Proszę, jeszcze jedno.
Dzięki.
Ale ty i twoi kolesie z klubu niezupełnie… przestrzegacie prawa.
Buntownicy mają masę praw. Wiem, bo je egzekwuję.
Dobrze wychowaliście synów.
Cóż, staraliśmy się.
Przez całą odsiadkę najlepsze były listy od Eli. Nie oceniał mnie tak jak inni.
Właściwie dlatego wpadłem. Coś ci dać.
Serio?
Trzymaj.
Wybacz, że tak marnie opakowane. To nie nasza specjalność.
Pisałeś, że chcesz zostać dziennikarzem. Przyda ci się w pracy.
Dalej, otwórz i włącz.
Powiedz coś.
Próba, raz, dwa, trzy.
Tak jest. Zaraz będziesz pismakiem.
Marzy o tym.
Nie jest łatwo. Trzeba dostać staż albo napisać o czymś, o czym nikt nie słyszał.
Mam takich historii na pęczki. I drugi raz już mnie nie zamkną. Co cię ciekawi?
CHŁOPIEC POCHŁANIA WSZECHŚWIAT
ODCINEK SIÓDMY: CHŁOPIEC I KONIEC
Znanemu bandziorowi nikt nie daje spokoju.
Gliny wolą się rozejrzeć same, ale zwykle…
Za Warwick stał jeden pub. Był wypchany Bandidos z Sydney, którzy czuli się jak u
siebie.
Dla ciebie, kochanie.
Bitkę zawsze rozkręca jakiś pacan zza granicy.
Budzę się na podłodze cały we krwi, wokół rozwalone meble, próbuję wstać, a tu nagle
grubas…
…łapię go za frak i pytam: "Z kim trzymasz"?
"Z nikim nie trzymam! To mój pub, a wy macie zakaz wstępu"!
Co?
Czy Alex Bermuda?
A kto pyta?
Brian Robertson z Courier-Mail. Pewien dzieciak, Eli Bell, mówi, że podyktował mu
pan swój życiorys.
Tak, to w moim stylu. Drukuj pan wszystko co do słowa.
Widział pan tę cegłę? Młody ma się za tutejszego Tołstoja.
A skąd pewność, że się myli?
Jak uważasz, co pan Bermuda zrobi teraz po wyjściu?
Cóż… mój brat, Gus, chce go zaangażować w zbiórki charytatywne. Ma
wprawę w zbieraniu pieniędzy.
Nie śmiem w to wątpić. Ile byś za to chciał?
A ile zwykle płacicie?
Bo w sumie chciałbym posadę.
Gdzie?
W dziale kryminalnym.
Jesteś w ogóle po szkole? Nie ma mowy.
Ale mógłbyś pisać zapychacze.
Czyli?
Wylewne opisy, zapełniające wolną przestrzeń. Nieruchomości, wystawy
kwiatów, wybory na najlepszą babcię… To nie dla każdego, ale ty masz dryg.
Dobra.
Każę Shirley dać ci minimalną stawkę.
Zgoda.
Witaj w zespole.
Dzięki.
Moi drodzy, oto Eli Bell. Chce waszą robotę. Zjeżdżaj.
Uzbieraliśmy jak dotąd 223 tysiące, jednak to wciąż za mało.
Dzięki za wysłuchanie mnie.
Dziękuję bardzo. Miło państwo poznać.
O chuj!
Żyjesz?
Tak, luzik. Dobrze.
Spróbuj. Ej, kurwa! Daj neutralny bieg! Kurna mać. A teraz?
Nie zgadniecie! Dostałem robotę.
Co?
Nieźle, co?
A nie mówiłam?
Jestem dziennikarzem.
Jestem z ciebie taki dumny. Wspaniale!
Nie zgadniesz! Dali mi robotę.
Brawo.
-Dzięki. -Dziennikarz! Może zaraz
-oddasz mi moje pięć dych! -Sam idź do pracy.
Wóz reperuję.
Jeździ?
Tak, mruczy jak ta lala.
-Jaki czysty. -Co nie? Muszę iść, facet
przyjechał. Jesteś mistrzem.
Dzięki.
-Gratuluję. -Cześć, stary! Syn został dziennikarzem!
Trzymaj.
"Nasz człowiek w Hawanie". Czytałeś?
Tak, z żalem ją oddaję. Mój ulubiony Graham Greene.
Jane Austen znowu robi się w modzie.
"Mężczyzna nieczerpiący przyjemności z dobrej powieści musi być niebywałym
głupcem".
Biorę wszystkie. 20 za całość?
Dzięki, chłopcy.
Wesoło ci.
Bo chce wziąć kilkanaście kartonów i płacić mi za pilnowanie sklepu trzy dni w
tygodniu. Mnie!
A twoja agorafobia? Co z klientami?
To księgarnia w Darrze. Tłumów się nie spodziewam.
Zarobię co nieco i, tak czy siak… jestem ci ciut winien.
Ja tobie też. Świetnie zadbałeś o chłopaków, gdy siedziałam.
Niezupełnie, ale dzięki.
I doceniam, że nie pijesz, odkąd tu jestem. Widzę, jak się starasz.
Po prawdzie… aż tak mi tego nie brakuje. Chyba przy chłopakach i przy
tobie…
jestem spokojniejszy.
Ale nie bój nic, poradzę sobie. Wcale się od was nie uzależniam.
Po prostu jest miło. Ale udany dzień, co? Bombowy!
Spisałaś się z tymi wyciągami z Vanuatu, ale o reszcie - ani słowa. Ściany mają
uszy.
Caitlyn.
Eli? Że jak?
Dałem Brianowi artykuł nie do odrzucenia, jak radziłaś.
Rety, piątka. Który?
"Kryminalny żywot Alexa Bermudy".
To twój?
Tak. To znaczy Dave Cullen go przepisał, ale w oparciu o mój wywiad.
Typowe. Chociaż przyzwoicie ci płacą?
Minimalną stawkę.
Czyli ile?
Nie wiem, nie pytałem.
Jeśli niecałe 200 tygodniówki, weź podwyżkę.
Dobrze. Jak było w Vanuatu?
A kto mówi, że tam byłam?
Słyszalem Briana.
Fajnie. Dobre miejsce na wczasy. To na razie.
Co ty wyrabiasz?
Staram się wrócić do formy.
Dla mamy?
Nie… Może, nie wiem.
Lyle był umięśniony, nie?
Tak, boksował się.
Kobiety lecą na duże ramiona. Moje nie są zbyt okazałe.
Raczej nie zostawiła cię tylko ze względu na nie.
Nie, słusznie. Jest sporo innych rzeczy do nadrobienia.
Dobrze, że postawiłeś się Teddy'emu.
Niezupełnie.
Nie dostałeś świra, jak zazwyczaj, tato.
Lubię, gdy mówisz do mnie "tato". Według niej Lyle jeszcze żyje?
Nie. Wie, że już nie wróci.
-Ładny dzień. -No, nawet.
Niektóre rzeczy robi się tylko dla tych, których się kocha.
Na przykład?
Takie, których się boimy. Na przykład wyjście do marketu albo coś.
Słychać, że nad tym myślałeś. Spodobała ci się koleżanka z pracy?
Jest taka jedna… ale to za wysokie progi.
Ja myślałem tak o twojej mamie, ale nigdy nic nie wiadomo.
A teraz reportaż o miejscowych bohaterach. Pamiętacie może Shelly
Huffman, której życie odmieniło się, gdy otrzymała anonimowo 50 tysięcy dolarów?
Eli, Robert! Mówią o Shelly w radiu!
Wraz z Augustem Bellem zebrała już ponad 200 tysięcy na niepełnosprawne dzieci.
Para trafiła na listę Bohaterów Queensland…
O Boże.
O mój Boże! Gus będzie Bohaterem Queensland! Cicho, cicho!
Ceremonia odbędzie się w hali koncertowej.
Co? Będzie ceremonia?
Dobra, bez dyskusji! Idziemy!
-Jeśli braknie biletów, ja nie muszę. -Idziesz z nami.
Dobrze…
Co się tak szczerzysz?
A co?
Dlaczego nic nie wiedziałam? To wielka wiadomość. Nie miałeś być dziennikarzem?
Dave Cullen: zbadasz sprawę beznogich zwłok z Indooroopilly. Porachunki gangów
czy coś innego? Caitlyn, dalej prowadzisz swoje śledztwo? Carl: napiszesz z Samem
reportaż o Partii Narodowej. Do poruszenia są dwa wątki: czy Queensland
schodzi na psy i jak Mike Ahern zamierza nas przed tym uchronić. Co jeszcze… Ktoś
chce napisać o corocznym brandzlowaniu Bohaterów Queensland?
-Ja mogę… -Nie wzywałem cię tu.
Mój brat jest wśród laureatów…
Przeskoczył na pogo na przylądek Jork?
Zebrał na niepełnosprawnych blisko ćwierć miliona.
Napiszesz o nim?
No.
Zresztą napisz o wszystkich, to niezłe wypełniacze. Proszę, baw się dobrze. Pani
domu przepłynęła samodzielnie dookoła świata, a gość bez oka i palców u nóg
wlazł na Everest. Tryumf ludzkiego ducha, Australijczycy są wspaniali i takie tam.
Pogadać z Tytusem Brozem?
A niby po co?
-Nie zaszkodzi. Wręcza w tym roku nagrody. -Jak i w każdym poprzednim. Zdziwiłbym
się, gdyby teraz nie wręczał. Zamknij za sobą drzwi.
Jasne.
Po co chcesz iść do Broza?
Bo prowadzi tę uroczystość.
Wyszlibyśmy na przerwę?
Tytus Broz robi szemrane interesy. Wszystko ruszyło się, gdy skierowałeś mnie
do Bich Dang. Mówiła, że boi się o życie. Uważałam to za paranoję, ale… zmarła kilka
dni później. Rzekomo na kolejny udar. A potem to przyszło do gazety.
Skąd?
Od jej prawnika. Wyciągi z konta w Vanuatu. Konto należy do Tytusa Broza, a
Bich Dang to jedyna pełnomocniczka. Nie wiem jeszcze, od kogo są wpłaty. Tylko co
łączyłoby Broza z szefową wietnamskiej restauracji?
Zatrudnia w swoim zakładzie byłych i obecnych przestępców oraz ćpunów. Tak dał
robotę Lyle'owi. Co jeśli Bich Dang kazała części z nich handlować heroiną?
Czyli największy filantrop z Brisbane kontroluje rozprowadzanie
heroiny?
Może to na niej się dorobił. Na pewno jest bardziej dochodowa niż protezy.
Dobra. Wymieniłbyś z nazwiska kogoś oprócz swojego ojczyma?
Teddy Kallas to kawał gnidy.
Dobrze. Ktoś jeszcze?
Ivan Kroll. To on uciął mi palec. I pewnie też porąbał mojego ojczyma.
Mówiłeś komuś?
Nie.
Australijskie firmy otrzymują wpłaty z sekretnego konta Tytusa. Najbardziej
chciałam pomówić o tym.
"Alpaca Glamor"? Co sprzedają? Sztuczne łoniaki?
Należy do Ivana Krolla.
Tytus kupuje alpaczą wełnę?
Za pół miliona dolarów?
Robi dużo protez.
Wątpię, żeby były kudłate.
Spytaj go.
Chętniej pogadałabym z Ivanem Krollem.
Macie kontakt?
Ja i ta szumowina?
Skoro znasz wszystkie inne…
Kolega widział cię z nim na kolacji u Bich Dang, zanim miała udar.
Zamieniliśmy słowo. Nie usłyszał żadnego zarzutu.
To o czym gadaliście?
Zlituj się. Dziwi cię, że na charytatywnej imprezie był znany filantrop
i facet, któremu załatano twarz?
Może o hodowli alpak?
Nie wiem, nie pamiętam.
Tu Tim. Zadzwoń na drugi telefon. Muszę ci o czymś zameldować.
Czy pan Leary?
No.
Caitlyn Spies z Courier-Mail.
Chuj ci w dupę.
Ekstra. Wyjaśni mi pan, dlaczego zasypał szklane oko w śniegu?
Wypadło mi, gdy wdrapywałem się na szczyt, a ponieważ straciłem już dość
palców…
Jasne. W porządku.
Nie, to było w drodze na dół.
Mogę oddzwonić za chwilę?
Jasne.
Dzięki.
Co jest?
Miałeś rację. Tytus płacił regularnie Ivanowi Krollowi. A także Raymondowi
Leary'emu.
Kto to?
Ten, który chciał rozbić sobie łeb na szybie.
-Proszę się odsunąć. -Wpuśćcie mnie!
Tak.
Pracował kiedyś dla Tytusa. Nie chce gadać ze mną, ale może pamięta ciebie.
Panie Leary, Eli Bell.
Caitlyn Spies.
Nie chcę z nią gadać.
Fakt, że gazeta kiepsko pana potraktowała…
W ogóle.
Wracamy do sprawy. Ciekawi nas, za co Tytus Broz płacił panu z zagranicznego
konta. Niczego panu nie zarzucamy. Chcemy tylko ustalić, dlaczego projekt był taki
tajny.
Zbankrutowałem i ze stresu moja żona się zabiła. Spóźniliście się cztery lata.
Nigdy nie jest za późno. Mój kumpel, Slim Halliday, siedział ćwierć wieku za coś,
czego nie zrobił.
Mówił, że można latami roztrząsać to, co nam nie wyszło, albo skupić się na
plusach. Niech pan powie, co zbudował dla Tytusa. Proszę.
Tu jest wstępna specyfikacja. Później architekt medyczny ją zmienił i zwalił
całą winę na mnie.
Jaki "architekt medyczny"?
Taki od szpitali. Narwany kutas. Nic standardowego, wszystkie części z importu.
Bóg wie, co to było.
Jak myślisz, co budował Tytus?
Nie mam pojęcia. Sterylny obszar, skład chemikaliów, obszar badawczy… Raczej nie
wytwarzał tam prochów.
Leary był zdenerwowany. Może boi się Krolla. Wiesz, że kroi ludzi piłą
łańcuchową?
Na pewno woli, żeby każdy tak myślał. Ale ludzie żyjący w cieniu mają to do siebie,
że są bezpieczni, póki z niego nie wychodzą. Tracą moc, gdy ich zbrodnie
wychodzą na jaw. Policja ich nie chroni, świadkowie zaczynają gadać. W blasku
słońca obracają się w pył.
A ty i ja… to słońce.
Malowniczo tu.
Przyszedłem dać znać, że musimy na chwilę zawiesić znajomość. Maluch, któremu
przerobiłeś rękę, Eli Bell, pisze teraz dla gazety. Udało im się powiązać cię po
przelewach z Tytusem Brozem. Obaj możecie mieć nieprzyjemności.
Nie będzie zadowolony.
Dlatego… byłoby lepiej dla wszystkich, gdybyś zmył się na jakiś czas za granicę.
Mówiłem ci lata temu, że trzeba się ich pozbyć.
Ale już za późno. Jeśli teraz zrobisz głupstwo, tylko zwrócisz na siebie uwagę.
Dealerzy i dranie - w porządku, ale dziennikarze…
Szef na pewno wolałby, żeby sprawa szybko przycichła.
Loty do Europy są teraz tanie. Może to dobra pora… zbadać swoje korzenie?
Sam sobie, kurwa, badaj korzenie.
Trudno będzie mi cię kryć, jeśli rozkręci się afera. Rozumiemy się?
Tak.
Dobrze.
Dzięki za szczerość, Tim. Doceniam to. Muszę posprzątać.
Idę.
Cześć, kochanie.
Dobra kicia.
-Eli. -Jezu, Gus!
Martwiłem się. Wydawało mi się, że widziałem Ivana Krolla. Wszystko gra?
Grało, aż mnie nastraszyłeś.
Chodźmy.
Co z tobą? Dawniej byłeś taki wyluzowany.
Gus?
Nie wiem. Nachodzą mnie złe myśli. Jak zanim Teddy pobił mamę.
Dzięki za ostrzeżenie.
Eli, nie wiedziałem. Nie wiem, co sobie wyobrażasz, ale nie jestem żadną wróżką.
Widzę niezwiązane ze sobą obrazy. Mam ci mówić o każdym z nich?
Jeśli mogą nas uratować, to tak.
Tłumaczę ci, to nie są nawet całe myśli.
To wariackie gadanie, wiesz?
Ciekawe, że to wariackie gadanie ciągle się sprawdza.
No?
Cześć… Nie mogę zasnąć, a w pokoju nie działa lampka. Wzięłam książkę.
Jasne, wskakuj.
Dzięki.
Wolisz, żebym poszedł na kanapę?
Nie, zostań.
Będziemy gadali o wypadku?
Wolę nie.
Dobra.
Kocham tych chłopaków. Rzuciłbym się dla nich pod autobus.
Trzymajmy kciuki, żebyś nie musiał.
Nie, mamo!
Przepraszam, że budzę. Proszę podpisać.
Mamy dzwonek, wie pan? Cóż, mieliśmy.
Miłego dnia.
Zaproszenie na galę wręczenia nagród Bohaterów Queensland.
Czy ty i tata…?
Nie.
Nie dokończyłem.
I nie kończ, bo nie. A nawet jeśli, nic ci do tego.
Na drugi raz otwieraj ostrożniej.
Jestem duża i umiem otwierać drzwi.
Tobie też się odzywa?
Co takiego?
No wiesz… agorafobia.
Nie, ja tylko… mówię to z troski.
Jesteś kochany, Eli, ale umiem zadbać o siebie samą.
Telefon na pierwszej linii.
Dzięki, Sophie.
Daję ci tylko znać, że załatwiłem tamtą sprawę. Pomówimy teraz o pismaczce?
To wszystko przez dzieciaka. Zaproszę goi ustalę, ile wie.
Co jest?
Zniknął Tim Cotton.
Kurna. Gadaliście o wiesz, kim?
Tak. Oczywiście wszystkiego się wyparł…
Eli, do mnie.
Na razie.
Dobry materiał, tak trzymaj. "Mój rok pod prąd" był w deskę. Chciałeś porozmawiać z
Tytusem Brozem.
Tak?
Zadzwonił dziś znienacka, zamówić artykuł o jego firmie. Wybierzesz się
zatem do Brookfield. Pojedziesz z fotografem Jeffem o wpół do trzeciej.
Bratu wręczają nagrodę…
Do wieczora jest kupa czasu.
Nikt nie jest wolny?
Facet lubi twoje artykuły i zaprosił ciebie. Wywiad z Tytusem Brozem to spory
awans. Chcesz być dziennikarzem czy nie?
Chcę…
To bierz notes i spieprzaj. Pięć minut.
Tytus chyba już wie. Wezwał mnie do Brookfield.
Jadę z tobą. Czekaj na mnie.
-Wsiadaj. -Dobra.
Spodziewałem się Jeffa.
Przeżyje.
A Brian?
Jebać Briana. W gruncie rzeczy interesuje go tylko jedno: tematy. Za
dobry temat wybaczy ci prawie wszystko.
Bardziej boję się teraz o życie.
Mnie też na nim zależy. Kim jesteśmy? Śłońcem. Właśnie wschodzi.
Jak wyglądam?
Jak Caitlyn Spies w czapce.
Jeśli naprawdę jest taki groźny, weźmie się za nas i wszystkich naszych bliskich.
Nie drażnij go za bardzo.
Pan Broz podejmie państwo w czytelni. Tędy.
Pan Broz zaraz przyjdzie.
Kto tam? Gus?
Mam pytanie. Jesteś mną?
A jak uważasz?
To kolejne pytanie. Chcę jasną odpowiedź.
Powinieneś już wiedzieć, że jasnych odpowiedzi nie ma. Wszystko jest zależne
od wszystkiego. Pytaj dalej.
Czy… Eli umrze?
Jak wszyscy. To tylko kwestia czasu.
Gus, żyjesz?
Tak.
Co się stało?
Trochę panikuję.
Przecież to tylko głupia gala.
Nie dlatego. Martwię się o Eli.
Dlaczego?
Czuję, że ma kłopoty. Ale nic z tym nie robię.
Powiedzieć ci, co myślę?
Jasne.
Zawsze byłeś jego aniołem stróżem, jak moja matka moim. Wolno ci jednego wieczoru
skupić się na sobie.
Tak.
Eli Bell?
Ja robię zdjęcia.
Siądź.
Jesteś pasierbem Lyle'a Orlika. Wyrazy współczucia. Szkoda go.
Podoba się?
Jest… bardzo szczegółówa.
Ponieważ to prawdziwe ramię.
Ktoś je oddał? Rzecz jasna po śmierci?
To tak zwana plastynacja. Kości oraz mięśnie przemieniają się w plastik.
Czyli nie można by go nosić?
Nie, jest stanowczo za ciężkie. Elektromechaniczne ramiona mają wiele wad.
Nic, niestety, nie zastąpi prawdziwych.
Mogę nagrywać?
Nie możesz.
Pamiętam, jak mówił pan, że pańska córka urodziła się bez rąk. Wtedy postanowił się
pan zająć protezami.
Miała wiele trudności.
Widzę, że też straciłeś palec.
Przypadkowo.
Nic nie jest tylko dziełem przypadku, nieprawdaż? Mogę zobaczyć?
Schludne cięcie. Prosiłeś, żeby go przyszyli?
Uznali, że byłby sztywny i bez czucia.
Jak kończyny i twarze. Jak sprawić, by pozostały ruchome i elastyczne, zanim
wszystko odrośnie?
Pracuje pan nad tym?
Zobaczę, czy jest cały.
Głupie, bezmózgie ptaki. Nie uczą się na błędach.
Eli?
Przepraszam.
Nie zabił się.
"Martwa chwostka to twój koniec".
To cytat?
Brat to powiedział.
Nie zabił się.
To pewnie kwestia czasu.
Przejdziemy się po ogrodzie?
Nie. Macie wszystko, czego wam trzeba, a ja muszę się szykować do gali.
Pójdę po rzeczy.
Słuchaj no, Eli Bellu. Dobrze wiem, kim jest ona i kim jesteś ty. A wy dobrze
wiecie, kim ja jestem.
Sophie, wyprowadź ich.
Widziałaś, jak złapał mnie za rękę, poznał robotę Krolla i jakby wystawił mu ocenę?
Czyli nie ufasz największemu filantropowi z Brisbane? To twój pierwszy duży temat.
Brian mnie zabije.
Nie, tylko skrzyczy, waląc w stół. Wyjaśnię, że prowadzimy śledztwo.
Obiecałem bratu przyjść dziś na rozdanie nagród.
Skup się, dobrze? Tytus zamówił u Raymonda Leary'ego jakiś tajny ośrodek, pewnie za
zyski z handlu heroiną, a teraz nie dał nam się przejść po działce. Nie ciekawi
cię to choć trochę?
Na tyle, by stracić pracę?
Zaczekamy do zmroku i aż Tytus pójdzie, spróbujemy zajrzeć do bunkra i wrócimy do
Brisbane, jeśli się nie uda. A Brianowi powiem, że musiałby zwolnić nas oboje. Co
ty na to?
Pół godziny, koledzy! Gdzie Caitlyn Spies i gdzie pieprzony Eli Bell?
Kurwa, co ja wyrabiam?
Daj, ja zawiążę. Spokojnie, dobrze ci idzie.
Doceniam, jak się dla nas starasz. Nieszczególnie przepadasz za dużymi
grupami ludzi. Ale to wielki dzień dla Gusa. Dla Eli jakby też. I dla nas dwojga.
Nasi synowie podbijają świat. Jeden został dziennikarzem, a drugi - Bohaterem
Queensland. Jest się z czego cieszyć.
Tak, spisaliśmy się.
Bułka z masłem.
Kurwa.
Wszystko gra?
Miałbym pytanie.
Dotyczące pracy?
Bardziej osobiste.
Dobra…
Ciekawi mnie, czy dopuszczałabyś związek z kolegą.
Na co byś liczyła w idealnym świecie, gdybym nim nie był?
Nie zniechęcasz się, co?
To oznaka dobrego dziennikarza. Brian Robertson tak mówi.
O szlag.
Zobaczył nas?
Dobra… chodź.
Ivan.
Szefie?
Zrób coś dla mnie. Nasz młody kolega i dziennikarka zaczęli węszyć wokół ośrodka
badawczego. Pozbądź się ich.
Już jadę.
Chodź.
Ale pojebane.
Coraz, kurwa, gorzej.
Rozbiera ludzi… na części zamienne.
Znałeś go?
To mój ojczym.
Eli.
Jebany Lyle.
Przykro mi.
Co ty robisz?
Po co to zabierasz?
Jako dowód.
Chodźmy.
Zaczekaj.
-Telefon alarmowy, w czym mogę pomóc? -Mówi Caitlyn Spies, z jakiegoś bunkra na
posesji Tytusa Broza w Brookfield. Chcę zgłosić zabójstwo.
Czy pani też jest zagrożona?
O szlag.
Chodu!
Eli!
Kurwa!
Gazu, Eli! Jesteś cały?
O kurna!
Zabiliśmy go?
Nie wiem i chuj mnie to! Jedź!
Goni nas?
Nie widzę.
Kurwa, ale wdepnęliśmy.
Dobrze. Jest dobrze.
-Gus, Shelly, jak leci? -Cześć.
Gdzie Eli?
Pisze reportaż w… Brookfield.
Brookfield?
Luz, przyjdzie.
Zadzwonię do niego.
Wszystko gra?
Raczej tak. Wiecie, jak to jest mieć tremę.
Tak…
-Pokażę wam miejsca. -Dobrze, tak zróbmy. Prowadź,
Makduffie. Unosimy podwozie, z drogi!
Jedzie bohaterka.
Odebrał?
Przyjdzie lada chwila.
Panie i panowie, szanowni goście. Zebraliśmy się uczcić dokonania sześciu
wybitnych queenslandczyków. Proszę teraz powitać ciepło człowieka, którego
przedstawiać nie trzeba: pana Tytusa Broza.
Dziękuję, pani burmistrz. Chcę państwo zabrać w ciekawą podróż.
Przeżyjemy, dobra? Słowo.
Wszczepy biomechaniczne przywróciły słuch tysiącom pacjentów, a niebawem mogą
przywracać także wzrok.
Ostatecznej bariery nie stanowi jednak technologia, a ludzka wrażliwość.
Jeśli pokonamy tę przeszkodę, już wkrótce nadejdzie czas, w którym każdą
część ludzkiego ciała będzie można zastąpić nową - wyprodukowaną lub
wyhodowaną.
Ta przyszłość jest bliższa, niż nam się zdaje.
Przyjcie naprzód. Odważcie się łamać społeczne tabu i nie pozwólcie nikomu
przekreślić waszych marzeń.
To kanalia! Nie słuchajcie go! Uciął ojczymowi głowę i wsadził ją do słoja!
Pierdolony morderco! To jebany oszust!
To wariat! Wariat!
Zabieram pana na przesłuchanie.
Co pan mówi? Nic nie zrobiłem! To jego należy zabrać ze sceny!
Najmocniej państwa przepraszam. Zarządzam przerwę do czasu, aż to
wyjaśnimy.
Wybacz, nie było wyjścia.
Chaos.
Widziałam Krolla. Musicie stąd uciekać. Zostań przy rodzinie, dobrze?
Na razie.
Mamo, tato, Gus!
Nie!
Eli!
Eli! Tato!
Robert!
Zostań z nim. Idę po brata.
Jestem tutaj. Nie mdlej.
Kocham cię.
Jestem tu.
Jestem tu. To ja, Gus.
Nie umieraj. Nie umrzesz tutaj. Obiecuję ci.
Eli.
Nie mdlej.
No weź.
Nie mdlej. Obiecuję ci, że nie umrzesz.
Caitlyn?
Cześć.
Jesteś w szpitalu.
Jak tata? Przeżył?
Tak. Rodzice u ciebie byli, ale ich zmieniłam.
Co o nich myślisz?
Są świetni. O wiele normalniejsi, niż sądziłam.
Pracowali trochę nad sobą.
Nie napisałem tego.
Nie, ale napiszesz. To zapowiedź. Brian chce nakręcić całą serię.
Wydział kryminalny wita, partnerze.
Podsadzić cię?
Tak.
Slim Halliday powiedział mi kiedyś, że czas płynie tak szybko, jak chcemy. Można
sprawić, by pędził na złamanie karku, lub spowolnić go, skupiając się na każdym
szczególe. Pisząc to, robiłem to drugie.
Oto i on! Dobrze cię widzieć. Już się martwiliśmy.
Jak tam szyja?
Sieknął mnie w tętnicę, wielkie rzeczy. Jest lepiej, niż wyglądało.
Obroniłeś mnie, wiesz?
Byłem w złym miejscu o właściwym czasie. To Gus jest tutaj bohaterem.
Ocaliłeś mnie.
Nie, powariowaliście.
Ciekawe, że to wariackie gadanie znów się sprawdziło.
Chodźcie wszyscy. Przytulcie się.
Jacy słodcy.
Boscy.
Ostrożnie, ciągle boli.
Wybacz.
Gus miał rację, że martwa chwostka oznaczała koniec. I zarazem początek, dla
nas wszystkich. Supernowa wybuchła, rozsyłając wokół nieskończenie wiele
wątków.
Patrząc wstecz, trudno odróżnić prawdę od złudzeń. Ale sedno jest prawdziwe.
Człowiek odnalazł radość…
matka - życie…
artysta - swój głos.
-Kolacja. -Właśnie. Suwaj się,
Szekspir. Patrz na to.
Oto moja opowieść. Gus przepowiedział mi sporą część, widząc mnie na tle gwiazd i
sugerując, że być może porywam się z motyką na słońce.
Ujął to wtedy słowami: "Chłopiec pochłania wszechświat".
Zostań tam.