‪(จุดเริ่มต้น)
‪เราถูกดึงดูดให้เข้าหาความมืด ‪เหมือนแมลงเม่าเข้าหาแสงไฟ
‪เราถือกำเนิดจากความมืดมิด
‪และเราก็กลับคืนสู่ความมืดมิด
‪โตขึ้นเยอะเลย ทรอนเทอ
‪เรารู้จักกันเหรอ
‪ฉันรู้จักแม่นาย
‪แต่นั่นก็นานมาแล้ว
‪นายคอยดูแลแม่
‪ดวงตาของนาย
‪คุณเป็นใคร
‪ฉันไม่มีชื่อหรอก
‪ไม่มีใครตั้งชื่อให้
‪แต่ ณ เวลานั้นฉันเลือกชื่อนาย
‪นี่เป็นของแม่นาย
‪ตอนนี้มันควรตกเป็นของนายแล้วละ
‪ผมต้องไปแล้ว
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ผมรักคุณ
‪ไม่รู้คุณจะชอบไหม แต่ว่า...
‪ผมขอสวมให้นะ
‪ไม่ชอบเหรอ
‪ไม่มีอะไรหรอก คือว่า...
‪ฉันชอบ มันสวยมากเลย
‪ไม่รู้สิ
‪สัปดาห์นี้ฉันรู้สึกแปลกๆ
‪คุณดูซีดไปนะ
‪ลองไปหาหมอดีไหม
‪เราจะได้เจอกันอีกไหม
‪ไม่รู้สิ คือมัน...
‪คืนนี้ผมอยู่ที่บ้านดีกว่า
‪คาธารีนา
‪ผมดีใจนะที่คุณเลือกอยู่ที่นี่
‪ที่วินเดน
‪คุณสวยมาก
‪(วันที่ 24 กันยายน 1954)
‪(ภาพเปลือยเร้าใจ)
‪ดูทำหน้าเข้าสิ
‪ไปเอามาจากไหนเหรอ
‪เจอในของของพ่อน่ะ
‪อิเนส เคลาเดีย
‪เราสายแล้วนะ
‪พ่อบอกว่าโรงเรียนน่ะ ไม่ได้ให้อะไรเราหรอก
‪ต้องเรียนรู้จากชีวิตจริง
‪ทำไมไม่มีรูปผู้ชายบ้าง
‪- ไม่ยุติธรรมเลย ‪- เธอบ้าไปแล้ว
‪เธอเคยเห็นไหม
‪- ไม่นับของพ่อเธอนะ ‪- อิเนส
‪ยานา พอดีกว่า
‪แล้วมันรูปร่างเป็นยังไงเหรอ
‪ดูประหลาด
‪ไม่เข้ากับส่วนอื่นๆ ของเขาเลย
‪ทรอนเทอเหรอ
‪ฉันว่าเขาประหลาด
‪แม่เขากลับมาแล้วเหรอ
‪มันแปลกนะ เธอว่าไหม
‪อยู่ๆ ก็หายไปเลย
‪(ตำรวจ)
‪ดอริส
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ฉันอยากคุยกับคุณ คุณคาห์นวัลด์ให้ฉันเข้ามา
‪คุณหายไปไหนมา นึกว่าไปเขียนรายงาน
‪คือว่า...
‪คือผม...
‪มีเรื่องเข้ามาพอดี
‪เช้าวันนี้...
‪ฉันซักเสื้อผ้า แล้วเจอบางอย่าง
‪นี่
‪ฉันเจออยู่กับเสื้อตัวหนึ่งของหล่อน ‪คงพอมีประโยชน์
‪(เอชที)
‪หล่อนบอกว่าสามีเป็นนักบวช
‪มันอาจจะแค่บังเอิญ แต่ว่า...
‪ศาสนาจารย์ที่หายไปในเวลาเดียวกัน...
‪เขาก็ชื่อฮันโน เทาเบอร์
‪ตัวย่อ เอชที
‪(วินเดนต้อนรับศาสนาจารย์คนใหม่ ‪ฮันโน เทาเบอร์ วัย 42 ปี)
‪คือผม...
‪ผมนึกว่าสามีหล่อนตายแล้ว
‪นี่ก็สามเดือนแล้วนะ
‪คนเราไม่ทิ้งลูกตัวเองไว้โดยไม่พูดอะไรหรอก
‪คุณกลับบ้านเถอะ เราจะจัดการต่อเอง
‪เอกอน ฉันรู้นะว่ามันเกิดเรื่องขึ้น
‪หล่อนจะทิ้งของพวกนี้ไว้ทำไม
‪ใครจะไปรู้ว่าพวกผู้หญิงคิดอะไรอยู่
‪ดอริส
‪(หายตัวไปเมื่อ 26 มิถุนายน 1954 ‪คุณอักเนส นีลเซน)
‪(ใครพบเห็นหญิงผู้นี้บ้าง)
‪คุณเลือกอยู่ฝ่ายที่ถูกต้อง
‪จงอย่าลืม
‪(พบศพหญิงไม่ทราบชื่อในป่า)
‪คุณต้องส่งนี่ให้กับเคลาเดีย
‪เมื่อถึงเวลา
‪ชีวิตคือของขวัญ
‪สำหรับผู้ที่รู้จักใช้มันอย่างถูกต้อง
‪คุณจะบอกมาร์ธาไหม
‪ว่าจุดเริ่มต้นคืออะไร
‪ตลอดหลายปีมานี้ ฉันสงสัย...
‪ทำไมเธอทิ้งเราไปในปี 1888
‪ทำไมเธอช่วยเราสร้างสสารนั้น...
‪แล้วก็หายตัวไปเฉยๆ
‪ใครจะคิดว่าในอีก 33 ปีต่อมา
‪เราเองคือคนออกคำสั่งเธอ
‪มักนุส
‪ฉันขอโทษ
‪มันไม่จำเป็นแล้ว
‪อดัมกำลังรอเราอยู่
‪(วันที่ 6 พฤศจิกายน 2052)
‪นี่คืออนาคตของเธอ
‪อีก 33 ปีนับจากเมื่อวานนี้ของเธอ
‪ประตูในถ้ำนั่น
‪มันคืออะไร
‪มันคือทางที่เชื่อมอดีตและอนาคต
‪(อูลริค นีลเซน)
‪(มักนุส นีลเซน)
‪ทำไมชื่อพวกนี้ถูกขีดฆ่า
‪นั่นแปลว่าพวกเขาตายแล้ว
‪ทั้งหมด
‪- ตายหมดแล้ว หมายความว่าไง ‪- ในอีกสองวัน
‪วันสิ้นโลกในโลกของเขา
‪จะเกิดขึ้นกับโลกของเราด้วย
‪ไม่จริง
‪คุณไม่มีจริง
‪นี่คืออนาคตของเธอ
‪ถ้าเธอ...
‪ถ้าเธอทั้งสองคนไม่อาจหยุดวันสิ้นโลกได้
‪คุณเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานใช่ไหม
‪สามเดือนแล้วค่ะ
‪ฉันชอบที่นี่นะ
‪ไม่วุ่นวายเท่าที่ที่ฉันจากมา
‪แต่เดี๋ยวคงได้วุ่นวายแน่
‪คุณตั้งครรภ์
‪สำหรับผู้หญิงอายุเท่านี้ มันมีความเสี่ยงอยู่
‪ต้องดูแลตัวเอง อย่าทำงานหนัก
‪เป็นไปไม่ได้
‪ฟังผมนะ
‪ของขวัญบางอย่าง ‪ก็เข้ามาในชีวิตเราโดยไม่คาดคิด
‪แต่มันก็ยังคงเป็นของขวัญ
‪(เอชที)
‪คุณดอพเพลอร์
‪มีอะไรให้ช่วยครับ
‪ฉันมาถามว่ามีข่าวอะไรไหม
‪ผมเกรงว่า
‪เกรงว่าจะไม่มี
‪ถ้าหากเฮลเกอไม่บอกเราว่าเขาไปอยู่ไหนมา
‪ว่าเขา...
‪ไปอยู่กับใคร
‪เกรงว่าเราคงไม่คืบหน้า
‪มันไม่เกี่ยวกับเฮลเกอ
‪นี่มันเรื่องศาสนาจารย์ที่หายตัวไป
‪ชุมชนศาสนาไม่มีคนดูแลมาหลายสัปดาห์
‪เปิดช่องให้ปีศาจคืบคลานเข้ามา
‪คุณรู้จักเขาเหรอ
‪ศาสนาจารย์น่ะ
‪คือว่าเขา...
‪คุณเคยเห็นเขาเดินกับผู้หญิงคนไหนไหม
‪คุณคิดอะไรอยู่กันแน่
‪ฉันต้องการให้คุณหาตัวเขา
‪ฮันโน เทาเบอร์
‪ขอโทษที่มารบกวนค่ะ
‪ศาสนาจารย์คนใหม่เหรอคะ
‪ผมเคยเป็น
‪แต่ก็นานมาแล้ว
‪คือว่า ฉันกำลังตามหาคน
‪สามีกับฉัน
‪ลูกสาวเราฉลาดมาก
‪ฤดูหนาวปีที่แล้ว ‪เราเลยปล่อยเช่าห้องนอนสำหรับแขก
‪จะได้เก็บเงินไว้ให้เคลาเดียเรียนวิทยาลัย
‪ผู้หญิงที่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วย
‪หล่อนหายตัวไป เมื่อสามเดือนก่อน
‪สามีของหล่อนเป็นนักบวช
‪หล่อนบอกว่าเขาตายแล้ว
‪ไม่รู้ทำไม แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง
‪และคนที่เคยเป็นศาสนาจารย์ที่นี่ ‪ก็หายตัวไปพร้อมกัน
‪ถ้าเกิดเขาเป็นสามีของหล่อนล่ะ
‪แล้วหล่อนก็กลับไปหาเขา
‪ฉันว่าหล่อนคงไม่ได้ชอบเขาเท่าไหร่
‪สายสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ทุกคน
‪ไม่ได้เกิดจากความพึงพอใจเสมอไป
‪คือว่า มีเด็กผู้ชายด้วย
‪เขายังอยู่กับเรา แล้วก็...
‪เด็กต้องการแม่
‪ทุกคำโกหกที่เอ่ย
‪จิตใจมนุษย์ก็จะสลายไปทีละนิด
‪ฉันไม่เข้าใจค่ะ
‪คุณไม่ได้สนใจเด็กนั่นหรอก
‪คุณสนใจตัวผู้หญิงต่างหาก
‪คุณคงเข้าใจฉันผิดแล้วค่ะ
‪เส้นทางที่ใจเลือกเดิน ไม่อาจอธิบายได้
‪มันเป็นไปตามใจ
‪ถามสามีคุณสิ
‪เขาก็จะพูดเหมือนกัน
‪สามีฉันเหรอ
‪คุณไม่สงสัยเหรอว่า ‪ทำไมเขาออกจากบ้านแต่เช้าทุกวัน
‪ทำไมเขาถึงเลิกงานดึกทุกวัน
‪เหตุผลคือหญิงอื่นหรือไม่
‪มันยากมากที่จะปล่อยมือ
‪ปล่อยสิ่งที่เราปรารถนาจากส่วนลึกภายในจิตใจ
‪ว่าไง ทรอนเทอ
‪ว่าไง
‪นั่นอะไรเหรอ
‪สวยจัง
‪ทำไมวันนี้ไม่ไปโรงเรียนล่ะ
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันชอบที่นี่
‪มันช่าง...
‪อ้างว้าง
‪ฉันชอบเขียนนะ
‪เขียนเรื่องราว
‪เธอยิ้มสวยดีนะ
‪(ตำรวจ)
‪คุณมาทำอะไร
‪คุณจะมาโดยไม่บอกกล่าวไม่ได้
‪ถ้ามีคนเห็นคุณเข้าล่ะ
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪ฉันท้อง
‪ผมนึกว่าคุณระวังไว้ตลอด
‪ลูกผมหรือเปล่า
‪ถามมาได้
‪คิดว่าวันๆ ฉันทำอะไร มั่วไปทั่วเหรอ
‪คิดว่าฉันเลือกแบบนี้เหรอ
‪จมปลักอยู่ในที่แบบนี้เหรอ
‪นึกว่าคุณจะดี แต่ก็เหมือนกันหมด
‪พวกคุณคิดว่าโลกเป็นของตัวเอง ‪จะคว้าเอาแค่ไหนก็ได้
‪กินและมั่วกาม คิดว่าตัวเองคือพระเจ้า
‪ไม่ว่าจะไปที่ไหน ‪ก็เป็นไอ้ทุเรศคนเดิมไม่เปลี่ยน
‪คาธารีนา คุณพูดอะไรออกมา
‪ให้ผมขับรถไปส่งที่บ้านเถอะ
‪พวกโรงไฟฟ้าถ่านหินคุมเขาอยู่
‪ผมไม่สนว่าต้องนานแค่ไหน
‪เราจะยื่นขออนุญาตสร้างอีก
‪พลังงานนิวเคลียร์คืออนาคต ‪ไม่มีใครหยุดอนาคตได้
‪ผมไม่สนนายกเทศมนตรีด้วย
‪เคลาเดีย
‪ดูเธอสิ
‪โตเป็นสาวแล้ว
‪เป็นหญิงเต็มตัว
‪งดงาม ฉลาดเฉลียว
‪เฮลเกอคงดีใจที่ได้เจอ
‪และแน่นอน นี่เป็นการตอบแทนที่ช่วยเหลือกัน
‪แต่มันเยอะเกินไปนะคะ
‪ฉันมีคำแนะนำจะให้เป็นบทเรียนชีวิต
‪ถ้าอยากได้อะไร
‪ก็จงไขว่คว้ามันมา
‪สิ่งต่างๆ มันไม่ได้เกิดขึ้นเอง
‪ขอบคุณค่ะ
‪(พลังงานนิวเคลียร์และสันติภาพ)
‪(ที่ว่าการเมือง)
‪ไฮนซ์ป่วยหรือว่าอะไร
‪ต้องการอะไร
‪พวกโรงไฟฟ้าถ่านหินยัดเงินคุณเท่าไหร่
‪ให้ยับยั้งแผนสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์
‪ผมไม่รู้คุณพูดเรื่องอะไร
‪ดอพเพลอร์ส่งคุณมาใช่ไหม
‪รู้ไหมว่าเงินซื้ออะไรไม่ได้
‪อนาคตไง
‪พูดให้ถูกก็คือ อนาคตของคุณ
‪เราคิดเสมอว่าตัวเองเป็นอมตะ
‪แต่ในความจริง ‪มีเพียงหนึ่งลมหายใจเข้าออก...
‪ที่แบ่งปัจจุบันกับอนาคต
‪คุณต้องการอะไร
‪(กรมโยธาธิการวินเดน)
‪(ใบขออนุญาตก่อสร้าง)
‪ใบขออนุญาตก่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ คือ...
‪เพื่ออนาคต
‪เธอเปลี่ยนมันได้
‪เธอทั้งคู่เปลี่ยนมันได้
‪ถังที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ทำให้เกิดวันสิ้นโลก
‪เธอต้องหยุดมัน อย่าให้มีใครเปิดมัน
‪แล้วเราต้องทำอะไรล่ะ
‪เอวาบอกว่ามีทางแก้ปมนี้
‪บอกว่ามีหนทางที่มาร์ธาของผมจะอยู่รอด
‪หล่อนโกหกเธอ
‪ไม่มีทางใดที่จะช่วยได้ทั้งสองโลก
‪เธอต้องเลือกโลกสักใบ
‪วันสิ้นโลกในอีกสองวัน
‪มันมีทางหยุดได้
‪เธอทั้งคู่หยุดมันได้
‪ให้พวกเขาทั้งหมดได้อยู่ต่อ
‪มิคเคล...
‪อยู่ต่อได้
‪เธอต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪แต่ในทางกลับกัน ก็ต้องปล่อยหล่อน
‪ปล่อยมาร์ธาของเธอ
‪โลกของเธอ
‪คงเห็นแล้วว่าที่นั่นเธอกลายเป็นอะไร
‪เห็นว่าเธอจะทำอะไร
‪เห็นว่าอดัมจะทำอะไร
‪คุณสองคนเสียสติไปแล้ว
‪ฉันจะกลับบ้าน จะตื่นขึ้นบนเตียง
‪แล้วทุกอย่างที่นี่ก็จะเป็นแค่ฝัน
‪โยนาส นี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ
‪ทั้งเธอกับมาร์ธา
‪ในโลกนี้ เธอทั้งคู่ยังมีทางทำสำเร็จได้
‪มาร์ธา
‪รอเดี๋ยว
‪นี่
‪นายเชื่อเรื่องพวกนี้เหรอ
‪ว่าทุกคนต้องตายกันหมด
‪บ้าไปแล้ว
‪ฉันบ้าไปแล้ว นี่มัน...
‪เชื่อเถอะ ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอดี
‪ทั้งหมดเป็นความจริง
‪ที่หล่อนพูดเป็นเรื่องจริงใช่ไหม
‪แต่ฉันรู้ว่ามันมีทาง
‪มันมีทางที่จะคลี่คลายเรื่องพวกนี้
‪และฉันจะพยายามทำสิ่งนั้น
‪มาร์ธาคนที่ส่งฉันมาที่นี่
‪ก็คงกำลังทำแบบนั้น
‪ถึงเวลาแล้ว
‪นายไม่รู้เหรอว่าแม่นายอยู่ไหน
‪แล้วผู้ชายเมื่อเช้านี้
‪เขาใช่พ่อนายหรือเปล่า
‪แม่ฉันไม่ได้พูดถึงเขาเท่าไหร่
‪บอกแต่ว่า...
‪เขาเป็นคนไม่ดี
‪ฉันอยู่ในบ้านมานาน
‪แล้วเป็นไงบ้าง
‪เธอเก็บความลับได้ไหม
‪ผู้ชายเมื่อเช้านี้
‪ฉันไม่อยากรู้ด้วยซ้ำ ‪ว่าเขาเป็นพ่อฉันหรือเปล่า
‪และก็ดีใจด้วยซ้ำ ที่แม่ฉันหายไป
‪เธอจะเก็บไว้ก็ได้นะ
‪ยานา
‪พวกเธอมาทำอะไรที่นี่
‪นึกว่ากลับบ้านไปตั้งนานแล้ว
‪เราไปสายแล้ว แม่คงกำลังรอกินมื้อค่ำ
‪แล้วเจอกัน
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪เราจะทำยังไงต่อดี
‪ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เก็บไว้หรอก
‪ทำไมบางคนถึงมีทุกอย่าง
‪แต่บางคนไม่มีสักอย่าง
‪ว่าไง
‪ทำไมโชคชะตาประเคนสิ่งดีกับบางคน ‪แต่ที่เหลือกลับไม่ได้
‪ตลอดชีวิต ฉันพยายามฉุดรั้ง ‪สิ่งที่ไม่อาจเหนี่ยวรั้งไว้ได้
‪ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
‪ฉันไม่ต้องการใคร
‪ไม่เลยสักคน
‪คุณออกไปเถอะ
‪เมื่อปีก่อน
‪ดานีเอลเคยเล่าให้ฟัง
‪ผู้หญิงคนนี้เชี่ยวชาญ
‪(คุณโอเบนดอร์ฟ)
‪ผมขอโทษ
‪(โยนาส คาห์นวัลด์ - มาร์ธา นีลเซน)
‪(สัญลักษณ์อนันต์ - อักเนส นีลเซน)
‪ส่งพวกเขาไปแล้วหรือยัง
‪จุดเริ่มต้นคือจุดจบ
‪และจุดจบคือจุดเริ่มต้น
‪เราล้วนกำเนิดจากเขา
‪คุณให้ชีวิตเขา
‪และเขาจะให้ชีวิตเรา
‪เขา
‪อักเนส
‪ทรอนเทอ
‪ยานา
‪อูลริค
‪คาธารีนา
‪คุณ
‪เส้นที่ไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดจบ
‪วงกลมเป็นอนันต์
‪ดอริส
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪คือผม
‪ผมอยากขอโทษ
‪สำหรับเรื่องเมื่อเช้า
‪ผมรู้ว่าคุณอยากจะช่วย
‪ช่วงนี้ผม...
‪ผมรู้สึกไม่เป็นตัวเอง
‪เรื่องงานน่ะ
‪ผมขอโทษ
‪ฉันรู้ว่าคุณทำอะไร...
‪กับผู้หญิงคนนั้น
‪หมายความว่าไง
‪ฉันอยากหย่า
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪เราน่าจะหย่ากันให้เร็วกว่านี้ แต่ฉันคิดว่า...
‪ไม่รู้ฉันคิดอะไรอยู่
‪เรื่องลับพวกนั้น
‪ฉันไม่อยากอยู่แบบนี้
‪คือผม...
‪ผมอธิบายได้นะ
‪เส้นทางที่ใจเลือกเดิน ไม่อาจอธิบายได้
‪มันเป็นไปตามใจ
‪(โอเบนดอร์ฟ)
‪สวัสดี
‪คือฉัน... ฉันมาหาคุณโอเบนดอร์ฟ
‪คุณต้องรอก่อน
‪แม่หนูบอกว่า...
‪พวกเขาจะตกนรก
‪พวกนั้น
‪พวกที่ถูกกำจัดออก
‪ฉันไม่เชื่อเรื่องนรกหรอก
‪เรานั่นแหละที่สร้างนรกขึ้นมาบนโลก
‪หนูชื่อเฮลีเนอ
‪เฮลีเนอ เอิลเบอร์ซ
‪ฉันชื่อคาธารีนา
‪ชื่อคุณเพราะมาก
‪นักบุญคริสโตเฟอร์นี่
‪เป็นความคิดที่ดีนะ
‪มีคนคอยช่วยเหลือเราในการเดินทาง
‪มีคนคอยดูแลเรา
‪เข้ามาได้แล้ว
‪สวัสดีค่ะพ่อ
‪แม่อยู่ไหนคะ
‪เส้นทางที่ใจเลือกเดิน ไม่อาจอธิบายได้
‪มันเป็นไปตามใจ
‪ไปเถอะ
‪ปล่อยเขา
‪(กรมโยธาธิการวินเดน)
‪(ใบขออนุญาตก่อสร้าง)
‪คุณรับปากฉันเอาไว้
‪ฉันทำตามข้อตกลงของเราแล้ว
‪ทีนี้ถึงตาคุณบ้าง
‪เธออยากรู้ว่าจุดเริ่มต้นอยู่ไหน
‪และจะทำลายมันยังไง
‪เธอได้รู้แน่
‪ฉันใช้เวลากว่า 66 ปี...
‪กว่าจะเข้าใจว่าทุกสิ่งเชื่อมโยงกัน
‪เธอพูดถูก
‪ถึงเวลาที่เธอจะต้องเข้าใจบ้าง
‪ที่โรงเรียน...
‪ตอนนายเดินเข้าห้องมา คือฉัน...
‪ฉันรู้สึกได้
‪ราวกับว่าเราเคยรู้จักกัน
‪จากในฝัน
‪หรือ...
‪ขอโทษด้วย
‪สำหรับทุกอย่าง
‪ที่ที่นายจากมา...
‪ฉันเป็นแบบไหน
‪ต่างกันไหม
‪(จุดเริ่มต้นคือจุดจบ ‪และจุดจบคือจุดเริ่มต้น)
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪เพราะนี่
‪คือที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น
‪ในโลกของเธอ
‪หมายความว่าไง
‪ตัวเธอในวัยที่แก่ตัวขึ้น
‪ส่งเธอกับโยนาสกลับไป
‪เพื่อจุดประสงค์เดียว
‪เธอไม่ได้ไปเพื่อหยุดวันสิ้นโลก
‪เธอไปเพื่อสร้างจุดเริ่มต้น
‪นี่คือจุดเริ่มต้น
‪สิ่งที่กำลังเติบโตในกายเธอ
‪คือสะพานระหว่างสองโลก
‪เป็นไปไม่ได้
‪มันคือจุดเริ่มต้นของปม
‪และจะเป็นจุดจบของมัน
‪ลูกชายของเธอ
‪เขาคือจุดเริ่มต้น
‪คำบรรยายโดย รัฐธรรมนูญ แก้วงาม