Czym jest rzeczywistość?
I czy jest tylko jedna?
Czy może współistnieje ich wiele?
By pomóc to wyjaśnić, Erwin Schrödinger
wymyślił wyjątkowo ciekawy eksperyment myślowy.
Kot Schrödingera.
Kot zamknięty jest w stalowej komorze
z niewielką ilością źródła promieniotwórczego,
licznikiem Geigera, fiolką trucizny i młotkiem.
Gdy radioaktywna cząstka rozpadnie się w stalowej komorze,
licznik Geigera wypuszcza młotek, który rozbija flakon z trucizną.
Kot umiera.
Jednakże
z punktu widzenia właściwości fal w mechanice kwantowej
cząstka jednocześnie rozpadła się i nie rozpadła.
Do momentu gdy nasza obserwacja sprawi, że kot przyjmie konkretny stan.
Dopóki nie spojrzymy do komory, nie wiemy,
czy kot jest żywy, czy martwy.
Istnieje w dwóch superponowanych stanach.
Cechy bycia martwym
i żywym
istnieją więc w mikrokosmosie jednocześnie.
Ale co, jeśli jednoczesne istnienie życia i śmierci
odnosiłoby się również do makrokosmosu?
Wszystko naprawię.
Czy dwie różne rzeczywistości mogłyby istnieć obok siebie?
Udałoby się nam podzielić czas
i pozwolić na to, by biegł w dwie różne strony?
I pozwolić na to,
by kot istniał jednocześnie w obu stanach: martwym i żywym?
Jeśli tak,
jak wiele różnych rzeczywistości
może istnieć obok siebie?
Martha!
Czekaj!
Nie możesz tam wejść.
Bartosz?
- Co ty tu robisz? - Adam i reszta cię okłamali.
On nie chce ci pomóc, tylko cię zabić.
W przyszłości. Nie chce zatrzymać apokalipsy.
Wszyscy zginą.
Nie przez ciebie, a przez niego.
Wiem, czym jest początek.
I jak wszystko się łączy.
Proszę. Pokażę ci.
Musisz mi zaufać.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W ZAUŁKACH CZASU
Trudno jest ludziom zaakceptować śmierć.
RODZINA TANNHAUSÓW
Kurczowo trzymamy się rzeczy, które odeszły.
Na próżno pragniemy, by dało się zawrócić czas.
Odwrócić śmierć.
Jeśli jednak czas jest względny,
nic tak naprawdę nie należy do przeszłości,
a jednoczesne nakładanie się różnych rzeczywistości jest osiągalne,
czy nie powinno więc być możliwe
przywrócenie czegoś, co dawno już przestało istnieć,
i stworzenie nowej rzeczywistości, w której zmarli znów żyją?
Jeśli nasze życie definiuje się jako coś
pomiędzy narodzinami a śmiercią,
to może ono istnieć w nieskończonej ilości wersji.
Czy udałoby się nam oszukać śmierć,
gdybyśmy znaleźli sposób
na przywrócenie życia?
Tam, w zaułkach czasu?
DLA CHARLOTTE
Opowiedz mi o raju.
Raj...
jest wolny
od bólu i cierpienia.
Cokolwiek zrobiliśmy...
tam odchodzi w niepamięć.
Każdy ból,
który kiedykolwiek czuliśmy,
jest wymazywany.
A...
wszyscy zmarli...
żyją.
Adam dotrzyma słowa.
Przejście się otworzy.
Czego chcesz?
Od dawna obiecujesz nam, że da się stąd wydostać.
Że uda się zatrzymać apokalipsę.
Ale wciąż nie wiesz, jak działa portal.
Będzie działał.
Widziałem to.
W przyszłości.
I co potem?
Kiedy w końcu powiesz nam prawdę? Nie chcesz wrócić.
Nie chcesz powstrzymać apokalipsy.
To jest ważniejsze od nas.
Ważniejsze od apokalipsy.
Jeśli portal zadziała, użyjemy go, by znaleźć początek.
Moment, od którego wszystko się zaczęło.
A gdy go znajdziemy, zniszczymy go.
I wszystko, co z niego powstało.
To jest raj.
Raj?
Tkwimy tu od dwóch lat.
Od dwóch jebanych lat!
Mam w dupie twój pieprzony raj.
Chcę się stąd wydostać.
Nie chciałam cię przestraszyć.
Chyba nigdy nie przestanie padać.
Jestem...
Silja.
Bartosz.
Jutro możemy zacząć nową serię eksperymentów.
Wiem, że już od dawna próbujemy,
ale uda się nam.
Jonas.
Nie trać nadziei.
Nie mogę tak dłużej.
Co ty tu robisz?
Śledzisz mnie?
Coś mi obiecałeś.
Adam coś mi obiecał.
Mówiłeś, że apokalipsa musi się wydarzyć.
Żebyśmy ocaleli.
Żebyśmy wszyscy ocaleli.
Nie możesz umrzeć.
Nie możesz się zabić.
Twoja starsza wersja już istnieje.
Czas na to nie pozwoli.
Nieważne, co wymyślisz...
Coś
albo ktoś
zawsze cię powstrzyma.
Razem z Elisabeth
znaleźliśmy przejście.
Musisz dotrzymać słowa.
Znów się otworzy.
A wtedy ty...
Wtedy Adam...
zabierze nas do raju.
Mówił, że się zaprzyjaźnimy.
Zanim mnie zdradzisz.
Tak! Dobrze.
Jeszcze raz.
Tak!
To chłopak.
Jak go nazwiecie?
Hanno.
Los okrutnie z nami pogrywa.
Jednak zawsze będziemy wierzyć, że da się go odwrócić na naszą korzyść.
Jeśli wystarczająco mocno tego chcemy.
Człowiek potrafi dążyć do celu przez całe swoje życie,
nawet jeśli zdaje się on nieosiągalny.
Żaden opór i żadna przeszkoda
nie staną na drodze jego pragnieniu.
Czy to nie upór w dążeniu do celu
odróżnia nas od zwierząt,
które znają tylko chwilowe żądze?
A czy produktem niezłomnego aktu woli
nie jest właśnie postęp, który ma miejsce od wieków?
Niezależnie od tego, co motywuje naszą wolę,
będzie nas to prowadziło przez życie.
I będziemy w stanie odpuścić tylko wtedy,
gdy w końcu, raz na zawsze, osiągniemy nasz cel.
Jak sądzisz, dlaczego to nie działa?
Może Claudia tego nie chce.
Dlaczego jej ufasz?
A ty dlaczego zaufałeś Adamowi?
Okłamał cię.
Raj nie istnieje.
I nie ma innego świata niż ten.
Myślisz, że się nim stanę.
Ale mylisz się.
Portal zadziała, widziałem to.
W przyszłości. Wszystko się powtarza.
Ale jeśli się cofnę, zmienię to.
Starszy ja już tego próbował.
Ale teraz wszystko jest inaczej.
Zmieniłem składowe w przejściu.
Teraz się uda.
Ona ci to powiedziała?
Claudia?
Co naprawdę o niej wiesz?
Czasem znika na kilka dni.
Skąd o tym wszystkim wie?
Powiedziała, że nie wszystko, co tu jest, należy do tego miejsca.
Co miała na myśli?
Chodź do środka.
Claudia coś przed nami ukrywa.
Nie możemy jej ufać.
Mam nadzieję, że to wiesz.
Wciąż niczego nie podejrzewa?
Nie.
Nie ma pojęcia, że istniejesz ty czy inny świat.
Musisz go prowadzić tą drogą.
Materia nie może jeszcze zadziałać.
Podtrzymaj supeł w swoim świecie, a ja zrobię to w moim.
Czekaj.
Przez te wszystkie lata Eva mówiła mi, co mam robić.
Czy ona wie wszystko?
Tak sobie myślę...
poznałaś ją kiedyś?
Kogo?
Starszą mnie.
Nie.
Dokładnie pamiętam, co powiedziała.
„Jeśli wszystko się uda...
Regina przeżyje”.
Myślałam o tym przez cały ten czas.
Nie mogła mieć na myśli tylko tego,
że jej cierpienie będzie się stale powtarzać.
Na pewno da się jakoś odwiązać supeł.
Tak, aby nie zniszczyć życia w nim.
Sposób, by Regina żyła.
Naprawdę żyła.
Myślę, że Eva i Adam nie znają takiej ścieżki.
Ale ja ją odnajdę.
W moim świecie albo w twoim.
Nie...
Nie zabrałaś ze sobą Claudii?
Noah ją obserwuje.
Musimy być ostrożni.
Musisz dać to Claudii.
A ona da to Tannhausowi.
Czy rozumie,
dlaczego tak trzeba?
Dlaczego wszystko musi się powtórzyć?
Musisz być silny, Hanno.
Dla twojego ojca.
Silja...
Próbowaliśmy wszystkiego.
Chciała, by nazwać ją Agnes.
Opowiedz mi o raju.
Raj...
jest wolny
od bólu i cierpienia.
Cokolwiek zrobiliśmy...
tam odchodzi w niepamięć.
Przejście się otworzy.
A wtedy...
my tam będziemy.
Ty,
ja...
i Charlotte.
Gdzie ona jest?
Charlotte?
Gdzie jest Charlotte?
Tyle lat zastanawiałem się, co miał na myśli.
Że będziemy się przyjaźnić, nim mnie zdradzisz.
Gdzie Claudia? To ona ma Charlotte? Pomogłeś jej?
Nie wiem, o czym mówisz.
Gdzie ona jest?
Gdzie Charlotte?
Nie wiem.
Obyś cierpiał za cały świat.
Znajdę ją.
Przyprowadzę z powrotem.
Obiecuję ci.
Człowiek może robić, co chce,
ale nie może zechcieć tego, co chce.
Każdą ścieżką, którą obraliśmy w życiu,
każdą podjętą decyzją,
kieruje to, czego pragniemy w głębi serca.
Nie możemy walczyć z tym pragnieniem.
Determinuje ono wszystkie nasze działania,
niezależnie od tego, jak poważne i niewyobrażalne się wydają.
Hannah?
Silja?
Szukam…
Jonasa.
Tak...
Zmienił się.
Podróże odcisnęły na nim piętno.
Jonas?
To moja córka.
Silja.
Twoja siostra.
Jak nas znalazłaś?
Kilka dni temu...
widziałam starą kobietę.
Pojawiła się przed naszym domem.
Eva.
Powiedziała...
że wie, gdzie jesteś.
I że mnie szukasz.
Masz rację.
To moja wina.
Wszystko zniszczyłam.
Ale jestem tu.
Jestem tutaj.
Bartosz.
Naszykuj dla nich pokój.
Co ty robisz?
Silja.
Nie należy do tego świata.
Co to ma znaczyć?
Nie należy?
Wszystkie pionki powinny być na miejscu.
Ona jest w złym miejscu.
I ty też.
Mamo.