‪"จากเวลานั้น ฉันรู้ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยน
‪ทุกสิ่งคงเดิม
‪วงล้อยังคงหมุนไป
‪หมุนไปเป็นวงกลม
‪หนึ่งชะตาพันผูกเข้ากับอีกชะตา
‪เส้นด้าย แดงดั่งเลือด
‪ยึดเหนี่ยวการกระทำของเราไว้ด้วยกัน"
‪(แอรีแอดนี)
‪นี่เป็นละครที่แม่ของนายชอบที่สุด
‪ถ้าเป็นไปได้ แม่นายคงอยากมาด้วย
‪มาเป็นเพื่อนหนุ่มน้อยผู้แตกต่างกว่าใคร
‪(แด่ชาร์ล็อตเทอ)
‪ทำไมเราต้องตายด้วย
‪คนที่ตาย ไม่ได้ตายจากไปจริงๆ
‪อาจจะแค่ไม่ได้อยู่ที่นี่ตอนนี้
‪แต่ทุกอย่างที่เคยมีชีวิต
‪จะคงอยู่ไปตลอดกาล
‪อยู่เป็นนิรันดร์ในห้วงเวลา
‪นี่คุณ มาทำอะไรที่ถนนตรงนี้
‪ผมถามว่ามาทำอะไร
‪(แอรีแอดนี)
‪นั่นใคร
‪คุณเป็นใคร
‪ผู้มีตาซึ่งมองเห็น
‪มีหูซึ่งได้ยิน
‪อาจพอทำให้ตนนั้นเชื่อได้ว่า ‪ไม่มีมนุษย์ใดเก็บความลับได้
‪เพราะแม้ปากจะปิดเงียบ
‪ก็เจรจาด้วยปลายนิ้วได้
‪ความทรยศไหลซึมออกมาจากทุกรูขุมขนของเขา
‪คือผม...
‪ผมไม่เข้าใจ
‪คุณเข้าใจแน่นอน
‪คุณกำลังจะเข้าเมืองไปเขียนโทรเลข
‪เพราะคุณอยากจะบอกโลกให้รับรู้เรื่องเรา
‪ใช่หรือไม่
‪คุณเป็นพวกนั้น
‪นักเดินทาง
‪ตลอดหลายปีมานี้
‪มีคนบอกว่าพ่อผมเป็นบ้า
‪แต่ตอนนี้นักเดินทางจากอนาคต
‪มาอยู่ตรงหน้าผมแล้ว
‪โลกจะต้องรู้
‪ว่าพวกคุณมีจริง
‪สิ่งที่เรารู้
‪เป็นเพียงหยดน้ำ
‪สิ่งที่เราไม่รู้
‪เป็นทั้งมหาสมุทร
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(อดัมกับอีฟ)
‪ความผิดพลาดในความคิดของเรา
‪ก็คือเราต่างเชื่อในตัวเอง
‪ว่ามีตัวตนอันเป็นอิสระ
‪หนึ่งตัวตน
‪แยกจากตัวตนอื่นนับไม่ถ้วน
‪ในขณะที่ความเป็นจริงแล้ว ‪เราเป็นเพียงเศษเสี้ยว
‪ของความไม่สิ้นสุดทั้งมวล
‪ที่นี่คืออะไร
‪สถานที่เลียนแบบจากโลกของผมเหรอ
‪จำที่เธอบอกกับฉันได้ไหม
‪ใต้สะพาน
‪แสงไฟ
‪ป่า
‪ตัวเธอ
‪ตัวฉัน
‪จุดบกพร่องในเมทริกซ์
‪ทำไมผมถึงมาที่นี่
‪เธอกับฉัน
‪อดัมกับอีฟ
‪นั่นคือสิ่งที่เราเป็น
‪จุดบกพร่องในเมทริกซ์
‪อยากรู้ใช่ไหมว่ามาที่นี่ทำไม
‪มาเพื่อช่วยพวกเขา
‪โลกของเธอ
‪และโลกของฉัน
‪(ตำรวจ)
‪เมื่อคืนนี้ ประมาณสี่ทุ่ม
‪คีลีอัน โอเบนดอร์ฟ
‪บาร์โทสซ์ ทีเดอมันน์ ‪และฟรานซิสกา ดอพเพลอร์
‪พร้อมกับมักนุส และมาร์ธา นีลเซน
‪พบร่างเด็กชายไม่ทราบชื่อหนึ่งคน
‪ในที่ดินของตระกูลดอพเพลอร์ ‪ข้างถนนในป่า
‪เสื้อผ้าของเขา
‪และวอล์กแมน มาจากช่วงยุค 1980
‪เรายังพบ
‪บัตรประจำตัวอยู่ที่ศพด้วย
‪เวิลเลอร์ ช่วยพูดต่อทีนะ
‪ฉันขอคุยด้วยหน่อย
‪คุณไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
‪เวิลเลอร์พูดแทนได้ ฉันไปนิติเวชให้ได้
‪กลับบ้านเถอะ
‪ผมใช้เวลา 33 ปี ตามหาน้องชายของผม
‪นั่นเป็นของของเขา
‪นั่นเป็นของของมัดส์
‪ใครบางคน
‪เก็บของพวกนั้นไว้
‪แล้วก็ใส่ให้กับเด็กชายในป้อมหลบภัย
‪ในอีก 33 ปีถัดมา
‪คิดว่าเป็นฆาตกรคนเดียวกันเหรอ
‪ทุกอย่างเชื่อมโยงกันจริงเหรอ
‪มัดส์ เอริค และเด็กชายในป้อมหลบภัย
‪รู้ไหมว่าทำไมผมมาเป็นตำรวจ
‪ตอนน้องชายผมหายตัวไป
‪พวกตำรวจทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมด
‪ตำรวจสืบสวนก็เป็นไอ้โง่ขี้เมา
‪ส่วนผมน่ะเหรอ
‪ผมสาบานว่าจะไม่ทำแบบนั้น
‪ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง
‪นั่นคือเมื่อ 33 ปีก่อน
‪แล้วผมทำอะไรบ้าง
‪ชีวิตคู่ผมพังทลาย
‪และตอนนี้ผมก็นอกใจผู้หญิง ‪ผู้หญิงที่ผมยอมทิ้งภรรยาเก่ามา
‪ผมทำต่อไปไม่ไหวแล้ว
‪(โรงงานเครื่องจักรทันน์เฮาส์)
‪นายไปไหนมา
‪เธอบอกอะไรนายบ้าง
‪เราติดอยู่ที่นี่มาหลายสัปดาห์แล้ว
‪เครื่องนั่นก็ไม่มีพลังงาน
‪นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันทำงานยังไง
‪ที่นายทำทั้งหมดมันหลอกลวง
‪นายรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่บอกเราสักคำ
‪นายไม่รู้เหรอว่าโดนหลอกใช้อยู่
‪นั่นไม่ใช่มาร์ธา
‪มาร์ธาตายแล้ว
‪ไม่มีใครฟื้นคืนชีพได้
‪จะเป็นใครก็ช่าง
‪แต่ก็อาจเป็นโอกาสเดียวที่เราจะได้ไปจากที่นี่
‪บอกความจริงเรามาดีกว่าไหม
‪บอกพวกเขาสิ
‪ว่าใครเป็นคนฆ่ามาร์ธา
‪บาร์โทสซ์ รอเดี๋ยว
‪บอกสิ
‪บอกไปว่าอดัมเป็นใครกันแน่
‪ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้ว
‪โยนาสคือต้นเหตุทุกอย่าง
‪เขานั่นแหละ
‪เขาคืออดัม
‪เขาคืออดัม!
‪ทั้งหมดนั้น ไม่เคยสงสัยเหรอ
‪ว่าทำไมถึงตัดใจจากเธอไม่ได้
‪รู้อยู่ว่าระหว่างเธอสองคนมันเป็นไปไม่ได้
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪ก็ยังตัดใจไม่ได้
‪สายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น
‪เชื่อมโยงเธอทั้งสองไว้ชั่วนิรันดร์
‪อดัมพยายามจะตัดมันทิ้ง
‪แต่มันเป็นไปไม่ได้
‪เธอให้สิ่งนี้กับฉัน
‪เธอกับฉัน
‪ดำกับขาว
‪แสงและเงา
‪เราถูกเชื่อมโยงไว้ด้วยกันชั่วนิรันดร์
‪ในเดจาวูซ้ำไปซ้ำมา
‪ตลอดกาล
‪นี่มันอะไรกัน
‪คุณต้องการอะไร
‪ทำไมถึงไม่บอกว่าผมมาที่นี่ทำไม
‪เธอเห็นแล้วนี่ว่าเธอจะทำอะไร
‪เห็นแล้วว่าอดัมจะทำอะไร
‪ถ้าเธออยากจะช่วยมาร์ธาของเธอ
‪เธอต้องเลือกฝ่ายแสงสว่าง
‪และต้องทำให้ฉันเป็นฉันอย่างวันนี้
‪ผมต้องทำเหรอ
‪ผมไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว
‪ผมเอียนกับการที่จะต้องทำนั่นทำนี่
‪งั้นก็ลองถามตัวเองดู
‪ว่าต้องการอะไร
‪อยากให้หล่อนอยู่รอดหรือเปล่า
‪มาร์ธาของเธอน่ะ
‪พ่อ
‪พ่อเข้าไปได้ไหม
‪มักนุสอยู่นี่ด้วยไหม
‪น่าจะยังหลับอยู่
‪ลูกต้องบอกความจริงมา
‪ว่าเกิดอะไรขึ้นที่หลุมหลบภัย
‪ลูกเห็นอะไร
‪หนูบอกความจริงไปแล้ว
‪ตอนเราเข้าไป ข้างในว่างเปล่า
‪ไม่มีศพอะไรเลย
‪แล้วก็มีแสงไฟ
‪แล้วก็มี...
‪ศพร่วงลงมา
‪กินยาอะไรเข้าไปหรือเปล่า
‪อะไรนะ
‪คีลีอันให้กินอะไรหรือเปล่า
‪บอกมา กินอะไรเข้าไป
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪จะมาเล่นบทคุณพ่อแสนดีตอนนี้เหรอ
‪ปกติไม่เห็นมาดูดำดูดีอะไรเลย
‪ก็อย่างที่เราบอกไป
‪มันมีเสียงประหลาดออกมาจากถ้ำ ไม่ก็จากพื้น
‪หนูไม่รู้
‪เราเข้าไปในหลุมหลบภัย ‪ตอนแรกไม่มีอะไร แล้วจากนั้น
‪เขาก็นอนอยู่ตรงนั้น
‪แค่นี้ใช่ไหม
‪เดี๋ยวแม่ก็กลับมาแล้ว รีบไปเถอะ
‪แต่ยังดีนะ ที่อุตส่าห์แวะมาดูว่าเราเป็นยังไงบ้าง
‪- ฮันนาห์ ‪- ว่าไง
‪อูลริคอยู่ไหม
‪ฉันพยายามติดต่อเขาตั้งแต่เช้า
‪นึกว่าเขากลับบ้านซะอีก
‪เธอดูแปลกๆ ไปนะ
‪ตัดผมมาเหรอ
‪เปล่านี่
‪ยินดีที่ได้เจอนะ
‪ฉันเอาของนี่ไปไว้ในห้องทำงานเขาก็แล้วกัน
‪(กัดกินผู้มั่งมี)
‪ขอคุยหน่อยได้ไหม
‪ไปไหนก็ไป
‪เมื่อคืนนี้
‪ในป่า
‪เห็นอะไรอย่างอื่นไหม
‪ไม่เห็น
‪เห็นอะไรล่ะ
‪เคยไหมที่บางครั้งรู้สึกเหมือนจะเสียสติไป
‪ไม่มีอะไรสมเหตุสมผล
‪ไม่แน่นะ
‪พ่ออาจจะพูดถูก
‪เขาอาจจะนอนอยู่ตรงนั้นแต่แรกแล้ว
‪และเราก็...
‪ฉันมั่นใจในสิ่งที่เห็น
‪จะไปไหน
‪อย่าบอกแม่นะ
‪เดี๋ยวจะกลับมากินมื้อค่ำ
‪ทุกสิ่งจะเกิดขึ้นซ้ำ
‪ซ้ำไปซ้ำมา
‪ตลอดจนชั่วนิรันดร์
‪เพราะไม่มีใครเตรียมตัวปล่อยวาง
‪ฉันใช้เวลานานมาก
‪กว่าจะเข้าใจ
‪ว่าเธอลืมอดีตไม่ได้
‪เธอจะยังคงเลือกหล่อนเสมอ
‪เลือกมาร์ธาของเธอเสมอ
‪และเช่นเดียวกับที่เธอลืมอดีตไม่ได้
‪ฉันเองก็ใช้ทั้งชีวิต จมอยู่กับอดีต
‪เธอไว้ใจอดัม
‪แล้วมันนำไปสู่อะไรบ้าง
‪เธอต้องทำให้หล่อนเห็น
‪ว่าทุกสิ่งเชื่อมโยงกัน
‪เหลือเวลาไม่มากแล้ว
‪หล่อนต้องได้เห็นอนาคตของตัวเอง ‪เพื่อที่จะเข้าใจ
‪ว่าต้องทำอะไรบ้าง
‪หล่อนจะตามเธอไป
‪โชคชะตาของเธอเกี่ยวพันกับหล่อน
‪โชคชะตาของหล่อนก็เกี่ยวพันกับเธอ
‪เธอบอกว่าฉันอยู่ในโลกของเธอ
‪กับเธอ
‪แล้วทำไมฉันถึงจำมันไม่ได้ล่ะ
‪ฉันไม่รู้
‪จดหมายนั่น
‪ฉันไม่ได้เขียน
‪คุณต้องเชื่อฉัน
‪ซิก มันดัส
‪มันคืออะไร
‪พ่อของตาแก่ทันน์เฮาส์...
‪พยายามจะคืนชีพคนตาย
‪ภรรยาของเขาน่ะ
‪เขาเชื่อว่าความสามารถ ‪ในการเดินทางข้ามเวลา
‪จะนำการไถ่บาปมาสู่โลก
‪ทุกความผิดพลาดจะป้องกันได้ก่อนมันจะเกิดขึ้น
‪แต่มันไม่ใช่การไถ่บาป
‪มันเป็นการสาปแช่ง
‪ทุกคนตายกันหมด
‪ในโลกของฉัน
‪ฉันได้แต่หวังว่าจะเปลี่ยนมันได้
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อใจฉัน
‪ฉันอยากพิสูจน์เพื่อให้คุณเชื่อใจ
‪เดินทางด้วยเจ้านั่นเหรอ
‪นี่คือชิ้นสุดท้ายที่ฉันมี
‪เป็นทางเดียวให้ฉันกลับไปได้อีกครั้ง
‪(แอรีแอดนี)
‪คุณน่าจะบอกเขาว่า ‪จะส่งเขาไปเดินบนเส้นทางไหน
‪บอกว่ามันจะจบยังไง
‪เขาจะพยายามทำลายวัฏจักรนี้ไม่จบสิ้น
‪เขาไม่มีวันเข้าใจ
‪ว่าเราต้องรักษาปมนั้นไว้
‪ว่ามาร์ธาของเขาต้องตาย
‪เพื่อให้ทุกคนอยู่รอด
‪จุดเริ่มต้น
‪และจุดจบ
‪(ระบบควบคุมปริมาตร ‪โรงไฟฟ้านิวเคลียร์วินเดน)
‪อูลริค นี่ชาร์ล็อตเทอ คือฉัน...
‪แค่จะถามว่าคุณเป็นไงบ้าง
‪โทรหาฉันด้วยนะ
‪(หนึ่งเฟ็นนิค)
‪ติ๊ก...
‪ต่อก
‪ติ๊ก...
‪ต่อก
‪มาหาคีลีอันค่ะ
‪คีลีอัน
‪ว่าไง
‪ไง
‪ไม่เป็นไรครับ
‪มาทำอะไร
‪นายไม่อยู่ที่หอ ฉันก็เลยเป็นห่วง
‪พวกนั้นไล่ฉันออกมา
‪พ่อเธอโทรไป
‪เขาอยากรู้ว่าฉันมอมพวกเธอหรือเปล่า
‪- แล้วมอมหรือเปล่า ‪- จะบ้าเหรอ ฉันเปล่า
‪แต่ดูแล้ว พวกเธอคงยังหลอนกับมันไม่เลิก
‪ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่มาสองปี
‪แต่ทุกคนยังมองว่าฉันเป็นกุ๊ย หาว่าฉันเป็นคนผิด
‪ฉันรู้อยู่แล้ว
‪รู้อะไร
‪ว่าเธอคบกับฉันแค่จะกวนประสาทพ่อ
‪เธอไม่สนฉันหรือเอริคด้วยซ้ำ
‪เธอไปเถอะ
‪ก็ได้
‪โอเค
‪เรื่องเรกีนา
‪ฉันเสียใจด้วย
‪คุณคงทำใจลำบาก
‪เป็นไงบ้าง
‪บาร์โทสซ์ล่ะ
‪เราจัดการได้
‪คือฉัน
‪ฉันมีข้อเสนอมาให้คุณ
‪ข้อเสนอเหรอ
‪ฉันมีของของคุณ
‪ฉันอยากเอามาคืน
‪คุณจำได้ไหม
‪ไม่ต้องห่วง ของในถุงถูกเก็บรักษาอย่างดี
‪คุณต้องการอะไร เงินเหรอ
‪ฉันไม่ต้องการเงิน
‪ฉันอยากให้คุณทำลายชีวิตชาร์ล็อตเทอ
‪ให้สูญเสียทุกอย่าง
‪ทุกอย่างเลย
‪ชาร์ล็อตเทอ
‪คุณมาทำอะไรเหรอ
‪ขอบคุณมากครับ
‪ท่านช่วยผมได้มากเลย
‪ฉันพยายามติดต่อคุณ
‪ฉันไปที่ป้อมหลบภัยมา ‪ทำไมคุณไม่อยู่บ้านกับฟรานซิสกาล่ะ
‪คือผม...
‪เมื่อคืนนี้ เฮลเกออยู่ไหน
‪คุณบอกว่ากินมื้อเย็นกับเขา แล้วหลังจากนั้นล่ะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ในปี 1987 ตอนคุณมาวินเดน ‪พ่อของคุณยังอยู่ในกระท่อมไหม
‪- ผมไม่เข้าใจ ‪- อยู่หรือไม่อยู่
‪ไม่อยู่ หลังจากอุบัติเหตุ ‪เขาก็ย้ายไปอยู่ศูนย์ดูแลผู้สูงวัย
‪- แล้วฤดูร้อนในปี 1986 ล่ะ ‪- นั่นก็ด้วย คุณจะรู้ไปทำไม
‪เขาใช้หลุมหลบภัยทำอะไรหรือเปล่า
‪ชาร์ล็อตเทอ คุณต้องการอะไรจากผม
‪นี่ของเฮลเกอ
‪ฉันเจอในหลุมหลบภัย
‪คือมัน... มันเป็นไปไม่ได้ เขาอยู่กับเราทั้งคืน
‪ดอพเพลอร์พูด
‪เขาทำอะไรนะ
‪ที่ไหน
‪ได้
‪ได้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้
‪เฮลเกอ
‪เขาอยู่ที่สถานีตำรวจ
‪เขาไปรับสารภาพ
‪(ตำรวจ)
‪พ่อ ทำไมถึงพูดแบบนั้นครับ
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪เขาไม่ได้ออกจากบ้าน
‪ผมอยู่กับเขาตลอดช่วงเย็น
‪เอลิซาเบธก็อยู่ด้วย
‪ฉันฆ่าเด็กหนุ่มคนนั้น
‪- พอได้แล้วพ่อ ‪- ของพวกนั้น
‪ทั้งวอล์กแมนและเสื้อผ้า
‪พวกนั้นเป็นของของมัดส์ นีลเซน ‪เด็กชายที่หายตัวไปในปี 1986
‪คุณจำได้ไหม
‪ผมฆ่าเขาเอง
‪ใคร มัดส์เหรอ
‪ไปเอาของของเขามาจากไหน
‪คุณทำอะไรมัดส์
‪คุณทำอะไรกับเขา
‪แกยังอยู่เหรอ
‪- อะไรนะ ‪- แกนี่เอง
‪ผมทำไม
‪เขานั่นแหละ
‪อะไร ปล่อยนะ
‪เขานั่นแหละ
‪- พูดอะไรของคุณ ‪- เขานั่นแหละ
‪(สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ปี 1986)
‪อะไรกัน
‪ตามฉันมาเหรอ
‪ทำไมไม่บอกฉันว่าเรารู้จักกันได้ยังไง
‪ที่จริง เรารู้จักกันมาตลอดอยู่แล้ว
‪สมัยอนุบาล ตอนที่มักนุสทำฟันเธอหัก
‪ฉันก็อยู่ด้วย
‪ตอนมิคเคลเอาแมงมุมใส่ในรองเท้าเธอ ‪ตอนตั้งค่ายพักแรมในสวน
‪ตอนไปทัศนศึกษา ป.3
‪ที่เธอคิดถึงบ้าน แล้วคุณคาธารีนาก็ต้องมารับ
‪ที่ที่ฉันจากมา
‪เธอกับฉันมีอดีตเดียวกัน
‪นายบ้าไปแล้ว
‪ฉันรู้ว่าเธอเห็นตัวเอง
‪เมื่อคืนในป่าแห่งนี้
‪เธอบอกฉันเอง
‪ตัวเธอในอนาคตบอกฉัน
‪อะไรนะ
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้าบอขนาดไหน
‪ฉันเองก็คิดว่ามันบ้าบออยู่นานเลย
‪คิดว่าฉันบ้า
‪นายเป็นใครกันแน่
‪ฉันจะให้เธอดู
‪ว่าทุกสิ่งเชื่อมโยงกัน
‪มาร์ธาอยู่ไหน
‪(จงให้มีความสว่าง)
‪(วันที่ 23 กันยายน ปี 2053)
‪ให้เขาไปแล้วใช่ไหม
‪ฉันโดนหลอกง่ายๆ อยู่เสมอเลย
‪เธอทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว
‪ที่นี่มันอะไรกัน
‪เราอยู่ที่ไหน
‪นายทำแบบนั้นได้ยังไง
‪หล่อนบอกให้ฉันพาเธอมาที่นี่
‪แล้วหล่อนจะอธิบายให้เธอฟัง
‪ใครล่ะ
‪นั่นใคร
‪ยินดีต้อนรับสู่อนาคต