NIE BOJĘ SIĘ
22 POŁĄCZENIA NIEODEBRANE – HANNAH
MOŻEMY POGADAĆ?
ZAKOŃCZONE
NETFLIX PRZEDSTAWIA
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
PRAWDY
Winden: kolejne zaginięcie wstrząsnęło miastem.
Dziewięcioletni chłopiec zaginął dziś rano.
ZAGINĄŁ
Policja nie podała oficjalnego stanowiska.
Można przypuszczać, że ten przypadek
ma związek z zaginięciem dwojga dzieci w Winden.
Ostatnie z nich miało miejsce trzy dni temu.
Wiesz, co stało się z Erikiem i Mikkelem?
Chodzi ci o ich zaginięcie?
To samo stało się z Yasinem.
Z moim Yasinem?
Wyszedł dziś rano do szkoły i zaginął po drodze.
Jeżeli cokolwiek wiesz,
musisz mi o tym teraz powiedzieć.
Ten Noah...
Jak on wyglądał? Możesz go opisać?
Możesz go opisać?
Był wysoki. Jak tata.
Miał kapelusz.
I niebieskie oczy.
Czy Noah porwał Yasina?
Nie wiem.
Przyślę kogoś.
Opowiesz mu bardzo dokładnie, jak wyglądał Noah.
Dobrze?
Ważny jest każdy najmniejszy szczegół.
Co to ma znaczyć? Tak nie rozmawia się z ośmioletnią córką!
Gdzie byłeś w noc zaginięcia Mikkela?
W gabinecie.
- Już mówiłem. - Do której?
Dopóki nie zadzwoniłaś. Do 23.
Wiem, że cię tam nie było.
Jeśli masz coś wspólnego z zaginięciem Mikkela,
Erika lub Yasina, lepiej powiedz teraz.
Nie chcę wiedzieć, gdzie byłeś,
co robiłeś ani z kim.
Chcę, byś tu i teraz spojrzał mi w oczy
i powiedział, że nie masz z tym nic wspólnego.
Jesteś nienormalna.
To dla ciebie.
Może w końcu ze mną porozmawiasz?
Mam kogoś powiadomić, że z tobą wszystko dobrze?
Twoi rodzice...
na pewno się martwią.
Nie musisz mi mówić, co się stało.
Ale jeżeli chcesz,
możesz mi powiedzieć.
Nikomu nie wygadam.
Obiecuję.
KIEDY JEST MIKKEL?
Cześć, tu Martha. Zostaw wiadomość po sygnale.
BŁĘDNY PIN – OSTATNIA PRÓBA
NUMER NIEZNANY
Halo?
Cześć, Bartoszu.
Tu Noah.
Skąd znasz moje imię?
- Cześć, Martho. - Cześć.
Chciałam to dać Katharinie...
Hannah.
Pomyślałam, że nie masz teraz głowy do gotowania.
I...
jeszcze...
Dziękuję.
Wejdziesz?
Jak się czują Martha i Magnus?
A Ulrich?
Nie wiem.
Gdzie on jest?
Bierze prysznic.
Hannah.
Co ty tu robisz?
Ja...
Hannah przyniosła nam jedzenie.
Muszę iść. Mam służbę.
Możesz mnie podwieźć?
Przyjechałam rowerem, ale się rozpadało.
- Jeśli to nie... - Jasne, że cię podwiezie.
Jedziemy?
Hannah?
Dziękuję za prezent.
Żaden kłopot.
Dzwoń, gdy będziesz czegoś potrzebowała.
Tak. Rozumiem.
Przy tak krótkim terminie rezygnacji musimy pobrać całą należność.
Przykro mi. Do usłyszenia.
Może to pani doręczyć?
- To tu, na miejscu. - Już pan nas opuszcza?
Muszę wyjechać na kilka dni,
ale chciałbym zatrzymać ten pokój.
- Nie ma problemu. - Proszę to doręczyć dziś wieczorem.
- To bardzo ważne. - Dobrze.
Gdzie byłeś dziś rano? Próbowałem się do ciebie dodzwonić.
Terapia.
Wiesz, co u Marthy?
Nie oddzwania...
Nie wiem, czego jej trzeba. To wszystko jest popierdolone.
Odezwie się, jak będzie chciała.
Pewnie masz rację. Zagramy?
- Idę za tobą. - Uważaj na te korytarze z przodu.
Mogę ci zaufać?
Jeśli zdradzę ci tajemnicę,
mogę zaufać, że nikomu nie wygadasz?
Pewnie.
Mam namiar na dilera Erika.
Spotykam się z nim wieczorem.
- Co robisz? - Uważaj! Strzelaj! Trójkąt! Nie!
Nie!
Idę wieczorem na spotkanie.
Chciałbym, żebyś też tam był.
Mogę na ciebie liczyć?
Pewnie. Zawsze.
DLA CHARLOTTE
Mam na imię Noah.
Jestem księdzem w gminie św. Krzysztofa.
Ines do mnie zadzwoniła.
KAPITAN PRZYSZŁOŚĆ
Wierzysz w Boga?
W takim razie jak powstał świat?
Kto stworzył wszystkie piękne rzeczy?
Świat powstał w wyniku wielkiego wybuchu
13,8 miliarda lat temu.
Tak powstały przestrzeń, czas i materia.
Ziemia również.
Wszystko inne to ewolucja.
A co było przed wielkim wybuchem?
Nic nie może powstać z niczego.
Może wielki wybuch to nic innego jak akt stworzenia boskiego?
Mój ojciec mówi, że religia to ogłupianie ludzi.
Twój ojciec na pewno jest bardzo mądry,
ale nie wie wszystkiego.
Dobrze, że nauczył cię podawać rzeczy w wątpliwość.
Jednak czasem warto zwątpić w wątpliwości.
Bóg ma plan dla każdego z nas.
Dla ciebie również.
Nie dzwoń do mnie.
Jasne? Po prostu przestań.
- Nie mogę tak dłużej. - Tyle dla ciebie znaczę?
Zasrany romans?
Tego nie można tak po prostu skończyć.
Ja nie potrafię.
Ty też nie.
Spójrz na mnie.
No popatrz!
Powiedz, że między nami nic nie ma.
Że masz to w dupie.
Jeśli czegoś ci trzeba, możesz na mnie liczyć.
Czego mi trzeba?
Nie dzwoń. Nie przychodź. Zostaw nas w spokoju. Jasne?
Odwal się!
Nie myśl, że tak po prostu pozwolę ci odejść.
I wtedy mówi: „Gdy dorastasz, umiera twoje serce”.
To zdanie zwala z nóg, rozumiesz?
Można pomyśleć, że zostali przyjaciółmi,
bo jakoś to przełknęła.
Ale na końcu i tak każdy siedzi w swojej szufladce.
Chcesz zobaczyć to jeszcze raz ze mną?
Hej!
Słuchasz mnie w ogóle?
Tak, tak.
Pogadamy później, OK?
Cześć, dziewczyny. Co słychać?
- Idziemy na fajkę? - Dobry pomysł.
Jesteś pewna?
Nie musimy, jak nie chcesz.
Wolę z tobą niż z jakimś innym.
Załatw gumki.
Nie chcę AIDS ani dzieci.
Jasne?
- Tak. - Nie żartuję.
Żadnych dzieci.
Nigdy.
Obiecuję. Żadnych dzieci.
Na razie zajmie się nim urząd do spraw nieletnich.
Dopóki nie znajdziemy jego rodziców i nie rozeznamy się lepiej w sytuacji,
trafi do domu dziecka.
Dom dziecka?
Nie może zostać jeszcze trochę w szpitalu?
To jest, niestety, niemożliwe.
Mogę panią jednak zapewnić, że w placówce opieki
najlepiej zadbamy o jego potrzeby.
To dla jego dobra.
Ma pani dzieci?
Nie.
Miałam syna, który zmarł krótko po porodzie.
Bardzo mi przykro.
Jestem pewna, że jego rodzina prędzej czy później się odezwie.
Albo szkoła.
Dowiemy się, kim jest.
Do zobaczenia.
To szczególny chłopiec.
Jest bardzo wrażliwy.
Proszę się nie martwić.
Odbiorę go w środę.
POLICJA
Wiesz, dlaczego pracuję w policji?
Gdy zaginął mój brat, popełnili wszystkie możliwe błędy.
Oficer prowadzący był zapijaczonym idiotą.
A ja...
przysiągłem wtedy, że zrobię to inaczej.
Jak należy.
Że nie będę takim niekompetentnym dupkiem jak on.
To było 33 lata temu.
Popatrz na mnie.
To jakiś żart.
Oszukuję żonę.
Mój syn zaginął. Nie mogę nic zrobić.
33 lata.
Wszystko jest tak samo.
Tyle że teraz to ja jestem dupkiem.
Słyszałeś coś o cyklu 33 lat?
Nasze kalendarze nie są dokładne. Rok nie trwa 365 dni.
Jesteśmy wciąż lekko poza grafikiem.
Ale co 33 lata wszystko jest tak jak powinno.
Gwiazdy, planety, cały wszechświat jest dokładnie na swoim miejscu.
To cykl lunarno-solarny.
Mój dziadek był opętany tymi teoriami. Big Bang, Big Crunch.
Powrót tego samego według Nietzschego.
Gdy byłam mała, miałam wrażenie, że z Winden jest coś nie w porządku.
To samo wrażenie mam teraz.
Że wszystko się powtarza.
Że to już kiedyś się wydarzyło.
Jak gigantyczne déjà vu.
W WINDEN ZAGINĄŁ CHŁOPIEC
Jesteś do niego podobny.
Do swojego ojca.
My się znamy?
Nie.
Ale znałem twojego ojca.
To było dawno temu, ale dobrze go pamiętam.
Uratował mi wtedy życie.
Jednak zrozumiałem to o wiele później.
Życie to labirynt.
Niektórzy błądzą w nim aż do końca i wciąż szukają wyjścia.
A droga jest jedna i schodzi coraz głębiej.
Rozumiesz to dopiero, gdy jesteś w połowie.
Śmierć jest nie do pojęcia, ale można się z nią pogodzić.
Nim nastąpi, pytaj siebie, czy podjąłeś właściwe decyzje.
PRALNIA
To chwilę potrwa.
Jakieś pół godzinki.
Hej, wszystko w porządku?
NIE BOJĘ SIĘ
Uważasz, że jestem ładna?
Świetnie.
Wiesz, co czasem sobie wyobrażam?
Że potrafię czarować.
Wyobrażam sobie, że czegoś chcę. Bardzo mocno.
I wtedy to się dzieje, bo o tym myślę.
Jak z poruszeniem kapsla.
Wiesz, kto to Houdini?
Kto?
Harry Houdini, największy magik na świecie.
Nie ma czarów, tylko iluzja.
Rzeczy zmieniają się, gdy my je zmieniamy.
Ale trzeba to robić zręcznie,
żeby nikt nie widział.
Wtedy to wygląda na czary.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - Przybywam z przyszłości.
- Jesteś w porządku. - Nie, jestem Mikkel.
Cześć, Mikkelu z przyszłości. Jestem Hannah.
Moja mama opowiadała mi o dawnych czasach.
Przed powodzią.
Było inaczej.
Gorzej.
Zaplatała włosy i opowiadała mroczne historie.
O moim ojcu i istotach z krainy umarłych.
Co zostało przebaczone, ale nie zapomniane.
Ciemność w jej oczach była większa niż zwykle,
a słowa płynęły jak fale.
Mówiła, że jest dobrze, jak jest.
ZAGINĄŁ
Że wszystko ma swoje miejsce we wczoraj i w dziś.
Gdy tak mówiła, czasem zapominała się trochę.
Ciągnęła moje warkocze,
jakby chcąc mnie ukarać za coś, co tkwiło głęboko w niej.
To było jak głód,
którego nigdy się nie zaspokoi.
Mówiła o wczoraj tak, jakby miała je przed oczyma.
A dziś było tylko welonem
przykrywającym cieniem wszystko, co dla niej prawdziwe.
Stary świat powtarzał się jak duch,
który szeptał jej w snach, jak budować nowy kamień na kamieniu.
Wiedziałam, że nic się nie zmieni.
Że wszystko się kręci
jak na kołowrotku.
Wciąż i wciąż.
Jedno przeznaczenie łączy się z kolejnym.
Jedna nić, czerwona jak krew, która łączy wszystkie nasze czyny.
Nie można rozplątać węzłów.
Można je przeciąć.
On przeciął nasz.
Ostrą klingą.
A jednak zostało coś, czego się rozciąć nie da.
Niewidoczna wstęga.
Kurwa.
Są noce, gdy za nią pociągnie.
Zrywam się wtedy ze snu i wiem, że nic nie mija.
Wszystko pozostaje.
To było świetne.
Ty byłaś świetna.
- Co tu robisz? - Chcę ci coś powiedzieć.
Nie byłem we Francji,
tylko na terapii.
Mówią na to stres pourazowy.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Pomyślałabyś, że jestem stuknięty.
To, co zdarzyło się latem między nami, coś znaczyło, prawda?
Gdyby mój ojciec się nie...
- Gdyby to się nie stało... - Już dobrze.
Czemu zadzwoniłaś do mnie, a nie do Bartosza?
Jestem Bartosz.
Wiem.
Jestem Noah.
Wsiądziesz?
Zdradzasz mnie?
Skąd ci to przyszło do głowy?
Zapytam tylko raz.
Zdradzasz mnie?
Nigdy bym tego nie zrobił.
Tato?
Jeśli widziałam coś, czego nie powinnam...
To znaczy?
Coś, co jest nie w porządku.
W jakim sensie?
No...
jeżeli ktoś coś komuś robi i to jest złe.
Co ty widziałaś?
Ulrich złapał ją za piersi i położył się na niej.
A ona tego nie chciała.
Opowiesz mi teraz bardzo dokładnie, co widziałaś, dobrze?
Położył się na niej
i zakrył jej usta.
O, tak.
Czy ona się broniła?
Krzyczała „przestań” i szarpała się.
Ale on na niej leżał.
Widział cię?
Co zrobił później?
- Czy on...? - Dusił ją, aż zrobiła się czerwona.
- Wtedy zdjął spodnie i... - Nie musisz więcej mówić.
Postąpiłaś słusznie.
Byłaś bardzo dzielna.
NIE OTWIERAĆ PRZED 4 LISTOPADA, GODZ. 22.13
„Kochany Jonasie.
Skoro to czytasz, wszystko już się bezpowrotnie wydarzyło.
Nie da się już tego zmienić.
Chciałbym móc wyjaśnić ci to już wcześniej.
Liczę, że gdy zrozumiesz, jak wszystko się ze sobą łączy,
zaakceptujesz moją decyzję.
NIE BOJĘ SIĘ
Prawda to dziwna rzecz.
Można próbować ją zamazać,
ale ona i tak zawsze wyjdzie na jaw.
Zadajemy jej kłam, żeby przeżyć.
Próbujemy zapomnieć.
Dopóki już dalej się nie da.
Nie znamy nawet połowy tajemnic tego świata.
Jesteśmy wędrowcami w ciemnościach.
Oto moja prawda.
Czwartego listopada 2019 roku
przeniosłem się w czasie do roku 1986.
Chłopiec z przyszłości został tam,
a z czasem stał się mężczyzną.
Z Mikkela wyrósł Michael, który nie wiedział, gdzie jego miejsce.
Gdy to czytasz, mnie już nie ma”.
Mikkel?
„Zarówno chłopca, jak i mężczyzny.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Wszystko jest ze sobą połączone.
Mikkel,
Michael”.
TO JEST KSIĄŻKA MIKKELA
W czym mogę panu pomóc?
Chciałbym porozmawiać z panem o czasie.
Napisy: Michał Pyka