todos.
Non abondará.
Que baixes a cabeza dixen.
- Que cousas buscamos? - Afiadas, que corten, o básico.
Por que liberaches a Driss?
Que sabe de súa nai?
Intenta matarnos e libéralo.
Non me quedaba outra. Tiña unha arma.
Que pasa en realidade?
Selma, mírame.
Nada, só quere a chave da mina.
- Faría o que fose. - Xa.
Só quere confundirte, intenta poñerte na miña contra.
- Ten algo sobre ti? - A bomba.
Lyna, ven aquí.
Vai.
Que vaias dixen.
Ven!
- Que fago agora? - Esquécete dela.
Polo ben dos dous.
- Non me deu outra opción. - Opción?
Pediuche algo?
Que a vixíes? Que a protexas? Non che pediu nada.
Deixoute e insistes. Por que pensas por ela?
Tes un problema.
Grazas pola lección de vida.
Vindo de vostede, significa moito.
Como podo ser útil?
Porque non sei facer trampas para matar xente.
- Rexistra a cociña. - Por?
Porque cho pido.
Non te movas.
Quen é?
- Un idiota. - Un problema.
É complicado.
Ah, vale.
É o novo. Preséntasmo?
- Agora queres ser pai? - Que levas enriba?
É todo?
Perdoa, canto o sinto. Tiven que vir salvar a vosa pel.
Non meu deu tempo a máis.
Síntoo.
Non vai escoller hoxe.
Tes un plan?
Si, tiña un plan.
Armas, un coche para saír.
Pero só teño armas.
Non contaban con enviar a Damocles.
Un é demasiado, pero hai cinco.
Equipo táctico, visión nocturna.
Vai ser complicado.
Que fas?
Lémbraste de Anita?
A servente da familia?
Rambo?
1982.
Impresionoume.
Logo de vela, quería vivir no bosque e facer trampas.
Un pau de escoba, un resorte dun sofá cama
e Anita coa perna rota.
Agora non lles imos romper a perna.
Toma, axúdame.
Non lle fixo graza a ninguén.
Mamá non tiña sentido do humor.
Coma ti.
- Non eras graciosa. - Non tiña que selo.
Non tiven oportunidade, pero ti eras libre.
Era libre?
Eu pensei que era un neno de segunda,
pero polo visto era libre.
Non podes comerlle a cabeza a Lyna.
É lista.
Xa.
Lista abondo como para saber que lle agochas algo.
Que lle dixeches?
Nada. Ten que estar centrada.
Non a podo confundir agora.
Que fas?
Gastas munición, é o que queren.
Que queres?
Cando as cousas se descontrolen, liscamos.
Quero que veñas comigo.
- Agora podo escoller? - Acostumas equivocarte.
Se morro,
esta beleza gravará e enviará todo o que sei á policía.
Cala a boca.
Fágoo por ti, Lyna.
Pensas que son parva.
O Olimpo quitoume todo.
Impediume ser pai.
Dáme unha oportunidade.
Se che dou a chave.
Cres que me coñeces.
Comezo a ver como es.
Cando cha dea, que me farás?
Un balazo na cabeza?
Un garfo pola carótide?
E cres que coñeces a Selma?
Dígoche que agocha?
Veña, fala.
Túa nai non morreu nun accidente.
Matouna Selma.
Abran!
Abran, por favor! Abran!
Abran! Por favor!
Abran, hostia! Abran!
Non!
Síntoo.
Perdoade, síntoo.
Dixeron que se non o facía,
atoparían a miña muller.
Síntoo.
- Ao chan! - Perdón!
Tranquilo.
Tranquilo, Elie.
Saltaches sobre el.
Onde te agochas?
Véxote.
Non o imaxinaba así.
Levouvos tempo.
- Eminem. - Ah, xusto. Si, señor.
- Ambos dormen a xente. - Si.
Veña, acaba xa.
Driss?
Papá?
Cres que me coñeces?
Colleuno teu pai, marchou.
Díxenlle eu onde agochaches o móbil.
A próxima fai menos ruído.
Por que?
Fixemos un trato.
Non sabes que fixeches.
É perigoso.
Máis que ti e a Furia?
Quería levarvos vivas, pero dada a situación…
Non debiches ir á miña casa.
Direi que te resistiches.
Elie.
Elie, mírame.
Mataches a miña nai?
Baixa a arma.
Mataches a miña nai?
Non, pero debín facelo.
Hai 25 anos, cando Kahina entrou no noso mundo, ninguén a coñecía.
Non coñeciamos o seu pasado nin a súa familia.
A súa vida era unha mentira, unha tapadeira dunha poli encuberta.
A familia N'Soumer eran catro xeracións de polis.
Cando descubrín o seu segredo ía matala,
pero túa nai era lista.
Non agardou por min. Desapareceu sen deixar rastro.
Nin unha palabra para o home que amaba.
Na misión, a poli namorouse dun home malo,
un home perigoso.
Meu irmán…
Driss.
Cando comprendeu que a traizoara, toleou.
Quería vinganza.
Seguiu o rastro ata a familia de Kahina.
Pero ninguén lle podía dicir onde estaba.
Houbo titulares sobre ese xantar sanguento.
Toda unha familia asasinada, todos inocentes.
Pero iso non calmou a súa rabia.
Driss nunca renunciou a buscala.
Agora que ten a chave da mina pode facelo.
E se a atopa, vaina matar.
Subtítulos: María Suárez Seijas