Obiecuję.
Wszystko naprawię.
Drogi Jonasie,
obiecałeś, że wszystko naprawisz.
Chcę, byś wiedział, że ci się uda.
Nie trać nadziei na to, że istnieje wyjście z tego labiryntu.
Że da się uratować mnie
i ciebie.
Ale oboje musimy się poświęcić,
zrobić coś niewyobrażalnego,
by w końcu odwiązać ten supeł.
Każdy los w nim połączony jest z drugim.
Nić czerwona jak krew
łączy wszystkie nasze działania.
W świetle...
i mroku.
Dlaczego Adam to robi?
Dlaczego mnie zamykasz?
Ale apokalipsa
musi się wydarzyć.
Musisz pozwolić mi umrzeć,
bym mogła żyć.
Czasem trzeba pozwolić rzeczom odejść, by mogły do nas wrócić.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Nigdy w to nie wątp.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ŚWIATŁO I MROK
DZIEŃ APOKALIPSY
Martha? Gdzieś ty była?
Mama płakała całą noc.
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Co jest?
On miał rację.
Bartosz miał rację.
Z tym, co powiedział w lesie. O końcu świata.
Elektrownia atomowa. Dziś.
Ojciec Bartosza chce zatuszować wypadek.
Beczki. Wiem, że brzmię jak wariatka, ale...
Świat się dziś skończy.
Poluzowało ci się pod kopułą?
Kiedy ostatnio spałaś?
Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Nie mam czasu na to gówno.
Nie wiem, co się z tobą dzieje.
Ale nie traktuj tak mamy.
Nie zasłużyła na to.
On musiał zginąć.
Oboje jesteście błędem.
W jego świecie.
I w naszym.
Wiem, jak się czujesz.
Ale nauczysz się, jak dać mu odejść.
Wszystko potoczy się swoim torem.
Tak jak ustalił to los.
W naszym świecie.
I w jego.
Dlaczego mnie zamknąłeś?
Obiecałeś mi, że uda się to wszystko zmienić.
Że apokalipsa się nie wydarzy.
Okłamałeś mnie, tak jak okłamała mnie starsza ja.
Sic Mundus.
Stary Tannhaus
był przekonany, że tworzy raj,
który uwolni nas od przeznaczenia.
I od bólu.
Byłby to świat poza twoim i moim światem.
Ale...
w końcu zrozumiałem, czym naprawdę jest raj.
To wieczna ciemność,
w której nic nie istnieje.
Ale do tego
potrzebna nam apokalipsa.
W moim świecie
i w twoim.
Wypuść mnie! Jonas!
SZEŚĆ GODZIN DO APOKALIPSY
Gdzie są beczki?
Poczekaj.
Mam to gdzieś.
Rób, co mówię, Obendorf.
Rozumiesz?
Tato, wszystko dobrze?
Mówiłem, że zostanę dziś w domu, ale coś mi wypadło.
Wybacz.
W porządku.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ktoś mnie szantażuje.
Co?
Czymś...
co wydarzyło się dawno temu.
MORDERSTWO W MARBURGU NIEWYJAŚNIONE OD 33 LAT
Czasem podejmujemy decyzje, których nie da się cofnąć.
Nie nazywam się Aleksander.
Tylko Boris.
Boris Niewald.
To był wypadek. Musisz mi uwierzyć.
Nie jestem mordercą.
A co z mamą?
Wiedziała o tym?
Była najlepszą rzeczą, jaka mi się przytrafiła.
Uratowała mnie przed tym.
A ja nigdy nie wyznałem jej prawdy.
Bartosz.
Przepraszam.
Charlotte.
Mogę wejść?
Dzięki.
Muszę pogadać z Ulrichem. Jest?
Bierze prysznic.
Mogę zaczekać? To ważne.
Co słychać?
W porządku.
A jak w domu? Dobrze?
A teraz mnie posłuchaj.
Ulrich należy do mnie.
I to się nie zmieni.
Charlotte.
- Co tu robisz? - Chcę ci coś pokazać.
Wpadnij czasem z Peterem.
Pójdziemy gdzieś razem. Póki jeszcze mogę.
- Łazienka już wolna? - Tak.
- Co tu robisz? - Nie odbierałeś.
Nie rób tego więcej. Nie zjawiaj się nieproszona.
Przyszły wyniki badań dwóch fenigów.
I...
I?
I co?
DOWODY
Ten znalazłam w bunkrze.
A ten miał przy sobie Helge.
Najpierw myślałam, że to błąd. Że źle opisano zdjęcia.
Ale to tutaj,
ten mały rowek,
jest identyczny.
Nie wiem, jak to możliwe, ale to ta sama moneta.
Ale tę Helge ma przy sobie, odkąd go znam.
Wiem, że to nie ma sensu.
- Ale... - Ale?
A co, jeśli fenig...
jakoś przemieścił się w czasie?
- Gdzie jest Helge? - Wciąż w areszcie.
Ulrich!
Przestraszyłaś mnie.
Gdzie byłaś?
Obcięłaś włosy?
Co się stało?
Wierzysz w przeznaczenie?
Nie wiem.
Nie.
Wierzę, że życie jest w naszych rękach.
My decydujemy, jaką idziemy drogą.
Wiem, że...
jestem ostatnią osobą, z którą chcesz gadać, ale...
jeśli byś chciała,
jestem tu.
Twój tata i ja...
Wiem, że wiele się zmieniło...
ale to nie znaczy, że na gorsze.
Masz rację.
Wychodzisz?
Coś komuś obiecałam.
ELEKTROWNIA ATOMOWA W WINDEN
BOSKA CZĄSTKA
IDŹ ZA ZNAKIEM
Stój!
Jonas.
Ty żyjesz.
Zabiłam go.
Czemu wciąż żyje w swoim świecie?
Miejsce przełączenia...
na skrzyżowaniu pętli czasu.
Chwila,
w której wydarzenia mogą potoczyć się w jednym lub w drugim kierunku.
Zabierasz go do naszego świata albo i nie.
To linia, która sama krzyżuje się w pętli.
Dwie możliwe ścieżki.
Wzdłuż zewnętrznej krawędzi linii albo wewnętrznej.
Lecz to wciąż ta sama linia.
Dwie nachodzące na siebie rzeczywistości.
Na jednej ze ścieżek Jonas umiera.
Na drugiej – nie.
Obie możliwości zapętlają się
znowu i znowu.
Jedna wywołuje drugą.
To stan splątany.
Adam próbował zerwać to splątanie przez ostatnie 33 lata.
By to, co rośnie w tobie,
nigdy się nie pojawiło.
Ale to niemożliwe.
Naszych światów
nie da się od siebie oddzielić.
Każdym krokiem Jonasa kierujemy my.
Nie ucieknie od swojego przeznaczenia.
Co to jest?
To pozostało.
Po katastrofie.
„Boska cząstka”.
A to tutaj?
Co to?
Widziałem, czym będzie
w przyszłości.
Nie da się już wrócić. Jaskinia się zapadła. Nic nie zostało.
Przejście nie istnieje.
Ale to...
Jeśli wymyślę, jak to działa, cofnę się.
Uratuję ich. Marthę i Mikkela.
Uratuję ich wszystkich.
Jak mnie w ogóle znalazłaś?
Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Urządzenie.
- Potrzebuje materii. - Ciągle je masz?
Gdzie jest?
Zepsuło się.
Może najpierw właśnie tak miało być.
Żeby zmienić coś następnym razem.
Ta substancja w urządzeniu...
Przynieśliśmy ją znów do tunelu.
Podmieniliśmy zmienne równania.
- Może następnym razem się uda. - Nie będę czekał 33 lata!
Mam się okłamywać, by wszystko się powtórzyło?
Ale tym razem będę zamknięty w bunkrze?
Czemu mnie nie uprzedziła? Starsza ty.
Wiedziała, że Martha umrze.
I jak.
Czemu mam ci zaufać?
Materia w elektrowni.
Wiem, czym jest.
Pomogę ci uratować Marthę.
I całą resztę.
TRZY GODZINY DO APOKALIPSY
Bartosz!
Martha?
Mogę wejść?
Tak.
W elektrowni 33 lata temu zdarzył się wypadek.
W jakiś sposób doprowadził do powstania dziwnej substancji.
Twój ojciec pomógł wszystko zatuszować.
Ta substancja była cały czas w jaskini.
Wszystko się łączy.
Ta substancja...
do niej doprowadza.
Dziś.
Musimy z nim pogadać.
Do czego doprowadza?
Do apokalipsy.
POLICJA
TOŻSAMOŚĆ NIEZNANA
Zgon nastąpił pewnie chwilę przed znalezieniem ciała.
Czy to możliwe, że nie żył od dawna?
Że ciało jakoś się zachowało?
„Zachowało?”
Co masz na myśli?
Wszystko dobrze?
Ta blizna na brodzie...
Ulrich?
Ten chłopiec w bunkrze.
Mówisz, że go zabiłeś.
Ale nie miałeś na myśli jego,
tylko Madsa.
Ten z bunkru wygląda zupełnie jak Mads.
Jak to możliwe?
Ona... kazała mi to zrobić.
Kto?
Co zrobić?
Wysłać go do przyszłości.
By wypełnić luki.
Fenigi.
Co oznaczają?
- Muszę go powstrzymać. - Kogo?
Kogo powstrzymać?
Ciebie.
Możesz iść.
I ten koleś, Jonas, nie żyje?
Zabiłaś go.
Znaczy nie ty, ale...
inna ty?
Byłam tam.
W przyszłości.
Nic nie zostało.
Nic.
To ma jakiś związek z twoim ojcem.
Nie może otworzyć beczek.
Bartosz.
Proszę.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE BARTOSZ
POŁĄCZENIE ZAKOŃCZONE
Charlotte. Tu Aleksander.
Czy...
możesz przyjść do elektrowni?
Chcę ci coś pokazać.
Wyłaź!
Adam na ciebie czeka.
Stój.
Zdejmij to!
- Co? - Ubrania.
Zdejmij.
Dlaczego robisz to, co mówi?
My, wybrani, musimy wypełnić luki.
Byście z Adamem znaleźli drogę do tego miejsca.
A my zbawienie.
Długo czekaliśmy na tę chwilę.
Wiecie, co robić.
GODZINA DO APOKALIPSY
Jak myślisz, co to znaczy?
Ptaki? Światło?
Chłopiec w bunkrze?
Martha oszalała.
Myśli, że dziś nadejdzie apokalipsa.
Jeśli mamy dziś umrzeć, to razem.
Razem.
O co chodzi?
Lepiej, jeśli sama zobaczysz.
Charlotte, to ja. Słuchaj, jeśli chodzi o fenigi...
Wiem, że to szaleństwo, ale to samo stało się z ciałem w bunkrze.
Niech zrobią test DNA.
Nie wiem jak, ale...
ten chłopiec w bunkrze to mój brat. To Mads.
Zadzwoń, gdy to odsłuchasz.
Kim jesteście?
Nie domyślasz się?
Magnus?
Jesteście z przyszłości.
Ale nie twojej.
Co się dzieje?
Okłamały cię.
Twoje starsze wersje.
Nie chcą zapobiec apokalipsie.
To one są za nią odpowiedzialne.
Ale da się wszystko zmienić.
Musisz wybrać nasz świat.
I zaufać jemu.
Jonasowi.
On żyje?
W naszym świecie.
I wie, gdzie jest początek.
Ale najpierw musisz go uratować przed apokalipsą w jego świecie.
I przyprowadzić go do swojego.
Wy wszyscy oszaleliście.
Nie zatrzymasz tego, co się tu wydarzy, ale…
jeśli pójdziesz z nami,
możesz temu zapobiec.
Innym razem.
Co jest?
Martha, o co tu chodzi?
Martha?
Musisz iść z nami.
- Dokąd? - On do nas nie należy.
On jest z innymi.
Oni go uratują.
Wybacz mi.
Martha, czekaj!
Już czas.
Adam ustawił wszystkie pionki na swoich miejscach.
Pora,
byśmy zrobili to samo.
Supeł dał nam wszystkim życie
i jesteśmy jego strażnikami.
W obu światach.
Adamowi nigdy się nie uda
odwiązać supła.
Przez te lata nie zrozumiał,
jak to naprawdę się łączy.
Jak się kończy i jak zaczyna.
Nie tylko w naszym świecie,
ale i w jego.
Jesteśmy...
przeznaczeniem.
Budujemy ściany
tego labiryntu.
Każde z nas kształtuje ścieżki
i wyciąga ręce.
Bartosz, musisz uratować siebie, by uratować nas.
Claudio, ty musisz poinstruować się, by być naszymi oczami w świecie Adama.
Egonie, musisz stworzyć swoją przeszłość, by zachować drzewo genealogiczne.
Noah,
ty wnosisz miłość,
by zacząć wszystko od nowa.
Po każdej ciemności nastaje światło.
Z każdą śmiercią pojawia się życie.
Zabrałeś mnie do swojego świata.
Obiecałeś, że wszystko zmienię.
Dlaczego to robisz?
Gdzie jest reszta?
Dokąd ich wysłałeś?
Wypełniają swoje przeznaczenie.
Magnus i Franziska.
Charlotte i Elisabeth.
Silja i Agnes.
Oni podtrzymują cykl.
Żebyśmy my mogli tu być. Teraz.
Co to ma znaczyć?
Że nadszedł nasz koniec.
To, co w tobie rośnie,
początek,
musi zginąć.
Ale nie da się go zabić normalnym sposobem.
Rodzi się w obu światach.
I do zniszczenia go potrzebna jest
energia obu światów.
Apokalipsa w moim świecie
i w twoim.
To jest koniec.
Maszyna przeprawia się przez czas, jak i przez przestrzeń.
Skupia energię z dwóch apokalips
w jednym miejscu.
Twój syn istnieje tylko dlatego,
że istnieje materia.
A teraz w niej umrze, a z nim my wszyscy.
Nic nie będzie
już istnieć.
Oba światy się nawzajem wymażą.
Nastąpi ostateczne unicestwienie.
Oszalałeś.
Nie ma nadziei.
Nie ma zbawienia.
Nie ma raju.
Jesteśmy błędem.
Ty i ja.
W twoim świecie
i w moim.
Proszę, nie rób tego.
Nie. Jonas, proszę!
Jonas, proszę!
Nie!
Początek jest końcem,
a koniec początkiem.
Każde połączenie w jednym świecie
musi być zamknięte również w drugim.
Wszystko się łączy.
W świetle
i mroku.
POLICJA
FABRYKA MASZYN TANNHAUS
POKÓJ KONTROLI ZAKRESU
BLOK C
NIECH SIĘ STANIE ŚWIATŁOŚĆ
Nie!
Napisy: Marta Przepiórkowska