Oficjalnie cztery szklarnie paryskiego Jardin de Plantes
są dostępne dla zwiedzających.
Jednak słowo „oficjalnie” w świecie Furii nie znaczy nic.
Piąta szklarnia prowadzi do miejsca spotkań nestorów
sześciu przestępczych rodzin.
Nazywamy je Olimpem. To dla nich pracuje Furia.
Nestorzy się nienawidzą, ale współpracują ze sobą.
Najważniejszy jest biznes.
Jednym z nich jest człowiek zwany Galaretą.
To on zabił mojego ojca.
Zaczekaj tu z Magikiem.
A ty dokąd?
Patrz i się nie odzywaj. Dzieciaki pożera się tu żywcem.
Oni mogą robić wrażenie dystyngowanych,
ale jeśli tu są, to znak, że kradną, zdradzają i mordują.
Zwłaszcza mordują.
Joseph de la Brenne d’Otrante zwany Diukiem.
Nie ma w Paryżu zieleni, wśród której nie uprawiałby zioła.
To państwo Tran.
Prowadzą kasyno. Ukradłaś im śmieciarkę.
Ten to Kalifornijczyk.
Sektor technologiczny. Oszukuje i wyłudza pieniądze.
Kradzieże kieszonkowe to działka Fehima.
Pasuje mu, że nikt nie zwraca na niego uwagi.
Pracuje z dziećmi, ale nie lubi czułości.
Mama zajmuje się prostytucją.
Tą wyszukaną, ordynarną oraz zwyczajnie obrzydliwą.
Obsługuje prawdziwych degeneratów.
Bracia K zajmują się napadami. Rozwalają sejfy i policyjne łby.
Cała trójka ma nierówno pod sufitem.
- Karl, Fraco i… - A Galareta?
Spóźnia się.
Selmo, kochanie.
Skąd pomysł, że możesz nas wezwać?
Wiem coś o śmierci Dariusa Guerraba.
Tam jest zabójca taty, a ja czekam ze służbą.
Nie tym tonem.
Ta „służba” to prawe ręce rodzin.
W każdej chwili może się zrobić nieprzyjemnie.
Wiesz, co to nitrogliceryna?
Zbiry są jeszcze bardziej wybuchowe.
Furia na szczęście łagodzi spory, zanim eskalują.
Bez niej mielibyśmy w Paryżu wojnę.
Robi to od lat. Przejęła schedę po matce, babce…
Mam gdzieś historie rodzinne.
Jest twoją szefową, więc zamknij jadaczkę i siedź na tyłku.
A ten tu, kurwa, po co?
Pan Parques. Naczelny zabójców podziemia.
Podły skurwiel. Nie zbliżaj się.
Przepraszam. Proszę mi wybaczyć.
A ty co?
Puść go!
Po miesiącach bezowocnych poszukiwań nareszcie coś znalazłaś?
Dajesz prztyczka w nos tym, którzy w ciebie wątpili.
Darius zginął za kradzież waszych pieniędzy,
ale zostawił wiadomość.
Wskazuje w niej sprawcę?
Galaretę.
- Co to za pierdolenie? - Spokojnie.
- Coś się nie podoba? - Uważaj.
Przesyłka dla Furii.
Od Galarety.
Co to jest?
Galareta.
Kurwa.
FURIE
Furia uwielbia wyłapywać kundle z ulicy.
Ale psa trzeba ułożyć.
Rozumiesz?
A teraz szczekaj.
Szczekaj.
- Szczekaj! - Puść ją.
Kolejny kryzys?
- Daj znać, jeśli mogę w czymś pomóc. - Ależ możesz.
Znajdź tory i połóż się na nich.
Jesteś skończona.
Na wojnie Olimp potrzebuje żołnierzy.
A nie mścicielki.
Następnym razem cię nie uratuje.
Pozwoliłabyś, by złamał ci rękę?
Widziała pani Galaretę?
Był czarną owcą braci K.
Kreatywny, ale pechowy rabuś.
Kiedyś przyciął sobie sejfem palec.
Skłonny do partactwa.
Hazardzista.
Pewna rodzina z Manili robi takie ślady swoim dłużnikom.
Ta rana jest świeższa. Po psie.
On i śmierć twojego ojca to deklaracja wojny.
Musimy tylko ustalić jej nadawcę.
On jeden mógł mi powiedzieć, za co zginął tata.
Nie mam już czego szukać wśród takich jak wy.
Chcesz wiedzieć, czemu twój tata zginął? Bo ja tak.
Zapomnij o dotychczasowym życiu. Z podziemia się nie wychodzi.
To wszystko.
- Co? - Nic więcej nie mamy.
A gdzie jego głowa?
Czemu nie ma głowy?
Co jest, młoda?
Pierwsze zwłoki? W takim stanie.
Idź odpocząć. Widzimy się jutro o dziewiątej pod tym adresem.
W przeciwnym razie wiesz, co będzie.
Wiesz, gdzie spać?
U mojej mamy.
Dobrze.
Nie pytaj, proszę.
Lyna?
Mogę wejść?
Koszulka do spania?
Może być?
Tak, dzięki.
Sexy.
Ja ci dam sexy.
WYŁĄCZYŁEM BUDZIK. POWINNAŚ SIĘ WYSPAĆ.
W dupę!
- Ostatni raz się spóźniasz. - Tylko minutę.
No co?
Uwolnij się.
Spróbuj.
Obróć się w prawo i walnij go łokciem.
Nieźle.
Nie możesz spać u matki. Moi ludzie zasługują na porządne lokum.
To kamienica podziemia.
Możesz tam iść już dziś, jeśli dożyjesz.
Szefowo, mam wieści.
Wiem, dlaczego Darius kradł dla Galarety pieniądze.
Był zmuszony kraść.
Daj spokój.
Ten kubek jest mój.
To prawda, lubi go. Przywiązuje się do rzeczy.
- Ciągle go tłucze, ale… - Już, proszę.
Galareta przejął kontener Mamy.
Były w nim dziewczyny do burdelu.
Zabrał tylko jedną.
Dziwne, co?
Kim ona jest?
- Simon, masz pomysł? - Nie.
Galarecie na niej zależało, więc albo jest kimś ważnym,
albo ma informacje.
Mama na pewno wszystko wie. Na co czekamy?
Co za kretynka. Nie wytrzymam.
Po co ją tu ściągnęłaś?
Mama nic nie powie.
A jak się zorientuje, że węszę, będzie zła. A więc odpada.
Ale to maniaczka.
Wszystko archiwizuje.
Musimy tam iść.
I potrzebujemy nowej twarzy.
Dom towarowy w sercu Paryża.
Gdzie indziej handlować dziewczynami?
KRAINA MAMY
Sama pozostaje za kulisami.
Organizuje wszystko tak, by klienci mogli realizować swoje fantazje.
Za mną.
Wkradniesz się do transportu.
Szybciej!
A potem do jej gabinetu.
Tędy.
Nawet nie pisnęła, gdy Galareta zabrał jej dziewczynę,
więc coś ukrywa.
Coś, co może wyjaśnić śmierć jego i twojego ojca.
Obróć się.
Dobrze.
Cudownie. Zachwycająco.
Jakaś ty piękna, kwiatuszku.
Uwielbiam.
Są i moje ptaszynki.
Bądźcie mili. Mają za sobą długą drogę.
Ślicznie.
Nie jesteś głodna, skarbie?
Po tak długiej podróży?
Dziwne.
Czujesz się zagubiona?
Prawda?
- Jest o jedną za dużo. - Co?
Ktoś jest mi winien przysługę i włamie się do ich systemu.
W środku jesteś sama.
A nie, to tylko błąd.
Zatem przygotujcie moje panienki na spotkanie ze światem.
Raz-raz!
Idź na ostatnie piętro.
Tam znajdziesz gabinet Mamy.
Uważaj. Jej klienci miewają naprawdę chore fantazje.
Ty.
Będziesz moją mamusią.
Mamusia mnie nakarmi.
Podgrzać ci butelkę?
Nie.
Chcę mleka.
Ale ja nie mam mleka.
To nic, jeśli cię zepsuję.
Nie!
Mama rejestruje wszystkie transporty.
Musi mieć imię tej dziewczyny.
TRANSPORTY
Mam dla pana misję.
Ale musi zostać między nami.
Wszystkie moje misje są poufne.
Ta wyjątkowo.
Skradziono mi kontener.
Dlatego zabiła pani Galaretę?
Szefowo?
Mafiozo-włóczęga bez przyczepy to dziwne zjawisko, prawda?
Przez 30 lat
Galareta nie ruszał przyczepy z obozu braci K.
Ani razu. A teraz nigdzie jej nie ma.
Co ty na to, Simon?
- Dzień dobry panom. - Ja nic.
Oni mówią, że Galareta kłócił się z braćmi i że planują napad.
Ale Galareta nie gwizdnąłby nawet kierownicy z własnego auta.
A więc zamieszany był ktoś jeszcze.
Wspólnik, który go zdradził.
Co to? Twój telefon?
Nie.
- Tej młodej. - Zostaw go.
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA
Powiedz mi coś.
O co ci chodzi z tą dziewczyną?
Werbujesz ją i szkolisz bez słowa wyjaśnienia.
Nie każesz mi jej prześwietlić.
Nie tak tu pracujemy.
Wiesz co? Nie wtrącaj się.
W porządku. Nie będę.
Nie zabiłam Galarety.
Nie atakowałabym innej rodziny przez jedną zaginioną dziewczynę.
Ale jeśli jego bracia się o niej dowiedzą…
Tak jak pan, uznają mnie za winną.
Proszę udowodnić, że tak nie jest.
Furia tego nie zrobiła.
Furia chce, by panowała jasność.
Ja wolę mrok.
Pana specjalność.
Galareta zorganizował napad z powodu jednej panny. Kim ona jest?
Nazywa się Asma.
To biedaczka bez znaczenia.
Przyjechała za ojcem, który mieszka tu nielegalnie od dekady.
O wszystko zapyta ich pan bezpośrednio.
Tam ma pan jego adres.
Oraz inne informacje na ich temat.
Gdy będzie po,
pozbędzie się pan ich i każdego, kto miał związek z kontenerem.
Pani klienci to lubią?
Osobiście wolę czuć pod palcami tętno.
Pomogę pani.
Ale gdy nadejdzie chwila, w której każę Olimpowi wybierać
między mną a Furią,
czy mogę na panią liczyć?
Szybko! Pomocy!
- Kto to zrobił? - Nie wiem. Tak go znalazłem.
Obudź się!
Uciekaj!
Szybko, biegiem!
Czekajcie, musimy znaleźć napastnika.
To musiałeś być ty?
Proszę nie biegać. Spokojnie.
Już dobrze.
Chcemy pomóc. Spokojnie.
Prawie uwierzyłam, że nie wiedziałaś o interesach rodziców.
Chcę wyjść.
Ale jak tylko robi się zadyma, z kurzu wyłaniasz się ty.
Wiesz, co pomyślałam?
Skoro Furia nadal cię nie zabiła, musisz dla niej pracować.
No dalej, wyskakuj.
Pożegnaj się z tym.
Zabrałaś to Mamie?
Musi być super ważne, skoro się odważyłaś.
Mogłabym oddać, ale…
teraz pracujesz dla mnie.
Jasne?
Jeszcze się zaprzyjaźnimy.
Tu cię umieściła Furia?
Interesy z mafią się opłacają.
Dalej, wynocha.
Halo?
To ja. Co u ciebie?
- Gdzie jesteś? - Przenocuję dziś u mamy.
Na pewno? Stęskniłem się.
Przykro mi, ale naprawdę mnie potrzebuje.
- Rozumiem. - Kocham cię.
- Ja ciebie też, buźka. - Pa.
- Wiesz, że ja też cię widzę. - Co?
To ty.
Powiedz mi coś.
Nie wtrącaj się.
Co?
Zabawne. Nie mogę jej znaleźć.
Dziewczyny z kasyna. Tej spryciary, co niczego się nie boi.
Ty nią nie jesteś. Drżysz.
Zimno mi.
Nie przywykłam do chodzenia nago po balkonie.
Oto i ona. Znalazłem ją.
Spostrzegawczy jesteś, co?
Bardzo.
Rozpoznałem twój sarkazm.
Oraz chęć przywalenia mi.
Co, chcesz spróbować?
Mam cię nauczyć?
Byłoby cudownie.
Ale masz za dużo mięśni, by przejść.
Czary.
Ustaw się.
W ten sposób. Jasne?
Jak uderzam z lewej, blokujesz.
I już.
Za wolno, ale z wdziękiem.
Kim jesteś?
Dyskretnym sąsiadem, który nie zadaje pytań.
Nikt ich tu nie lubi.
Twoje buty…
Markowe.
Garnitur…
Szyty na miarę, bardzo drogi.
Owszem, mogę cię zabrać na kolację do najlepszych restauracji.
A jednak po powrocie do domu się rozbierasz.
Na pierwszy rzut oka widać, że ten garnitur,
śliczna twarz
i idealne ciało…
- Dzięki. - …są częścią charakteryzacji.
A jak ktoś zobaczy, że nienawidzisz tego, co robisz?
Pa. Słodkich snów.
Pobudka, śpioszku.
Już południe.
- Wystraszyła mnie pani. - Mogło być gorzej.
Aż się trzęsę.
Choć nie tak jak pani.
Tylko ja to zauważyłam?
Ktoś się trzęsie?
Więcej o tym nie wspomnisz.
Dobrze ci wczoraj poszło.
Nawaliłaś, ale poradziłaś sobie.
Dzięki tobie wiemy o dziewczynie więcej.
Asma.
Rojst przeszukuje dom jej ojca. Pewnie zaraz wróci.
Widzisz?
Dobra.
Ojca Asmy nie znalazłem, ale mam croissanty oraz,
uwaga, samą Asmę.
Lyna, szefowa. Szefowo i Lyno, Asma.
Proszę, usiądź.
Dlaczego Galareta się tobą interesował?
Nie mną.
Moim ojcem.
On jest rzemieślnikiem.
Prawdziwym artystą.
Ma złote ręce.
Galareta chciał mu zlecić wykonanie klucza.
Ale ojciec odmówił kryminaliście.
Ja byłam kartą przetargową.
Do czego miał być ten klucz?
Nie wiem.
Ojciec się z tobą kontaktował?
Ostatni raz trzy dni temu.
Nie martw się, słonko. Dobrze mnie traktują. Niedługo wrócę.
Puść to jeszcze raz.
Nie martw się, słonko. Dobrze mnie traktują. Niedługo wrócę.
To przyczepa Galarety.
- Jeszcze raz. - Słychać metro.
Nie.
Raczej szybką kolej i maszynerię.
Dobrze mnie traktują.
- To złomowisko, prawda? - Tak.
Jest ich milion, ale tak.
Są jeszcze psy.
- Nie słyszy ich pani? - Nie.
To nic. Z wiekiem przestajemy słyszeć niektóre dźwięki.
Galareta miał na ciele ślady ugryzień.
Raczej nie był fanem psich walk.
Nie martw się, słonko…
Ten duży miał złomowisko. Jak mu było? Tony?
To niedaleko linii C. Miał kojec.
- Jedźmy. - Dobra.
Ty się zajmiesz psami. Ja ich mogę nie usłyszeć.
- Gdzie Simon? - Nie wiem.
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA
MOJA LYNA
W porządku, Duszko?
Właściwie to nie.
Ani trochę.
Ruszaj się.
Stój.
Posadźcie go z tyłu, a to rozwalcie.
Dalej!
Co jest grane?
Leć. My się nimi zajmiemy.
Cholera!
Mamy już kasę, więc możemy się zająć sejfem.
Poproś go o instrukcje.
Nie zrobiłeś tego, tato.
To klucz do sejfu.
Nie do zrobienia, chyba że jest się geniuszem.
Dlatego potrzebowali ojca Asmy.
Ojciec nie złamałby swoich zasad dla jakiegoś sejfu.
Nie byle jakiego. Sześcioelementowego.
To sejf nestorów.
Najcenniejsza rzecz w całym podziemiu.
Strzegą go państwo Tran.
Co oni robią?
Tranowie nie odbierają. Muszę tam jechać.
Z notatki wynika, że Darius i Galareta planowali ukraść sejf.
Raczej, że dla kogoś pracowali.
Jeśli mamy trzy osoby i dwie z nich to trupy,
ta trzecia ich zdradziła.
Proste.
To ten gość ze złomowiska. On jest tym trzecim.
Musimy go znaleźć.
Znałaś mojego ojca.
Był dobrym człowiekiem.
Nie zdradziłby nas dla pieniędzy. To do niego niepodobne.
Nie poznaję go.
Ja też nie.
Nie był na tyle głupi, by okraść Olimp.
Wszystkich okłamał.
Ty też kłamiesz.
Chyba że po prostu wyleciał ci z głowy.
Jak mu było?
Elie?
Ładne imię.
Przez twoje tajemnice musimy sprzątnąć glinę.
Tak już niestety jest.
To nie będzie pierwszy raz.
Myślałam o wypadku drogowym. On pije?
Głupie pytanie. Przecież jest gliną.
Widzę piwko.
Pewnie któreś z kolei.
Jeszcze trzy i zrobimy z niego Lady Di.
Chyba że masz inny pomysł?
Ja mam.
Korzystając z twojej komórki, umówiłam was na spotkanie.
Zerwiesz z nim.
Bez nadziei na pojednanie.
Wtedy nie ubrudzę sobie rąk.
To twoja ostatnia szansa.
W porządku?
Co się stało?
Potknęłam się w metrze.
- Muszę… - Chcę ci coś powiedzieć.
Ustaliliśmy, że wyjedziemy, gdy skończysz studia.
- Elie… - To ważne.
A więc…
Mam prezent.
Zarezerwowałem nam pokój w hotelu Gritti Palace.
Hotel Gritti.
Apartament 102. Hemingway w nim spał.
Ma widok na lagunę.
- Oraz… Czekaj. - Elie…
Wiem, co powiesz. To nierozsądne.
Kosztuje półroczną pensję.
Właściwie to więcej.
Ale jesteś tego warta.
Nie odmawiaj mi.
Poza tym wyjazd z Paryża dobrze ci zrobi.
Nam dobrze zrobi.
- Wszystko zaplanowałeś. - Właśnie tak.
Zobacz. Tu są wszystkie atrakcje, które mogą ci się spodobać.
Przeczytać ci?
Czekaj, muszę poszukać.
Skoczę po coś do picia.
- Zamówię ci. - Nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
Jeszcze tego nie zrobiłaś?
Tak. Nie.
Potrzebuję więcej czasu.
Zrobię to.
Tylko nie tu. Nie w ten sposób.
Idź sobie, proszę.
Nie marudź, młoda.
Lepsze złamane serce niż kulka w łeb.
Co się stało?
Wiem, powinienem cię uprzedzić.
Wybacz. Nie pomyślałem.
Nie pojadę z tobą.
Nie mogę się stąd ruszyć.
Tkwię w tym, co było.
Nie masz ze mną przyszłości.
- Co ty gadasz? - Nie zrobię ci tego.
Zasługujesz na więcej.
Dużo więcej.
- My… - Nic więcej się nie liczy.
- Póki mamy siebie… - To koniec.
Lyna, zaczekaj. Proszę cię.
Wiem, że się boisz.
Ale ja widzę dla nas przyszłość.
Po prostu mi zaufaj.
- Zaufaj mi. Lyna. - Muszę iść.
Zgłupiałeś czy co?
Nie zniosę dłużej twojego durnego uśmiechu.
Tych głupich żartów i ciągłego zainteresowania.
- Posłuchaj… - Duszę się!
Ty mnie dusisz!
Między nami koniec.
FURIE
Napisy: Kaja Olszewska