„Wtedy zrozumiałam, że nic się nie zmienia.
Wszystko jest takie samo. Kołowrotek się kręci.
Raz za razem, w kółko.
Jeden los połączony jest z drugim.
Nić czerwona jak krew
łączy wszystkie nasze działania”.
NIĆ ARIADNY
Twoja mama uwielbiała tę książkę.
Pewnie chciałaby dziś z nami jechać.
W towarzystwie tak wybitnego młodzieńca.
DLA CHARLOTTE
Dlaczego umieramy?
Martwi nigdy nie są naprawdę martwi.
Może teraz ich tu z nami nie ma.
Ale wszystko, co kiedyś żyło,
żyje już na zawsze.
W wieczności czasu.
Hej, co pan robi na drodze?
Co pan robi!
Kto tam?
Kim pan jest?
Ten, kto widzi oczami
i słyszy uszami,
przekona się, że żaden śmiertelnik nie dochowa tajemnicy.
Jeśli jego usta milczą,
przemówią opuszki palców.
Zdrada sączy się z porów w jego skórze.
Nic nie rozumiem.
Ależ to nieprawda.
Jedzie pan do miasta nadać telegram.
Chce pan powiedzieć o nas światu.
Czyż nie?
Jest pan jednym z nich.
Podróżnikiem.
Przez lata
wszyscy mieli mojego ojca za szaleńca.
A teraz oni tu są.
Podróżnicy z przyszłości.
Świat musi wiedzieć
o ich istnieniu.
Nasza wiedza
jest kroplą.
To, czego nie wiemy...
jest oceanem.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ADAM I EWA
W naszym myśleniu czai się błąd.
Sądzimy, że każde z nas
jest niezależną jednostką.
My...
kontra niezliczeni inni.
A tak naprawdę jesteśmy jedynie ułamkami
nieskończonej całości.
Co to za miejsce?
Kopia mojego świata?
Pamiętasz, co mi powiedziałeś?
Wtedy pod mostem?
Światło.
Las.
Ty.
Ja.
Błąd w Matriksie.
Dlaczego tu jestem?
Ty i ja.
Adam i Eva.
Tym jesteśmy.
Błędem w Matriksie.
Chcesz wiedzieć, po co tu jesteś?
By ich uratować.
Twój świat.
I mój.
POLICJA
Wczoraj wieczorem około 22,00
Kilian Obendorf,
Bartosz Tiedemann i Franziska Doppler
razem z Magnusem i Marthą Nielsenami
znaleźli jeszcze niezidentyfikowane ciało chłopca
na terenie Dopplerów, przy leśnej drodze.
Jego ubrania
i walkman pochodzą z lat 80.
Przy ciele znaleźliśmy
szkolną legitymację.
Wöller, możesz kontynuować?
Porozmawiamy?
Nie musisz tego robić.
Wöller zrobi odprawę, ja pojadę do laborantów.
Idź do domu.
Szukałem mojego brata 33 lata.
To jego rzeczy.
Należały do Madsa.
Ktoś...
je zatrzymał.
I położył je przy chłopcu z bunkru.
Po 33 latach.
Myślisz, że to ten sam zabójca?
Że to wszystko się łączy?
Mads, Erik, chłopiec w bunkrze?
Wiesz, czemu zostałem policjantem?
Gdy zniknął mój brat...
policjanci popełnili prawie każdy możliwy błąd.
Detektyw był pijaczyną i głupkiem.
A ja?
Przysięgałem, że zrobiłbym to inaczej.
Że zrobiłbym to dobrze.
To było 33 lata temu.
I co robię?
Moje małżeństwo się sypie.
A teraz zdradzam kobietę, z którą zdradziłem moją żonę.
Nie mogę tak dłużej żyć.
FABRYKA MASZYN TANNHAUS
Gdzie byłeś?
Co ci powiedziała?
Tkwimy tu od tygodni. Ta pieprzona maszyna jest pusta.
Nie masz pojęcia, jak działa to gówno.
Nic tylko kłamałeś.
Ukryłeś przed nami, co się stanie!
Nie widzisz, że ona cię wykorzystuje?
To nie jest Martha.
Martha nie żyje.
Nikt nie zmartwychwstaje.
Kimkolwiek jest...
może być naszą jedyną szansą, by uciec.
Czemu nie powiesz nam prawdy?
Powiedz im,
kto naprawdę zabił Marthę.
Bartosz! Czekaj!
Powiedz im!
Powiedz im, kim jest Adam!
Od początku wam mówiłem!
To wszystko wina Jonasa.
To on.
To Adam!
Czy nigdy nie zadałeś sobie pytania,
dlaczego nie możesz dać jej odejść?
Wasza dwójka nigdy nie będzie razem.
A jednak...
nie dasz jej odejść.
Niewidzialna więź
łączy was na wieczność.
Adam chciał ją przeciąć.
Ale to niemożliwe.
Dałeś mi to.
Ty i ja.
Czerń i biel.
Światło i cień.
Jesteśmy połączeni na wieczność
w tym wiecznie powtarzającym się
déjà vu.
O co chodzi?
Czego chcesz?
Dlaczego nie powiesz mi, co tu robię?
Widziałeś, co zrobisz.
Co zrobi Adam.
Jeśli chcesz uratować swoją Marthę,
musisz wybrać stronę światła.
Musisz sprawić, bym była osobą, którą jestem teraz.
Muszę?
Nie chcę już nic musieć.
Mam dosyć tego, że ciągle coś muszę!
Więc zadaj sobie pytanie:
czego chcesz?
Chcesz, żeby żyła?
Twoja Martha?
Tata?
Mogę wejść?
Magnus też jest?
Chyba jeszcze śpi.
Powiedz mi prawdę.
Co naprawdę stało się w bunkrze?
Co widzieliście?
Powiedziałam prawdę.
Weszliśmy tam, było pusto.
Nikogo tam nie było.
Pojawiło się światło.
I potem...
spadło ciało.
Brałaś coś?
Co?
Czy ten Kilian coś ci dał?
Mów, co braliście.
Co to ma być?
Nagle grasz zmartwionego ojca?
Zazwyczaj masz nas w dupie!
Było tak, jak mówimy.
Słyszeliśmy hałas. Dochodził z jaskini albo spod ziemi...
nie wiem.
Wbiegliśmy do bunkru. Najpierw było pusto, a potem...
leżał tam on.
To wszystko?
Mama może wrócić w każdej chwili. Lepiej już idź.
Ale miło, że wpadłeś sprawdzić, jak się mamy.
- Hannah. - Cześć.
Jest Ulrich? Od rana staram się go złapać.
Miał iść do domu.
Wyglądasz jakoś inaczej.
Zmieniłaś fryzurę?
Nie.
Miło cię było zobaczyć.
Zostawię to w jego gabinecie.
Możemy pogadać?
Spadaj.
Wczoraj...
w lesie...
widziałeś coś jeszcze?
Nie.
Niby co?
Masz czasem poczucie, że wariujesz?
Że nic już nie ma sensu?
Może...
tata ma rację.
Może on już tam leżał.
A my...
Wiem, co widziałem.
Dokąd idziesz?
Nie mów mamie.
Wrócę na kolację.
Wszystko się powtarza.
Znowu i znowu.
Przez całą wieczność.
Bo żadne z nas nie jest gotowe odpuścić.
Długo mi zajęło,
by to zrozumieć.
Nie możesz odciąć się od swojej przeszłości.
Zawsze wybierzesz ją,
swoją Marthę.
I tak samo ja kurczowo trzymałam się swojej przeszłości.
Zaufałeś Adamowi.
I dokąd cię to zaprowadziło?
Musisz jej pokazać,
jak wszystko się ze sobą łączy.
Nie zostało ci wiele czasu.
Musi zobaczyć swoją przyszłość, by zrozumieć,
co należy zrobić.
Podąży za tobą.
Jest związana z twoim losem,
tak jak i ty z jej.
Mówiłaś, że byłem w twoim świecie.
Z tobą.
Czemu tego nie pamiętam?
Nie wiem.
Ten list...
Nie ja go napisałam.
Musisz mi uwierzyć.
Sic Mundus...
Co to jest?
Ojciec starego Tannhausa...
próbował ożywić zmarłą osobę.
Jego żonę.
Był pewien, że podróżowanie w czasie
będzie zbawieniem dla świata.
Że unikniemy każdego błędu, nim się on wydarzy.
Ale to nie jest zbawienie.
Tylko potępienie.
Oni wszyscy nie żyją.
W moim świecie.
Ciągle mam nadzieję, że to zmienię.
Myślisz, że nie można mi ufać.
Udowodnię ci, że jest inaczej.
To twój wehikuł?
To ostatnia, jaką mam.
Tylko tak znów mogę wrócić.
NIĆ ARIADNY
Mogłaś mu powiedzieć, jaką obrałaś dla niego ścieżkę.
Jak to się skończy.
Nigdy nie przestanie próbować przerwać tego kręgu.
Nigdy nie zrozumie,
że musimy utrzymać supeł.
Że jego Martha musi zginąć.
A wtedy wszyscy inni przeżyją.
Początek...
i koniec.
SYSTEM KONTROLI ELEKTROWNI
Ulrich, tu Charlotte. Chciałam...
spytać, co u ciebie.
Oddzwoń, dobrze?
JEDEN FENIG
Przyszłam do Kiliana.
Kilian.
W porządku.
- Co tu robisz? - Nie było cię w akademiku, martwiłam się.
Wywalili mnie.
Twój ojciec dzwonił.
Chciał wiedzieć, czy was naćpałem.
- A zrobiłeś to? - Nie, kurwa!
Ale pewnie, nie możecie się powstrzymać.
Nie mieszkam tu od dwóch lat,
a wciąż jestem śmieciem, pierwszym podejrzanym.
Wiedziałem.
Niby co?
Byłaś ze mną, by wkurzyć rodziców.
Masz gdzieś mnie i Erika.
Lepiej już idź.
Dobrze.
Jeśli chodzi o Reginę...
przykro mi.
Pewnie jest ci ciężko.
Jak się trzymasz?
A Bartosz?
Trzymamy się.
Chciałam...
zaproponować układ.
Układ?
Mam coś twojego.
Chcę to zwrócić.
Poznajesz to?
Spokojnie, rzeczy są w bezpiecznym miejscu.
Czego chcesz? Pieniędzy?
Nie.
Chcę, żebyś zniszczył Charlotte.
Ma stracić wszystko.
Wszystko.
Co tu robisz?
Bardzo dziękuję za pomoc.
Próbowałam cię złapać.
Byłam w bunkrze. Czemu nie jesteś w domu z Franziską?
Bo...
Gdzie był wczoraj wieczorem Helge?
Mówiłeś, że jadłeś z nim kolację. Gdzie był później?
O co chodzi?
W 1987 roku, gdy przyjechałeś do Winden, Helge mieszkał w domku?
- Nie rozumiem. - Mieszkał czy nie?
Nie. Po wypadku przeniósł się do domu opieki.
- A w lecie 1986 roku? - Chyba tak. Dlaczego pytasz?
Korzystał z bunkru?
Charlotte, o co ci chodzi?
To Helgego.
Znalazłam to w bunkrze.
Niemożliwe. Był z nami całą noc.
Tu Doppler.
Co zrobił?
Gdzie?
Tak. Zaraz będę.
Helge.
Jest na komisariacie.
Przyznał się.
POLICJA
Tato, dlaczego tak mówisz? To nie ma sensu.
Nie wyszedł z domu.
Byłem z nim cały wieczór.
Elisabeth też tam była.
Zabiłem chłopca.
- Tato, dość! - Rzeczy...
Walkman. Ubrania.
Należą do Madsa Nielsena, chłopca, który zniknął w 1986 roku.
Pamiętasz to?
Zabiłem go.
Kogo? Madsa?
Skąd masz rzeczy?
Co zrobiłeś Madsowi?
Co mu zrobiłeś?
Ty żyjesz.
- Co? - To byłeś ty.
Co byłem ja?
To był on.
Co? Puszczaj!
To był on.
- O czym on mówi? - To był on!
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC 1986
Co jest?
Śledzisz mnie?
Powiesz, skąd się znamy?
Zawsze się znaliśmy.
Gdy Magnus wybił ci ząb w przedszkolu...
byłem tam.
I gdy Mikkel włożył ci pająki w buty na biwaku w ogródku.
Na wycieczce w trzeciej klasie...
tęskniłaś za domem i przyjechała po ciebie mama.
Tam, skąd pochodzę,
mamy tę samą przeszłość.
Oszalałeś.
Wiem, że się widziałaś.
Wczoraj w lesie.
Powiedziałaś mi o tym.
Ty z przyszłości.
Co?
Wiem, jak przedziwnie to wszystko brzmi.
Ja też długo myślałem, że to szaleństwo.
Że zwariowałem.
Kim naprawdę jesteś?
Mogę ci pokazać.
Jak to wszystko się łączy.
Gdzie Martha?
NIECH SIĘ STANIE ŚWIATŁOŚĆ
23 WRZEŚNIA 2053 ROKU
Dałaś mu to?
Zawsze byłem naiwny.
Dobrze zrobiłaś.
Co to za miejsce?
Gdzie jesteśmy?
Jak to zrobiłeś?
Kazała mi cię tu przyprowadzić.
Mówiła, że ci to wyjaśni.
Kto?
Kto to jest?
Witamy w przyszłości.
Napisy: Marta Przepiórkowska